"We troje" - Hanna Dikta [nie dajcie się zwieść pozorom]

Jestem permanentnie okłamywana. Aby jednak zachować minimalną szczerość, muszę przyznać, że najczęściej okłamuję sama siebie. A to, że pójdę na spacer, wstanę rano a już taką stałą w mym równaniu kłamstwa jest  pójdę wcześnie spać, bo nie mogę ciągle chodzić spać po drugiej. Bo w końcu trzeba wstać rano, a ja wtedy jestem nieprzytomna. No i jednak lata lecą, kilka lat temu mogłam nie spać, albo mogłam spać dwie godziny i normalnie funkcjonowałam. Podjęłam przeto wczoraj postanowienie, wybrałam książkę, która i z blurba i z okładki, jak również z objętości, sugerowała lekkie czytadło. Weekend, pomyślałam, lekka opowiastka, bez żalu ją odłożę i się wyśpię.  Niestety, znowu poszłam spać o karygodnej porze…  Może nie warto się łatwo sugerować?

#91 stos, kto mówi, że nie można zobaczyć wyrzutów sumienia?

Wiecie co... mam wrażenie, że w tym tygodniu nic nie czytałam. Złapał mnie jakiś marazm. Gdyby nie powtórka Północ południe i jedna książka z dzisiejszego stosu, to chyba pogrążyłabym się w otchłani rozpaczy. W tamtym tygodniu nie pokazywałam stosu bo byłby to niemalże moje zakupy, gdyż po poprzednim stosie wyhamowałam z recenzenckimi. Tak mam samokontrolę, tak jak w przypadku ogona - w formie szczątkowej. Ale mam!!

Przerwa... zapomniałam o jednej książce, już trzeci raz... idę  zrobić nowe zdjęcie. A że jedną książkę porwała Mama, to kursuję jak regularny pociąg :P Również nie bez przeszkód.

"Północ południe" - Elizabeth Gaskell [polska Ziemia obiecana - nie wiem, ale na pewno, jedna z mych ukochanych, motylkowych powieści]

Te moje powtórki. Bywa tak, coraz częściej, czy to z powodu starzenia, że nagle nachodzi mnie ochota na konkretną, już czytaną książkę. I chociaż dookoła piętrzą się stosy, apetycznych nowości, a Irenka ukręci mi głowę, jak ongi moja Babcia kurom w sobotę, to po prostu MUSZĘ. Tak było ostatnio. Zaraziłam kilka osób serialem Północ południe w którym to cudowny Richard Armitage, zanim zaczął zachwycać jako Thorin Dębowa Tarcza, to czarował niewieście serca. Tak sobie wymieniałyśmy uwagi, w związku z filmem, a ja poczułam, że kurczę od dawna nie czytałam książki. Mam to piękne wydanie z serii Angielski ogród, piękne, dziewicze i nieczytane. Zdjęłam z półki, zaczęłam czytać. Delektowałam się każdym słowem. Wydaję mi się, że w czasach gonienia za nowością, ginie ta radość czytania, delektowanie się literaturą. A może to kwestia tego, że jednak to co dziś wychodzi najczęściej jest mierne? Czy można delektować się zupką chińską? Szybką, uniwersalną i taką właściwie nijaką? Ta książka na pewno nie jest taka, klasyczna, doprawiona idealnie, różne wątki, które harmonizują ze sobą. Posłuchajcie.

"House of cards. Bezwzględna gra o władzę" - Michael Dobbs [serial zna każdy, a to książka była pierwsza]

Od jakieś czasu, dobra… od paru lat jestem uzależniona od seriali. Był taki okres, a przypadł na czwarty rok studiów, gdy moje życie toczyło się wokół kilku(nastu??) seriali, które wiernie oglądałam, mój tydzień określały nie dni tygodnia, nie wykłady do wysłuchania, nie kolokwia, do zdania, a seriale. Niestety, byłam też dziobakiem, więc w końcu odpowiedzialność wygrała i z większości zrezygnowałam, ale i tak w końcu je nadrobię. Obecnie oglądam Castle`a, któregoż to porzuciłam w pierwszym rzucie. Niemniej, o House of cards słyszałam takie peany, że od czasów House`a, to chyba żaden serial tak nie zjednał sobie widowni. Akurat miałam zacząć oglądać, gdy dowiedziałam się, że wyjdzie książka. No to poczekałam, o książce dużo słyszałam, ale tu opinie były bardziej ambiwalentne. No a później usłyszałam, że lepiej zacząć od serialu. Nie porwał mnie i ciągle czeka w zamrażalce, książkę zaś postanowiłam dokończyć. Bo dwa tomy na szczycie stosu sprawiają, iż ten zaczyna przypominać krzywą wieżę. Tyle, że ta moja chce się zawalić, zdecydowanie.

"Imieniny" - Małgorzata Musierowicz [rzecz o trudach dorastania]

Umiłowani, znowu będzie powtórka. Po średniej, bardzo średniej Córce Robrojka nadal dzielnie brnę przez Jeżycjadę i będzie o książce do której częściej wracam, ale która z wiekiem coraz bardziej mnie drażni. Pragnę Was uspokoić, ten hejt nie będzie trwał bez końca, bo mam przeczytaną jeszcze chyba tylko jedną część i jakoś ciężko myśli mi się o powrocie do Kalamburki, dlatego stara dobra Montgomery, ostatnio umila mi posiłki(dobra rada, gdy gotujecie obiad, uważajcie z oglądaniem ulubionych filmów, ja się zapatrzyłam w cudownego aktora i mój w zamyśle delikatny krem z marchwi, wyszedł noooo bardzo pikantny). Christie kiedyś napisała aby nie wracać do miejsc w których było się szczęśliwym. Może nie warto wracać do książek, które nam się podobały, bo jednak czas nas uczy nie tylko pogody, czas nas uczy życia i po upływie kilku lat, inaczej spojrzymy na pewne sprawy.

"Zazdrośnice" - Éric-Emmanuel Schmitt [ zazdrość to potwór jest zielonooki]

Oj lata już nie czytałam prozy Schmitta. Był czas, gdy może się nie zaczytywałam, ale kilka tych powieści przeczytałam. Bardzo podobało mi się Dziecko Noego i ta książka o Hitlerze, ale jakoś nie mogę powiedzieć by Eric – Emmanuel Schmitt wstrząsnął podstawami mojej egzystencji. Ot takie przypowiastki, najeżone bon motami. Nawet, gdy miałam naście lat nie inspirowały mnie do zmiany filozofii. Tym bardziej obawiałam się lektury Zazdrośnic bo to jednak książka o nastolatkach, a ja od wielu lat do nich nie należę, chociaż wciąż mam z nimi kontakt i powiem Wam, że może i zapomniał wół jak cielęciem był, ale ja naprawdę taka nie byłam. Jak słucham rozmów rówieśnic mojej siostrzenicy to cieszę się, że jestem bardzo wiekowo od nich odległa. Lektura najnowszej powieści Schmitta utwierdziła mnie w tym przekonaniu.

"To się da" - Anna Sakowicz [jest już za późno, nie jest za późno]

Boli mnie głowa. Nie wiem czy to wina szalejących wichur, które od wielu lat nawiedzają moją okolicę o tej porze roku, czy to raczej należy mieć żal do autora książki historycznej, w której wprost roi się od błędów. Po tym jak przykleiłam na marginesie, kolejną naklejkę o groźnie czerwonej brawie, wyrżnąwszy uprzednio głową w biurko, uznałam, że pora na przerwę. Powieść obyczajowa. Tego mi trzeba. A później zjem budyń. Do polskich obyczajówek bardziej niż elegancka herbata pasuje mi budyń, albo kisiel. Koc i grube skarpety. Rozklejam się jak tanie buty w trakcie roztopów. Chociaż boso to nie biegałam.

"Europa. Rozprawa historyka z historią" - Norman Davis [ moja rozprawa z tym quasi historycznym dziełem, czyli jakie książki mnie zabijają]

Biorę udział w Tygodniowym wyzwaniu książkowym, w tym tygodniu mieliśmy wyzwanie książka na literę E uznałam to za doskonały pretekst do nadrobienia Europy. Rozprawy historyka z historią Normana Daviesa. Tego dobrotliwego pana, w którym po lekturze Powstania `44 się zakochałam. Niestety, będzie to pierwsza książka, której nie skończę. Bynajmniej nie dlatego, że chcę sobie dawkować przyjemność do końca życia. O nie! Gdybym tę książkę skończyła, moje biedne serce obciążone ryzykiem zawału, odmówiłoby współpracy i rozległy zawał mięśnia sercowego wraz z z atakiem apopleksji zakończyłby żywot młodego naukowca, nauczyciela z powołaniem. Nie twierdzę, że źle jest umrzeć przed trzydziestką, ale na pewno nie jest dulce et decorum umrzeć czytając książkę najeżoną błędami, które dostrzega laik. Dziesięć lat temu, gdy wybierałam ścieżkę zawodową, chciałam studiować historię na UJ. Na tej samej uczelni na której doktorat obronił autor tej… książki. Dobrze, że jednak skręciłam w inną stronę. Czy renoma tej najstarszej Alma mater jest aż tak przesadzona?

"Córka Robrojka" - Małgorzata Musierowicz [Piękna i Bestia z Poznania]

Spożywam posiłki, a że szkoda mi czasu TYLKO na jedzenie, to włączam jakiś program i robię powtórki książek. Bo tylko wtedy mam gwarancję, że mnie nie zemdli od opisu, wytrzewiania na ten przykład. W tamtym roku kupiłam w końcu „Córkę Robrojka”. Nie ma tego tomu w mojej wiejskiej bibliotece, wiec czytałam ją jeno raz, z dziesięć lat temu. Pamiętałam coś tam przez mgłę i pamiętałam, że mnie nie powaliła na kolana, chociaż to jeszcze ta stara Jeżycjada, przed Kalamburką, przed moralizowaniem, przed nieustannymi jeremiadami. Wzięłam się za powtarzanie i obiecałam sobie, że nie będę skakać po rozdziałach a przeczytam całość.  Jak to bywa z Jeżycjadą jest to książka do połknięcia w popołudnie, mi zajęła kilka dni, bo nie zasiadam do barokowych uczt ciągnących się godzinami.

"Ross Poldark" - Winston Graham [osiemnastowieczna Kornwalia]

Kilkukrotnie pisałam, że telewizji to ja nie oglądam. Ot czasami Jeden z dziesięciu, jakiś mecz, może raz na jakiś czas wiadomości. Tym sposobem przegapiłam wszystkie zwiastuny serialu o Rossie Podlarku. Dobrze, że jednak usłyszałam o tej książce, grunt to mieć znajomych z dobrym gustem. Książkę zaczęłam czytać na dobrą sprawę s poniedziałek wieczorem, ale już we wtorek, robiłam przerwy. Chciałam, żeby mi jej starczyło na jak najdłużej. Niestety… A następna część dopiero w maju. Przecież to eon!! Nie wiem czy sama okładka by mnie przyciągnęła, taka sztampowa, no poharatany facet. Nie do końca w moim guście, chociaż… Serial zaraz będę nadrabiała. Nie dajcie się zwodzić okładkowym impresjom,  tę książkę chcecie przeczytać.

"Parabellum. Głębia osobliwości" - Remigiusz Mróz [ i w końcu koniec]

Staram się zerwać z trupami z półki, grzebię jednego po drugim i staram się nowych nie produkować. A że lubię sobie najlepsze zostawiać na koniec, to i zaczynam wyczytwanie stosów od książek najsłabszych, tych co do których mam obawy, że jednak mogą mnie nie zachwycić. Ponieważ poprzednie tomy mnie nie zachwyciły, uznałam, że po prostu zaspokoję imperatyw dokańczania serii i zlikwidują wiszącą jak miecz Damoklesa nade mną konieczność doczytania tomu trzeciego, notabene  najobszerniejszego. Od razu zaznaczam, tym razem stwierdziłam, że będę czytała książkę jako fantastykę, fikcyjne uniwersum, a wydarzenia nawiązują do drugiej wojny. Oślepłam na fakty. Mam ferie i tak wyjdzie, że się czepiam, więc schodzę z merytorycznej strony. Która nadal mnie nie zachwyca.

"Złodziejka marzeń" Anna Sakowicz [nigdy nie pozwól kraść swoich marzeń]

Każdorazowo z wielką obawą sięgam po powieści polskich autorów, jak książka nie przypadnie mi do gustu i o tym napiszę jest duże ryzyko, że autor przepuści na mnie szturm rodem z epickich filmów, albo jakaś fanka będzie biegała za mną z butelką kwasu siarkowego sześć. Duże ryzyko. A już obyczajówki są obarczone największym ryzykiem. Znam polskie realia, mieszkam na wsi, która najczęściej jest tematem przewodnim, dlatego zwykle jestem bardzo krytyczna. Bałam się troszkę tej lektury, bałam się tej sztampowej słodyczy, tego co znam z grafomańskich powieści, reklamowanych jako arcydzieła. Skąd wiedziałam, ze to grafomania? Nie wiem, ot po prostu się bałam.

#90 już dziewięćdziesiąty stos w historii bloga...

Dziewięćdziesiąta etykietka stosik, powiem Wam, że nie spodziewałam się, że aż tyle tego było... Ciekawe czy w tym roku dobijemy do setki. Faktycznie ta metoda by wrzucać stosik co tydzień, mniejsze stosy, ale regularnie, to chyba lepszy pomysł... przynajmniej ostatnio regularność nie szwankuje... chociaż WCIĄŻ nie kupuję. Przyznam Wam się, że od dwóch tygodni mam w koszyku kilka książek, trochę zarobiłam i tak mnie kusi. Jednak walczę. Chyba przez kilka tygodni ze stosami będzie spokój... kiedyś muszę te przeczytać....

"Parabellum. Horyzont zdarzeń" - Remigiusz Mróz [nil desperandum]

Ostatnio chyba ktoś mnie przeklął, co otwieram książkę, już chcę się delektować lekturą i bach, jak w twarz dostaję po oczach błędami, nieścisłościami, boję się otwierać podręczniki. Jeśli taki stan rzeczy będzie się przeciągał, chyba obleję się benzyną i podpalę pod MENem( ; ] ). Ciężko pisać powieść o II wojnie światowej, ciężko i lekko. Lekko, bo jest to zagadnienie bardzo wyeksploatowane, więc nie powinno być problemów ze źródłami, ciężko, bo to opowieść o ludziach którzy dojrzewali przed tą wojną, ukształtowani byli inaczej, mówili innym językiem, myśleli inaczej, trzeba wiedzy, empatii aby się wczuć i z jednej strony napisać książkę autentyczną, a z drugiej, taką która czytelnika nie znudzi. Moim zdaniem świetnie wyszło to w przypadku Czasu honoru, w przypadku Parabellum, właściwie nie wiem co chciał osiągnąć autor. Jedno wiem na pewno, kilka razy prawie padłam, bynajmniej nie z powodu akcji powieści.

"Zygmunt August i jego żony. Studium historyczno - obyczajowe" - Jerzy Bedala [czy istnieją biografie idealne]

Po  lekkich powieściach lubię sięgnąć po coś bardziej ambitnego. I tak przerywnikiem ostatnio była mi książka Zygmunt August i jego żony, wprawdzie sam monarcha nie był nigdy moim konikiem, ale pamiętam jako pacholę, gdy czytałam pierwszy raz o jego miłości do Barbary. Nie widziałam w sumie żadnego filmu, ani nawet nic o tym nie czytałam, ot tyle co w podręcznikach, w pocztach . Oczywiście okładka rzuca się w oczy. Obraz Simmlera, pomimo upływu lat wciąż robi wrażenie. Jest chyba jednym z najsłynniejszych, na których mamy Zygmunta Augusta – wyłączając oczywiście dzieła Matejki. Obawiałam się czy książka nie skupi się – schematycznie na związku Zygmunta z Barbarą, co byłoby sztampowe, przewidywalne i bardzo populistyczne, a od historyków wywodzących się z tak zacnych ośrodków akademickich oczekiwałabym czegoś więcej. Czy Jerzy Besala napisał kolejną książkę historyczną nudną jak przysłowiowe flaki z olejem? Czy może u nas w końcu zaświta jutrzenka książek historycznych ciekawych i dla laika?

"Twarz w lustrze" - Elżbieta Wichrowska {refleksyjny miks gatunkowy]

Aby nie dziwiła Was ilość tekstów i ich zatrważająca regularność, muszę wyjaśnić, że czytam kilka książek jednocześnie, sporo jest już na finiszu i tylko doczytuję, są jakieś przeczytane wcześniej, bo dojrzewam do napisania tekstu. Twarz w lustrze czytana była powoli w styczniu bo opis zrobił na mnie wrażenie i poczułam, że to jedna z tych książek, które będą mi się dobrze czytały, bo mój gatunek. Blurb wiele obiecywał, notka o autorze również. Wiedziałam, że to nie będzie książka trzpiotka, ani wydmuszka, spodziewałam się refleksji i dojrzałości. Internetowa społeczność oceniła ją jednak bardzo nisko… z drugiej strony powieści-petardy, które doprowadziły blogosferę niemalże do śmierci z ekstazy mnie rozczarowały. Pół na pół więc.

"Królowie przeklęci" - Maurice Druon ["Lew i lilie" oraz "Kiedy król gubi swój kraj"

Początek nowego roku upłynął pod znakiem długo wyczekiwanej premiery trzeciego tomu, nowego wydania Królów przeklętych, piękny tom w głębokim fiolecie, hipnotyzował książko holików od dawna, sprawiał, że gryźli palce, bo było za późno na wyżebranie tego tomu jako prezent na święta. Tak, zdecydowanie, tegoroczny blue Monday był sponsorowany przez Maurice Druona. Ja akurat miałam szczęście i dzień przed premierą mogłam sobie macać, głaskać tę ślicznie wydaną książkę. Odkładałam tę lekturę nieco w czasie, bo trochę szkoda się żegnać z tym światem, ale kto zabroni mi powtórek ; )

"Zanim się pojawiłeś" - Jojo Moyes [roztrzaskana na milion kawałków]

Vacatio legis książek na moich półkach jest przeróżny. Czasami nie wytrzymuję trzydziestu sekund, innym razem czekają latami. Zanim się pojawiłeś czekało od końca 2013 roku, o ile mnie pamięć nie myli. Słyszałam o niej skrajnie różne opinie, ale najbardziej zapadła mi w pamięć krytyka zaufanych Glogerów, że książka w sumie średnia, że cała ta seria – bo ta książka zaczynała serię Leniwa niedziela, to dużo hałasu o nic. No i tak książka co i rusz kusiła, trafiała na listę do wyboru i ciągle wracała na półkę. Jedna książka Moyes została przeczytana, druga mnie dobiła. Wtedy postanowiłam potrzymać tę, żeby mieć coś Moyes na gorszy okres. I ten nadszedł. Bezdyskusyjnie ubiegły tydzień był ciężki, bo choroba, bo książkowe zawody i gdy Oleńka nakrzyczała na mnie, żebym czytała Moyes – ugięłam się! Potrzebowałam takiej książki, tylko że teraz mam wrażenie, że umrę, jeśli nie przeczytam następnej tak dobrej książki…

"Dzieje dwóch rodzin. Mackiewiczów z Litwy i Orłosiów z Ukrainy" - Kazimierz Orłoś

Bardzo rzadko oglądam telewizję. U siebie w komnacie jej nie mam, zwykle jak coś posłyszę to, idąc np. po herbatę. Jakoś się tak złożyło, że bawiłam u Rodziców i leciał telekspres a tam reklamowali Dzieje dwóch rodzin, znowu reklamowali tak skutecznie, że zapaliłam się jak pochodna. Takie książki lubię. Zwłaszcza w zimie, gdy mimochodem jesteśmy bardziej refleksyjni. W domu bardzo takie książki lubimy i dosłownie wyrywamy sobie z rąk, więc  aby nie było przykrych niespodzianek, po prostu wydarłam ją z koperty i zabarykadowałam się w pokoju.

#89 stos niezbyt bogaty, chorobowy, ale mileńki

Chwila już minęła od ostatniego stosu, a że ja kończę proces zdrowienia, przynajmniej antybiotyk się kończy. Na Podkarpaciu szaleje podobno świńska grypa, więc nie wiem co będzie dalej. Nie dam głowy, że to wszystkie książki, które przyszły, a to z tego powodu, że często rodzina mi je wykrada. Pamiętam, że ubiegły tydzień był bogaty w wizyty listonosza, ten jakby nieco uboższy... no, ale jak to mówią - musi być równowaga. Za to mnie już tak zakupy kuszą jakieś większe, ale już Tata się śmieje, że jeszcze kilka paczek i trzeba będzie pomyśleć który strych pójdzie pod książki. Uważam, że jeszcze troszkę brakuje no i są jeszcze inne pomieszczenia, ganki, korytarze... Damy radę.

"Przewieszenie" - Remigiusz Mróz [co tam panie na Podhalu?]

Czytając Ekspozycję to podsypiałam, to zastanawiałam się nad fenomenem konstrukcji na zasadzie zabili go i uciekł, ale nie ukrywałam, że zakończenie tomu pierwszego mnie zaintrygowało. Nie oszukiwałam się i wiedziałam, że będę musiała rychło tę powieść w swoje łapska dorwać. Zaczęłam ją czytać tydzień temu w pociągu, drogę powrotną przespałam, a później przyplątała się zaraza stulecia, a nowa książka Remigiusza Mroza jakoś nie przyspawała mnie do siebie. Bywa i tak. Obiecałam koleżance z pracy tom I, może więc nie zajrzy na bloga i będzie miała niespodziankę, jak jej od razu II przyniosę. Innymi słowy, trzeba było się zebrać i doczytać.  Usnęłam chyba ze dwa razy. Jest postęp.

"Feynmana wykłady z fizyki" - R.P. Feynman, R.B. Leighton, M. Sands [tom 1.1. Mechanika, szczególna teoria względności]

Postacią Richarda Feynmana jestem zafascynowana już od kilku lat. Wie o tym cała moja rodzina i przyjaciele, bo od dawna podsuwam im nieśmiało sugestię, że jego Wykłady z fizyki byłyby idealnym prezentem dla mnie. Chyba jednak zbyt nieśmiało… Czy moja profesor od fizyki przypuszczałaby kiedykolwiek, że sięgnę po dzieła tego wybitnego uczonego, duszy towarzystwa, ale jednak wielkiego fizyka, który posiadł ogromną wiedzę i wniósł fundamentalny wkład do fizyki? Nie sądzę. Mam tego pecha, że każdy z moich trzech nauczycieli fizyki nie uważał za stosowne chcieć jej nauczyć. Jak długo mogłam uczyć się sama, a więc czytać teorię, dawałam sobie radę, później, gdy potrzebny był mi jakowyś perceptor, niestety zawalałam. Jednak zawsze żywiłam podziw w stosunku do fizyki. Podziw i fascynację. Ja humanista, przedstawiciel nauki, w której można przegadać każdą opcję, byle było się wygadanym, z podziwem patrzyłam na naukę, w której wszystko musi się zgadzać. Nawet jeśli – jak tłumaczy Feynman – nie znamy jeszcze wszystkich praw, nawet jeśli większa część tajemnic wszechświata pozostaje przed nami ukryta. Fizyka jest pięknem porządku. I o tym jest ta książka. A właściwie pierwsza część, pierwszego tomu. Nie czyta się jej w jeden dzień, taki laik jak ja zwykle po prostu trwa w zachwycie, bo oślepia go wiedza i hipnotyzuje cudowny język autora.

"Parabellum. Prędkość ucieczki" - Remigiusz Mróz [ biały kruk czy czarna owca?]

I znowu wyjdę na hejtera, złą, nieprzyjemną i czepliwą. A przecież jestem tak miłym, dobrym i pełnym ciepła człowiekiem.  Pierwsze dwa tomy Parabellum, nabyłam jeszcze na wakacjach, bez świadomości że Prędkość ucieczki jest niemalże nie do dostania w sprzedaży. Zaczęłam nawet szybko czytać, ale… no nie szło. Mam tak, że jak widzę jakąś nieścisłość, merytoryczne potknięcie to skacze mi ciśnienie i wolę lekturę odłożyć niż w tym gniewie się zapętlać. Bo po co? Czekam aż się wyciszę, aż przemyślę sprawę, czy wyjaśnię nieścisłości. Szkoda, że nikt z osób rugających mnie za niezakochanie się w Parabellum nie powiedział, poczytaj posłowie, autor z pewnych rzeczy się tłumaczy. Nie ze wszystkiego niestety się wytłumaczył, ale dobrnęłam do końca. Jeszcze dwa tomy przede mną. Boże chroń bohaterów.

Ostatnie podsumowanie - jeśli wyzionę ducha

Skończył się styczeń, ja też się kończę. Niech mi nikt nie wciska, że na Wschodzie nie ma morowego powietrza. Oczywiście, że jest, pomór mnie chwycił, aby było weselej, złapało mnie z piątku na sobotę, abym mogła konać przez dwa dni, a później tkwić pół dnia u lekarza, bo w wiejskiej przychodni więcej ludzi niż w poniedziałek u lekarza, jest w kościele na Pasterce. Korzystając, z radosnego faktu, że jeszcze żyję zapragnęłam podsumować pierwszy miesiąc roku 2016 roku... Były chwile, gdy wątpiłam w czytelniczą radość, ale jednak pierwsza książka roku okazała się znamienna. Może być wspaniale. Oby było wspaniale. Nadal. 

"Królowe przeklęte" - Cristina Morato [Królowe Przeklęte i przeklęty zawód.]

Książka Królowe przeklęte wskoczyła na moją listę must have od razu, gdy zobaczyłam jej zapowiedź. Kilka osób złośliwych, dodatkowo podesłało mi specjalne zawiadomienia(spłoniecie w piekle). Tak bardzo koresponduje to z moim gustem, że wiedziałam i nawet się nie oszukiwałam, że wytrwam w postanowieniu niekupowania. Jechałam do Lublina wiedząc, że kupię tę książkę no i oczywiście tak się stało. Zaczęłam ją czytać w drodze do i z pracy w poniedziałek i co tu dużo mówić – nie porwała mnie. Trochę się już bałam, bo skoro rozdział o Sissi mnie nie porwał… wzięłam ją dziś do lekarza, tym razem intuicja mnie nie zawiodła, pełna poczekalnia pacjentów, nie było wyjścia – trzeba było czytać.

"Dla Ciebie wszystko" - Nicholas Sparks [ czy faktycznie romans jest dobry na ciężkie chorowanie]

Ktoś, najwyraźniej bardzo złośliwy sprzedał mi bardzo uciążliwą grypę, albo coś jeszcze bardziej nieprzyjemnego. Jestem tak chora, że nawet czytać za bardzo mi się nie chce, ale uznałam, że chłopaki nie płaczą, że trzeba być twardym i się przełamać. Padło na książkę Dla Ciebie wszystko Sparksa, bo jej nie czytałam, bo łapie się na wyzwanie w którym biorę udział. Od dekady nie jestem wierną fanką autora, ale od czasu do czasu podejmuję próby zapoznania się z prozą autora. Tej książki nigdy nie czytałam, a że Sparks umie zaskoczyć ciekawa byłam, jak to się wszystko skończy.

"Bormann. Pierwszy po bestii" - Volker Koop

Gdy patrzę w przeszłość dochodzę do wniosku, że jednak od dawna jestem dziwna, gdy miałam piętnaście lat zaczytywałam się historycznymi książkami Taty o II wojnie światowej. Wpadła mi w ręce biografia człowieka o którym pierwszy raz usłyszałam. A z historii byłam prymuską. Martin Borman. Od tamtej pory zawsze starałam się znaleźć coś na jego temat. Tak zaczęła się fascynacja nim i procesem w Norymberdze. Ehhh młodość…  czarno-białe wszystko, bez kontrowersji, bez okropieństw o których dowiedziałam się później.  A jednak siedział mi ten Bormann w głowie, dlatego, gdy oczy me spoczęły na zapowiedzi jego biografii, w interesującej serii z wydawnictwa Prószyński, napaliłam się jak hipis na Woodstock i zamieniłam się w oczekiwanie.

"Życie na pełnej petardzie czyli wiara, polędwica i miłość" - Jan Kaczkowski, Piotr Żyłka

Od kilku miesięcy chorowałam na tę książkę. Widziałam okładkę  na wystawach licznych księgarni, ale zmagając się z kryzysem wiary miałam dosyć, kolejnego księdza, który powie mi jak żyć, ten był chory i powinnam pewnie powiedzieć, że to zmieniło wszystko? Nie, nie zmieniło. Gdyby nie kochana Asieńka, na pewno nie zwróciłabym na tę pozycję uwagi. Jestem prawicowa, ale mam ogromny problem z autorytetami, nie lubię gdy ktoś mi coś narzuca, mówi jak mam myśleć. Wiedziałam, że ta książka może do mnie trafić jeno fartem, bo sama chyba za bardzo się boję.  Zaczęłam czytać i wiedziałam, że moje uprzedzenia były błędem, bo w mojej Galicji potrzebujemy księży z Pomorza. A może dlatego, że chociaż znam wielu księży i to wielu fantastycznych, oni mają problem z pozbyciem się zadęcia?? Nie umieją powiedzieć nie wiem, nie jestem pewien? Znam też pluszowych i niewierzących księży… a jaka jest różnica? Fundamentalna!

"Nic zwyczajnego. O Wisławie Szymborskiej" - Michał Rusinek [Niby nic zwyczajnego, a nadzwyczajnie]

Ten tydzień zaczął się tak źle, jak tylko mógł. No nie, bądźmy szczerzy, mogło być zdecydowanie gorzej. Dzisiejszy dzień to już całkiem. Weltschmerz, kłótnia i po prostu dno. A na dodatek kryzys czytelniczy. Jak mam więc leczyć ból istnienia, skoro nie mogę go zaczytać?? Wracałam z Uniwersytetu, mojej Alma mater, który w okolicach sesji boleśnie uświadamia mi upadek obyczajów i fakt, że być może lekkomyślnie wybrałam zawód. Tachając siatkę z zakupami, teczkę z materiałami dydaktycznymi, protokołem egzaminacyjnym i książką, która zamiast mnie porwać, raczej mnie przygnębia, odbieram telefon. Oto dzwoni moja ulubiona Mateczka i donosi Listonosz przyniósł Ci Szymborską. A ja naprawdę nie miałam ochoty na czytanie. Zajrzałam, stwierdziłam, że do obiadu zerknę na stroniczkę, no ewentualnie dwie… trzysta stron później, mój stan ducha znacząco się poprawił. Ksiażka wobec, której byłam raczej obojętna, sceptyczna, napisana przez I Sekretarza Poetki, który mnie – polonistycznemu troglodycie – znany jest raczej z awersji do witam na początku mejli oraz  z bycia Sekretarzem Noblistki, zamiast wycyckiwaniem nazwiska, okazała się balsamem, cudowną lekturą, która dokonała tego, co udało się jeno dosłownie kilku książkom, rozbawiła mnie. Niekiedy i do łez. Pozdrawiam w tym miejscu moją Rodzinę i znajomych z FB, pierwsi musieli słuchać mego śmiechu i co zabawniejszych fragmentów, drugich; raczyłam zdjęciami stroniczek. Nielicznych – bo telefon się rozładował. No i uważam, że książkę trzeba kupić, czytać, bawić się i wzruszyć.

"Pięć małych świnek" - Agata Christie [Morderstwo malarza, po szesnastu latach]

Biorę udział w tygodniowym wyzwaniu książkowym na fecebooku. W danym tygodniu czytamy książkę, która spełnia określony warunek. Na bieżący tydzień wyznaczono, coś napisanego przed 1960 rokiem. Zaczęłam już nawet Mansfield park, ale niestety mnogość zajęć, uniemożliwiła mi doczytanie, a powtórka kryminałów Christie jest zawsze trafną koncepcją. Chciałam wrócić do książki, którą polubiłam i ekranizację widziałam kilkukrotnie, więc kto zabił nie było niewiadomą. Chciałam – jak to bywa z powtórkami Christie – skupić się na szczegółach, a tych jest sporo. No i pomyśleć, czy faktycznie Agatha Christie podsuwa czytelnikowi wszystkie tropy?

"Żniwa zła" - Robert Galbraith [emocjonujący kryminał, co siada na psychice!]

Mam swoje lata, jestem babą w słusznych latach, a dalej jestem głupia, głupotą wielką. Dlaczego? Ano dlatego, że robię rzeczy, których nie powinnam, czytam – chociaż powinna spać bo rano pociąg, czytam zamiast zjeść coś, bo jednak jeden posiłek na 30 godzin to słabo, później przychodzę do domu, zasłabłam, ale książkę muszę doczytać. Zwłaszcza taką jak Żniwa zła. Ostrzeżenie, nie czytajcie tej książki jeśli będziecie musieli tak jak ja wracać po zmierzchu do domu odludziami. Nie zaczynajcie jej, jeśli nie macie czasu jej czytać, a właściwie; rzućcie wszystko!! Czytajcie Żniwa zła, jak na razie… najlepsza część opowieści o Cormoranie, siedzenie na szpilkach, emocje no i zakończenie. Nie lubię nowomowy, ale tutaj pasuje mi określenie: MEGA, po prostu MEGA. Z twarzy jeszcze mi nie zeszło WOW.

#88 drugi w tym roku, ale czy skromniejszy?

Przyszła pora no stosik, bo 1,5, (a nawet prawie dwa!!) tygodnia na blogu posucha.  Kasiuczkowo zasypało, więc możliwe że poczta nawala. Chociaż mój Pan Listonosz na medal. Naprawdę!!

Widzicie, że troszkę się tego nazbierało. Niektóre to zupełne niespodzianki, a niektóre to książki na które chorowałam dosłownie lata. Jako, że prawie wszystko to nowości to nie będzie zaskoczeniem, na co tak chorowałam. Nawet z kilkoma osobami się założyłam, ale nie chcieli wywiązać się z zakładu. Kanalie! To jesteście ciekawi, co i dlaczego??

"Na imię jej Rose" - Christine Breen [Irlandzka opowieść z tajemnicą, kwiatami i skrzypcami w tle]

Leniwa niedzielajest moją ulubioną serią wydawniczą, jak na razie żadna książka z tej serii mnie nie zawiodła i ciągle mam ochotę na więcej. Te książki dostarczają mi niesamowitych przeżyć, emocji. Po każdą książkę sięgam z coraz większą ciekawością. Niestety oczekiwania też są coraz większe i towarzyszy im lęk, że tym razem, no kurczę, może nie uda się im sprostać. Gdy za oknem śnieg(który uwielbiam), równie chętnie sięgam po powieści właśnie z takimi okładkami, morze, letnia sukienka, plaża.  Chociaż te okładki w tej serii bywają zwodnicze, często za bardzo pogodną, optymistyczną okładką, kryje się trudna treść.

"Pąki lodowych róż" - Zbigniew Zborowski [książka z historią w tle, idealna na zimę]

 Rok temu z haczykiem przeczytałam pierwszą część – jak się okazało – sagi rodzinnej. Trzy odbicia w lustrze połknęłam jednym tchem, chociaż to lektura niełatwa. Gdy tylko się dowiedziałam o tym, że wychodzi kolejna książka autora, zapaliłam się jak dynia w haloween, a nie wiedziałam jeszcze, że to kontynuacja. Nawet blurb nie dał mi do myślenia, dopiero podczas lektury się zorientowałam. Uprzedzę pytania – lepiej czytać zgodnie z kolejnością, bo będziecie mieli zbyt wiele spojlerów. A szkoda, autor srodze bohaterów doświadcza, to trzeba z nimi przeżyć.

"Jeden z możliwych światów" - Marcin Dolecki

No, mój Klarutek wrócił do domu, biedny, pokiereszowany, bieda taka, że aż serce pęka, ale chociaż mogę skupić się na czymś innym, niż co teraz mojej Maliźnie się dzieje. Jeszcze kilka ciężkich dni nas czeka, ale aby do przodu. Zaś dziś chcę wam opowiedzieć o książeczce, która może być naszym polskim małym odpowiednikiem Świata według Zoff, książki która mnie jako dziecko uwiodła i wprowadziła w świat filozofii. Niestety w mojej szkole filozofii nie było, a Matecznik, chociaż w liceum miał propedeutykę filozofii i to z samym, bardzo ważnym dyrektorem – z komunistycznego nadania – miał z tego przedmiotu jak najgorsze wspomnienia – dyrektora czytającego z zeszytu i samemu niewiele wiedzącego o co chodzi. Nie miał mnie więc, kto wprowadzić na drogę umiłowania filozofii. Umiłowanie, umiłowania wiedzy.

"Dziwna myśl w mej głowie" - Orhan Pamuk [Istambuł oczami sprzedawcy buzy]

Orhana Pamuka nie trzeba przedstawiać ludziom czytającym książki. No może tym młodszym jednak trzeba, bo kilka już lat minęło od kiedy turecki pisarz dostał Nobla i niektórzy mogli być wtedy za młodzi na emocjonowanie się takimi nagrodami. A był czas, gdy Nazywam się Czerwień było tak modne… no cóż wszystko przemija. I właśnie o tym opowiada nam Pamuk. Kiedyś zarywałam noce dla Nazywam się Czerwień nie uczyłam się, tylko czytałam, ciekawa byłam czy Dziwna myśl w mej głowie zaangażuje mnie tak samo. Zwłaszcza, że książka wpadła również w oczy Matecznikowi, aby uniknąć walki, trzeba było się spieszyć.

"Gawędy o sztuce sakralnej" - Bożena Fabiani [sztuka to nie przypadkowe bohomazy]

Mam bardzo specyficzny gust jeśli chodzi o sztukę, ogólnie rzecz ujmując, wszystkie kolorowe kleksy, chaotyczne maźnięcia nie trafiają w mój gust. Jednakże na sztuce to się nie znam, coś tam czytam, coś mi się podoba…  a jednak jest we mnie ciekawość, a że zbliżały się święta, to uznałam, że akurat Gawędy o sztuce sakralnej, będą tematycznie idealnie pasowały. Jakże się zdziwiłam, gdy dowiedziałam się, że autorka nie jest historykiem sztuki, że nie uczyła się o tym na studiach i ten romans zaczął się jakby przypadkiem. No i najważniejsze, to nie są teksty z profesorskim zadęciem.

"Ginekolodzy" - Jürgen Thorwald [ o kobiecym koszmarze]

Ku rozbawieniu niektórych lektura ta towarzyszyła mi podczas oczekiwania na kolędującego księdza. Zastałam ją w domu, gdy wróciłam z pracy a tak byłam jej ciekawa, że nie chciałam zwlekać ni minuty. Thorwald pisze tak, że człowiek martwieje, ma ciarki, przeżywa stan osłupienia a później przychodzi ta cudowna świadomość – jak wspaniale żyć w tych czasach, w czasach w których dentysta ma znieczulenie(znam rzeźnika, który nie używa, a jeszcze zdaje głupie pytania), w których nikt nie dźga na ślepo drutem, ani nie przypala rozżarzonym żelazem. Piękne czasy, cudownie jest żyć. Naprawdę.

Alan Rickman - nie żyje.

Mój najukochańszy aktor. Człowiek o głosie tak magnetyzującym, że aż hipnotyzował. Genialny Severus Snape, cudowny płk. Brandon. Aktor, który swoją grą po prostu czarował, był tak samo doskonały jako czarny charakter, jak i bohater romantyczny.

Nie ma go, przegrał walkę z rakiem i poszedł po wiecznego Oskara.

A mnie odechciało się czytać, będę oglądała Alana, owinięta w kołdrę!!!

Smutno mi

Harry Potter i Kamień Filozoficzny - Joanne Kathleen Rowling [ wydanie ilustrowane, dużo zdjęć, dużo kolorów, dużo zabawy]

Wbrew pozorom nie należę do pokolenia rosnącego z Haryym Potterem. Kamień filozoficzny, przeczytałam, zaczęłam czytać na piętnastych urodzinach koleżanki. Moje urodziny wypadały kilka dni później. Wprawdzie wcześniej Tata chciał mi kupić, ale akurat nie mieli i jakoś przepadło. Wciągnęłam się więc stosunkowo późno. Wiedziałam, że listu z Hogwartu nie dostanę. Byłam nastolatką, a jednak książka zawsze mnie wciągała, często do niej wracam i nigdy nie czuję się zawiedziona. Dlatego wiedziałam, że ilustrowane wydanie prędzej czy później do mnie trafi. No i prędzej trafiło. Delektowałam się każdą stroną tej książki, więc nieco mi zeszło. Jednak tak bardzo bym chciała mieć tom drugi. Chciałabym mieć też Pottera w wydaniu dla dorosłych, jak również jednorożca i większy pokój ; )

Dziś będzie mniej tekstu, bo o tej części już raz pisałam. Pooglądajcie ilustracje i ucieszcie oczy, a to tylko wybór. No i nie jestem dobrym fotografem.

"Róża i cis" Mary Westmacott (Agatha Christie pod pseudonimem)

Jak wiecie, albo i nie ; ), możecie niedowiarki zerknąć do tagów poniżej, jest to pisarka, której książek przeczytałam spooooro. Bardzo lubię prozę Christie. O jej obyczajowych powieściach, pisanych przez nią i to pod pseudonimem. Od słów pełnych sceptycyzmu, przez umiarkowane opinie aż po skrajny entuzjazm. Przyszła pora, żeby się przekonać na własnej skórze. Trochę z tym zeszło, bo moi domownicy zafascynowani nowymi wydaniami, zajumali mi książki, oczywiście do tego się nie przyznali, a ja biegałam jak snajper po Stalingradzie i tylko szukałam, ale w końcu się udało!

Podsumowanie roku 2015 part II

W święto Trzech Króli zaczęłam podsumowywać moje lektury z 2015 roku,  uznałam, że najlepiej będzie gdy podzielę wpis na pół, bo inaczej chyba jeszcze nie zapoznalibyście się z tym podsumowaniem. Jakoś tak wszystko idzie mi, jak po grudzie. Teraz też miliard rozgrzebanych książek i brak weny na cokolwiek. Chociaż tyle dobrych książek, tak dużo... Może się przełamię, więc oglądając jeden z ulubionych filmów bolly, przystępujemy do drugiej i ostatniej części podsumowania 2015 roku... 

Posłuchajcie...

o drugiej połowie z 243 książek 2015 roku.

#87, ale stos pierwszy w tym roku.

Zaczynamy  od nowego roku. Coś tam przyszło w grudniu, pod koniec roku, ale uznałam, że zaczniemy z czystą kartą. Ja zobaczycie, w Nowym Roku listonosz mnie nie rozpieszcza, a i ja portfel trzymam na postronku!! Co on chwyta coś i leci do kasy, to ja go prrrrrr i hamujemy mój drogi.

Dlatego dziś krótko. 

(jak klikniecie fotkę, ona zroooobi się duuuża)

"Morderca bez twarzy" - Henning Mankell [ pierwsza z cyklu o Kurcie Wallanderze

Jedną z mocniejszych lektur końca 2015 roku były Grząskie piaski, już wtedy sobie obiecałam, że nadrobię prozę Mankella. Jeszcze na studiach, a więc ładnych parę lat temu, w oczy rzucił mi się serial z Kurtem Wallanderem, wtedy kupiłam jeden ze środkowych tomów, a że najlepiej zaczynać od środka, to książka czekała spokojnie aż zbiorę wcześniejsze tomy. Rok temu biedronka uszczęśliwiła mnie promocją i tak weszłam w posiadanie pierwszego tomu. Tomy kieszonkowe, wiec zapoczątkowały trzeci rząd na jednym z regałów, a ja nie miałam weny do skandynawskich kryminałów. Postanowiłam się zabrać za niego teraz, bo w wyzwaniu miałam przeczytać coś z literatury skandynawskiej, pomyślałam, że po tych romansach, książkach łzawych, pora na mrożący krew w żyłach kryminał. I zawiesiłam się.

Literackie zachwyty i książkowe bełty. Podsumowanie 2015 roku - przybywaj! part. 1

Zbieram się i zbieram na podsumowanie roku 2015 : P ale a to praca mnie pochłonie, a to się zaczytam, a to wychodzę z domu na dłużej. Jednak tradycji stać się powinno zadość i powinnam zamknąć ten upływający rok podsumowaniem, bo działo się sporo... dużo i dobrze. Były książki wspaniałe, zapierające dech w piersi, ale i książkowe bełty, które wychodziły bokiem, a nawet nosem.

Posłuchajcie.

"Królowie przeklęci. Tom II" - Maurice Druon ["Prawo mężczyzn", "Wilczyca z Francji"]

Drugi tom wznowionej przez Wydawnictwo Otwarte serii o Królach Przeklętych, gdy tylko zawędrował pod mój dach wzbudził zachwyt. Te książki są tak pięknie wydane, że po prostu cieszą oko. Szkoda, żeby cieszyły tylko mnie, więc chyba wyniosę dwa tomy(czekam cierpliwie na kolejny), do pokoju gościnnego. Moim zdaniem  ta seria była świetnym patentem, żeby zainteresować młodych historią, pokazać, że nie musi być nudno. Nie wiem, czy ten styl przemówi do współczesnych nastolatków, a moja Siostrzenica tak nie lubi czytać, że nawet nie mam co jej podsuwać. Prawdziwa Gra o tron? Dosłownie!

"Nawiedzony hotel" - Wilkie Collins

Nie tak dawno czytałam książkę „Detektyw w krainie cudów”, autor bardzo kompetentnie opowiadał o początkach powieści detektywistycznej, o kryminałach, o autorach, którzy rozwinęli ten gatunek i doprowadzili go do perfekcji. Wśród nich wymienia się Wielkie Collins, autora, którego jedną już książkę poznałam. Był to wspaniały kryminał retro. Gdy zobaczyłam zapowiedź następnego wznowienia, bardzo się ucieszyłam, chociaż z nieznanych mi w sumie powodów, książka długo czekała na czytanie. Jednak jak to mówią – lepiej późno niż wcale. I oto jestem.

"Książę Karol. Serce króla" - Catherine Mayer [Wieczny następca tronu; wrażliwiec, czy zimny drań?]

Biografie, ach biografie. Lubię czytać życiorysu ludzi. Gdy kogoś znam, a biografia jest rzetelną opowieścią a nie brukowcem, tym chętniej czytam. W domu śmiejemy się z księcia Karola, to znaczy w sumie ze znajomymi też drzemy łacha. Bo popatrzcie – facet ma siedemdziesiątkę na karku i od 65 jest następcą tronu – no frustrujące. Jako młodzian nie grzeszył urodą(kojarzył mi się z Draculą), małżeństwo z Dianą, postawiło go na długo w pozycji niewierny mąż i zimny drań. A ja nie lubię mieć o kimś niepełnego zdania. Uznałam, że ta książka ucieszy mnie, Matkosia i znajomych lubiących biografie.

"Ostatni list od kochanka" - Jojo Moyes [ upłakałam się, zarwałam noc i się zachwyciłam]

Jeśli pierwsza książka przeczytana w tym roku ma być wróżbą, to czeka mnie wspaniały literacko rok. Rok wzruszeń i zachwytów, rok upajania się słowem, przeżywania wielkich emocji. Sama sobie zazdroszczę. A miało nie być tak pięknie. Lekturę Ostatniego listu od kochanka odkładałam, nie wiem czy decydowała o tym różowa, landrynkowa okładka, czy romansowy tytuł, czy może fakt, że pierwsze akapity mnie nie porwały… Jednak mając ochotę po lekturze Czas pokaże, na książkę pełną miłości, perturbacji, motylków i wzruszeń, wiedziałam, że wybór będzie pomiędzy dwoma książkami Moyes, z serii Leniwa Niedziela. Ponieważ Ola!! Tyle razy namawiała na ten Lista, złamałam się i zaczęłam czytać. Znowu, początek mnie nie zwojował, ale się zaparłam. Nie mogę porzucić pierwszej książki w roku!!! Skończyłam o drugiej w nocy, zapłakana, bezsenna, pełna myśli i absolutnie zachwycona. I przyznam się, do bycia afektowaną, sentymentalną idiotką – nie wiem jak wczytam się w coś innego. Ustawy!!! Przybywam ; )

Ostatnie podsumowanie miesiąca, z 2015

Grudzień jako miesiąc jest po macoszemu jest traktowany. Pod koniec miesiąca wszyscy biorą się za podsumowanie roku, robią wielkie plany, a kto podsumuje miesiąc? Przecież last but not least. U mnie to trochę tak wygląda,  bo z czytanymi książkami kiepsko. Dużo pracowałam, kursowałam do pracy, do Lublina, pierwszy raz nie tranzytem odwiedziłam Radom. Nie kupiłam żadnej książki : D

Ale czytałam stosunkowo mało, chociaż i dobre książki wskoczyły na tapet!