"The Broken Vows" - Catharina Maura [najlepszy tom]

 

Jedną z najbardziej wyczekiwanych premier tej wiosny była dla mnie książka The Broken Vows, czwarty tom serii The Windsors. Ta seria to odkrycie tego roku i swego czasu pochłonęłam trzy dostępne tomy jednym tchem i mam wrażenie, że zdecydowanie za długo czekałam na kolejny tom. Niestety miałam tak długą przerwę pomiędzy poprzednimi częściami, że niewiele pamiętałam co działo się ze starszymi braćmi Windsorami, ale nieszczególnie mi to przeszkadzało. Tak naprawdę nie trzeba znać szczegółów fabuły, najważniejsze to czytać w dobrej kolejności. Ta część jest najgrubsza i jakby mnie kto pytał najlepsza. Nie da się od niej oderwać, dlatego odpuściłam gotowanie obiadu, sprzątanie – wszystko. Czytałam do pierwszej w nocy.

 

"Sunlight. Nasza szansa" - Devney Perry

 Książka Crossroads nie zrobiła na mnie wielkiego i pozytywnego wrażenie, ale lubię kończyć zaczęte serie o ile coś mnie nie odrzuci na amen. W tej serii aż tak źle nie było, dlatego na kolejne spacerki z moimi kudłatymi przyjaciółmi wpadła właśnie ta książka. Jednak zaraz później jechałam na paznokcie, a to też dla mnie idealna okazja, żeby się wczytać w książkę. No i faktycznie przepadłam. Drugi tom jest dużo lepszy od pierwszego, nie ma dramatów z nosa. Nie da się od niej oderwać.

 

"Trzy imiona Ludki" - Gisela Pou[mniej znana historia]

Książka Trzy imiona Ludki zaciekawiła mnie już swoim opisem. Nie znałam tego wątku z historii, a przecież swego czasu mocno interesowałam się historią Hiszpanii, no ale jakoś Barcelonę traktowałam po macoszemu. Byłam bardzo ciekawa w którą stronę pójdzie autorka, kiedy czytałam opis, pomyślałam o Hannie Krall i o rozmowie Mariusza Szczygła, w jednym z podkastów o jej felietonie w którym dziewczynka, tyle razy zmieniała imię ukrywając się, że nie wiedziała jak się przedstawić. Poruszyło mnie to.

 

"Crossroads. Nasza szansa" - Devney Perry [ chwilę czekała ta książka na półce]

 

Zobaczymy czy zmienię zdanie jeśli chodzi o gatunek książek których słucham na spacerach. Póki co to są tylko romanse i to też raczej niezbyt obszerne. Na razie trzymam się tych romansów, bo jednak fabuła tam jest prosta, ilość bohaterów ograniczona, a więc gdy zajęta będę kontemplacją natury, albo mizianiem psiaka, to wiele mi nie umknie. Książkę: Crossroads. Nasza szansa, miałam na półce od dawna, bo w okresie premiery była solidna akcja promocyjna, na którą się załapałam. Jednak jakoś tak ciągle odkładałam w czasie i tak mi się nie składało, na szczęście spacery były świetną okazją i dosyć szybko poszło.

 

"Jak rozkochać gbura" - Kyra Parsi [Grzeszni miliarderzy, tom drugi]

Zanim się obejrzałam przyszła pora na kolejnego audiobooka, zresztą to Jak rozkochać gbura było pierwszą książką autorki za którą się zabrałam, ale jak tylko się zorientowałam, że to w sumie druga książka z cyklu, to najpierw nadrobiłam zaległości. Ubolewam, że póki co ta książka dostępna jest w formie audiobooka, dlatego poznanie tej historii zajęło mi więcej czasu, niż wtedy gdy mogę się posiłkować tekstem. Jednak nie ukrywam, że książka zaciekawiła mnie tak, że szukałam każdej okazji do słuchania. Kolejne powieścidełko dobre na spacer i do samochodu.

 

"Dżentelmeni ziemi galicyjskiej. Miłosne zawirowania i nieutulone tęsknoty" - Edyta Świętek ["W cieniu niewoli" - saga rodzinna]

 Edyta Świętek jest autorką na której książki czekam od kiedy pojawia się informacja o nadchodzącej premierze. Cieszę się, że tak stanowczo poszła w sagi historyczne. Poprzednia seria rozgrywająca się w Sandomierzu, była wspaniała, zarywałam dla niej noc. A teraz ukazuje się tytuł z Galicją w tytule, to już byłam kupiona. Książka została połknięta w jeden dzień, na hamaku, na słoneczku, sama jestem sobie winna. Teraz będę czekała do lata na drugi tom. Co ciekawe cały świat powieści Edyty Świętek się dopina, bo poznamy, albo usłyszymy o znajomych z innych powieści.

 

"Święto ognia" - Jakub Małe[kwietniowy trup z półki]

 

Dyskusyjne Kluby Książki są fantastycznymi animatorami życia kulturalnego. To za sprawą naszego Klubu, jakiś czas temu mogłam brać udział w spotkaniu z Jakubem Małeckim, na którym kupiłam Święto ognia, ta książka była bardzo chwalona, rozmowa o tej książce na spotkaniu sprawiła, że bardzo chciałam ją przeczytać, no ale oczywiście ciągle odsuwałam ją w kolejce i w końcu trafiła do słoiczka z trupami, byłam pewna, że przeczytam ją w święta i może zdążę na spotkanie Klubu, no ale a to spacery z psami, a to inna książka, ale jak już zaczęłam czytać, nie mogłam się oderwać.

 

"Pies" - Jakub Gończyk

 

Ostatnio rozmawiałam z koleżanką w pracy i od słowa do słowa zeszło na temat policji, a koleżanka przyniosła mi książkę o pracy w policji. Lubię czytać książki, które są opowieściach o cieniach i blaskach jakiejś grupy zawodowej. Nigdy nie należałam do hejterów policji, chociaż spotkałam, bądź słyszałam o różnych funkcjonariuszach. Jak w każdym zawodzie są tam ludzie, którzy nie powinni pracować w tym zawodzi, no i niestety są procedury i przełożeni, którzy często bardziej przeszkadzają, niż pomagają.

 

"Jak poskromić Diabła" - Kyra Parsi

 Zaczęłam czytać Jak poskromić Diabła miesiąc temu, ale książka mnie nie wciągnęła i zaczęłam czytać coś innego. Jednak w Wielką Sobotę zaczęłam słuchać książki, która mi się spodobała, ale okazało się że to drugi tom serii, gdy się zorientowałam, że pierwszy tom to właśnie Jak poskromić Diabła, byłam sceptyczna, bo początek naprawdę średnio mnie wciągnął, no ale książki zaczęte trzeba dokończyć, a serie czytać w odpowiedniej kolejności. Tak już musi być.

 

"Hanka. Opowieść o awansie" - Maciej Jakubowiak [zawód z losowania]

 

Kolejny raz dałam się złapać w marketingową pułapkę. Swego czasu o Hance było głośno wszędzie i wiele osób zachwalało tę książkę jako ważną i do bólu prawdziwą dla wielu osób z mojego pokolenia. Książka miała opowiadać o ludziach pochodzących z niewykształconych, biednych rodzin, które starają się wyjść z tych ograniczeń i dojść, czy raczej doskoczyć na wyższy poziom. Zachęcił mnie ten opis, bo to również po trosze moja historia, historia mojej rodziny, gdyby nie wojna, zmiany społeczne to pewnie pracowałabym na polu u dziedzica z max trzema klasami podstawówki(lub by mnie nie było już, biorąc pod uwagę jak wyglądała opieka zdrowotna).