"Chleb. Domowa piekarnia" - testujemy

Za gotowaniem nie przepadam, ale już pieczenie.... Dajcie mi mąkę, mleko, drożdże i piekarnik, a Kasiek będzie najszczęśliwszy na świecie. Dodatkowo pieczenie bardzo mnie uspokaja. Dlatego gdy dostałam propozycję od Wydawnictwa Pascal, abym zrecenzowałam którąś z książek kucharskich zapaliłam się jak miasto najechane przez Tatarów. Wybrałam bez chwili wahania "Chleb. Domowa piekarnia", książka dotarła przedwczoraj, a już wczoraj wieczorem zagniotłam pierwsze ciasto. Na nocną pizzę.
Najbardziej mnie kuszę chleby na zakwasie, ale muszę najpierw kupić odpowiednią mąkę.
Na pizze zaś miałam w domu wszystkie składniki. Obecnie całe mieszkanie pachnie tym niepowtarzalnym aromatem. A ja!! kulinarna konserwa, która jak znajdzie jeden przepis na pizze będzie go używała do końca życia, porzuciłam przepis z Poradnika domowego, który służy nam od 15 lat i rzuciłam się w nowe i nieznane.
Pizza się studzi!

Rogaliki z białym serem

Pierwszy dzień chorobowego. A że ja bezczynnie siedzieć nie umiem, to postanowiłam wykorzystać przepis ze świeżo nabytej w promocji książki moje wypieki. Książka była o połowę przeceniona, więc się skusiłam. Zanim Wam więcej o niej napiszę, przetestuję kilka przepisów. A że drożdżowe lubię robić i uspokaja mnie to,  przeto nim odpłynęłam w ramiona chorego Morfeusza, orobiłam się jak osioł

"Zapomniane warzywa" - Teresa Lewkowicz-Mosiej

Liczbę roślin warzywnych uprawianych na świecie szacuje sie na około 250 gatunków, z czego w naszym kraju znane jest tylko około 50. Z tych względów warto wprowadzić i spopularyzować gatunki dotychczas mało znane, które odznaczają się wysoką wartością odżywczą i z powodzeniem mogą być uprawiane w klimatyczno-glebowych warunkach naszego kraju.
Niektóre z tych gatunków, na przykład pasternak czy soczewica, bardzo często gościły na stołach dawnej Polski. Były składnikami wielu naszych tradycyjnych regionalnych potraw, do których obecnie tak chętnie wracamy.
W niniejszej książce podano wskazówki i przepisy na potrawy z nich, co może być przydatne dla gospodarstw agroturystycznych.
Mam nadzieje, że moja praca przyczyni sie do upowszechnienia uprawy warzyw o wysokich walorach smakowych i dietetycznych i wzbogaci nasze jadłospisy

Przeleżała u mnie ta książka długo, bez recenzji. O dziwo nie dlatego, że nie chciało mi się jej czytać, tylko dlatego, że częstowałam się nią po kawałku, oszczędzając jak ulubione ciasto.

Teresa Lewkowicz-Mosej stworzyła książkę niby to kucharską, bo przepisów w niej sporo, ale również świetne dzieło popularnonaukowe, które czyta się z ogromną przyjemnością.

„Zapomniane warzywa”, pierwsze co rzuca się w oczy to fantastyczne wydanie, piękna twarda oprawa, szycie, doskonały papier i dbałość o szczegóły. Autorka przedstawia nam, mniej znane warzywa, robi to w taki sposób, że książka ta wygląda jak skrzyżowanie zielnika naszych babć, z tradycyjną książką kucharską typu „Kuchnia polska”. Od czasu do czasu trafimy na zdjęcie potrawy. Tutaj postawiono na tekst, co mnie cieszy, bo wczoraj przeglądałam w empiku, książki kucharskie, ceny bajońskie a książka przypomina raczej album fotograficzny. Ja wiem, że jemy oczami, ale litości!!

czepiać się nie można...

książka jest przepięknie wydana

Zaraz jak tylko książka dotarła do domu, z Mamą siadłyśmy i zaczęłyśmy przeglądać te zapomniane warzywa. Z chęcią poczytałabym opinie innych, bo w moim regionie nie wszystkie warzywa z tej książki odeszły w zapomnienie. Nie mogę sobie wyobrazić domu, zimy bez rzeżuchy na talerzyku, lato i wakacje mają smak bobu, który w domu uwielbiamy i bywają okresy, że garnek z bobem nie schodzi z kuchenki(chociaż my nie dodajemy masła). Zdarzają się lata, że hodujemy ów bób w ogródku. O ile pamiętam dynię makaronową, znoszę w pocie czoła z samego końca ogrodu(nie rozumiem dlaczego Mama sieje ją na samym końcu i później trzeba tachać z tak daleka). Manna oczywiście wciąż króluje, chociaż ja się do niej wciąż nie przekonałam.

Ale już na ten przykład o rodzynku brazylijskim nie słyszałam, chociaż nazwa miechunka już mi coś mówi. Ta książka to kopalnia ciekawostek, nowych wiadomości, które porwą każdego pasjonata gotowania, skoro zaciekawiły mnie, z zamiłowania cukiernika, nie gotowacza : p.

W książce nie znajdziemy TYLKO przepisów. Autorka przybliża Nam każde warzywo, pisze o jego historii, regionie skąd pochodzi, o tradycjach kuchni polskiej związanych z danym warzywem. Czyta się to wszystko wspaniale… ja muszę na wiosnę zmobilizować się i ograniczyć pieczenie na rzecz gotowania i to właśnie z tradycyjnych warzyw. W końcu mieszkam na Podkarpaciu, bastionie tradycji… u nas jak w Shire, zmiany zachodzą tak wolno, że czasami nawet wcale nie przychodzą. U nas ta kuchnia wciąż jest tradycyjna.

A ja teraz zabiłabym za pierogi z jagodami, albo za bób : D

Brioche

Już we wczorajszej recenzji wosku pisałam, że wzięłam się za pieczenie. Mama wspomniała, że ma ochotę na ciasto o którym Jej mówiłam, drożdżowe kulki upchane w keksówce, które rosnąc, sczepiają się i tworzą fajną bułę do odrywania kawałków. W czwartek miałam robić ostatecznie, ale wróciłam za późno i masła nie miałam na tyle. Więc na sobotę zaplanowałam wyrabianie ciasta, a na niedzielę wielkie pieczenie. Byłam zaintrygowana tym przepisem. Do tej pory robiłam brioszki z przepisu >>>TEGO<<< i bardzo je lubię. Do herbaty gorącej... nie ma nic lepszego, chyba że inne drożdżowe...

Przepis znalazłam na moichwypiekach jeszcze z tradycyjnych czasów:

Składniki na 2 bochenki:
375 g mąki jasnej chlebowej50 g drobnego cukru7 g saszetka drożdży suchych lub 14 g drożdży świeżych1 łyżeczka soli100 ml mleka3 jajka + 1 do posmarowania175 g miękkiego masła
W mikserze wymieszać mąkę, cukier, drożdże i sól; dodać mleko, 3 jajka i kontynuować miksowanie do otrzymania gładkiej masy (5 minut mikserem lub 8 minut ręcznie). Dodać miękkie masło i miksować dalej (5 minut mikserem lub 10 minut ręcznie). Gotowe, gładkie ciasto przełożyć do naoliwionej miski, przykryć folią i pozostawić na całą noc w lodówce.
Nieduże keksówki (u mnie jedna forma o dolnych wymiarach 21 x 11 cm i druga trochę mniejsza) wysmarować masłem, wysypać bułką tartą lub kaszą manną. Ciasto wyjąć z lodówki, podzielić na 16 równych kulek. Układać je w keksówce w dwóch rzędach, aż wypełnią całe dno (po 8 kulek na formę).


Teraz moment wymagający najwięcej ... cierpliwości. Przykryć, pozostawić w ciepłym miejscu do wyrośnięcia na 3 godziny (u mnie 3h 15m), aż ciasto podwoi objętość.
 

Wyrośnięte, posmarować roztrzepanym jajkiem. Piec w temperaturze 180ºC przez około 20 minut. Można przykryć od góry folią aluminiową, by się zbyt mocno nie spiekły. Studzić na kratce.

 Ponieważ Tata wciąż nie oddał mi ŻADNEGO aparatu, fotki są robione moim badziewnym telefonem, toteż są jakości tak beznadziejnej, że powinno mi być wstyd... i trochę jest, no było, bo wszamałam sobie kawałek tej bułeczki i... o mamuńciu. 

Kilka uwag o cieście.... 

* Dopiero dziś doczytałam o metodzie dla maszynistów i zagniatałam ręcznie, wyszło mi to na dobre, bo nic tak nie uwalnia od energii jak zagniatanie ciasta - super sprawa.

* Konsystencja... nigdzie nie czytałam jakie ma być to ciasto, było po wyrobieniu gładkie i elastyczne, ale miało konsystencję lepkiej KUPY, to był dramat... lepiło się do rąk, ponieważ nie miałam cukru drobnego, dałam zwykły i zanim się ich pozbyłam... ręka mi odpadała od wyrabiania.. ale i tak konsystencję miało denną.

* Konsystencja po wyjęciu z lodówki po całej nocy, schłodzona, lepka kupa, która trochę urosła i wyszło z niej masło...  kulanie z niej kuleczek - trudna sprawa i lepka.

* Keksówka, nie miałam takiego rozmiaru. Moja była węższa i dłuższa...

Ciasto jest wyborne... już skonsumowałam kawałek z herbatą... suuuuper. Ciasto będzie u mnie częstym gościem w jesienne wieczory!!

Szyszki z ryżu preparowanego

Jak już wspominałam kilkukrotnie, od paru dni mam gorszy nastrój. Wczoraj robiłam podpłomyki/proziaki, dziś naszło mnie na szyszki z ryżu preparowanego.

Po niedzielnym opalanku uznałam, że do książki przyda mi się coś co osłodzi moją gorzką egzystencję. A z szyszkami roboty niewiele. A są efektowne i smaczne.

Kojarzą się mi z pobytem w Zakopanem, gdzie na Krupówkach można było takie dostać... nie wiem czy wciąż są, ale... 16 lat temu cieszyły się sporym zainteresowaniem.

Składniki są takie:

30 dag krówek

5 dag masła/margaryny

10 dag ryżu preparowanego

z łyżka kakao.

Roztapiamy krówki z margaryną, dosypujemy ryż, stopniowo i raczej na oko, to 10 dag jest orientacyjne. I formujemy kuleczki. Odstawiamy do zastygnięcia.

Może nie są jakoś wielce wytworne, ale smakują świetnie, toffii komponuje się genialnie  z ryżem. 

Są bardzo słodkie, dużo ich nie zjecie....

Drożdżowa chałka na śnieżne dni.

Nie mogę sobie wyobrazić chłodnych dni bez zapachu ciasta drożdżowego w moim domu. To jakoś się łączy. Ciepło domowego ogniska i zapach ciasta. Ponieważ w domu  awansowałam na mistrza od drożdżowego, Mama już się nie pali do wypieków, a zwłaszcza długiego wyrabiania ciasta, czego zresztą nigdy nie lubiła. Ona też uwielbia wszelkie drożdżówki, babki, ale nie lubi paprać się w tej kleistej masie. To Kasia z pieśnią na ustach kiełta ciasta nawet i z ponad kilograma mąki. I nigdy nie ma dosyć. Więc czego nie skorzystać.


Ostatnio zaplotłam chałkę z mojego, wielokrotnie sprawdzonego przepisu od Ewy Wachowicz na drożdżówkę z kruszonką. Ale monotonnie piekło się, gdy przepis znam na pamięć, zero skupienia. A u nas w domu bardzo lubi się tradycyjne chałki. Więc zerknęłam na mojewypieki.com, chociaż z tamtejszych przepisów zrezygnowałam już jakiś czas temu. Zbyt wymyślne, składniki ciężko znaleźć. Za dużo udziwnień. No ale chałka, proste drożdżowe ciasto.

Składniki:
3 i 1/4 szklanki mąki chlebowej
1 duże jajko
60 g drobnego cukru
4 łyżki roztopionego masła
pół łyżeczki soli
1 szklanka ciepłego mleka (nie gorącego, by nie sparzyć drożdży)
1 opakowanie cukru waniliowego (16 g) (zamiast cukru można użyć ziarenek z laski wanilii i zagotować je z mlekiem, ostudzić)
10 g suchych drożdży lub 20 g świeżychPonadto:
1 roztrzepane jajko
2 łyżki mleka
mak lub kruszonka
Mąkę przesiać, wymieszać z drożdżami (ze świeżymi wcześniej zrobić rozczyn). Wypać do miski, zrobić dołek. Do dołka wbić jajko roztrzepane z mlekiem i masłem, dodać soli i cukru. Wyrabiać ciasto przez kilka minut (można mikserem z hakiem do ciasta drożdżowego), by było gładkie (będzie się kleić). Przykryć ściereczką i pozostawić w cieple do podwojenia objętości.

Podzieliłam na trzy kawałki i zaplotłam warkocz

Włożyłam do foremki i odstawiłam do wyrośnięcia. Następnie posypałam kruszonką.

Przepis na kruszonkę z bułki drożdżowej czyli

1/4 masłą

3 łyżki cukru pudru

4 łyżki mąki

cukier waniliowy

Robię zaraz po zrobieniu ciasta i wkładam do zamrażalki a później trę na tarce z dużymi oczkami..

Posypuję bułkę i do piekarnika.

Piekę na oko, bo jak może wiecie mój stary piekarnik nic nie ustawia ;)

CO mogę  Wam o tej bułce powiedzieć, bardzo waniliowa.

U mnie nie wywołała jakiegoś mega-entuzjazmu. 

Jej siostrę, z wcześniejszego przepisu, konsumowaliśmy błyskawicznie. Ta owszem, jest zjadliwa, ale szału nie ma.

To była drożdżowa, więc jestem spokojna, na pewno się ją zje... ale raczej drugi raz z tego przepisu nie skorzystam. Wrócę do przepisu na drożdżówkę. 

Bułka jednak nie jest skomplikowana w przygotowaniu, a jak doda się jeszcze do tego maszynę do wyrabiania ciasta to już, w ogóle "Bułka z masłem"

Aż się dziwnie czuję, dawno drożdżowa bułka nie wytrzymała 24 godzin na stole... zwykle 12 to już rekord :P

ciasto marchewkowe

Kochani! Dziękuję za komentarze.

Jestem tak zestresowana i zabiegana, że odpiszę jutro, albo dziś w nocy!!

pyszne, miękkie i pachnące :)

 A jak się czuję tak potwornie zestresowana, to albo się z kimś kłócę, albo piekę.
Połączyłam jedno i drugie i pokrzykując gromko upiekłam ciasto marchewkowe.
Przepis podała mi niezawodna i wspaniałą Paulina

Pozwolę sobie wrzucić.Co mi wczoraj ta zacna niewiasta napisała na FB

 1 szkl. cukru, 2 szkl. mąki, 1 szkl. utartej marchwi, 1 szkl. oleju, proszek do piecz., soda, cynamon, 4 jajka (białko ubite na koniec). 


Wszystko wybełtać, dodać białka, do piekarnika na 50 min w 170 stopniach. Wychodzi pysznościowy

Dokładnie tak zrobiłam. Tylko jak się okazało marchew trzeba było trzeć na drobnej tarce, ja starłam na największych okach ;)  Ale wyszło naprawdę wybornie. A oddzielanie żółtka od białka powinni terapeuci zapisywać jako terapię.
Od razu BYŁO mi lepiej.

Już nie jest. Robię kawę i chyba popracuję. Albo poczytam, wczoraj zrobiłam porządek w stosie w głowach łóżka, dziś z tego w nogach wyszarpnęłam Sokratesa... może użyczy mi mądrości.

Nadal proszę o kciuki!!!

Naprawdę najprostsze ciastka

Nie spotkałam chyba mniej wymagającego przepisu.

W zasadzie trzy składniki, praktycznie zero pracy, a efekt - królewski.

Ciastka maślane, na które przepis mam z blogu mojewypieki.com

Jakoś nigdy nie było mi po drodze. inna sprawa, że wolę bardziej zawiłe przepisy, dające się wykazać. A tutaj, co jest dla wielu zaletą, nie ma na czym się wykazać, ale nie ma i czego spaprać.

trzy łyżki cukru pudru,
150 g mąki pszennej
120 g masła
aromat do smaku. Wczoraj dałam migdałowy, dziś śmietankowy.

Wszystko wrzuciłam do malaksera(ale można zagnieść), zmiksowałam i formowałam kulki, spłaszczając  je widelcem. Włożyłam do rozgrzanego piekarnika i piekłam na złoty kolor.

Wczoraj rozeszły się błyskawicznie. Dziś jeszcze są, bo Tata z miasta nie wrócił.

Tych ciastek nie da się zepsuć. Owszem trzeba pilnować aby ciastka miały podobną wielkość, bo gdy będzie duża różnica te mniejsze się spieką, pilnować trzeba czy się nie zarumieniły, ja raz przegapiłam, więc niektóre mi się przyrumieniły zanadto, jak widzicie na zdjęciu.

Musiałam je upiec dziś. Jutro i w niedzielę idę do pracy, a dom w weekend bez zapachu ciasta jest... bo ja wiem, niepełny. :))

Naprawdę pyszne ciasteczka, rozpływają się w ustach, smakują pysznie i z kawą i z herbatą i same w sobie ;)

I dom tak pięknie pachnie. Aczkolwiek gdy piekłam z aromatem migdałowym, pachniało, jakbym przeprowadzał reakcję łączenia cyjanku potasu z H2O ; - )

biszkopt idealny

Osioł ze Szreka mówił, że wszyscy lubią kremówki. Nie zgadzam się, nie każdy lubi ciasta z masą. Zresztą ciasta z masą są zwykle pracochłonne i ciężko się je robi w upał, bo przecież masa musi stężeć, szybko trzeba jeść, bo masa się psuje.

Dla mnie ciastem idealnym jest nasz domowy biszkopt. Nadaje się na każdą porę roku. Wybornie smakuje z każdymi owocami. Sezonowymi, czy np. z puszki. A i z braku laku na sucho, do herbaty, świeży jest pyszny.

Trzeba tylko pilnować by miligram żółtka nie dostał się do białka, bo wtedy piana się nie ubije.

Drugi dzień go robię, bo gruszka nam obrodziła. Biszkopt na stole wytrzymuje kilka godzin. Wczoraj wieczorem robiłam. Myślałam, że rano sobie zjem, a po biszkopcie nawet okruszek nie został.

Zrobiłam drugi.

Podzielę się z Wami przepisem. Słyszałam, że biszkopty opadają, robią się zakalce. W tym nigdy czegoś takiego nie uświadczyłam. A piekarnik, mój równolatek. Więc idealny nie jest. 

Do biszkoptu potrzebne nam:

jajka(z ilu chcemy)

po 4 dag cukru na każde jajko

po 4 dag mąki pszennej, najlepiej tortowej na każde jajko.

I tyle :)

Ubijamy białka na sztywną pianę. Wsypujemy cukier, najlepiej łyżeczką do herbaty  ubijając. Ubijamy do momentu aż przestaną być wyczuwalne kryształki cukru. Wlewamy żółtka i mieszamy. Na koniec stopniowo wsypujemy mąkę i mieszamy. Będziemy widzieli pęcherzyki powietrza, im więcej tym bardziej pulchne będzie upieczone ciasto

Gładką, masę wylewamy do formy. Możemy ułożyć na wierzchu owoce. Pieczemy do uzyskania złotego koloru i suchego patyczka.

Gotowy biszkopt można dowolnie wykorzystać, jest świetny do tortów, suchy do herbaty. Świetnie się go nasącza, przekłada masą. To naprawdę najprostszy, biszkopt. Biszkopt idealny :) Rośnie cudnie.

A u nas na Podkarpaciu wiatr huczy i wieje okrutnie, więc ja dziergam taki szaliczek, bo chustę już skończyłam. Szalik ma być długi i do obwiązania się i odgrodzenia od zimna.

I dostałam telefon z mojej szkoły iż chcą pracować ze mną kolejny rok jupi, jupi, jupi!

Cieszę się okropelnie : )

Drożdżówka z kruszonką

Jakiś rok temu kupiłyśmy z Mamą książkę z przepisami Ewy Wachowicz, na słodkości. Moja Matkosia bardzo lubi jej program, ja mniej. W sumie do książki z przepisami mam kilka zastrzeżeń.  Robiłyśmy z niej kilka ciast ale nie ze wszystkich jestem zadowolona.

Tak do końca nie jestem zadowolona z przepisu na tą drożdżówkę, na bieżąco modyfikowałam przepis, a nie wiem czy osoba która nie zna się na pieczeniu dałaby sobie rade. Ja robiłam ją w maszynie do chleba(wyrabianie i rośnięcie)

Ciasto, (ja robiłam z połowy porcji)
700 g mąki tortowej
5 łyżek mąki tortowej(na zaczyn)
3 jajka
2 żółtka
80 g drożdży
opakowanie cukru waniliowego!!!! 

szklanka mleka
1/2 szklanki oleju
160 g cukru, 1/2 łzyeczki soli

Dodałam również(jak zaleca autorka) aromat, za pierwszym razem pomarańczowy, teraz cytrynowy. Ja pominęłam robienie rozczynu, tak naprawdę robię go do wypieków wyjątkowych, na specjalne okazje. Raczej nie w lecie, gdy wszystkie drzwi pootwierane i przeciąg itp.  Zaczyn musi mieć ciepło, aby ruszył, więc stawiam go przy piecu. Gdzie ja w lecie rozpalony piec znajdę.
Wyrabiamy ciasto drożdżowe, składniki muszą mieć temperaturę pokojową!!! Oczywiście mleko powinno być ciepłe(ale nie gorące, bo drożdże nie ruszą, jak będzie mleko za zimne - tez nie ruszą).
Ale jak ktoś chętny aby zrobić zaczyn to - cukier ucieramy z drożdżami na gładką masę, dolewamy mleko, przykrywamy sciereczka(najlepiej lniana) i odstawiamy w cieple, spokojne miejsce. Zaczyn tak jak drożdżowe nie lubi przeciągu, nie lubi jak tupie się, hałasuje. Najlepiej chłopa z domu wygonić.
Następnie zaczyn wyrośnięty dolewamy do mąki, i stopniowo dodajemy składniki wyrabiając ciasto, na gładką masę, która będzie ładnie od rąk odchodziła. Moim zdaniem trzeba podsypywać stopniowo mąką.
Przykrywamy ściereczką i odstawiamy na 40- 60 minut do podwojenia objętości. Ciasto nie może "przerosnąć" bo zerwą się wiązanie glutenowe(bodajże) i ciasto nie wyrośnie.
Po wyrośnięciu uderzamy ciasto aby pozbyć się nagromadzonego gazu, wkładamy do wysmarowanej masłem formy, sypiemy kruszonką. Odstawiamy(pod przykryciem 15 minut) i wkładamy do piekarnika, pieczemy na złoto - do suchego patyczka.

Kruszonka1/4 kostki masła
3 łyżki cukru pudru
opakowanie cukru waniliowego
4 łyżki mąki tortowej.

Zagniatamy ciasto. Wgniatamy w masło sypkie składniki. Ugniatamy kulkę i wkąłdamy do zamrażalnika, na czas rośnięcia ciasta. Następnie trzemy na wiórki na tarce(największe oczka)

Drugi raz w ciągu siedmiu dni ją piekę. Jest przepyszna. Rozpływa się w ustach, kruszonka jest niebiańska. A z gorącą herbatą smakuje niczem ambrozja z nektarem. Musicie zrobić!!!

Smacznego :D

Muffiny owsiane z czekoladą(opcjonalnie)

Co jest najlepsze na kaca? Praca!! Moja Mama upiekła kruche ciasto z powidłem, a ja też coś upiec chciałam.  Ostatnio miałam fazę na owsiane ciasteczka. Ale tych kupnych u mnie we wsi nie ma. A ja nie będę jeździła za każdym razem do miasta. Bo i kupnych łakoci nie bardzo uznaję.

Dawno muffinek nie piekłam, więc poszukałam przepisu na jakieś muffiny. Zmodyfikowałam nieco przepis, dodając nieco gorzkiej czekolady.
I właśnie wyjęłam z piekarnika ciepłe, pachnące, pyszne i tanie muffiny Bazowym był ten przepis

Składniki:

190g mąki
60g cukru
160g płatków owsianych
300 ml mleka
2 łyżeczki proszku do pieczenia
1 jajko
1/2 szklanki oleju


Wykonanie:
Płatki owsiane zalewamy mlekiem(ja zalałam troszkę bardziej niż letnim) i odstawiamy na około 5 minut. W tym czasie w jednej misce mieszamy mąkę z proszkiem, a w drugiej jajko z cukrem oraz olejem. Mieszamy aż mokre składniki się połączą i dolewamy do nich płatki z mlekiem. Wciąż mieszając dosypujemy suche składniki i mieszamy,aż składniki się połączą.
Włączamy piekarnik nastawiony na 180 stopni. Papilotki wypełniamy do 3/4 wysokości zrobioną masą. Pieczemy przez 35-40 min, do momentu suchego patyczka i do zarumienienia.

Ja dodałam jeszcze sześć kawałków(kwadracików, co ja napisałam?!) gorzkiej czekolady. Tarłam na tarce i nożem kroiłam, aby chrupały kawałeczki czekolady też!.

Składników mało jest i w domu każdy będzie miał.
Nie są za słodkie, ale takie, w sam raz.
Niebo w gębie.

Rogaliki drożdżowe

Dziś zorientowałam się, że nie podawałam przepisu na moje najulubieńsze rogaliki, które są niebiańsko lekkie i smakują dosłownie wszystkim. Nie ma osoby, która nie złożyłaby im hołdu.

Zwykle robię z podwójnej porcji bo znikają błyskawicznie.  Ale wtedy ręką się trzeeba omachać bo wyrabiam ręcznie

2,5 szklanki mąki 2 jajka 1/3 szklanki mleka 2 łyżki kwaśnej śmietany 120 g masła, roztopionego 1/4 szklanki cukru 1 opakowanie cukru wanilinowego (lub pominąć, jeśli używacie cukru z wanilią) 20 g drożdży świeżych lub 10 g drożdży suchych

Ponadto: twarda konfitura do nadziewania lub bardzo gęsta konfitura (rzadka się nie nadaje) jajko roztrzepane z łyżką mleka do posmarowania cukier puder do oprószenia

Mąkę wymieszać z suchymi drożdżami (ze świeżych najpierw zrobić rozczyn). Wsypać do misy miksera i dodać jajka, mleko, śmietanę, masło i cukry. Wyrobić . Ciasto będzie się kleiło, ale starać się nie dosypywać mąki na tym etapie.

Ciasto wyjać z misy miksera, obsypując delikatnie mąką uformować z niego kulę.

Kulę owinąć bawełnianą lub lnianą ściereczką i zatopić w garnku z zimną wodą (woda powinna przykryć ciasto). Gdy ciasto wypłynie  wyjąć na stolnicę posypaną mąką, ponownie wyrobić, podsypując mąką. Ciasto podzielić na 4 części. Każdą z nich rozwałkować na koło o średnicy około 28 cm, podzielić na 8 trójkątów (w taki sposób, jak dzielimy pizzę). U podstawy trójkąta kłaść trochę nadzienia (około pół łyżeczki, nie za dużo, bo wycieknie) i zwijać od podstawy formując rogaliki. Rogaliki układać na blaszce wysmarowanej masłem (piekłam na macie teflonowej), odłożyć do wyrośniecia na 20 - 30 minut w ciepłe miejsce, przykryte lnianą ściereczką. Przed samym pieczeniem posmarować roztrzepanym jajkiem. Piec w temperaturze 180ºC przez około 15 minut, lub do zezłocenia. Po upieczeniu oprószyć pudrem i podawać.

przepis dzięki moimwypiekom odkryłam w Kuchni Polskiej. 

Te rogale to sama magia, bowiem w momencie gdy do zarobionego ciasta dolewamy tłuszcz, robi się bloto. Za pierwszym razem nie wierzyłam, że z tej ciapy uformuje się ciasto. I za każdym razem gdy mam pod rękami takie błoto, mam moment zwątpienia, że nie ma szans, że z tego będzie kula ciasta.

Ale! nie wolno tracić nadziei, a rogaliczki warte są pracy w ich wykonanie włożonej.

Nie jedliście tak leciutkich i delikatnych rogali.

Rozpływające się w ustach obłoczki. 

Oponki z serem, czyli smak mojego dzieciństwa

Macie smaki dzieciństwa, coś co ugryzione przenosi Was w świat gdy byliście piękni, młodzi a świat był przygodą, a nie potencjalnym dawcą coraz to nowych problemów?

Ja mam. Obok lodów pistacjowych z Hortexu, którego to smaku nie mogę odnaleźć, należą do tej zacnej kategorii również oponki serowe. oponki, które robiła moja Babunia, a których nigdy nie robiła moja Mama.Dlatego znów musiałam zdać się na siebie i spróbować zrobić.

Babcia oponki robiła z głowy, nie mam nigdzie spisanego przepisu.

Przekopałam internet, zmodyfikowałam przepis i wykorzystując jeszcze raz olej z Tlustego Czwartku usmażyłam ósmy cud świata.

Gwarantuję Wam, że wpadniecie w ekstazę, oponki to mało pracochłonne, ale wyborne jedzonko.

Brak mi słów, aby opowiedzieć jak są pyszne.

Bazowym był przepis z tego bloga

Składniki:

- 1/2 kg sera białego

- 1/2 szkl. cukru

- 3 jajka 

- 3 szkl. mąki

- łyżeczka sody

- olej do smażenia

Jak zrobić

Na stolnicy rozgniotłam widelcem ser z cukrem, dodajemy jajka oraz wymieszaną z sodą mąkę. 

Wyrabiamy ciasto. Przez ser nie będzie zupełnie gładkie, ale będzie miękkie i nie może kleić się do rąk.

Wałkujemy ciasto. Nie może być za cienkie.  na zdjęciu widzicie grubośc mojego ciasta. przecież nikt nie będzie z centymetrem biegał. Wykrawamy dziurkę. Babcia zagniatała w kulę, inni smażą. Ja te dziurki zagniatałam i robiłam nowe oponki. Jednego można przeznaczyć na sprawdzanie czy olej ma dobrą temperaturę ;)

Rozgrzewamy olej. Tak aby opnki, jak pączki pływały.. Smażymy z dwóch stron na zloty kolor.

Odsączamy na ręczniku papierowym. Jak wystygną posypujemy pudrem. i jemy. Ale nie wszystkie!! Zostawmy dla innych ;)

Robiłam z połowy porcji.

Dałam jedno jajko i jedno żółtko, lunęłam nieco weselnej wódki, jeszcze z wesela Brata(taki ze mnie alkoholik, wciąż butelka stoi w lodowce i służy jako składnik do ciast)

dałam również niecałą łyżkę śmietany 12% . Bo to wszystko dawała Babcia

Ser zagniatałam na stolnicy, nie ma potrzeby brudzić miliona naczyń.

A później rozwałkowałam ciasto. Wycinałam szklanką, a dziurki robiłam szerszym końcem rulonika to rurek

Smacznego :)) .

a w planach jutro, albo pojutrze mam kolejny powrót do smaków dzieciństwa, wszystko już kupione, ale dziś mi się nie chce.

Książka czeka.

Tłusty czwartek - preludium

Pączuszki - łakomczuszki.

Jutro Tłusty czwartek i będę produkowała Pączki tradycyjne 

Ale dziś wypróbowywałam inne, w ramach treningu.

Na Blogu Basi Ritz(czyli polskiego Masterchefa :/) znalazłam ten oto przepis 

składniki na ok. 20-40 sztuk (zależy od wielkości)

500 g serka homogenizowanego lub ricotta (w oryginale serek „quark“, ale nie wiem, czy w polsce jest dostępny)

4 jajka*

500 g mąki, przesianej

1 łyżeczka soli

250 g cukru

1 paczka proszku do pieczenia

1 paczka cukru waniliowego z prawdziwą wanilią lub 2 łyżeczki extraktu z wanilii

I wypróbowałam, w wersji z ricottą, bo kupiłam przed Świętami 25 dag i nie miałam co z nim zrobić. Więc wykorzystałam ten przepis i zrobiłam z połowy porcji.

 serek roztrzepać z jajkami, dodać  pozostałe składniki i zmiksować. nabierać ciasto na łyżeczkę* lub łyżkę zamoczoną w  gorącym tłuszczu i wrzucać do gorącego oleju.

nie wrzucać zbyt wielu pączków na raz, kuleczki muszą mieć miejsce, aby swobodnie pływać, obracają się często same na drugą stronę, gdy są gotowe. smażyć ok. 5 – 7 minut (zależy od wielkości), na ciemnozłoty kolor. usmażone pączki wyłożyć na papierowy ręcznik. obtoczyć w cukrze zmieszanym z cynamonem.

Uważajcie na mikser, bo z ciasta robi się klucha i może pokonać wasz mikser. Ja mam ręczny, zwykły i rzadko korzystam z podstawki więc miska mi skakała po blacie. I prawie spaliłam mikser(tfu, tfu)

Ciasto jest lepkie i gęste  - kluchowate. Formowałam dwoma lyżkami: stołową i malutką. Więc moim pączusiom do idealnego kształtu daleko.

Radzę nie przesadzać z wielkością bo pączki się w środku trudno dopiekają. 

Pewnie, gdybym zgodnie z radą smażyła we frytkownicy wszystko by było gut. Ale ja nie używam frytkownicy :P

Nie dałam cukru waniliowego a zwykły aromat waniliowy, więc pysznie je czuć wanilią. Darowalam sobie - jak widać, obtaczanie w drobnym cukrze i cynamonie :P

Pączki pieką się z wierzchu raz, dwa, dlatego taki kolor :P 

Szarlotka z kajmakiem

Ongiś, Koleżanka z forum rzuciła przepisem na jesienną szarlotkę z kajmakiem.

Jedna osoba zrobiła, później druga. Zaczęło mnie kusić. Dodatkowo tydzień temu nabyłam w Biedronce, bardzo tanio kajmak. To pomyślałam dlaczego nie! Przełamałam moją niechęć do ręcznego zagniatania kruchego ciasta(naprawdę szczerze nie-cierpię)
Przepis mam z tej strony
Szarlotka jest wyborna, potwierdza to pięć niezależnych osób. i całe grono internautów. Więc coś w tym musi być.
Biegiem do Biedronki po kajmak(za 3 zł z groszem) i do roboty!!

Składniki ciasta:2 szklanki mąki pszennej1/2 szklanki mąki krupczatki3/4 szklanki cukru pudru1 kostka masła(Sknera jestem i margaryną imienniczą zastąpiłam)4 żółtka1 łyżeczka proszku do pieczenia1-2 łyżki kwaśnej śmietany (18-22%)(dałam 12% śmietanę, bo taką miałam napoczętą)
Składniki nadzienia:6-7 dużych jabłek do ciasta ( szara reneta lub antonówki)2 łyżki brązowego cukru2 łyżki cukru z prawdziwą wanilią(ja użyłam jabłek już uduszonych które miałam zawekowane w słoiku, odkręcając który, prawie sobie nadgarstek  połamałam w pył, gdy jabłka wyłożyłam na ciasto szczodrze potraktowałam je cynamonem)1 mała puszka kajmaku (ok 200g)


Z podanych składników robimy półkruche ciasto, to znaczy przesiewamy na stolnice mąkę wraz z cukrem i proszkiem, siekamy drobno z zimnym masłem a następnie dodajemy żółtka, śmietanę i zagniatamy szybko gładkie ciasto i dzielimy je na dwie części. Jedną częścią wykładamy dno i brzegi formy na wysokość około 2 cm, a drugą część na razie zawijamy w folię. Zarówno formę z ciastem jak i drugą część ciasta wkładamy do lodówki na około pół godziny.
W tym czasie obieramy jabłka, kroimy je na mniejsze kawałki i dusimy w rondelku aż zmiękną i zaczną się rozpadać.Dodajemy cukier i wanilię. Można je odrobinę podlać wodą na początku, ale ważne jest, żeby ją później odparować. Gotowe jabłka powinny być dosyć gęste.
Schłodzony spód ciasta dziurkujemy widelcem i podpiekamy przez 20 minut w temperaturze 180°C. Na podpieczony spód wykładamy jabłka, a na nich układamy cienką warstwą kajmak.
Pozostałe ciasto rozwałkowujemy na grubość około 1-2 mm i przy pomocy foremki do ciasteczek wykrawamy z niego dowolnie wybrane kształty(ja postawiłam na serduszka.
Później należało posmarować ciasto białkiem(o czym niedoczytałam, a szkoda, bo białek mam już dużo uskładanych i będzie z tego jakaś beza musi :P )
Wstawiamy do piekarnika na 30-40 minut. Mój piekarnik piecze troszkę słabiej, sądzę, że ciasto w piekarniku siedziało jakieś 50 minut, po 35 wyjęłam i obróciłam blachę. A po 50 minutach wyłączyłam gaz i ciacho siedziało w ciepełku jeszcze troszkę.

Naprawdę pyszne ciasto, wszystko idealnie się komponuje. Mniamusie.


Aż zaraz sobie skubnę kawalątek(jak jeszcze coś zostało) i zalegnę z książką, bo nerwa mnie taka telepie, że gdybym coś jeszcze napisała, mogłabym żałować, że dałam emocjom ponieść się

Macie ochotę na coś słodkiego?

Trochę już minęło nim Was katowałam przepisami.

Dziś chcę Wam polecić muf finy od których zaczęła się moja muffinowa przygoda – dwa lata temu. Nie miałam wtedy blachy ba muf finy, ani papilotek. Piekłam w blaszanych foremkach do papilotek, gdy Mama była w szpitalu.

Zielona byłam stosunkowo i dałam masło w postaci stałej, próbowałam wymieszać z jajkiem i mlekiem, ale się nie dało, więc wyławiałam kawałki masła widelcem i wrzucałam do garnuszka, żeby roztopić. Oj działo się. Ale udały się wybornie. Dziś po paru latach, zrobiłam wiele, wiele muf fin, różnych. A do tych mam szczególny sentyment:

Cynamonowo-jabłkowe muf finy

1 szkl. i 2 łyżki maki
1/2 szkl. Cukru
2 łyżeczki proszku do pieczenia
szczypta soli
2 łyżeczki cynamonu
1 jajo
1/2 szkl. mleka
5 łyżek roztopionego masła
1 duże jabłko, pokrojone w kostkę

1) rozgrzej piekarnik do 200C
2) wysmaruj formę tłuszczem (ja korzytam z papilotek)
3) wymieszaj razem mąkę, cukier, proszek, sól, cynamon
4) w osobnej misce wymieszaj jajo, mleko i masło
5) dodaj mieszankę jajowa do mącznej - wymieszaj, dodaj jabłko
6) wlej ciasto do foremek
7) piecz ok. 30 minut

Przepis – wtedy i dziś miałam z blogu Caitri : )

Ja widzicie czytam Trędowatą zajadając się muffinami. Babeczki są przepyszne, jabłka się nie rozciapciują, tylko zachowują formę, delikatnie czuć cynamon(nie lubie jego nadmiaru) - takie małe szarloteczki, które znikają w mgnieniu oka

Muffiny marchewkowe

Szukałam przepisu na muffiny marchewkowe. Kupiliśmy wór marchwi i chciałam wreszcie sama zrobić jakieś pyszne ciasto. A muffiny uwielbiam. Są efektowne, proste i pyszne.
Znalazłam przepis na tym blogu 
Przystąpiłam do tarcia marcheki, tarłam, tarłam. Później wsypałam do miski składniki i postąpiłam według przepisu. Po dodaniu marchewki przeżyłam chwilę grozy. Byłam pewna, że nie da się tego połączyć na w miarę gładką maskę. Ale kilka energicznych ruchów łyżką i miałam, niezbyt apetyczną - takie są fakty, masę. Wylałam do formy na muffiny, wyłożoną silikonowymi foremkami. Zaczęłam piec.

Teraz jestem ciekawa czy przetrwa coś do jutra. Są pyszne.

Składniki:
- 1 i 1/2 szkl mąki  - 1 łyżeczka sody
- nie cała łyżeczka soli
 - 1 i 1/2 łyżeczki cynamonu
- 1/2 szkl cukru
 - 3 jajka
- 3/4 szkl oleju
- 4 duże marchewki starte na grubych oczkach
 Składniki sypkie umieszczamy w misce, dodajemy jajka, olej i marchewkę, następnie mieszamy wszystko łyżką. Nakładamy ciasto do foremek muffinkowych. Wstawiamy do piekarnika nagrzanego do 180 stopni na ok. 25 minut.

Przyznacie, że przepis jest banalnie prosty i nie wymaga użycia wyszukanych składników. Wszystko co potrzeba jest na pewno w każdej kuchni.


Bardzo subtelnie czuć cynamon. Chociaż nie jestem jego zwolenniczką w innym połączeniu niż szarlotka, tutaj bardzo mi zasmakował

"Wypieki. Chleby, pizze, ciasta, pączki, słodkie zawijańce" - Anneka Manning

Chleby, placki i różnorodne ciasta z dodatkami, słowem wypieki ze wszystkich stron świata - ponad 100 znakomitych przepisów! We wprowadzeniu encyklopedyczny opis przygotowania różnego rodzaju wypieków, czyli vademecum dobrego piekarza. Dokładne wskazówki dotyczące przygotowywania ciasta francuskiego, drożdżowego, parzonego, kruchego, instrukcje postępowania z ciastem filo czy ciastem parzonym, a dalej - mnóstwo receptur - aż chce się piec i próbować! Bułeczki i bajgle, chałki i tarty, babki, strudle i precle, indyjski chlebek naan, francuski croquembouche, podawany na wyjątkowe okazje, placuszki, pizze, paszteciki i pierożki. Na słodko, słono i na ostro. Na końcu książki - tabele przeliczeń.

Zadręczałam Was ostatnio przepisami na ciasta. Pytaliście, tu i ówdzie, czy nie zmieniam profilu bloga. Absolutnie nie! Dostałam do recenzji książkę z przepisami na wypieki różnego rodzaju. Ja do takich książek podchodzę w następujący sposób: owszem mogę poczytać i pooglądać, ale moja opinia wówczas będzie mało wiarygodna. Każda książka z przepisami, którą recenzuję, jest przeze mnie testowana. Chcę się przekonać, na własnym, że tak powiem języku, że z przepisów podanych w książce wychodzą jadalne wypieki.

Że faktycznie proporcje składników, sposób wykonania się sprawdzają.

I sprawdziłam! Zresztą, właśnie teraz wyrasta mi ponownie ciasto na chlebek biały zwykły. Piekłam z tej książki tartę cytrynową, broszki, grissini, które ogromnie zasmakowały mojemu Tacie. I piekłam też bardzo dla mnie magiczne ciasto parzone do eklerek.  Jednak  eklerka mi tak brzydko wyszła na zdjęciu, że przepisu nie zamieściłam. Ale znajdziecie go w książce.

Sama książka jest cudowna!! Zacznijmy od strony wizualnej. Ja jako wypiekacz amator wychowałam się na zeszycie z przepisami mojej Mamy, w który powtykane były zapisane na maszynie receptury, którymi wymieniała się w pracy z koleżankami, kartki z kalendarza i całe strony zapisane pięknym pismem Mamy z przepisami na różne cuda, będące dla mnie szczytem kulinarnego geniuszu. Oczywiście żadnych zdjęć.

Innym źródłem inspiracji były Książki kucharskie zbierane przez Mamę, swego rodzaju biblią była Kuchnia polska nabyta przez Rodziców, bodajże we Lwowie,  nieliczne ryciny dawały znikomy obraz tego jak dane danie ma wyglądać. Dopiero z nadejściem kapitalizmu i upadkiem demokracji ludowej pojawiły się książki kucharskie z coraz to większą liczbą zdjęć. A tutaj dostaję książkę cudo – każdy wypiek opatrzony jest zdjęciem docelowego wyrobu. Zdjęcia są piękne, bardzo apetyczne. Widać, że nie jest to amatorska robota. Papier bardzo dobry. Pod względem wizualnym książkę można ocenić na szóstkę z plusem.

Ale przecież książki kucharskiej nie kupujemy dla obrazków, dla zdjęć w tym celu nabylibyśmy album. Dla mnie najważniejsze jest zawsze to, czy mogę wykorzystać przepisy bez udawania się do delikatesów w dużym mieście. Mieszkam na wsi, najbliżej mam średniej wielkości miasto, gdzie również dostanie fikuśnych składników nie jest takie oczywiste. Aby zastosować te przepisy mogłam użyć składników, które miałam w domu. Oczywiście są też bardziej wyszukane, ale również stosunkowo łatwo osiągalne. Dla mnie to bardzo ważne.

Umiem piec, nie będę się bawiła w fałszywą skromność. Umiem i lubię, dla mnie pieczenie to ceremonia, którą mam opatrzoną, wiele rzeczy robi się intuicyjnie. Wiesz, że tak trzeba robić, wiesz że tak to ma wyglądać, ale czasami nie wiesz dlaczego. Bo dlaczego ciasto drożdżowe nie może wyrosnąć za bardzo? Wiecie? Ja nie wiedziałam! Ale już wiem, tą i inne informacje wyczytałam  w krótkich(takich które nie nudzą, a uczą) notatkach o teorii pieczenia. Jakie wybrać formy, narzędzia, jakie składniki i jaka jest ich rola w poszczególnych etapach pieczenia. Moja chciecilista się rozszerzyła! Tyle rzeczy jest mi niezbędnych!

W książce początkowe strony, dla mnie mistrzostwo świata to poradnik! Jak zrobić najważniejsze rodzaje ciast!! Nie tylko drożdżowe i kruche, ale także kilka rodzajów ciasta francuskiego, ciasta które uwielbiam a które uchodzi za najtrudniejsze do zrobienia. Będzie poradnik robienia ciasta parzonego, czyli na ptysie, lub eklery a także! Tego nie widziałam w polskich książkach opis przyrządzania ciasta filo. Akurat przed świętami będziemy mogli zrobić słynną, ekskluzywną bak lawę!

Te poradniki to nie tylko suchy tekst, ale zdjęcia krok po kroku z precyzyjnymi opisami od A do Z. Przydadzą się również zaprawionym w bojach cukierników, a bezcenne będą dla amatorów zaczynających dopiero swoją przygodę z wypiekami!

Zachęcam Was do zakupu tej książki, dla siebie czy na prezent. Zachęci Was ona do wypieków!! Mam nadzieję, że tak jak ja dzięki Niej odkryjecie piękno miksowanego ciasta, zapach  unoszący się z piekarnika i to cudowne uczucie, gdy bezkształtna breja zamienia się w ciasto!

Dzięki tej książce porównacie wypieki kupne i własne, zobaczycie ile smaku traciliście piekąc ciasta z papierka, przesycone chemią. Ile przepłacaliście i ile satysfakcji Was omijało.

Tarta cytrynowa - eksperymentuję nadal

Wciąż eksperymentuję :) Tym razem wybór padł na tartę cytrynową. Jakiś czas temu do pewnej gazety dodawano silikonową formę do tart. Szukałam w dwóch województwach, gdy już nabyłam od razu po powrocie do domu wypróbowałam przepis z gazety. Na tartę wytrawną. Pomyślałam, że to fajny pomysł na urozmaicenie obiadów. Jest przecież tyle tart do wyboru. Niestety coś miałam pecha. Bo już na I roku studiów kupiłam metalową formę i upiekłam w niej raptem dwa razy. Raz popularnego jabcoka, drugi raz tartę z czereśniami. Wytrawna tarta mi nie podeszła, nadzienie czuć było za bardzo jajkami. A to miała być jednak tarta z pomidorami i mozzarellą. 

Teraz pomyślałam  jak nie wyjdzie, jak mi nie posmakuje, koniec z tartami. mam gdzieś, że to najbanalniejsze ciasto świata, robi się szybko i przyjemnie.

Z tym ciastem też byłam bliziutko wpadki. W przepisie każą spód do podpieczenia czymś obciążyć, ja zastosowałam swój patent, czyli nakłułam widelcem, ale najprawdopodobniej brzegi były za grube i opadły na ciastu, ale w odpowiednim czasie się zorientowałam i parząc paluchy oblepiłam brzeg, jeszcze raz.

Wyszła wyborna, mocno cytrynowa tarta o prawdziwym smaku cytryny, nie takim sztucznym, w którym spożywający czuje całą tablicę Mendelejewa. Doskonała na przegryzkę świąteczną, gdy mamy po dziurki w nosie słodkości. Ta tarta, przez zawartość cytryny jest kwaskowata, co doskonale sprawdza się, w sytuacji gdy najedliśmy się czegoś słodkiego i mamy ochotę na jakąś odmianę a podgryzanie kiszonego ogórka, wzbudziłoby niepotrzebne pytania ze strony krewnych ;)

Tarta naprawdę jest ciastem bardzo prostym. To kruche ciasto(lub francuskie, wtedy poziom trudności pewien jest) i nadzienie.

W tej tarcie mamy kruche ciasto słodkie, na które przepis mamy na początku książki, tak więc:

Potrzebujemy:
225 g mąki
30 g cukru pudru
1/2 łyżeczki soli
125 g schłodzonego masła pokrojonego w kostkę
1 roztrzepane jajko
zimna woda
Jak przygotować? Ja nie cierpię wyrabiać kruchego. Wiec po prostu wrzucam do malaksera i ten odwala za mnie robotę :P
Gdy chcemy tradycyjnie, zakładamy manufakturę i wczytujemy się w przepis:
przesiewamy do miski mąkę, cukier puder i sól. Palcami skierowanymi wnętrzem do góry, wcieramy masło unosząc przy tym mąkę by ją napowietrzyć. Czynimy tak do czasu, gdy ciasto będzie miało konsystencję bułki tartej.
W środku suchych składników robimy wgłębienie i dodajemy jajko. Płaskim nożem mieszamy do uzyskania bryły ciasta. Można dodać nieco wody, gdy ciasto jest za twarde.
Zagniatamy ciasto. Ma być miękkie, ale nie klejące.
Owiń ciasto folią spożywczą i włóż na pól godziny do lodówki. Aby odpoczęło.

Mamy już bazę. teraz przystępujemy do nadzienia

Składniki:
4 jajka lekko roztrzepane
165 g drobnego cukru
80 ml gęstej śmietanki kremówki
2/3 szklanki soku z cytryny
1 łyżka drobno otartej skórki z cytryny
cukier puder do posypania

Rozgrzewamy piekarnik do temperatury 200 stopni. Lekko oprószonym mąką wałkiem rozwałkuj ciasto na placek o średnicy 30 cm. Nawijając na wałek przenieś do formy. Palcami dociśnij do dna i ścianek. pozbądź się nadmiaru ciasta!

Obciąż ciasto. Specjalnymi obciążnikami, lub fasolą. Piecz 20 minut, zdejmij obciążenia i piecz kolejne 10 minut lub do chwili gdy spód ciasta będzie suchy. przenieś do ostudzenia.

Kiedy ciasto jest w piekarniku ubij jajka cukier i śmietankę. Dodaj do masy sok, potem skórkę i wymieszaj.

Zmniejsz temperaturę piekarnika do 150 stopni. Wylej masę cytrynową na upieczony spód i piecz jeszcze 40-50 minut aż masa zastygnie a ciasto będzie w pełni upieczone.

Studź na metalowej kratce.

Podawaj posypane cukrem pudrem.

Już sobie wyobrażam, jak orzeźwiające będzie to ciasto, w upalne dni.


Przepis oczywiście z książki: 'Wypieki. Chleby, pizze, ciasta, pączki, słodkie zawijańce"

To już ostatni moment

Tak Moim Mili! to ostatnia chwila, żeby zagnieść ciasto na pierniki i upiec te kojarzone z Bożym Narodzeniem ciastka. Dobre na choinkę, ale i do konsumowania z herbatką.

Ja piekłam z tego przepisu, który znalazłam na forum.  A oryginalny przepis znajdziemy chociażby TU

PIERNICZKI 
Składniki na około 100 sztuk: 
- 55 dag (550 g) mąki tortowej lub poznańskiej (+ więcej do podsypywania) - 30 dag (300g) miodu (z miodem sztucznym pierniczki szybciej będą miękkie, niż z prawdziwym) - 10 dag (100g)cukru pudru - 12 dag (120 g) masła - 1 jajko - 2 łyżeczki sody oczyszczonej - przyprawa do piernika - około 40g do50g - kakao (opcjonalnie, tym razem dałam 2 łyżeczki) 

Miód podgrzać (wg autorki przepisu) i wymieszać z pozostałymi składnikami, wyrobić, aż ciasto będzie jednolite w przekroju (ja miodu nie podgrzewałam, rozpuściłam za to masło = świetnie się wałkowało). Wałkować podsypując mąką (ja na grubość około 2-3 mm, ale można grubsze - grubsze są bardziej miękkie po upieczeniu). Wykrawać pierniczki. Jeśli chcemy pierniczki z otworkiem do przewlekania, otworek robimy przed pieczeniem (słomką, lub lepszy - pomysł - wykałaczką, kręcąc nią). Jeśli chcemy witrażyki, również przed upieczeniem, w dużym pierniczku wykrawamy mniejszy otworek, nasypujemy do niego pokrusznych landrynek (z górką) i pieczemy na papierze do pieczenia, ściągając po ostygnięciu. Jeśli chcemy pierniczki dekoracyjne - smarujemy przed pieczeniem powierzchnię pierniczka roztrzepanym jajkiem, naklejamy cukrowe perełki, orzechy itp. Piec około 8 - 10 minut (piekłam 7 minut) w temperaturze 180ºC, jeśli z witrażykami 11 - 12 minut w temperaturze 150º. Lukrujemy lub polewamy czekoladą po upieczeniu. 
Pierniczki po upieczeniu są twarde, później zmiękną (należy je przechowywać w szczelnie zamkniętym pojemniku). Bardzo długo i dobrze się przechowują (nawet kilka miesięcy). Można upiec je kilka tygodni przed świętami. 
Uwaga: Lukrowanie pierniczków najlepiej pozostawić na kilka dni przed świętami ! 

Upiekłam dziś. Są pyszne. Na razie chrupią.... ale mają zmięknąć.


Na pewno będą lukrowane i polewane czekuladą.

A w domu od razu zapachniało świętami.
Jeśli szukacie sprawdzonego przepisu, ten polecam z czystym sercem.

Smacznego!!

A gdy ja uwijałam się jak w ukropie, moje Kocie dziecko zażywało relaksu wśród ksiąg