"Między światłem a cieniem" - Jan Holoubek, Cezary Łazarewicz [ jak powstają kultowe produkcje, które zachwycają widzów]

 

Nie jestem jakąś wielką fanką kina. Im starsza jestem, tym rzadziej mnie coś zachwyca, rzadziej sięgam po coś nowego. Mam wrażenie, że powroty robią mi najlepiej. Jednak seriale Jana Holoubka gweszły do mojej prywatnej kolekcji i lubię wracać, czy to do Wielkiej wody czy do Heweliusza. Bardzo czekam na serial o zbrodni połanieckiej, bo jeżeli ktoś jest w stanie nakręcić tę historię z wyczuciem, bez tanich chwytów, to właśnie on. Czytałam fragmenty wywiadów przy okazji premiery Heweliusza, aż w końcu zdecydowałam się na zakup książki. W końcu ja naprawdę lubię wywiady rzeki, zwłaszcza z wartościowymi ludźmi. A przecież Jan Holoubek mógł jechać na nazwisku i być kolejnym celebrytą od wszystkiego, niczego i magicznych suplementów, a wybrał drogę ciężkiej pracy.

 

"Niewygodna" - Patrycja Volny [ autobiografia córki Kaczmarskiego]

 

No i mamy trupa z półki za sobą. Jestem zbyt uległa na biografie znanych ludzi. A tę książkę kupiłam pod wpływem głośnych fragmentów opisujących toksyczne zachowanie ojca autorki czyli Jacka Kaczmarskiego, którego piosenkami zachwycało się większość chłopaków w wieku licealnym, śpiewając Obławę, czy Mury. Mroczna osobowość barda solidarności dopiero od niedawna jest obecna w społecznej debacie, więc oczywiście kupiłam, bo lubiłam rolę autorki w Stuleciu Winnych.

 

"Sodoma. Hipokryzja i władza w Watykanie" - Frédéric Martel [stosikowe losowanie - maj]

 Bardzo dawno kupiłam Sodomę, ba – nawet zaczęłam ją czytać, ale coś mi przerwało, chociaż mam pozostałe części, bo kupowałam je kiedy do kościoła chodziłam sporadycznie, ale lubię znać wersję każdej strony. Mieszkam na prowincji będącej synonimem polskiego tradycyjnego katolicyzmu. A już przyznanie się do regularnego chodzenia do kościoła wiąże się z pytaniami jak godzę to ze świadomością co robią księża. I ta książka miała mi dać merytoryczne podstawy do uczciwej dyskusji. Czy książka o nadużyciach kleru może sprawić, że przestane wierzyć w Boga i nagle złożę apostazję? Kto wie.

 

"Odnaleziony ksiądz" - Marcin Adamiec [ historia odchodzenia]

 

Jakiś czas temu sięgnęłam, trochę przypadkiem po książkę Zniknięty ksiądz, autor tej książki opowiedział przeróżne historie o księżach, ale końcówka mnie zbulwersowała i do dziś pamiętam, że byłam wściekła. Przeglądałam zapowiedzi i wtedy w oczy wpadła mi nowa książka autora. Widziałam, że Marcin Adamiec był gościem telewizji śniadaniowej, ale jeszcze nie oglądałam. Poprzednia książka wpisuje się w trend mówienia o patologiach instytucji, nadużyciach, błędach systemu, ta książka to już bardzo indywidualna historia młodego człowieka, który zmienia swoje życie.

 

"Sztuka zagrabiona 2. Madonna znika pod szklanką kawy" - Włodzimierz Kalicki, Monika Kuhnke [październikowy trup]

 Nie mogę nazwać się koneserem sztuki. Lubię oglądać obrazy, lubię chodzić po muzeach, ale nie jestem fanatyczką. Nie mam domu całego w klasycznych obrazach(niestety moja rodzina nie posiada na własność dzieł sztuki), a ja nie posiadam centymetrów kwadratowych na powieszenie nawet czegoś ładnego(chyba, że kolejną półkę). Pierwszą część tej książki była świetna. Bardzo ciekawa, bazująca na bardzo znanych dziełach. Jasne, Portret młodzieńca to absolutny klasyk, doczekał się książki a byłby świetny film o tym. Amerykanie by zrobili o tym cudny film. Kupiłam oczywiście w komplecie, bo wychodził właśnie tom drugi. Akurat w tym miesiącu wylosowałam  tę książkę na trupa z półki. Czytałam pięć dni, a miałam wrażenie, że ciągnie się to tygodniami… Emocjonująca lektura, ale lepiej już było…

 

"Mroczny Eros" - Michał Rusinek [ o języku polityki - ponownie]

 Nie mogę sobie przypomnieć w jakich okolicznościach trafił do mnie pierwszy zbiór felietonów Michała Rusinka. Każdy z tych zbiorów leżał i czekał bardzo długo, aż się zlituję i przeczytam. Do lektury „Mrocznego Erosa”, skłoniła mnie premiera „Ptaka Dodo”, bo w przedmowie do tej książki wspomniany jest właśnie Eros, traf chciał, że ta część leżała u mnie przy łóżku. Sięgnęłam, zaczęłam czytać i przypomniałam sobie, jak wspaniale jest uczyć się – bawiąc. To też solidna podróż w czasie, bowiem znajdziemy tutaj felietony z roku 2020 i 2021. Niestety, refleksja nad historią, będzie mieć gorzki posmak, bowiem chociaż skończyła się pandemia i człowiek nie musi chodzić w maseczce, to rewolucja się nie dokonała, a jeszcze wybuchła wojna.

 

"Onyszkiewicz. Bywały szczęśliwe powroty" - Włodzimierz Nowak, Violetta Szostak

 

Postaci Janusza Onyszkiewicza nie pamiętam z czasów polityki. Sądzę, że moja wiedza o polityce i bycie na bieżąco przypada na okres studiów, czyli przełom pierwszej i drugiej dekady XXI wieku. Później kosztowało mnie to coraz więcej nerwów i bezsensownych sporów. Teraz oglądam co prawda program informacyjny, ale powoli do sceny politycznej podchodzę trochę jak do władzy za komuny, nazwiska się zmieniały, jednak ogólny duch pozostawał niezmienny. Ktoś zapyta zatem, dlaczego sięgnęłam po wywiad-rzekę z politykiem. Uwielbiam książki wywiady, książki rozmowy, chociaż mają wady, to nawet gdy bohater jest mi zupełnie nieznany, to jednak książka zwykle okazuje się warta uwagi.

 

"Zniknięty ksiądz. Moja historia" - Marcin Adamiec [o życiu i dylematach księży]

 Zaczynałam ostatnio kilka książek i nie umiałam w nic się wczytać. Nie kusiły mnie zaległości, ani trupy, przy całej świadomości ogromu książek dookoła czułam się jakby cały mój księgozbiór wyparował, a ja nie miałam nic. Akurat przy łóżku, w miejscu w którym nie mogę mieć książek, a leży obecnie z 48… leżała książka, którą kupiłam ulegając chwytowi marketingowemu i modzie na pisanie o  Kościele. Nie widziałam czego oczekiwać, trochę pewnie sądziłam, że będzie to historia księdza który odszedł. Opowieść o jego powołaniu, kryzysie i odejściu. Czy miałam rację? No nie do końca.

 

"A bodaj ci nóżka spuchła, czyli co nas śmieszyło i śmieszy" - Jerzy Bralczyk, Michał Ogórek

 

Bardzo lubię audycje profesora Bralczyka, lubię językowe rozważania, gdybym ogarnęła swoje radio na tyle, żeby znaleźć lokalną stację to w drodze do pracy chętnie słuchałabym jego audycji. Moją siostrę to niesamowicie irytowało. Gdy zobaczyłam, że jest dostępna kolejna książka jego współautorstwa. To nie jest pierwsza książka którą napisał razem z Michałem Ogórkiem, a że oboje mają świetne poczucie humoru, to byłam pełna dobrych oczekiwań.

"Uprowadzenie Madonny. Sztuka zagrabiona" - Włodzimierz Kalicki, Monika Kuhnke

 Facebook zna mnie jak zły szeląg, od pewnego czasu podsuwa mi pod oczy reklamy książek, które naprawdę mnie interesują. Ostatnio w oko wpadła mnie reklama drugiego tomu książki o zagrabionych dziełach sztuki. Poszukałam tomu pierwszego i nie uwierzycie! Mikołaj mi przyniósł! Zaczęłam czytać w weekend. To miał być przerywnik, miałam dawkować sobie lekturę, ale niewiele z tego wyszło. Książka mnie wciągnęła już od wstępu. Wymarzona książka dla wszystkich, którzy lubią historie o poszukiwaniu skarbów w stylu Bezcennego czy innych Skarbów Narodów tylko, że niekoniecznie z happy endem. 

"Wojenka. O dzieciach, które dorosły bez ostrzeżenia" - Magdalena Grzebałkowska

 Jedną z najlepszych książek dotyczących II wojny światowej, a raczej jej końca jest reportaż Magdaleny Grzebałkowskiej. Od kilku lat, jestem zatem fanką autorki i gdy ujrzałam w zapowiedziach nową książkę jej autorstwa, uradowałam się jak Krychowiak na widok sędziego. Znowu wojenna tematyka i trochę wątek jaki poruszała Swietłana Aleksijewicz czyli dzieci, którym wojna, oczywiście odebrała dzieciństwo. Czy ta książka będzie czymś nowym?

"Bitwa braci. William, Harry i historia rozpadu rodziny Windsorów" - Robert Lacey

 Widziałam zapowiedź książki Wydawnictwa Agora Bitwa braci już jakiś czas temu i byłam silna, miałam nie kupować, bo koniec z takimi brukowcami w formie książki. Brytyjska rodzina królewska sprzedała się doskonale, mamy w Europie kilka innych monarchii, tam też są skandale, afery, ale to Windsorami żyje świat. Książka została napisana w takim okresie, że nie mieliśmy sensacji tego sezonu, a więc wywiadu u Oprah, a może to by coś zmieniło, bo autor jest całym sercem z Harrym, niestety anglosaskie pochodzenie wyszło, bo jak inaczej wyjaśnić, że ktoś pisze o balkonie na Kremlu w kontekście słynnych pochodów. Defiladę oglądało się z trybuny, bo Kreml otoczony jest murami(stąd te piękne baszty),  ale już wiem skąd dziennikarze w telewizji wzięli to dziwne porównanie(mowa o fotografiach widocznych podczas świątecznych przemówień Królowej). Niemniej, książka ma być opowieścią o rozpadzie. 

"Zero zahamowań" - Michał Rusinek

 

Kto z nas nie pamięta interpretacji wierszy na polskim. Moje lekcje polskiego z liceum do dziś odbijają mi się czkawką, gdy wspominam to myślenie, nawet nie tyle co autor ma na myśli, ale czego oczekuje OKE i jak nie wpaść w interpretacyjną pułapkę. Te zacne zajęcia odstraszyły mnie i odrzuciły od poezji na lata świetlne.  Minęły lata(nie świetlne, ale zwykłe) a ja powoli wróciłam do poezji, porzucając jednak analizowanie, a skupiając się na przeżywaniu. Tymczasem, z zaskoczenia wziął mnie Michał Rusinek wydając książkę o analizie tekstów piosenek. Leżała ta książka już długo na stosie, aż ja byłam uziemiona i miałam ją na wyciągnięcie ręki. Oczywiście zamówiłam już brakującą część tej trylogii(faktycznie jestem wychowana na Sienkiewiczu i to od okresu prenatalnego), kaskady śmiechu, masa odkryć muzycznych i co mogę powiedzieć, będziecie czytać fragmenty znajomym, rodzinie. Perła.

"Pokochawszy. O miłości w języku" - Jerzy Bralczyk, Lucyna Kirwil, Karolina Oponowicz

 Oceniałam jakąś książkę na good reads i zwróciłam uwagę, że w zakładce teraz czytam mam sporo rozgrzebanych książek, już nie tyle chodzi o książki, które chomikuję i planuję przeczytać, to przecież sporo książek fizycznie zaczęłam, leżą w promieniu maksymalnie pół metra od łóżka, a ja czekam, sama nie wiem na co. Od dwóch lat mam dalej zaczętą ksiażkę na którą ongi bardzo chorowałam, czyli wywiad rzekę Jerzego Bralczyka i Lucyny Kirwil Pokochawszy. O miłości w języku jako że leżała najbliżej łóżka(chociaż bardzo nisko, pod dziesiątką książek), stwierdziłam, że koniec tego gnicia. Przeczytam. I tak się stało.

 

"Żony nazistów. Kobiety kochające zbrodniarzy" - James Wyllie [ miłość, małżeństwo - w cieniu swastyki]

 

Nie tak dawno temu Wydawnictwo Agora wypuściło na rynek książkę o chwytliwym tytule Żony nazistów jako że trend pisania historii z kobiecego punktu widzenia nie jest czymś bardzo nowym to początkowo moje zainteresowanie było umiarkowane. Ponadto bałam się, że to będzie to opowieść tendencyjna, spotkałam się już z tym, że tytuł sugeruje opowieść o kobietach a z braku źródeł, czy też chęci autora, książka skupiałą się jednak na facetach. Jeśli chodzi o kobiety w Trzeciej Rzeszy to każdy słyszał o Ewie Braun, czy o aktorce, żonie Goeringa, pozostałe kobiety skryły się w cieniu mężów. Zapraszam na moje wrażenia, ale wiedzcie, że nie będę szczędziła zachwytów, bo zaczytałam się bez reszty.

"Odziedziczone marzenia. Spadek po moim ojcu" - Barack Obama

Właściwie nie wiem, dlaczego skusiła mnie autobiografia Baracka Obamy, książka jego żony podobała mi się, ale szczerze mówiąc raczej rozczarowała, niż zachwyciła jakoś bardzo na plus a jednak byłam ciekawa co ma do powiedzenia człowiek, który  kiedyś był przywódcą najpotężniejszego kraju na świecie.  Barack Obama dostał propozycję napisania tej książki, gdy został przewodniczącym prestiżowego prawniczego periodyku. Był pierwszym czarnoskórym na tym stanowisku, od 104 lat, czyli od chwili powstania pisma. Obama przyjął propozycję napisania tej autobiografii, a po latach redagując, chociaż coś by zmienił, może zmieniłby perspektywę, to jednak niczego nie żałuje. A czy ja nie żałuję lektury? 

 

"Ostatni proces Kafki" - Benjamin Balin

Chyba mało z nas myśli o tym co stanie się z naszymi rzeczami po śmierci. Odsuwając w czasie myślenie o śmierci, tak jakbyś nie kusili losu. Później oczywiście planujemy, które dziecko co dostanie, co komu i dlaczego. Chociaż w Polsce świadomość tego jakiego chaosu można narobić po śmierci jest wciąż za mała. O tym, jakiego można narobić zamieszania poczytamy w tej książce. Tytuł sugerował mi, że książka będzie bezpośrednio tyczyła Kafki, a ja bardzo chciałam się przemóc bo jakoś do tej pory z tym pisarzem nie było mi bardzo po drodze, ale przywykłam do tego, że Agora wydaje wartościowe książki, które mnie zaskakują i jak nie przeczytam, to tylko później żałuję. Książka o walce o spuściznę.  

"To nie deszcz, to ludzie" - Halina Birenbaum, Monika Tutak-Goll [ rozmowy o Shoah i nie tylko]

Gdy zobaczyłam zapowiedź książki To nie deszcz to ludzie, od razu się na nią napaliłam. Podświadomość. Leżała ta książka i czekała bo trochę się jej bałam. Inna sprawa, że największą wenę do wspomnień, wywiadów-rzek mam, gdy w powietrzu czuć dym palonych liści, gdy już coraz bliżej do jesieni. Zaczęłam czytać w parne sierpniowe popołudnie, a skończyłam w ulewny dzień. Każdy zna to przekleństwo, obyś żył w ciekawych czasach. Halina Birenbaum przeżyła życie, w bardzo ciekawych, dynamicznych, tragicznych czasach. Czytając co Ją spotkało można stracić chęć do życia. A ta niezwykła kobieta działa, wciąż agituje za pokojem i pojednaniem. Gdy w Polsce odradza się antysemityzm, Ona przypomina jak może się to skończyć, że to nie przeminęło z wiatrem rozwiewającym dym nad Auschwitz.  

"Teraźniejszy przeszły, przeszły teraźniejszy" - Eugène Ionesco

Od czasu do czasu bierze mnie nastrój na nadrabianie czytelniczych zaległości, gdy widzę nazwisko, nasłucham się, czy naczytam. O Ionesco słyszałam od jakiegoś czasu, same pochlebne opinie. Trochę się bałam go czytać, bo jednak sporo się pisało o tym, że to ambitny twórca, a ja ciągle obawiam się tego, że mój gust czytelniczy nie jest znowu aż tak wysublimowany. Bardzo sobie cenię dzienniki, lubię wnikać do umysłu autora, nawet nie muszę być wielbicielką akurat danego autora często znajomość z danym nazwiskiem zaczynam od dzienników, a dopiero potem poznaję jego powieści. Czy mam ochotę poznać twórczość Ionesco? Zdecydowanie tak, chociaż nie ukrywam, że jego styl jest ideały do czytania w formie dzienników, mam obawy czy przekonam się do jego powieści.

"Pypcie na języku" - Michał Rusinek [ o polszczyźnie w felietonach]

Język polski nie ma lekko, większość Polaków uważa, że co to za filozofia, w końcu po polsku każdy mówi. Coraz więcej wychodzi książek o języku, o tym jak mówić, o tym jaki ten język jest bogaty, pełen potencjału, który my lekceważymy, bo jesteśmy niechlujni, chociaż czasami, przeciwnie, chcemy dodać sobie elegancji i podsłyszane wyrazy o eleganckim, według nas brzmieniu, wklejamy tam gdzie nie ma sensu. Chyba każdy z nas słyszał bynajmniej używane zamiast przynajmniej, bo przecież brzmi podobnie. Michał Rusinek, znawca języka i jego wielbiciel pokazuje, że z błędami językowymi jest jak z pypciem na języku, dostrzegamy, że coś jest nie tak, dopiero gdy coś nam przeszkadza, ewidentnie razi.