"Zanim wybaczę" - Magdalena Wala [Splątane losy - tom. 1]

 To druga powieść Magdaleny Wali, którą czytam w dosyć krótkim czasie. Zwykle nie rokuje to za dobrze, z tego powodu, że ciężko jest czytelnika zaskoczyć w ciągu siedmiu dni. Z drugiej strony współczesny rynek wydawniczy wymusza na autorach pisanie książek jedna po drugiej, kilkanaście tygodni przerwy to za dużo, oznacza że wydawnictwo znowu musi kogoś promować, zakładam, że to jest powodem taśmowej produkcji książek. Mało kto może pozwolić sobie na jedną książkę na kilkanaście miesięcy. To chyba druga książka autorki w tym roku, czy daje radę czy dostajemy odgrzewaną, wtórną historię?

"Okna niebios" - Gonzalo Giner

Dookoła mnie piętrzą się stosy hańby. Książki  polecane przez znajomych, te tytuły, które chcę i musze przeczytać a później tak trochę o tym zapominam, czytam inne tytuły, a te wymarzone i wyczekane spadają w kolejce, gdzieś na dół, aż w końcu - a mówię to serio - moja podłoga je zjada. Co się dzieje, żebym jednak je odzyskała i przeczytała. Najczęściej, jakieś wolne, chorobowe, albo coś mi o nich przypomni, na przykład osoba od której dostałam daną książkę zapyta jak mi się podobała. Okna niebios rzuciły mi się w oczy, bo jeszcze nie zniknęły mi z oczu, a uznałam, że no kurczę ciągle coś nowego przychodzi, może by zabrać się za jakiegoś trupa z półki. Spodziewałam się książki w stylu Dana Browna.  

"Słup ognia" - Ken Follett [ powrót do Kingsbridge ]

Tak jak Wam ongi wspominałam, bardzo lubię epickie historie. Epickie czyli z rozmachem, czyli takie solidne cegły. Powoli wyczytuję Folletta, chociaż przyznam się Wam, że wolę jego opowieści obyczajowo-historyczne, które i tak nie są wolne od polityki, wątków szpiegowskich. Zasadniczo Follett kojarzy mi się z takimi spiskowymi klimatami, jeżeli chodzi jednak o jego książki z historią w tle to już zwykle bardzo na nie choruję. Gdy wśród nowości pojawiła się najnowsza powieść Słup ognia będąca trzecim tomem Filarów ziemi, od razu zapolowałam. Pierwszy tom kojarzy mi się z praktykami na studiach, z czytaniem na przystanku, z gonieniem po książce, gdyż bardzo chciałam oglądnąć serial, który jest ekranizacją. Wszystkie powieści Folletta są gorąco polecane w blogosferze byłam ciekawa czy najnowsza nowość ; ) również rozwali system.

"Świat bez końca" - Ken Follett [ kontynuacja epickiej opowieści ]

Ken Follett jest mistrzem epickich sag, które na półce wyglądają jak w sklepie z solidnymi cegłami, a czytelnika porywają w długą i wspaniałą podróż w czasie. Gdy tylko dowiedziałam się, że „Filary ziemi” mają swoją kontynuację to od razu kupiłam, tak w dziewiczym stanie książka leżała latami, zdjęta tylko wtedy, gdy Tata jechał do sanatorium, a ponieważ pierwszy tom się podobał dostał drugi. Dopiero motywacją do czytania była premiera trzeciej części. Oj te trylogie są strasznie modne, ale to dobrze, szkoda się rozstawać z bohaterami porywającej powieści. Chociaż muszę Wam powiedzieć, że akurat ta trylogia jest specyficzna, ponieważ poszczególne tomy różnią długie lata przerwy, to nie spotykamy tak naprawdę bohaterów których pokochaliśmy. Trafiamy za to znowu do Kingsbridge, do miasta z wielką katedrą, która stanowi centrum okolicy.

"Rzeka ludzi osobnych" - Katarzyna Enerlich

Staroobrzędowcy, już chyba zawsze będą mi się kojarzyli z konferencją naukową na której wygłaszałam referat. Jednym z ostatnich wystąpień, był właśnie referat o staroobrzędowcach. Dopiero wtedy sobie przypomniałam, że kiedyś coś czytałam, bo interesując się historią Rosji, w końcu się na ten temat trafia. Czy miałam świadomość, że mieszkają również w Polsce? Niezbyt.  Temat ciekawy, a gdy jeszcze bierze się za niego Katarzyna Enerlich, która pisze z duszą i czułością, to wiadomo, że wyjdzie z tego coś fascynującego. Od pierwszych stron otula nas łagodny klimat. Tak jak w powietrzu już wyraźnie czuć jesień, tak książka niesie ze sobą melancholię, spokojny smutek, obiecuje odprężenie i łagodną podróż w nieznane.

"Droga do domu" - Yaa Gyasi [ zerwij kajdany połam bat]

Książka Droga do domu jest ostatnio bardzo popularna. Niedawna premiera tej powieści przyciągnęła wielbicieli dobrej literatury. Także i ja dałam się skusić obiecującej fabule i chociaż niewolnictwo nigdy nie było moim hobby, nigdy jakoś dużo o tym nie czytałam, nie interesowałam się historią tego zjawiska, to oczywiście, jakieś tam pojęcie miałam. Zawsze mnie to bulwersowało, z drugiej strony, niewolnictwo, w innej formie niż to klasyczne, przecież ciągle istnieje.  Ukryte, zakamuflowane, ale ciągle człowiek bywa towarem.  Szacunek do drugiego człowieka, hart ducha i instynkt przetrwania, dla mnie motywy przewodnie tej powieści, która momentami, po prostu przeraża.

"Miejsce na ziemi" - Umi Sinha [ Dokonać wyboru i zaakceptować konsekwencje.]

Naprawdę nie chciało mi się czytać. Ostatnio ze znajomymi daliśmy się uwieść, rozrywkom jakie oferuje nasza okolica… nie są one jakoś szczególnie wyrafinowanie, ani też liczne, ale można się skutecznie posiać. A jeszcze zmienna pogoda nie zachęca do czytania. Nie wiem, może jakiś kryzys mnie dopadł, coś mniej mnie do książek ciągnęło. Jak wpadnie mi jeszcze jeden taki kiepski czytelniczo tydzień, to już będzie dramat. Jako, że zęby ostrzyłam sobie na nową książkę z wydawnictwa Marginesy Miejsce na ziemi, to gdy w końcu przyszła, kicnęłam do góry i prędko zaczęłam ją czytać.  Zachęcała mnie okładką, tymi kolorami, egzotycznymi wzorami. Właśnie ją skończyłam i chociaż, będę szczera, na początku szło mi ciężko, teraz tkwię z gonitwą myśli.

"Harda" - Elżbieta Cherezińska [ epicka opowieść o legendarnej kobiecie]

Elżbietę Cherezińską uwielbiam. Gdy wepchałyśmy się do kolejki po autograf Mistrzyni z Karolą, w nagrodę za narażanie pleców na spotkanie z nożem, niezadowolonego tłumu, dowiedziałyśmy się, że na wiosnę planowana jest nowa powieść i to właśnie o Świętosławie. Trzeba było swoje odczekać, ale czymże jest kilka miesięcy. Na tę książkę warto było czekać i warto będzie czekać na kolejny tom. Jakie to były emocje. Zarwałam noc, ale zarwałabym ich więcej, dla takich książek, aż chce się ziewać rano.

"W cieniu tajemnic" - Anne Jacobs [ dla wszystkich szukających literackiego odpowiednika Downton Abbey]

Nawet w Polsce w końcu serial Downton Abbey zrobił karierę,  w telewizji często leci, a coraz więcej książek jest reklamowanych, jako literacka wersja popularnego angielskiego serialu. Ponieważ śledzę losy bohaterów z Downton od początku oraz lubię taki klimat kostiumowy to zawsze z ciekawością sięgam.  W cieniu tajemnic miało dodatkowy atut, apetyczna cegiełka. Niestety miało też wadę. Strasznie szybko się czyta i nim człowiek się obejrzał, oglądał już ostatnią stronę. Efekt uboczny, tak się zaczytałam, że spaliłam sobie nogi. Wyglądam jak żywa flaga polska.

"Dziedzictwo na Bjorndal" - Trygve Gulbranssen

Pisałam Wam w święta o powtórce jednej ze wspanialszych książek, A lasy wiecznie śpiewają tradycyjnie, gdy skończyłam pierwszą część natychmiast zabrałam się za drugą. Nie umiem się powstrzymać, zawsze muszę doczytać do końca. Dziedzictwo naBjorndal  jest moim zdaniem jeszcze lepszą książką, porusza więcej tematów, a mnie ta opowieść porywa. Żałuję, że ta historia ma koniec. Chętnie bym nie opuszczała mroźnej Norwegii i Bjorndal.

"Trucizna królewska" - Maurice Druon [ Królowie przeklęci t. I 3/3]

Dając Wam odpocząć od moich zachwytów nad śnieżną Norwegią i klimatem Bjorndal, chcę opowiedzieć tym razem o trzeciej opowieści z pierwszego tomu serii Królowie przeklęci, Jak to mówią im dalej w las, tym więcej drzew, tak w tym wypadku, im dalej w książkę, tym lepiej. Nie wiem od czego to zależy, ale książkę dla odmiany czytało mi się zdecydowanie lepiej. I z niejaką nadzieją zabierać się będę do lektury drugiego tomu, czyżbym zdążyć miała przed premierą trzeciego? Ano zobaczymy. Święta się kończą, wracamy do brutalnej rzeczywistości. Nie ma, że boli. A boli!!

"Zamordowana królowa" - Maurice Druon [Królowie przeklęci, tom I 2/3]

W końcu zaparłam się i uznałam, że MUSZĘ doczytać pierwszy tom, nowego wydania Królów przeklętych, wydanie jest piękne, kusi, zwraca uwagę, przyciąga oko. Zapałałam pragnieniem posiadania w maju i na początku czerwca weszłam w posiadanie i od tamtej pory pożądliwie spoglądałam na błyskający czerwienią grzbiet. Nie udało się na wakacjach, długo nie mogłam się wczytać, gdy pokonałam Króla z żelaza czułam, że będzie z górki. I faktycznie, dziś mogę Wam powiedzieć, zwiastować dobrą nowinę – Pierwszy tom już za mną, chociaż dziś tylko o drugiej opowieści z cyklu. Przedstawiam Wam: Zamordowaną królową.

"Król z żelaza" - Maurice Druon [Królowie przeklęci, tom I, 1/3]

Jak pewnie wiecie moja silna wola jest tak silna, że aż silniejsza ode mnie. I zwykle robię co mi każe. Np. kupuję książkę, której, ja –jako ja, kupować nie planowałam. Król z żelaza a więc pierwszy tom z serii Królowie przeklęci leży sobie na półce… nie jest mi trudno sobie przypomnieć od kiedy. Otóż nabyłam go po rozmowie kwalifikacyjnej na studia doktoranckie. Ponieważ tego samego dnia poznałam moją przyjaciółkę, to każda rocznica jest obchodzona, teraz są modne również i miesięcznice, musimy też zacząć celebrować. Tak – tyle lat czekała ta książka na zmiłowanie, i czekałaby dłużej gdyby wydawnictwo Otwarte, nie zechciało wodzić nas na pokuszenie, wizualnie przepięknym, nowym zbiorowym wydaniem. Złamałam się w czerwcu, a książka miała być nagrodą za zdany egzamin. Chociaż jak zamawiałam, to nie wiedziałam jeszcze czy zdałam :P Bo egzamin był w środę/czwartek, a ja zamawiałam w poniedziałek :P Zapewne wciąż by czekała ta seria na lekturę, gdyby nie to, że z Portalu dostałam II tom do recenzji. I tak vacatio legis bije rekordy. Było ciężko, bo gdy zaczęłam czytać, szło mi jak krew z nosa. Usypiałam na tej książce, nie mogłam złapać klimatu. Po kiego ciorta ja chciałam te książki, skoro średniowiecze to ani mój okres, ani Francja to nie mój kraj? Nic to, cierp ciało skoroś chciało. Wiśta wio i naprzód.

"Silva rerum" - Kristina Sabaliauskaitė [w lesie rzeczy, kryje się cała paleta ludzkich uczuć]

Polska i Litwa, przez kilka stuleci związane unią, później nasze losy też jakoś się splatały. Blisko ze sobą sąsiadujemy, wiele osób tęskni za Wilnem i chciałoby się pokłonić Pannie Świętej co w Ostrej świeci Bramie, a ja mam wrażenie, że od czasów Mickiewicza nie czytałam nic co działoby się na Litwie i przez Litwina było napisane(tak wiem, Mickiewicz to Polak, odsuńmy ten spór). Czytam powieści o Antypodach, a jeśli chodzi o wschodniego sąsiada to wymieniłabym, Potop bo tam sporo się na Żmudzi dzieje, no i może Bożą podszewkę, troszkę to żenujące. Nie dałam rady nadrobić tych niedostatków do Targów, na których Litwa ze swą literaturą miała poczesne miejsce. Chociaż to tam zebrałam sporo cięgów, również za to, że wciąż nie nabyłam i nie przeczytałam tej książki… Nasłuchałam się, że jest tak wspaniała, że znowu się bałam. No i ten okres. Ja nie lubię wieku XVII w literaturze, dla Sienkiewicza robię wyjątek, ale bardzo wyjątkowy. I tak już w myślach widziałam te epitafia i zawiadomienia, że fani Silva rerum dopadli mnie z siekierami, palami i widłami nawet.

"Marianna i róże" - Janina Fedorowicz, Joanna Konopińska

źródło zdjęcia

Marianna i róże to rodzaj pamiętnika napisanego przez autorki na podstawie zachowanego archiwum rodziny Malinowskich i Jasieckich, osiadłych w Wielkim Księstwie Poznańskim na przełomie XIX i XX wieku, oraz różnych źródeł historycznych dotyczących tego okresu. Są to przede wszystkim dzieje ziemiańskiej rodziny, jej zwyczajów, tradycji, "spisane" przez Mariannę z Malinowskich Jasiecką dla jej dzieci. Opisy codziennego bytowania rodziny wiążą się jednak z wypadkami o szerszym zasięgu. M. Jasiecka wspomina wydarzenia, którymi żyła Wielkopolska w dobie panowania pruskiego. Znaczne partie wspomnień są poświęcone walce ziemiaństwa i chłopstwa polskiego z germanizacyjną polityką Prusaków na przykładzie działalności Kółek Rolniczych i ich patrona M. Jackowskiego, ks. P. Wawrzyniaka i in. Ukazane też zostały społeczne i narodowe zasługi Emilii Szczanieckiej, której plenipotentem był mąż Jasieckiej, jej stryja ks. Franciszka Ksawerego Malinowskiego, znanego językoznawcy i współzałożyciela Poznańskiego Towarzystwa Naukowego, także Antoniny Estkowskiej, wdowy po głośnym pedagogu Ewaryście, założycielki renomowanej pensji w Poznaniu, w której kształciły się córki autorki wspomnień. Brała ona udział m.in. w uroczystościach w Miłosławiu, w których uczestniczył Henryk Sienkiewicz. Do interesujących epizodów wspomnieniowych należą wzmianki autorki o pobycie Jana Kasprowicza oraz Ignacego Paderewskiego w Poznaniu. Rewelacyjnie wręcz brzmią uwagi Jasieckiej o "Czarnej Księdze" i jej domniemanym autorze A. Swinarskim, który swą konspiracyjną działalnością zwalczał pruską Komisję Kolonizacyjną. Marianna i róże to ciekawy obraz rodziny, której dobro było dla Marianny Jasieckiej najwyższym nakazem moralnym, i zarazem obraz życia w Wielkopolsce w latach niewoli pruskiej.

Wzięłam ostatnio przebywałam w innym wymiarze.  Przypadkowo w czwartek wyszarpnęłam ze stosu książkę „Marianna i Róże” i postanowiłam nią się raczyć na wyjeździe. Od pierwszej strony książka mnie porwała chociaż spodziewałam się nieco innego rozkładu treści.  Nie wiem dlaczego polecająca na okładce Małgorzata Kalicińska napisała iż zaprzyjaźniamy się z Marianną narzeczoną, bo tak naprawdę wyłączywszy kilka początkowych wspominek i jedno zdjęcie Marianny zaręczonej nie ma. Więcej jest Marianny – panny, ale najwięcej matki, babki… obywatelki. Książka płynie sobie leniwie i zabiera nas w zupełnie inne czasy, gdy w Poznaniu był jeden rozwodnik, a nikomu nie przechodziło przez myśl, aby córka w szesnaste urodziny mogła NIE dostać gorsetu.

Klimat XIX wieku jest… ciekawy. Ta książka natchnęła mnie na stworzenie na LC osobnej półki „podróże w czasie”, bo nie tylko ja czytałam, autorki mają tak sprawne pióro, że to brodziłam wśród zasp, to upajałam się zapachem kwiatów. To nie było zwykłe czytanie, przebieganie wzrokiem po literkach, to była prawdziwa podróż.

Poznajemy Mariannę, gdy jest już stateczną mężatką. Ma cztery córki i jednego syna, upragnionego i wymarzonego, z mężem właśnie kupili majątek ziemski w Wielkopolsce, opodal Poznania, w zaborze pruskim. Do nowego domu z wizytą przybywa najstarsza siostra Józia i przywozi listy jakie Marianna pisała będąc panienką, pochodzą one z okresu gdy poznała swego obecnego męża. Niosą wspomnienia, przed oczami stają, dawno zapomniane chwile. I tak Józia namawia Mariannę, aby ta zaczęła pisać pamiętnik, żeby dzieci kiedyś mogły poczytać, dowiedzieć się o swoich przodkach. Marianna zaczyna pisać. Kto spodziewa się emocjonującej lektury, skandali, tajemnic alkowy, sekretów domu srodze się zawiedzie. Mamy w tej książce przełom XIX i XX wieku. Marianna wychowana bardzo purytańsko, wstydzi się, gdy po czterdziestce zachodzi w ciąże i musi o tym zakomunikować córkom.

Poczciwa jest ta Marianna, jej główne troski to wydanie za mąż córek. Jak w obrazek wpatrzona jest w syna jedynaka, gorszy ją postępowanie szwagra i siostrzenicy, martwi się tym, że ta zostanie starą panną. Odnoszę wrażenie, że staropanieństwo to najgorsza z możliwych klęsk w Poznańskiem. Szarańcza, germanizacja – przy tym to pestka. Marianna stara się pogodzić obowiązki matki z obowiązkami Polki. Nie jest to łatwe, dookoła Prusacy, jak mogą próbują zgermanizować Wielkopolskę, a za niepoddanie się wymogom pruskiej administracji grożą sankcje. Marianna opowiada nam o Wrześni, o wozie Drzymały, o wizycie Sienkiewicza i poznaniu zacnych Polaków.  Jej opowieść to historia walki o polskość, codziennie, wśród codziennych trosk.

Razem z Marianną możemy obserwować jak zmienia się świat, jak ewoluują poglądy, jakie postępy robi technika. Rzeczy nie do pomyślenia w czasach młodości Marianny stają się normą.  22 lata polskiej historii zawiera się w tej książeczce. Ubolewam, że autorki nie pokusiły się o opisanie dziejów rodziny Jasieckich w czasie I wojny światowej… mamy wprawdzie migawkę z `26 roku, gdy Marianna kreśli jeszcze kilka, bardzo wzruszających słów, dalsze losy  tej rodziny możemy sobie wyobrazić patrząc na notki biograficzne umieszczone na końcu… wyobraźnia… przekleństwo i błogosławieństwo… Marianna zganiłaby mnie za folgowanie wyobraźni i siedzenie w książkach. Bo w tym wieku to już koniecznie trzeba rozglądnąć się za mężem, a nie młodość i zdrowie trwonić na pracę.

Pewnie niektórych wkurzy myślenie i poglądy Marianny, że pracować kobiecie nie wypada – chyba, że z musy, że wzdychać zbyt prędko do mężczyzn też nie – ale być obojętną za długo też źle. Za dużo książek – niebezpieczna to skłonność, ale brak pociągu do nauki, też źle o panience świadczy. Poczciwa Marianna żyła szczęśliwie z dobrym mężem, to i nic dziwnego że córkom życzyła podobnej przyszłości.

Skorzystajcie z tego zaproszenia do świata pełnego prawdziwych dramatów i radości, nie raz łza się Wam w oczach zakręci, nieraz się uśmiechniecie pod nosem.

Dla mnie cudowne zaskoczenie i godna polecenia książka.