Mozart

nie jestem fanką Mozarta, ale moje uczucia brzmią tak

"Dom na plaży" - Sarah Jio

Nigdy nie ignoruj tego, co dyktuje ci serce.Nawet jeśli podążanie za jego głosem będzie bardzo trudne. W życiu Anne wszystko było zaplanowane. Wystawne przyjęcia, ślub z mężczyzną, którego zna od wielu lat, kariera idealnej pani domu.
Wszystkie te plany niszczy jedna decyzja, podjęta pod wpływem impulsu. Anne chce poznać smak prawdziwego życia, z dala od rodzinnego domu. Dlatego zgłasza się do oddziału pielęgniarek stacjonujących na Bora-Bora. Tam, wśród pięknie kwitnących krzewów hibiskusa i bezkresu turkusowego oceanu narodzi się przyjaźń między nią a tajemniczym żołnierzem Westrym.
Czy przyjaźń jest dobrym początkiem miłości?
Czy związek ma szanse przetrwać, gdy piękna wyspa przestanie być rajem?

Za każdym razem gdy biorę książkę do ręki zastanawiam się co ona mi przyniesie Nowa książka jest jak człowiek, którego poznajemy. Potencjał jest wprost nieograniczony. Długo wpatrywałam się w okładkę „Domu na plaży” dumając co znajdę otworzywszy drzwi. Minął w końcu czas na dywagacje, przyszła pora na czytanie. W pamięci miałam „Marcowe fiołki” książkę niezłą, ale bez szaleństw, nie wspominałam jej jako tej, która wstrząsnęła fundamentami mego jestestwa.  Jednak! Pamiętałam, że miała całkiem niezły klimat. Wyzbyłam się uprzedzeń i odpaliwszy w kominku wosk pink sandsi zanurzyłam się w powieści o barwie złotego piasku, letniej, sugerującej czytadło, w sam raz na leniwą niedzielę, bez zobowiązań, bez gonitwy za nienazwanym.  Na wstępie Wam powiem, bo nie jestem dobra w gradacji napięcia: dopisuję się do osób wziętych przez tę powieść szturmem.

 

Bora-Bora - raj na ziemi
źródło

Trwa wojna, Anna ma dwadzieścia jeden lat i poukładane życie. Pochodzi z dobrego domu, ma wkrótce wyjść za mąż za człowieka, który chce świat złożyć u jej stóp, a jednak czuje, że jej życie jest jałowe. Dookoła szaleje wojna, a ona ma skupiać się na kroju sukienki? Gdy dowiaduje się, że jej najlepsza przyjaciółka Kitty jedzie na Bora-Bora aby służyć jako pielęgniarka, postanawia jechać z nią. Porzuca swój uporządkowany świat, na rzecz wysepki, na ogarniętym wojną Pacyfiku. Malowniczy atol gości żołnierzy, którzy starają się pokonać Japończyków i pielęgniarki, które chcą też wnieść nieco do wysiłku wojennego USA. Oczywiście na wyspie mieszkają tubylcy, przesądni i barwni, którzy niechętni są gościom. Anna nie przypuszcza jak wiele ten wyjazd zmieni w jej życiu. Do tej pory narzekała, że jest bezbarwne, teraz nabierze wszystkich, soczystych barw jakie występują na tej wysepce, przekona się jak smakuje miłość i jak trwała jest przyjaźń.

Ta historia wraca do Anny po kilkudziesięciu latach, gdy kobieta badająca sprawę ohydnego morderstwa na wyspie zwraca się w liście z prośbą o pomoc. Anna opowiada wnuczce historię swojej młodości. Historię tajemnicy, namiętności . Opowiada o sekretach, które zostały na Bora-Bora, czy klątwa o której usłyszała wiele lat temu, teraz się dopełni?

Od razu uprzedzam, rozklejam się jak wigilijne uszka, przy większości książek, przy tej – owszem – miałam mokre oczy, ale nie popłakałam na całego. Niemniej jednak, książka jest o wiele lepsza od „Marcowych fiołków” . Ta książka skrzy od emocji, ma bardzo równy poziom i przez cały czas trwania akcji trzyma w napięciu, dostarcza  wrażeń. Dzieje się tak, zarówno za sprawą atmosfery zagrożenia, większość z Nas pamięta przecież jak krwawe i brutalne były walki na Pacyfiku, jak również za sprawą świetnie i wyraziście skonstruowanych  bohaterów. Nie ma tu ludzi miałkich, każdy ma swój charakter, cechy, które go wyróżniają, sprawiają, że zapada w pamięć . Klimat tej książki kojarzył mi się z głośnym filmem, dziś będącym synonimem kiczu, a mianowicie „Pear Harbour”(Może kicz, ale muzyka i zdjęcia – cudne). I chociaż wiele osób ten film wyśmiewa, popłakałam sobie na nim, ma coś w sobie, chociaż nie wykluczam też mojego kiczowatego gustu : P. Ta książka też ma atmosferę grozy i nieuchronności straty, zmiany, niepewności.  Widzę, że nie jestem jedyna, bo Agnes, również skojarzyła i napisała o tym : ) (Wielkie umysły myślą podobnie ; ] )

Co mogę zarzucić tej książce? Że czyta się ją za szybko, kończy się zbyt prędko… a chciałoby się żeby była i była.

Zmusza do refleksji nad ludzką naturą, nad błędami, nad przewrotnością losu i konsekwencją niedomówień.  Nie zawsze jesteśmy marionetkami w rękach bogów, często to inni ludzie bawią się nami nie bacząc na skutki, a konsekwencje ponosimy my.

Chcę zwrócić Waszą uwagę, na tę bardzo ciekawą, poruszającą i dobrą książkę. Premiera już za kilka dni. Nie przegapcie, tej straty pożałowalibyście!

Premiera 17 lipca!!

Faith Hill - There You`ll bee z Pearl Harbour

Słuchając i otwierając się na doznania nie tylko literackie ;)

Muzyka, która dotyka duszy, rozświetla noc, porusza serce, otwiera okno rzez które wślizguje się nadzieja, wiara. Muzyka, dzięki której moja dusza trzepoce a serce śpiewa.

Nie mogę sobie wyobrazić życia bez muzyki, jak nie słucham, to podśpiewuję(pozostałość po okresie śpiewania w scholii, chórze i zespole ludowym), zwykle słuchając muzyki śpiewam, głośniej, lub ciszej.  Każdy etap mojego życia to wspomnienia związane z jakąś piosenką. Każdy dzień ma swój własny soundtrack. Wystarczy, że włączę daną piosenkę, a przed oczami staje mi Ta chwila, czuję Te emocje.

Obecnie rządzą dwie płyty. Imany – „The Shape of a Broken Heart”. Nie słucham radia, mam kontakt z audycjami, w sklepach, pracy, środkach komunikacji zborowej[jeśli nie słucham swojej mp4). Pewnie umknąłby mi ten fenomenalny album, gdyby nie koleżanka ze studiów, która mimochodem wspomniała o tej wokalistce. Oczywiście zapomniałam dokładnie jak się nazywa ta piosenkarka. Ale od czego jest FB.  Miłość od pierwszego przesłuchania.

Piękny, melancholijny głos, taki do słuchania i odpływania we własny świat. Do odkrywania krain własnych uczuć.  Żeby upić się melancholią, słuchając tej płyty, nie trzeba alkoholu. Jak ta muzyka idzie do głowy

A ta piosenka jest chyba moją ulubioną.
Czy dlatego, że mniej więcej coś w jej klimacie przeżywam? Czy to dlatego, że opowiada o tym co chyba każdy/każda z nas doświadczyła. I przecież tekst jest smutny, dotyczy problemu, który kojarzy nam się ze złamanym sercem. Bólem, rozczarowaniem, palącym jak otwarta rana. A z tymi gorzkimi słowami, skontrastowano naprawdę świetną muzykę. Bo koniec, to nie tylko koniec, to zawsze początek czegoś nowego ; )


Płyta Imany - „The Shape of a Broken Heart”

źródło zdjecia i informacji o spisie utworów ;)

		Utwór			Czas trwania	Słuchacze
1		Slow Down			4:13	8 920
2		You Will Never Know			3:44	19 233
3		Kisses in the Dark			3:47	7 461
4		Where Have You Been			4:15	6 600
5		Grey Monday			3:13	6 933
6		Please and Change			3:10	7 159
7		Seat With Me			4:27	6 172
8		Shape of a Broken Heart			4:40	5 786
9		Pray for Help			3:12	6 803
10		I've Gotta Go			3:55	5 586
11		I Lost My Keys			4:28	5 171
12		Take Care			3:04	6 418

Drugim albumem, który ostatnimi dniami towarzyszy mi CIĄGLE, jest "Teraz" - Doroty Osińskiej.

Wokalistka brała podobno udział w czymś co się nazywa The Voice od Poland - wierzę na słowo, bowiem nie oglądam obecnie żadnego z tych programów, pokazujących jak Polska jest utalentowana.

Ja byłabym nieświadoma ogromnego talentu Osińskiej, gdyby nie... no właśnie... znowu Oleńka!

Czytając Jej bloga zaintrygował mnie tytuł jednej notki, wpisałam tekst w gugle i odkryłam:

Dorota Osińska - "Nasz codzienny psalm"

Od tej piosenki zaczęło się moje podróżowanie i wstawanie z Dorotą. Takty tej piosenki budzą mnie codziennie rano i przypominają, że konieczność wstania z łóżka to nie jest kara, ale dar. Jej niesamowity głos, skala jaka dysponuje, za każdym razem gdy słucham tej piosenki wprawia mnie w zachwyt. I serce zamiera mi z zachwytu.


Czekałam, odliczałam dni do nowej płyty Doroty. I wreszcie jest. Mój komputer może odtworzyć. Zamieniam się w słuch. Jedna piosenka, druga... Eudajmonia.
Nie ma osoby, która nie znajdzie na tej płycie czegoś dla siebie Można słuchać i słuchać i ciagle odkrywać coś nowego. Nie ma dnia, bym nie usłyszała czegoś nowego, nie odkryła nuty, która szczególnie uderzy w strunę mojej duszy.
Pierwszą miłością była piosenka "Szaleć"

Tak by oszaleć, oszaleć, oszalećTak by nie zgasić w sobie stu świecWszystko postawić na jedną szalę
I po pochylni do końca biecTak by w aortach czuć oceanyA w sercu jakby ktoś chleb piekł
I takie życie mieć pod stopamiJakby w tym biegu świat mi się zbiegł
Tak się wyszaleć, wyszaleć, wysza a a a lećŻeby już życiu żyć było dośćTak do ostatka mieć w sobie wiaręŻe jeszcze kogoś, że jeszcze coś
A kiedy staną w środku dnia zegaryRzucić się cała na stosI nim się ogień całkiem dopaliMinąć się z życiem o włos

A później przyszedł czas na to, aby każdą piosenką się fascynować, a jest czym. Gdy przesłuchacie płytę odkryjecie nowe pokłady wrażliwości w duszy. Płyta "Teraz" jest cudownie liryczna, melancholijna, ale i radosna. Ile twarzy pokazuje tutaj Dorota Osińska, pokazuje także inna ważną rzecz, ogromny talent.

Gdybym miała jeszcze wskazać "najulubieńsze" piosenki z tej płyty to byłyby to(prócz "Szaleć"
"Song o morzu", za energię, kopa jakiego daje i chociaż jest w tej piosence i smutek i tęsknota to ja odbieram ją jako manifest, bo cóż z tego, że życie przemija i spalamy się w tym procesie, nie powinno nam to przeszkodzić by z tego życia wycisnąć każdą kropelkę.
"Cztery słońca" - niezwykła, klimatyczna, usypiająca i kojąca piosenka. Sam spokój.
"Jestem chora" - za treść i sposób w jaki została zaśpiewana. Tak aby rozwalić słuchacza - totalnie!
"Biec w nadzieję" - melancholijna, pełna nostalgii, przepiękna, nie wiem czy nie moja ulubiona.
"To nie banał" niezwykle uniwersalna piosenka. To o czym śpiewa w niej Dorota spotkało chyba każdego, dzięki temu jest tak osobista, doskonała i poruszająca.

źródło zdjęcia i spisu piosenek 

Utwory:
1. Szaleć
2. To nie banał
3. Piosenka minimalistyczna
4. W samochodzie
5. Cztery słońca
6. Nieznani sprawcy
7. Song o morzu
8. Nie dla skorpionów
9. Jestem chora (oryg. Je suis malade)
10. Pomroczność
11. Biec w nadzieję
12. Coś z Cohena

Josh Groban

Zakochałam się...

 Normalnie znowu mam fazę muzyczną i słucham non stop.

 Posłuchajcie jak On fenomenalnie śpiewa... głos wgniata w fotel. I słodki jest ^^

 

Va, pensiero, sull'ali dorate

Chyba mój najukochańszy utwór muzyki operowej.
Uwielbiam.


W listopadzie w Lublinie ma być wystawiana Nabucco. Myślałam, że Rodzice mi fundną wyjazd, bo niestety bycie wyrobnikiem edukacji nie jest zajęciem pozwalającym mi, w tej wczesnej fazie, na wyjazdy weekendowe, wprawdzie nie do Mediolanu, ale na Wschód też nie bardzo. Niestety Moi Najmilsi nie są wielbicielami Opery, uważają to za nieprzeciętne wycie, w związku z tym na urodziny pewnie dostanę jakiś bździągawy prezent typu buty, kurtka albo coś co zadowala kobietę w moim wieku, ale statystyczną. Ja czuję się w tym wypadku jak mężczyzna i wzgardzam przyodziewkiem(ba! nawet w papierach lekarskich mam wpisane, żem mężczyzna, więc co się dziwić).

Pozostaje mi tylko słuchać.

Przeczytajcie polski przekład tej pieśni, śpiewanej przez Chór Niewolników.
Wikipedia tak tłumaczy

Leć, myśli, na złotych skrzydłach;
Leć, odpoczywając na górach i pagórkach,tam, gdzie powietrze napełnione delikatnością i ciepłem ,
słodkim aromatem ojczystej ziemi!
Powitaj brzegi Jordanu,
zburzone wieże Syjonu.
O wspaniała utracona ojczyzno!
Drogie, fatalne wspomnienia!
Złota harfo dawnych proroków,
czemu milczysz wisząc na wierzbie?
Obudź pamięć w sercu,
opowiedz o minionych czasach!
Niech zabrzmi twój jęk,
tak gorzki, jak los Jerozolimy,
niech Bóg obudzi w tobie melodię,
która da nam siły cierpieć!


Uwielbiam...

Teraz przygotowuję się do weekendowych lekcji i słucham muzyki do "Jeziora łabędziego" i rozpływam się słuchając tej pięknej ścieżki, aż dusza ma wzlata ponad poziomy czytając o zasadach prawa pracy

nałóg?

Większość moli się tłumaczy, kupuję książki bo przecież nie piję, nie palę, nie kupuję sukienek od Chanell itp. Wszyscy próbujemy uciec od nazwania po imieniu tego czemu ulegamy – czyli nałogu.

Ja otwarcie się przyznaję jestem uzależniona od kupowania książek i nic tak nie poprawia mi nastroju niż wizyta w księgarni, czy upolowanie wymarzonej książki na allegro.

Jako że ostatnie tygodnie było dla mnie stresujące a jednocześnie dostałam wypłatę przedstawiam wynik polowań. Kilka książek jeszcze w drodze do mnie. A że jutro mam bardzo stresujące spotkanie będzie mnie nosiło… tylko że obiecałam sobie do końca miesiąca nic nie kupić. Chociaż kusi mnie okrutnie „Córka Magdy’ i polecana przez Sabinkę „Altana”. No i coś tam jeszcze, ale będę twarda. Jutro mam 1,5 godziny czekania miedzy pracą a ekstra ważnym spotkaniem, więc aby się nie zlamać usiądę w parku i będę czytała Jodi. Koniec kropka!

Ale nie zanudzam Was prywatą, a przedstawiam stos

„Sprawczynie” i książka Andrusa, to jedyne pozycje recenzyjne, jak łatwo się domyślić od wydawnictwa Prószynski – za co dziękuję.

Od góry zaś

Najnowsza i wyczekiwana Jodi

Niżej „Szansa na życie” pierwsze i jedyne na razie spotkanie z autorką miałam udane – mam nadzieję, że teraz się też nie zawiodę.

Później owco rozmów bardzo lubianej przeze mnie MGA z czytelnikami – bloggerkami również, więc z ciekawości  oraz pragnienia wsparcia ich inicjatywy nabyłam tą książkę. Bo dlaczego nie, bloggerki które znam i wiem że są współautorkami to rozważne, mądre dziewczynki, autorka takoż, więc z lektury mogę być tylko zadowolona – oby!

Larsson, tyle o nim słyszałam, pora się na własnym czytaniu przekonać czy jest aż tak dobry.

„Zapach drzewa sandałowego” upolowany za polowę ceny na allegro,  i z tą książką wiąże się smutna historia. Nigdy nie narzekam na swojego listonosza, bo jest rzetelny i jak na Zawiszy można na nim polegać, nawet jak wyjątkowo kogoś nie ma w domu(chociaż rodzice-Emeryci zwykle są) to zostawi u sąsiada… ale akurat gdy przyszła ta ksiażka miał urlop i na zastępstwie była jakaś Fizda, zdarzyło się że Mama przysnęla, Taty nie było, wiec zastalismy awizo, no nikt nie miał pretensji, bo najwyraźniej listonosz bał się psa i nie wszedł, gdyby był nasz zwykły listonosz wszedłby do domu(drzwi były otwarte), ale zastępca(nie wiedzieliśmy ze to kobieta) mógł się psa przestraszyć bo ujada groźnie. Więc biedna mama miała pretensje do siebie że przespała moją książkę. No i problem jak odebrać paczkę… pocztę mamy jakieś 8 kilometrów od siebie… w innej wsi, poczta czynna do 15. To mnie zdenerwowała, jak człowiek ma odebrać pocztę skoro urząd jest czynny od 8 do 15 nie ma wyjścia tylko z pracy się zwolnic… na szczęście nie musiałam, Mama pojechała rowerem bo pogoda była zacna. A po drodze od innych mieszkańców dowiedziała się że pani na zastępstwie nawet nie próbowała wchodzić na plac do nikogo. Wszystkim awiza zostawiła. Normalnie mało mnie krew nie zalała ze złości. Przecież z takim odbiorem korespondencji to nie taka prosta sprawa. Ja Mamie na wszelki wypadek pisałam pełnomocnictwo do odbioru korespondencji… bo przecież kto wie… a zła byłam strasznie. Złość mi przeszła gdy odpakowałam książkę J

Później mamy recenzowaną już „Zupę z ryby fugu”

Niżej dwa tomy „Igrzysk Śmierci” recenzowane TU i Tu

I na samym dole książka która chodziła za mną wiele miesięcy, również za grosze kupiona. O pielgrzymce do Santiago de Compostelli. 

A dziś wciąż jeszcze przeżywam emocje związane z finałem Ligi Mistrzów i słucham utworu który był kanwą do stworzenia hymnu tych prestiżowych rozgrywek :)

Top 10: muzyczni idole

Top 10 to akcja, przy okazji której raz w tygodniu na blogu pojawiają się różnego rodzaju rankingi, dzięki którym czytelnicy mogą poznać bliżej blogera, jego zainteresowania i gusta. Jeżeli chcesz dołączyć do akcji - w każdy piątek wypatruj nowego tematu na dany tydzień.

Dziś przyszła pora na... Dziesięciu muzycznych idoli!

I znowu dylemat, jak upchnąć moją playlistę tylko w 10 punktów. O większości z tych idoli kiedyś już pisałam, ale podsumujmy

Jan Sebastian Bach.

Bezsprzecznie mój ukochany kompozytor, uważam go za ponadczasowego geniusza. Jego muzyka napełnia mnie spokojem, równowagą, wyzwala masę pozytywnych uczuć. Gdy słucham go czuję się jak mały człowieczek, ale mały pozytywnie.

(naprawdę świetne wykonanie)

Placido Domingo

Mój ukochany z trzech tenorów. Lubię jego arie, ale także wykonania współczesnych kawałków. Fakt, że kibicuje mojemu ukochanemu Realowi, Ba! Nawet wykonuje hymn, działa tylko na plus

Chór Aleksandrowa.

Byłam na koncercie i jeśli to tylko możliwe moja miłość wzrosła. Panowie w mundurach, przepiękne głosy. Coś magicznego. Kiedyś byłam bardziej zagorzałą rusofilską, teraz mój zachwyt osłabł, ale ten zespół wielbię :)

Il Divo.

Czterech panów z klasą(wizualnie bardzo atrakcyjnych, w domu już podzieliłyśmy z Mamą i z Siostrą się na przyszłość, aby każda miała swojego pupila :P ). Śpiewają przepięknie, wystarczy poszukać kilku kawałków i już można stracić głowę.

Moja Mama zażyczyła sobie, aby ten kawałek był grany na Jej pogrzebie, a moja Siostra tez coś o tym przebąkuje :/

Andrea Bocelli

Od najmłodszych lat go uwielbiałam, darzyłam szacunkiem i słuchałam tego głosu z otwartą z zachwytu buzią. Później było tylko lepiej.

Po wykonawcach kojarzących się raczej z muzyką poważną czas na hulanki i swawole

The Beatels

Wpadają mi w ucho, dobrze się słucha, mądre teksty i dobra muzyka… nie chce mi się wierzyć, ze kiedyś byli symbolem buntu. Takie kochane chłopaczki :D

Amaral

Teraz słucham jej mniej, ale to była wokalistka od której zaczęła się moja przygoda z hiszpańską muzyką. To z ta wokalistką śpiewa fałszując cudownie Iker, co zawsze poprawia mi humor

Alex Ubago

Tak jak wielbię tego faceta, to brak słów, ma przecudowną barwę głosu, śpiewa nastrojowe ballady przy akompaniamencie gitary. Umieram z oczarowania.

Hans Zimmer

Jego muzyka filmowa to dla mnie definicja współczesnego geniuszu muzycznego. Jego nazwisko to już marka, obiecuje genialne wrażenia muzyczne i rzadko się zawodzę : )

Wybaczcie lakoniczność opisów, ja kocham muzyki słuchać, mówić o niej nie umiem, wydaje mi się że każde słowo jest małe.

"Love story" - Love story 1970

Oliviera Barrett'a IV (Ryan O'Neal) i Jennifer Cavilerri (Ali MacGraw) łączy głębokie uczucie. Na wieść o tym, że młodzi chcą się pobrać, ojciec Oliviera (Ray Milland) grozi mu wydziedziczeniem. Dochodzi do konfliktu. Jennifer i jej ojciec (John Marley) robią wszystko, aby pogodzić Barrett'ów.

Są filmy legendy, filmy których nie trzeba reklamować, słyszysz tytuł i wiesz… Moim zdaniem do takich legend należy właśnie „Love story” klasyczny wyciskacz łez, film który jest idealny jeśli potrzebujesz katharsis, chociaż zasmuca, więc to nie do końca takie encyklopedyczne katharsis jes.
Nie jest to film, który niesie jakieś ogromnie głębokie przesłanie, nie opowiada jak zaradzić na globalny problem głodu, czy jak sprowadzić na Ziemię pokój. To film o dwójce młodych ludzi, którzy po prostu chcieli się razem zestarzeć, piękną piosenkę do tego filmu śpiewa Zdzisława Sośnica. Bo muzyka do filmu jest po prostu przepiękna, wyciska łzy, koresponduje z akcją na ekranie… I jest często używana, przynajmniej była, gdy grające kartki były hitem sezonu do tychże karteczek.
Chyba nie ma kobiety która na tym filmie nie wypłakiwałaby sobie oczu, która nie chciałaby mieć w tym momencie takiego Olivera, który jest w stanie zrobić wszystko, nawet schować dumę do kieszeni i iść prosić swojego surowego ojca o pieniądze, bożeńciu ta scena w bibliotece u szanownego tatusia Olivera III, jest… z jednej strony widzimy ojca, surowego, twardego jak stal, ale tylko dlatego że tak został wychowany, że nie spotkał swojej Jenny, która pokazałaby mu świat luzu, Barret senior nie jest złym człowiekiem, kocha swojego syna, ale nie zwykł okazywać uczuć. I tego jego syn mu nie wybaczy, na końcu filmu widzimy szansę na pojednanie tej dwójki, ale co będzie dalej… to już pozostawiono naszej interpretacji.
Nie wiem na czym polega mistrzostwo tego filmu… na dialogach? Momentami powalających i sprawiających, że człek krztusi się ze śmiechu, a w innym miejscu dosadnych, pełnych uczucia, czułości? Na dwójce bohaterów, którzy nie patrzą sobie tylko w oczy, zapewniając o swojej miłości, ale czasami normalnie się kłócą, przekomarzają, tak po prostu, zwyczajnie.
Jestem kobietą, która płaczę na Love stroy i która po tym filmie odczuwa wyraźnie jakowąś pustkę i dotkliwy ból istnienia.

Chyba Pojdę się katować teraz „Szkolą uczuć”, chociaż już za sobą mam połowę „To właśnie miłość” w końcu czas najwyższy

koncertowe wrażenia

Powiem Wam, że dałabym za ten koncert i trzy razy tyle co dałam. Było tak niesamowicie, że brak slow by mi to opisać.
Jacy Oni są cudowni!!
Jedyne czego żałuję to to, że któregoś nie porwałam, nie upchnęłam do mojej ogromnej torby, zamknęłabym w piwnicy i wzięła głodem.
Posłuchajcie... jak Oni nieziemsko po polsku śpiewają, wprawdzie filmiki nie z wczorajszego koncertu, ale równie dobre.
Chociaż widok na żywo bezcenny

koncert

Tus ię nie chwaliłam...

A jutro idę!! :D

"Nie jesteś sama"

Wczorajsze "Mam talent"(którego powtórkę muszę oglądnąć, bo widziałam jakieś 6 minut programu. Przypomniało mi tą piosenkę i znalazłam takie zacne wykonanie



Ale oryginał jest po prostu <3


W pokoju słychać jak miło strzela ogień, kawa paruje.

Peter Pan

A veces gritas desde el cielo
queriendo destrozar mi calma


Kocham hiszpańską muzykę, od kilku lat uwielbiam ten zespół, tą piosenkę, teledysków nie oglądałam, ale widzę, ze zacne twarze tam są. I od lat jestem zakochana w hiszpańskim sposobie wymawiania "z" :)


Po cudownym poniedziałku, w miłym towarzystwie, zabawnym, wesołym, wyluzowanym, wracasz do domu i bach! Jedna rozmowa na gg, aby górska droga trafiła miesiące pracy.
Mimo wszystko smutno.
Ale odcinek Downton Abbey, termofor do łóżka taka sympatyczna muzyka i będzie lepiej.

Prawda.
Chociaż próbują zburzyć mój spokoj...

Wtorek i środa to najgorsze dni. Jestem tak zapracowana i zamęczona, że słów brak.
Ale kubek herbaty(dziś truskawka i rabarbar), muzyka i książka i życie jest piękne.

Aktualnie moja ulubiona piosenka!!




Powoli nadrabiam Wasze blogi i komentarze. Nie lękajcie się nadrobie wszystko :)

"Harry Potter and the Deathly Hallows Pt.2" 2011 - Soundtrack

01. Lily's Theme (02:2
02. The Tunnel (01:09)
03. Underworld (05:24)
04. Gringotts (02:24)
05. Dragon Flight (01:43)
06. Neville (01:40)
07. A New Headmaster (03:25)
08. Panic Inside Hogwarts (01:53)
09. Statues (02:22)
10. The grey lady (05:51)
11. In the Chamber of Secrets (01:37)
12. Battlefield (02:13)
13. The diadem (03:0
14. Broomsticks and Fire (01:24)
15. Courtyard Apocalypse (02:00)
16. Snape's Demise (02:51)
17. Severus and Lily (06:0
18. Harry's sacrifice (01:57)
19. The resurrection stone (04:32)
20. Harry surrenders (01:30)
21. Procession (02:07)
22. Neville the hero (02:17)
23. Showdown (03:37)
24. Voldemort's end (02:44)
25. A new beginning (01:39

Czytam sobie książkę i zasłuchuję się soundtrackiem do najnowszego Pottera, na wyjście do kina muszę chwilę poczekać, ale sama muzyka już mnie urzeka, tak jak czyniła to ścieżka poprzednia.
Czuć magię, grozę, smutek, ale i nadzieję.
Polecam, muzyka nie jest agresywna, świetnie się sprawdza jako tło do miłego popołudnia.

Oj nie mogę sie doczekać seansu. A poźniej będą pewnie tradycyjne maratony z wszystkich części... ;)

Smutno mi, że przygoda z Potterem się kończy.
I płakać mi się chce na myśl o Severusie.
No i z Merlina idzie mi ostatnia część zdaje się in inglisz, więc będzie kolejny pretekst :)

muzyka, muzyka

Zaczynam chodzić po scianach a w neospasminie jest etanol więc nie mogę przesadzać.
Więc wspomnieniami wracam do Liceum. Boże najlepsze 3 lata mojego życia.
A teraz tylko wspomnienia wracające same, lub przywoływane muzyką.
No i....


Wpadam w doła to słucham SKA-P jest cudowny, energetyczny...




muzyka jest najlepszym przywoływaczem wspomnień. :)

Fabryka klamek

Nowa płyta Grzegorza Turnaua



Klimatyczna, zresztą cała płyta bardzo dobra jest :)



Z czytaniem i filmamy chwilowy zastój spowodowany styczniem, pisaniem pracy, oraz powtórkami serialu Merlin.

Słucham muzyki, piszę, czytam, znowu piszę, chociaż jak mawiają u mnie na uczelni, najpierw się czyta, później się myśli, a na końcu piszę. Nigdy nie odwrotnie :P
U mnie różnie bywa.

Od czasu do czasu eksperymentuję w kuchni, zarywam noce i jestem wiecznie niewyspana.
Z recenzjami muszę wyhamować :|

Chór Aleksandrowa

Nie uadło mi się pojechać na ich koncert, ale od czwartku słucham na okrągło

Mają talent i ciężko usłyszeć, że nie - Polacy, bo poaz kilkoma moemntami śpiewają baardzo poprawnie :)
no i te mundury :)

bo ważne

bo kocham Jego piosenki, zwłaszcza tą....
i padam już na pysk organizując studencką egzystencję... a nie chodzę prawie na żadne przedmioty...
w poprzednich latach jakoś łatwiej było ;P

kiedyś

kiedyś na okrągło słuchałam tej piosenki, i pamiętam, że towarzyszyła mi jak szłam na pierwszy rok studiów...(przypominam sobie to tylko prywatnemu blogowi bo tam mam cytat z tej piosnki).
Dziś tzn. jutro rozpoczyna się piąty rok mojego studiowania(chociaż praktycznie ja zaczynam studiować od poniedziałku[do środy- taki plan ;P]).
Łezka w oku się kręci.
Jak ten czas leci...
Swą wiedzę innym daj,
Sam z mądrości źródeł pij
Pomiędzy tymi, których kochasz żyj...

Glee - muzyka

Muzyka z nowo odkrytego serialu Glee, który oglądam w każdej wolnej chwili.
naprawdę polecam, coś szalenie optymistycznego i energetycznego