"Morderstwo odbędzie się" - Agatha Christie

"Morderstwo odbędzie się..." - przeczytali w gazecie mieszkańcy pozornie sielskiego Chipping Cleghorn. Zabawa, kiepski żart czy pycha mordercy? Zaniepokojeni, ale wciąż ciekawi, stawiają się w domu Letycji Blackclock. Gdy pada strzał, akcja nabiera tempa. Na szczęście w okolicy jest panna Marple. W zdemaskowaniu przestępcy pomocna okazuje się… analiza sąsiedzkich plotek.

Jak wiecie z FB opanowała mnie obsesja robienia na drutach. Właśnie opanowałam zaplatani i oglądam Chirurgów tudzież programy kulinarne i macham drutami do bólu stawów. Dlatego książka Christie, która do przeczytania była w jeden wieczór została zakończona dziś rano przed wyjściem, za zobowiązaniami.  Jednak z Agatą tak jest, że gdy przekroczy się pewien punkt w książce, to nie sposób się oderwać. Wczoraj w nocy tylko zdrowy rozsądek kazał mi kłaść się spać. Zapraszam na kolejną przygodę z panną Marple.

"Czarna kawa" - Agata Christie

Tym razem przeciwnikiem Herkulesa Poirota jest złodziej, który wykradł wzór groźnego materiału wybuchowego. Jego wynalazca, sir Claud Amory, zostaje otruty w swojej rezydencji, a ujawnienie rodzinnych sekretów grozi skandalem.Czy rzeczywiście kobiety częściej używają trucizny, a mordercy są zbyt pewni siebie? I co wspólnego ma praca pokojówki z pracą detektywa?Uwaga rozdrażnionego kapitana Hastingsa nieoczekiwanie pomoże uporządkować wszystkie elementy zagadki.

 Agata Christie wciąż jest na tapecie, jej książki są doskonałe, czy to na środek upalnego lata, czy na słotną jesień, po prostu nadają się na każdą pogodę i porę roku. Jedną książkę właśnie skończyłam i chyba za kolejną się zabiorę – nie wiem tylko czy obyczajówka, czy kryminał – może doradzicie?

Możecie mi powiedzieć, że mam mało wysublimowany gust, ale ja angielskie kryminały uwielbiam, te Agatowe nie są przekombinowane, że zabili go i uciekł po prostu są dobre. Można potrenować małe szare komórki… a w taki dzień jak dziś – warto…

"Morderstwo na plebanii" - Agata Christie

Nikt nie lubi pułkownika Protheroe za jego bezwzględność, wąskie horyzonty i toporne maniery. Nawet pastor, narrator opowieści, stwierdza, że ten, kto pozbawi pułkownika życia, wyświadczy światu przysługę... Nie spodziewa się, jak szybko złe licho wysłucha jego słów.Śledztwo napotyka wiele trudności i nie wiadomo, jaki byłby jego koniec, gdyby nie wścibska panna Marple, która dotrzymuje kroku nawet naczelnikowi policji.Agatha Christie z dogłębną przenikliwością portretuje małą społeczność, a jej mistrzowska intryga trzyma w napięciu i zaskakuje.

Wrzesień upływał pod znakiem kryminałów i Agaty Christie, nic dziwnego, w tym miesiącu upływało 125 lat od urodzin Królowej Kryminału i książki jej autorstwa spoglądały na nas z półek. Zresztą, najlepszy wydawca książek Christie, rozpieścił nas wydając a to książki o jej twórczości, a to wznawiając książki pisane przez Agatę pod pseudonimem. Dla mnie był to pretekst do przypomnienia sobie książki, której słuchałam rok temu na urlopie, wtedy podobała mi się fabuła, ale lektor był nadaktywny. Teraz mogłam sobie dozować przygody panny Marple, bez chrząkania i afektacji. Brr. A książka naprawdę zasługuje na uwagę. Pierwsza w której występuje panna Marple, urokliwa prowincja i tajemnicza śmierć.

"Śmierć w chmurach" - Agata Christie

źródło okładki i opisu

W samolocie ginie starsza pani podróżująca z Paryża do Croydon. Sposób dokonania morderstwa jest egzotyczny, a zawód ofiary predestynuje ją do przysparzania sobie wrogów. Jeden z pasażerów, Herkules Poirot, zostaje niemal zatrzymany pod zarzutem popełnienia zbrodni. Tego nie można puścić płazem!Powieść ciekawa także z punktu widzenia rozwoju gatunku: zapożycza ze Znaku czterech A. Conana Doyle…apos;a, a na niej z kolei wzorował się Joe Alex. Przy okazji garść nowych na tamte lata problemów: psychoanaliza i narkotyki.

Nie da się ukryć, że ostatnio porwała mnie jazda rowerem oraz haft krzyżykowy. Niestety na czytanie czasu mniej(ale podczas haftowania słucham audiobooka, więc niebawem znowu coś opiszę). A wieczorem jak się kładę to padam, no dobra parę stron czytam :P Na przełamanie takiego marazmu czytelniczego mam jeden sposób; dobra, wciągająca książka. A czy może być coś lepszego niż powieść z Poirotem? No way!! Zwłaszcza, że książka naprawdę jest dobra. To kolejna powtórka, kiedyś w wersji audio, dziś tradycyjnie!

"Zatrute pióro" - Agata Christie

Połamany lotnik Jerry Burton przyjeżdża do Lymestock, aby "prowadzić życie roślinne". Cicha mieścina jest dotknięta plagą anonimowych listów rujnujących życie jej mieszkańców.Policja i Jerry nie dają sobie rady, więc pastorowa wzywa na pomoc Jane Marple, specjalistkę od ludzkich charakterów.A właściwie dlaczego jesteśmy złego zdania o autorach anonimów? Powstała przecież znakomita powieść przesycona wytrawnym angielskim humorem, który jeszcze długo potem musuje w głowie jak szampan.

Długo zbierałam się do tego tekstu, bo książka przeczytana od tygodnia, leży na półce. Z kryminałami Christie jest jak z każdą książką, albo trafi się arcydzieło, albo książka przeciętna – którą dobrze się czyta, albo słabizna – takie też są. Nie jestem tak zakochana w autorze, żeby obstawiać, że pisze same arcydzieła, aczkolwiek jak się zadurzam w jakimś facecie miewam okresy, że najgłupszą jego wadę zamieniam w zaletę – ale to przechodzi i moje papiery wciąż są białe ; ). Jak na obecną chwilę moje przygody z panną Marple, można opisać za pomocą wzorowej sinusoidy… mam nadzieję, że wyczerpałam wszystkie słabsze książki i teraz będę czytać same WOW.

"Entliczek pentliczek" - Agata Christie

W studenckim pensjonacie przy Hickory Road 26 nic nie idzie tak, jak powinno.Tak przynajmniej sądzi pani Hubbard, siostra sekretarki Herkulesa Poirota. Najpierw giną przypadkowe, zdawałoby się, przedmioty, a później giną zupełnie nieprzypadkowi, jak się okazuje, ludzie. Co za hańba dla domu studenckiego!Na szczęście w pobliżu jest Poirot, a Poirot zna związek między stetoskopem a autostopem.W tle powieści psychoanaliza, komunizowanie i inne nie tak odległe echa lat 50. minionego stulecia.

Nie wiem jak u was, ale u mnie jest po prostu piekło… upał taki, że białko się ścina… Energii starcza mi jedynie na wyjmowanie kostek lodu i dorzucania ich do orzeźwiających trunków, typu woda z miętą i cytryną, lub kawa… Wprawdzie coś tam dłubię zawodowo, ale naprawdę żyć się nie chce. Nie chce się też czytać książek wyczerpujących umysłowo, o dużym ładunku emocjonalnym, czy więc może być lepsza pora na stare dobre kryminały? Nie może! Zawsze deszczowa Anglia i chłodne kalkulacje Poirota, dobrze, że mam jeszcze jakiś zapas, bo bałabym się, że zetnie mi się białko w mózgu : P

"Kot wśród gołębi" - Agata Christie

W pawilonie sportowym ekskluzywnej szkoły dla dziewcząt zostaje zamordowana nauczycielka gimnastyki. Wkrótce potem w tym samym miejscu ginie następna osoba. Ktoś najwyrażniej szuka czegoś w szafkach ze sprzętem sportowym. Sprawą zajmuje się wywiad wojskowy, podejrzewa się bowiem, że tym czymś, czego poszukuje zbrodniarz, są klejnoty szejka pewnego islamskiego państwa, który zginął w podejrzanych okolicznościach. A jego kuzynka i niedoszła małżonka jest uczennicą szkoły w Meadowbank... Klejnoty odnajduje czternastoletnia Julia i bardzo rozsądnie zwraca się o pomoc do Herkulesa Poirota. Tymczasem pada następny trup, a księżniczka Shaista zostaje porwana...

Wzięło mnie na powtarzanie Agaty Christie, tzn. nadrabiam książki, których nie czytałam, ale powtarzam też książki, które już czytałam, zwłaszcza książki, których słuchałam w wersji audio. Kota wśród gołębi słuchałam ze dwa lata temu, może nawet ze trzy. Haftowałam sobie krzyżykami a książkę mi ktoś czytał. Nawet film widziałam i nawet mi się podobał, miałam ochotę zapoznać się z historią raz jeszcze. Pamiętałam, że bardzo byłam zainteresowana, chociaż książka ma wątek polityczny… Czytanie ma przewagę nad słuchaniem, że zdecydowanie więcej przyswajam – jestem wzrokowcem. Wczoraj zaś przywieźli nam dużo kupę/hałdę węgla, a ja zaparłam się, że łopata po łopacie to wrzucę do piwnicy. Ignorując stwierdzenia Mamy jak jesteś taka głupia, to wrzucaj, tylko jutro nie skamlaj. Niestety już wieczorem padłam jak mak cięty kosą. A w takich warunkach lekka książka, która nie obciąża mięśni a pobudza mózg jest idealna!!

"Pani McGinty nie żyje" - Agatha Christie

Dlaczego zginęła prosta kobieta sprzątająca ludziom po domach, pani McGinty? Czy rzeczywiście zabił ją jej lokator dla kilku funtów ukrytych pod podłogą?Do Herkulesa Poirot zgłasza się policjant, który nie wierzy w winę oskarżonego i skazanego Jamesa Bentleya. W Broadhinny, gdzie doszło do tragedii, wszyscy mieszkańcy to prawi ludzie, a na ołtarzu cudzej prawości niejeden już położył głowę – jak trzeźwo zauważa detektyw. Co więcej, tylko jego zastanawia, kogo przedstawiają fotografie ze starej gazety.„Pani McGinty nie żyje. Umarła, ale jak?Na kolanach, jak ja, o tak”.

Oszalałam na punkcie kryminałów. Ostatnio właściwie niczego innego nie czytam. Klasyczne kryminały, kryminały retro, są dla mnie całym światem, jeśli odrywam się do innej książki to jest to raczej tylko epizod.  Myślałam, że wszystkie najlepsze powieści z Poirotem mam już za sobą, że teraz to już będę doczytywała te kilka książek, które mi zostały. Mój Boże w jakim byłam błędzie!! Jedna z najlepszych powieści ukryła się przed moimi oczami, prawie ją przegapiłam. Hańba mi! Zaczęłam ją czytać, ale ponieważ rano musiałam wstać na pociąg roztropnie ją odłożyłam. A już się zaczęłam bać, już cudowna atmosfera grozy, mistrzowsko budowana przez Christie zaczęła mnie wciągać. Jak bagno.

"Noc w bibliotece" - Agatha Christie

W bibliotece pułkownika Bantry`ego służba znajduje zwłoki nieznanej nikomu młodej kobiety. Mieszkańcy doznają dodatkowego szoku, gdy poznają tożsamość denatki, którą okazuje się fordanserka z ekskluzywnego hotelu w nadmorskim kurorcie. Pułkownik traci dobrą reputację. Jedynie małżonka nie podaje w wątpliwość jego wierności. Śledztwo nie posuwa się do przodu, choć krąg podejrzanych maleje, albowiem wszyscy przesłuchiwani mają niezbite alibi. Maleje też nadzieja policji na wykrycie sprawcy. Nawet panna Marple, która rozwiązała niejedną zagadkę kryminalną i teraz też włączyła się w dochodzenie, nie widzi punktu zaczepienia. Ale niekiedy bywa tak, że o czymś ważnym decyduje przypadek.

Odświeżam Christie… nie odświeżam, bo Królowa Kryminału jest jak Lenin – wiecznie żywa. Uwielbiam jej powieści, chociaż zdarzają się i słabsze książki. Tym razem systematycznie chcę zapoznać się z powieściami o Jane Marple, chociaż coś jeszcze z Poirotem nadrobię no i powtórki – powtórki też są dobre. Oddani fani Poirota często mówią o tym, że powieści z panną Marple są słabsze, że brakuje tego czegoś. Jednak to zawsze Agata, klasa  sama w sobie. Dawno nie czytałam nic z klasyki kryminału Kasia Kwiatkowska jest fantastyczna, ale jednak zatęskniłam za Christie. Nie umiem sobie wyobrazić mojej kryminalnej egzystencji bez prozy Christie i ekranizacji na jej podstawie.

"Skazani. Ostatnie dni rosyjskiej arystokracji" - Douglas Smith

Z rewolucją październikową zniknął świat rosyjskiej arystokracji. Douglasowi Smithowi udało się uchwycić ten świat na moment przed zniknięciem. Amerykański historyk nie tyle przedstawił carską arystokrację w ogóle, co przywrócił do życia najwybitniejsze postaci i ukazał złożoność ich postaw. Postępowi pisarze, naukowcy i feministki, zaangażowani w intelektualne życie Europy Szeremietiewowie i Golicynowie (losy dwóch rodów wyznaczają główną linię narracji) byli jednocześnie strażnikami na wskroś anachronicznego porządku społecznego, który zawalił się pod naporem nowoczesności rewolucji. Narastający od pokoleń rozdźwięk między elitą a biedotą przerodził się w rzeź. I choć carska Rosja usiana ogromnymi majątkami książąt zamieniła się w kraj kołchozów, nieliczni „byli ludzie”, czyli przedstawiciele zdeklasowanej warstwy szlacheckiej, przetrwali. Posiłkując się wspomnieniami, fragmentami niepublikowanych dzienników i dokumentami archiwalnymi Smith odtworzył indywidualne losy bohaterów od czasów przełomu, aż po stalinowskie czystki lat trzydziestych.

Skazani. Ostatnie dni arystokracji rosyjskiej to kamień milowy w pisaniu o przedrewolucyjnej Rosji. Czytelnik dostaje do rąk pisaną z epickim rozmachem i ukazującą szeroką panoramę dziejów sagę, w której towarzyskie anegdoty sąsiadują z surowością historii.

Książkę dostałam w ubiegłym roku w czerwcu. Prezent od moich szkolnych dzieci na zakończenie roku. Bardzo mnie uradowała. Ogromnie chciałam ją przeczytać, zaczęłam oczywiście od razu po otrzymaniu, ale jest to książka bardzo nieporęczna, do torebki/walizki – wielce nieporęczna. Nie na każdy czas – z racji na swą tematykę. Wprawdzie doszłam w niej dosyć daleko, ale i tak jakoś mi się przerwało, dlatego to ona otwiera wyzwanie „z półki”. Książka jest przy okazji o temacie, który jest moją pasją. Ogromną, chociaż trudna to pasja: pełna smutku i goryczy… to taki elfi smutek, melancholia nad światem który przemija, nad złem które tryumfuje.

Wyzwanie z półki

Zbliżający się początek roku to szał wyzwań, planów... Ja uległam Kasieńce  i wyjęłam oraz spisałam książki, które zbierają kurz na półkach, a które chcę przeczytać w 2015 roku.

"Kubuś Fatalista i jego Pan" - Denis Diderot

Ułożona w formie zabawnych dialogów powiastka filozoficzna.
Sprytny, zaradny Kubuś zwany fatalistą (ponieważ głosi przekonanie, że zdarza się nam tylko to, co jest z góry przypisane) mimo wszystko nie godzi się na zło tego świata i szczerze wierzy, że dobro wreszcie zatriumfuje. Można by rzec, że Kubuś fatalista i jego pan to opowieść drogi. Tytułowi bohaterowie wiodą nas przez świat, gdzie granica między panem i sługą została prawie całkowicie zatarta. Wędrując nieustannie rozmawiają i nieustannie nas bawią. Bowiem Kubuś jest prawdziwą skarbnicą zabawnych historyjek, anegdot i przewrotnych opowieści.

Na przełomie roku 2013 i 2014 obiecałam sobie, że sięgnę po teksty źródłowe, które wpisały się do klasyki filozofii… Umówmy się, różnie z tym bywało. Dobre chęci były i w sumie nadal są, ale jakoś z czasem podupadłam. No w każdym razie, w końcu się przemogłam i sięgnęłam po absolutną klasykę.

„Nigdy nie robi się tyle dzieci co w czasach nędzy.”

Takie zdanie znajdziemy w powiastce filozoficznej Denisa Diderota o której każdy z Nas słyszał. Wkuwaliśmy w szkole ogólny zarys opowieści o Kubusiu i jego Panu. A zapewne, mało kto sięgnął po oryginał.  Szkoła tego nie wymaga. Obecnie, szkoła nie wymaga myślenia, to co tu mówić o czytaniu powiastek filozoficznych.

„Co dzień prawie sypia człowiek z kobietami, których nie kocha, a nie sypia z tymi, które kocha.”

Takie słowa padają z ust Pana. Abstrahując od tego czy są prawdziwe… moim zdaniem są idealne dla młodych, gniewnych ludzi w szkołach średnich, którzy uważają, że wszystko z łatką filozoficzną, oznacza nudę i jest nieżyciowe. A czy powyższy paradoks, nie jest wciąż aktualny?  Nie chodzi o sypianie, chodzi o przesłanie..

Powiastka ta jest zapisem rozmów jakie prowadzą Kubuś i jego Pan, będąc w drodze. Kubuś, chociaż niższy stanem, jest samorodnym filozofem, wyznaje iż losy każdego człowieka są zapisane, gdzieś, przez kogoś. Od nas nic nie zależy:

„(…) wszystko, co nam się trafia dobrego czy złego, jest zapisane w górze. Zna pan jaki sposób, aby wymazać to pismo? Czy mogę nie być sobą? A będąc sobą, czy mogę postępować inaczej niż ja?”

Kubuś reprezentuje filozoficzny pogląd – fatalizm. Nie oznacza to tego co my dziś rozumiemy pod tym słowem. Bycie fatalistą, to to samo co bycie defetystą, film fatalistyczny to prawie to samo co katastroficzny. My mamy zakodowane, że fatalizm pochodzi od słowa fatalny, a więc zapewne oznacza, że nic dobrego nas nie spodka, że świat to gniazdo żmij.

Filozoficzny fatalizm oznacza wiarę, że wszystko co nas spotyka i co ma nas spotkać zostało już zapisane w księdze dziejów. A więc genezy słowa fatalizm powinniśmy doszukiwać się w słowie fatum, które znamy od greckich tragedii.

 

Boy - Żeleński Mistrz Tłumaczenia

Ktoś może przypuszczać, że skoro tematyka fatalistyczna, to książka jest poważna i smutna, może nawet dołująca.

Tak nie jest!! Wprawdzie nie czyta się jej jednym tchem, nie jest to książka, na jedno popołudnie, ale jest to opowieść bardzo humorystyczna… Kubuś jest bohaterem błyskotliwym, ma gadane, jego konkluzje, bawią. Perypetie Pana i Kubusia są naprawdę godne uwagi.

Wiem, że to nie jest nowość, ale moim zdaniem warto zwrócić na nią uwagę.

Polecam, klasyka w najlepszym wydaniu!!

A przy okazji zbiór doskonałych sentencji, skłaniających do refleksji.

"4.50 z Paddington" - Agata Christie

Akcja książki zbudowana jest wokół zagadki morderstwa popełnionego w pociągu. Śledztwo okazuje się trudne i nietypowe: nie znaleziono ofiary, a jedyny świadek zdarzenia podróżował innym pociągiem. Nikt nie wierzy starszej damie upierającej się przy swojej wersji zdarzeń. Intryga zagęszcza się, gdy dochodzi do kolejnych zabójstw. Panna Marple, detektyw amator, wysyła na miejsce zbrodni swoją młoda przyjaciółkę Lucy Eyesbarrow.Czy obu kobietom uda się zdobyć informacje, które skierują śledztwo na właściwe tory?

 Jakiś czas temu wpadłam w szpony uzależnienia od Agaty Christie. Na pierwszy ogień poszły kryminały z Poirotem, ale niestety nie była to studnia bez dnia, toteż kwestią czasu było, gdy wezmę się za te z udziałem panny Marple. To druga powieść z tą panią detektyw, którą miałam okazję czytać. To chyba za mało, żeby wypowiedzieć się o jej poziomie… na tle powieści z Poirotem wypada słabo, ale jeśli weźmiemy najlepsze powieści z Belgiem, bo przecież czytałam też słabe książki, takie które mnie usypiały… Nie tracę więc nadziei, że pokocham Jane Marple.

Pewna starsza pani wybiera się w podróż pociągiem z londyńskiej stacji Paddington. W pociągu, jak to w pociągu, nuda, sen człowieka morzy i po przebudzeniu, niewiasta widzi jak w mijającym pociągu mężczyzna dusi kobietę. Oczywiście, czym prędzej zawiadamia odpowiednie służby, jednak nie jest przekonana, że wzięli to na poważnie. Udaje się więc do detektywa-amatora, swojej przyjaciółki Jane Marple, która w odróżnieniu od policji uważa, że koleżanka mówi prawdę, angażuje pomoc i wszczyna śledztwo, mające na celu wyjaśnić tajemnicze zajście i odkryć tajemnicę. Tymczasem, to nie są jedyne zwłoki, jakie pojawią się w tej książce.

Chcąc być uczciwą muszę Wam przyznać, że to chyba mój rekord jeśli chodzi o czytanie powieści Christie. Nigdy jeszcze nie czytałam tak długo jej kryminału. Na pewno jechał ze mną do Lublina, ale mnie nie wciągnął, na miejscu – miałam co robić, w drodze powrotnej spała. Dopiero zrobiłam sobie jeden dzień wolnego i uznałam, że nie będę się zmuszała… to pomogło, od wczoraj poszło już piorunem. Na początku książka mnie zaintrygowała, później zaczęła nudzić, po to aby pod koniec znowu zainteresować.

W porównaniu z książkami z Poirotem ta książka jest spokojniejsza… Panna Marple jest mniej obecna, snuje się gdzieś po peryferiach akcji, chociaż finalnie to ona doprowadza do rozwiązania. Jednak pierwsze skrzypce gra jej protegowana.

Kryminał jest bardzo angielski, w stylu Christie, niespieszny. Intryga w gruncie rzeczy jest śmiesznie prosta, ale chyba nikt nie zgadnie kto zabił, bo jednak mamy sporo fałszywych tropów, a ten WŁAŚCIWY jest tak przedstawiony, że no kurczę.

Jak to zwykle u Christie wielbiciele krwawych kryminałów, sensacji, sikającej krwi, miliona trupów i akcji gnającej na łeb na szyję(niczym pendollino), będą zawiedzeni. Ale wszyscy Ci, którzy lubią się delektować słowem, urokliwym klimatem i którzy chcą się pobawić w tropienie zagadek – będą wniebowzięci.

Reasumując, pomimo początkowych problemów, sama nie wiem z czego wynikających, przygodę z panną Marple uważam za udaną i chętnie sięgnę po kolejne powieści w których Ona występuje.

Może polecicie te, Waszym zdaniem, najlepsze?

Morderstwo na plebanii - Agatha Christie

Kiedy proboszcz St Mary Meade znalazł w swym gabinecie zwłoki pułkownika Protheroe, w miasteczku zawrzało od plotek. Kiedy zaś aż dwie osoby przyznały się jednocześnie do zastrzelenia pułkownika, prowadząca śledztwo policja zupełnie już nie wiedziała, co myśleć. Nawet panna Marple, miejscowy detektyw w spódnicy, miała aż siedmioro podejrzanych. Przedstawiła jednak w końcu właściwe rozwiązanie zagadki, wprawiając w zdumienie pastora i naczelnika policji oraz ratując życie pewnemu nieszczęśliwemu młodzieńcowi, którego tajemnicę również rozgryzła. Przed panną Marple bowiem, jak uznali pastorostwo, nic się nie ukryje. Ale w gruncie rzeczy jest przemiła...

 Jadąc na urlop wiedziałam, że jeśli tylko pogoda dopisze oddam się kijaszkowaniu, które jakoś ostatnio poszło w odstawkę. Ponieważ też nie haftuję, to nie mam pretekstu do słuchania książek w wersji audio. Owszem sporo spacerowałam i jeździłam rowerem, ale nie sama, więc nie wypadało mi władować słuchawek na uszy. Pogoda mi dopisała(z wyjątkiem jednego dnia) i trochę pochodziłam, na wyjazd wzięłam dwa audiobooki, ale słuchałam tylko jednego. Niestety nie nagrałam całości i zakończenie powieści poznałam dopiero po powrocie. Ostatnio bowiem dokańczałam książkę w drodze z i do pracy.

Moim zdaniem powieści Christie są doskonałe do słuchania… nie są długie, akcja nie jest bardzo dynamiczna, więc nie da się zgubić. Można spokojnie słuchać i kontemplować naturę.

Tym razem sięgnęłam po pierwszą powieść z serii o Pannie Marple. Słyszałąm sporo głosów sceptycznych o tej serii, że jest nieporównywalnie słabsza niż te książki z Poirotem. Mimo wszystko ciekawość zwyciężyła i w ten sposób inauguruję czytanie o przygodach panny Marple.

W małej miejscowości, na plebanii znaleziono zwłoki  pułkownika Protheroe, ów dżentelmen był znaczną postacią, ale bynajmniej, nie oznacza to iż cieszył się ogólną sympatią. Przeciwnie, wydaje się, że nie lubił go nikt, a sporo osób go nienawidziło. Sprawa wydaje się jasna, gdy ktoś do morderstwa się przyznaje, później przyznaje się ktoś inny, później mamy jeszcze jedno wyznanie, a na jaw wychodzą nowe sekrety i nieścisłości. Policja wpada w rozpacz, proboszcz chodzi zafrasowany, ale pogody ducha nie traci stara panna, która wie wszystko o wszystkich – panna Marple, która lubi zajmować się ogrodem(więc ciągle jest na zewnątrz) i pasjami podgląda ptaki(stąd na jej szyi często dynda lornetka). Sprawa nie zostałaby rozwiązana bez udziału starszej panny, to pewne.

spacerując po dolinach...

Po pierwsze muszę Wam wyznać, że prawie rzuciłam telefonem z irytacji. Pierwszy raz spotkałam się z tym by lektor aż tak się wczuwał, odgrywał desperacko teatr jednego aktora, zaciągał, zmieniał akcent, nie widziałam tekstu, ale chyba wyczytywał między wersami didaskalia i za punkt honoru postawił sobie właściwe oddanie wszystkich onomatopei . Było to strasznie irytujące, gdy uparcie chrząkał naśladując inspektora policji, po pieciu minutach bolała mnie głowa i czułam się jak na oddziale gruźlików. Naśladując Mary zaciągał tak dziwnie, że nie mogłam skupić się na treści, zaś nonszalancja Denisa i… eh mogłabym tak długo, zdecydowanie doprowadzało mnie to do szału. Oczywiście nie wymagam, aby audiobooki były czytane monotonnie, ale tutaj naprawdę było to przesadzone. Muszę uważać na tego lektora.

 

...i po górkach - słuchając Christie

Co zaś do konkretnej książki… zdecydowanie nie jest to klasa powieści z Poirotem(ale zobaczymy jak będzie dalej). Panna Marple jest na uboczu, właściwie na dobre wkracza w scenie w której przedstawia swój scenariusz, nie ma tego dochodzenia, dedukcji, pracy szarych komórek, które tak kochaliśmy u Poirota.  W tej powieści panna Marple krąży gdzieś, po marginesach powieści, przedstawiana jako wścibska i zdziwaczała… mam nadzieję, że poznam ją bliżej w kolejnych powieściach. 

Ogólnie powieść oceniam jako powyżej przeciętnej, jest ciekawa, bardzo w stylu Christie, doskonała do spacerów.

Mama nadzieję, że będzie tylko lepiej 

czerwiec, w tym roku szczególny

z wikipedii

W tym roku czerwiec jest miesiącem szczególnym.
28 czerwca padły strzały, które zabiły arcyksięcia Franciszka Ferdynanda i jego żonę. Miesiąc później rozpoczęła się Wielka Wojna, I wojna światowa. Konflikt na nieznaną do tej pory skalę, z użyciem nowych technologii, krwawą i bezlitosną. Europa się zmieniła. Trzy wielkie dynastie zostały zrzucone z tronu, w najtragiczniejszy sposób Romanowowie.
Rozpadły się imperia, powstały nowe kraje, w tym Polska, miały okazję zrzucić jarzma niewoli.









Ten czerwiec nastraja mnie nostalgicznie, częściej patrzę na portret Franciszka Józefa. W czerwcu chcę sięgnąć po książki historyczne.

Czytałam i bardzo Wam polecam "Zabić Arcyksięcia" - genialnie wprowadzi Was w klimat
Pozostałe trzy wpisują się moim zdaniem w ducha tego czerwca.

Edit. z 20:22

Zapomniałam o "Ptasim śpiewie"

Zaczęłam dziś "Samobójstwo Europy", napisana przez prof. UJ-otu. Dowiedziałam się już czegoś!! Otóż w zależności od regionu, od tego jakie miejsce zajmuje ta wojna w mentalności ludzi jest różnie nazywana. My Polacy nazywamy ją tak jak przegrani - I wojną światową, co wpisuje się schemat, narody środkowej Europy nie mają osobistego stosunku do tej wojny. Walczyliśmy za cudzą sprawę. Ani nas ziębi, ani grzeje. Wyjątkiem jest Rumunia.

I wojna światowa została wyparta w naszej świadomości przez swą okrutną i krwawą następczynię.

Nie dajmy zabić w sobie tej pamięci, obudźmy ją. Poznajmy wojnę, która zmieniła oblicze świata!

Zachęcam Was do tego : )

"Wszechświat jest tylko drogą. Kosmiczne Rekolekcje" - Michał Heller

Wszechświat jest tylko drogą, czyli Kosmiczne rekolekcje autorstwa księdza Michała Hellera, wybitnego filozofa i kosmologa, to podróż nie tylko przez świat duchowy. To medytacja nad całym Wszechświatem, nieskończonością, niezwykłością matematyki i kosmosu. To krótkie rozważania o sensie życia, o końcu świata i o tym, czy wiemy, co będzie po naszej śmierci. Pisane przystępnym językiem, pozwalają poznać nie tylko rzeczywistość, którą opisuje fizyka, ale zmuszają do tego, żeby zastanowić się nad niezwykłą rolą człowieka w historii kosmosu. To rozważania o stworzeniu, ale także próba usprawiedliwienia Wszechświata. To intymne rozmowy w nocy i niezwykłe zamyślenia nad tym, kim jest Wielki Nieznajomy.

Słońce wychodzi, roboty w domu po pachy, zawodowe, powiedzmy, że wyzwania depczą po piętach, najłatwiej po ciężkim dniu włączyć film/serial(telewizji nadal nie oglądam), niż położyć się z książką. Co zaczynałam jakąś książkę, jeszcze kilku stron nie przeleciałam, a książka przelatywała… z hukiem… w kąt. Czytadła, nie-czytadła, nic mnie nie łapało. Az trafiłam na książkę ks. Hellera. Potrzebowałam mądrej duchowej strawy. Nadal potrzebuję rekolekcji. Dobrych, mądrych, wypalających… I chociaż nie jestem ani teologiem, ani fizykiem sięgnęłam po Hellera.

Czytałam od wtorku. Wielokrotnie zastygałam nad jednym zdaniem myśląc, rozkładając na głoski, na literki, w wielu wymiarach analizowałam. Polecałam ją każdemu komu mogłam. Wam też polecam.

I mogłabym skończyć pisać o tej książce w ten sposób. Być może byłoby to najlepsze rozwiązanie. Nie

umiem opisywać książek genialnych, takich które żywym ogniem wypalają dusze, docierają do najdalszych zakamarków osobowości i wywracają mój sposób myślenia. Chociaż są niepozorne, nie są opasłymi tomami, jak średniowieczne traktaty. „Wszechświat jest tylko drogą. Kosmiczne rekolekcje” to cienka książeczka. Zaczyna nas poruszać od samego wstępu, autor wyjaśnia w jakich okolicznościach, z jakiej inspiracji powstały poszczególne fragmenty.  Ta książka to zlepek kilku wcześniejszych publikacji i chociaż pozornie wszystkie części są sztucznie zebrane i zlepione, i nie pasują do siebie, to gdy zastanowimy się nad sensem, to wspólnie tworzą spójną całość. Inspirującą, dającą do myślenia.

Póki pamiętam, jeśli ktoś – nie wiem – lubi mnie trochę, ma jakiś dług wdzięczności i inne tego typu uczucia nim targają, jest naprawdę wiele książek Hellera i będą one genialnym prezentem dla mnie. Na pewno wyściskam a kto wie… może coś więcej ; ) np. buziaka dam :P

Ks. Michał Heller podejmuje tematy oczywiste, ale trudne. Każdego z nas dręczą pytania egzystencjalne, każdy z nas szuka jakiegoś usprawiedliwienia, powodu dla którego jesteśmy we Wszechświecie, a czy istnieje jakiś sens istnienia Wszechświata? Trafnym jest stwierdzenie, że jeśli istnienie Wszechświata nie ma sensu, tym bardziej bezcelowe jest nasze, tu bytowanie. Ks Heller wychodzi od naukowego spojrzenia na Wszechświat, od wielkiego wybuchu, do pojawienia się człowieka, gdy w ten sposób spojrzy się na losy Ziemi można wyraźnie sobie uświadomić jak wielkim cudem jest istnienie człowieka. To, że jesteśmy to nie jest naturalna konsekwencja Wielkiego Wybuchu, to cudo, łaska, coś wspaniałego.   Ta książka otwiera oczy nie tylko na wspaniałość tego co nas otacza, na ogromne uporządkowanie, ale rzuca też nowe światło na życie człowieka, zwłaszcza na świat wewnętrzny, tak różny od tego co nas otacza, świat wymykający się prawom przyrody, stojący w opozycji do świata materialnego, atakujący bogactwem i ogromnym potencjałem. Uświadomić sobie te cechy – coś pięknego.

Według mnie ta książka to jedna wielka sentencja, zbiór wskazówek, które pomogą spojrzeć na życie z właściwej perspektywy. Zużyłam wiele, wiele zakładek indeksujących na zaznaczenie tych najpiękniejszych, najważniejszych zdań. Moim zdaniem powinien zostać stworzony zeszyt, coś w stylu „Ks Heller na każdy dzień” i tematem do rozważań każdego dnia byłby inny cytat, bo te zdania co sobie zaznaczyłam skłaniają do myślenia, poszerzają horyzonty, są balsamem na zbolałą duszę.

Polecam Wam tę książkę, mocną, dającą do myślenia, mądrą!!

Dostała u mnie na LC maksymalną liczbę gwiazdek, a zasługuje na więcej!!

"Znaleziony" - Nadine Gordimer

Laureatka Nagrody Nobla - Nadine Gordimer na kartach książki opowiada historię miłości pozornie niemożliwej. Młodej, białej kobiecie psuje się auto. Trafia do warsztatu, gdzie poznaje mechanika. Nawiązują znajomość, której skutki okażą się burzliwe i nieprzewidywalne, a każde z nich będzie stopniowo zmieniać swoje zdanie na temat drugiego.
Do czego zmusić nas mogą niezwykłe okoliczności?
Akcja powieści dzieje się w towarzyskich kręgach południowoafrykańskiego miasta i arabskiej wiosce na pustyni. ZNALEZIONY to historia o obrzędach przejścia, jakimi są doświadczenia emigracji, które miłość pokona tylko wtedy, gdy będzie istnieć nawet po odrzuceniu wszystkiego, co uznajemy w życiu za pewnik.
Nowe spojrzenie na stare zagadnienia tożsamości, przynależności i prawa do poszukiwania lepszego życia.
Żywiołowa, błyskotliwa, głęboko wzruszająca powieść.

Czarna okładka z materacem na którym widzimy pomięte prześcieradło. Czego się spodziewać po takiej okładce? Wielka niewiadoma. Czego się spodziewać? Nie wiem. Powieść laureatki Nagrody Nobla, chociaż od jakiegoś czasu uważam, że nagroda ta została zdeprecjonowana, to jednak coś znaczy.  Jednak bez szczególnych oczekiwań zaczynam czytać. Czyta się szybko.  Za szybko. Wyjątkowa książka, chociaż przecież tematyka nie jest odkrywcza.

 Akcja zaczyna się w Republice Południowej Afryki, kraju pełnego kontrastów. Ludzie albo przymierają głodem, albo są jak Midas.  Chociaż jakaś tam klasa średnia jest, przy czym klasę średnią od niższego poziomu dzieli przepaść. Dodatkowym kryterium podziału jest kolor skóry. W tym świecie pełnym przeciwieństw żyje Julie, pochodzi z zamożnej rodziny, jednak z matką – która ma nowego męża i ojcem – też znowu się ożenił, ma raczej chłodny kontakt. Najcieplejsze uczucia wiążą ją ze stryjem, znanym ginekologiem, przez całe dzieciństwo marzyła by to on był jej ojcem. Gdy jej samochód niespodziewanie psuje się na środku ulicy, dziewczyna nie przypuszcza, że właśnie w ten sposób odmienia się jej życie. Trafia do zakładu w którym naprawia się samochody i… spotyka milość swojego życia.

Cukierkowo i mdło?

Oj zdziwicie się. Jej wybranek okazuje się być nielegalnym imigrantem, to znaczy kiedyś wjechał do kraju legalnie, ale zdecydowanie przekroczył czas na jaki dostał wizę, toteż obecnie pod fałszywym nazwiskiem, pracuje na czarno i za bezcen u właściciela warsztatu.  Zaczyna się niepozornie, jednak znajomość stopniowo się rozwija, stają się kochankami, ale czy to miłość? Ich relacja przejdzie ciężką próbę, gdy RPA zorientuje się, że na terenie kraju przebywa nielegalny imigrant.  Co zrobi Julie? I czy związek ludzi z dwóch różnych światów ma sens.

O takich związkach pisanych było dziesiątki książek. Zwykle niemądra Europejka, lub Amerykanka, zakochiwała się w rdzennym Afrykańczyku i postanowiła postawić na siłę uczucia, na przekór rozumowi. Pojawiał się motyw wyzysku, groźby utraty dzieci. Problem odmiennych kultur i niechęć mężczyzny do zmiany, ba do zaakceptowania konieczności zmiany. Mężczyzna pustyni jest twardy, miłość dla niego to abstrakcja, kobieta ma rodzić dzieci i paść kozy. Gdybym dostała książkę w ten deseń, wyleciałaby przez okno z hukiem tłuczonego szkła. Mam alergię na historie o głupich laluniach, które sądzą, że ich ładna buzia wygra z wychowaniem, kulturą i poglądami w których wyrośli ich faceci. Dawno przestało mi ich być żal. Teraz, co najwyżej, patrzę z politowaniem.

Na szczęście ta książka  jest inna Julie nie jest Europejką, ma pewne pojęcie o realiach, chociaż świat jej i „Romea” różni się znacznie, ona nie zaznała biedy, żyje na własny rachunek, beztrosko bawi się i spędza czas z przyjaciółmi, on walczy o przetrwanie i chce zapewnić rodzicom spokojną starość. Jak długo pozostają w RPA ich koegzystencja jest w miarę zgodna, czy jednak dalej tak będzie gdy Julie porzuci swój świat i uda się z ukochanym na wygnanie?

Książka jest napisana w specyficzny sposób, narracja przypomina mi nieco styl Wiesława Myśliwskiego, rzeczowe zdania, zawsze w trzeciej osobie. Budowany w ten sposób niesamowicie kontrastuje z intymnością spraw, których dotyczy.

Cieszę się, że nie zaszufladkowałam za szybko tej książki. Jest ciekawa, oryginalna. Mam już kilka osób na liście, którym podłożę tę książkę. Bo wiem, że się nie zawiodą. Was zaś zapraszam na pustynną wycieczkę, poznanie nowych kultur i nowych sytuacji!!

"Obrona Sokratesa" - Platon

„O Platonie wiemy, iż był nie tylko człowiekiem myśli, ale także wielkim pisarzem. To dzięki jego kunsztowi literackiemu Sokrates stał się w kulturze zachodniej postacią wyjątkową, która do tej pory wzbudza zainteresowanie intelektu i porusza wyobraźnię. Obrona… jest z pewnością najważniejszym i najsławniejszym tekstem budującym taki obraz Sokratesa. To dzięki temu utworowi konflikt Sokratesa z Atenami, tak jak go zobaczył Platon, doczekał się nie tylko ogromnej liczby komentarzy, ale także stał się jednym z kluczowych wydarzeń symbolicznych w historii naszej kultury”. (ze Wstępu)

W marcu przyszła pora na popołudnie z Sokratesem i Platonem. Podtrzymuję nadal postanowienie o czytaniu filozofów.

„Obrona Sokratesa” to wygłoszona przed ateńskim sądem obrona będąca odpowiedzią na oskarżenie o zdradę. Została spisana przez ucznia Sokratesa – Platona. Jest to jeden z najważniejszych tekstów poświęconych poglądom filozoficznym Sokratesa, chociaż sama treść budzi liczne kontrowersje. Mianowicie, niewiadomo ile do oryginalnej mowy dodał Platon. Badacze spierają się ile Sokratesa jest w tej mowie. Biorąc pod uwagę, że badacze spierają się czy Sokrates faktycznie istniał, czy był tylko swoistą ideą filozofa, to spór o ewentualne proporcje Sokratesa w Sokratesie są drobnostką.

Mój egzemplarz „Obrony Sokratesa” pochodzi  z książki wydanej w serii Biblioteka Filozofów, zawiera jeszcze dwa teksty Platona, bowiem to Platon spisał słowa, które przed sądem wygłosił Sokrates.  Jak doszło do tego, że jeden z najważniejszych filozofów starożytnej Grecji stanął przed sądem i został skazany? W 399 roku przed naszą erą Meletos, który nie zapisałby się zapewne w świadomości ludzkości, gdyby nie to, że wniósł przeciwko Sokratesowi skargę, oskarżając go o bezbożność i demoralizowanie młodzieży. Sprawa trafiła przed sąd – Heliaję, a więc trybunał złożony z wybranych losowo obywateli – oto jak się kończy gdy przypadkowa gawiedź bierze sprawiedliwość we własne ręce. 

Platon przytacza nam mowę obronną Sokratesa, pełną mądrości, samoświadomości. Wyważoną. Nigdy nie wpadłam na analogię pomiędzy procesem Sokratesa i Jezusa. Nawet postawa oskarżonych jest podobna. Sokrates zdaje sobie sprawę z tego, że proces jest farsą, czy może być inaczej skoro, jego los jest w rękach przypadkowych ludzi, którzy dają się zwieść emocjom, tezach bez pokrycia i ulegają ułudzie. Dla tego trybunału nie ma znaczenia prawda. Do końca Sokrates manifestuje swoje poglądy a czyni to w  pięknej, retorycznie formie.

Pomimo niewielkiej objętości „Obrona Sokratesa” jest dziełem wymagającym stu procent skupienia, niektórym może przeszkadzać archaiczny styl, trudno sobie wyobrazić jednak, że Sokrates będzie paplał we współczesnych slangach. Wydaje mi się, że tłumacz odwalił ogromną robotę. Dodatkowo przed tekstem źródłowym mamy tekst wprowadzający w realia epoki, tłumacz przybliża również postać Sokratesa, zaś po tekście właściwym mamy opracowanie „Obrony”, co pozwala skonfrontować własne odczucia z tekstem specjalisty.

Śmierć Sokratesa - Jacques-Louis David

Nie jest to lektura lekka, ale bez wątpienia pouczająca i utwierdziła mnie w przekonaniu, że czytanie filozofów nie było pochopną decyzją

"Mowy" - Cyceron

Ze Wstępu wydawcy:
(...) Lektura mów Cycerona, nazwanego przez jemu współczesnych „ojcem ojczyzny”, powinna być obowiązkiem każdego polityka, każdego kto chce publicznie zabierać głos. Cyceron uczy bowiem nie tylko jak mówić mądrze, logicznie i pięknie - uczy przede wszystkim jak za słowo odpowiadać: męstwem, honorem i patriotyzmem.(...)
Mowy stanowią, w życiorysie Marka Tuliusza, najbardziej twórczą dziedzinę jego aktywności publicznej. Dzięki zdolnościom retorycznym zrobił karierę polityczną, zyskał miano obrońcy chylącej się ku upadkowi republiki w Rzymie oraz sprawnego i prawego adwokata. Mowy przyniosły mu ponadczasową sławę wielkiego męża stanu, mędrca i obywatela.

Czytam sobie „Zorkownię” łzy mi jak grochy kapią, więc postanowiłam opisać wrażenia z książki, która, jakkolwiek genialna, jest nieco mniej wzruszająca.  Tak mi się dobrze czytało, że postanowiłam jedną mowę dziennie sobie miarkować. Uwielbiam Cycerona!

Zdaję sobie sprawę, że możecie poddać w wątpliwość czy przeczytanie „Mów” powinno się liczyć jako realizacja wyzwania filozoficznego. Otóż moi Mili, nie wiem… bo filozof domorosły tylko ze mnie jest. Wydaje mi się, że „Mowy” są przesiąknięte poglądami Cycerona, ten mąż stanu wygłaszając mowy, broniąc w ten sposób spraw, jego zdaniem słusznych prezentuje ideał stoika.

Moją ukochaną mową, wciąż i niezmiennie jest słynna Pierwsza Mowa przeciwko Katylinie. Cyceron demaskuje spisek godzący w podstawy ustroju państwa i jak może nawołuje współobywateli do przeciwdziałania, przestrzega i piętnuje.

Mogłabym streścić Wam każdą mowę, rozpisać się o treści i o tym co mnie ruszyło. Zajęłoby to multum miejsca, a Wy uznalibyście mnie za dziwaka. Ja jednak zachęcam Was do sięgnięcia po „Mowy”, poglądy Cycerona są, pomimo upływu lat, niesamowicie aktualne. Cenne, wypowiadane tak jak przystoi to stoikowi. Z umiarem, celnie, bez dbania o własny interes, na piedestale stawiając dobro ogółu, matki ojczyzny.

Lektura ta wiele wniosła do mojego życia, zapewniła mi spokojne wieczory pełne przemyśleń, refleksji.

Nie chcę się rozpisywać, bo każda mowa to osobna opowieść. Spróbujcie poczytać, dajcie się uwieść pięknu starożytnej retoryki, zobaczcie w niej sztukę. Czytając Cycerona człowiek rozumie fenomen mówców. Te mowy są tak sugestywne, że byłam tam niemalże, słuchałam i widziałam Cycerona, upominającego, radzącego. Coś pięknego!

 

"Kurtyna" - Agata Christie

Akcja powieści "Kurtyna", wydanej w 1975 roku, już po śmierci autorki, zamyka cykl książek o genialnym małym Belgu, który zawsze powtarzał, że "nie popiera zbrodni".
Opada kurtyna, która poszła w górę w 1920 roku, kiedy ukazała się po raz pierwszy "Tajemnicza historia w Styles": Herkules Poirot rozwiązując swą ostatnią zagadkę i tym razem sam wymierza sprawiedliwość; umiera, pokonany wiekiem i chorobą, ale jak zwykle zwycięski. Mon ami - to są jego ostatnie słowa, zwrócone do przyjaciela, kapitana Hastingsa, wiernego kronikarza jego dokonań.

 Podświadomie odsuwałam to wydarzenie. Zeszłoniedzielna rozmowa z pewną Asią, jedną z najsympatyczniejszych internetowych znajomości mych(to tak na marginesie), a także fakt, że moja Mama oglądnęła „Kurtynę” i WIEDZIAŁA, sprawiło to razem, że zlekceważyłam fakt iż z cztery zbiory opowiadań z Poirotem leżą i czekają a jedną książkę muszę zamówić. Wyszarpnęłam z półki ową „Kurtynę” i z uczuciem przejmującego smutku i strachu powróciłam do Styles.

Tam gdzie wszystko się zaczęło…

"Tu mieszkał, kiedy po raz pierwszy przybył do naszego kraju"
Początek i koniec - Styles

Moja przygoda z Poirotem, na dobre rozpoczęła się na początku 2012 roku, wtedy też wpadłam w nałóg gromadzenia książek z Poirotem, allegro było bardzo pomocne, bo dopiero niedawno wznowiono sporo książek, które do tej pory były dostępne tylko na wtórnym rynku. Nawiasem mówiąc, tak zdobyłam „Kurtynę”. Mania i choroba Herkulesowa miała różne fazy, były miesiące gdy czytałam jednym cięgiem prawie same książki Christie. Były też takie, jak ostatnio, czyli posucha. Christie to klasyka, jej klasy będę broniła własną piersią. Nie chciałam kończyć tej przygody. Mam zresztą wrażenie, że teraz wrócę znowu do Poirota nim rozpocznę przeprawę z panną Marple.

Co za cudowny czas, tyle pięknych książek. Kilkakrotnie prosiliście mnie abym pokazała swoją Agatową kolekcję. W tym wpisie, uczynię tym prośbą zadość. Jeszcze brakuje mi kilku książek, które poznałam w wersji audio.

Ale przejdę do „Kurtyny”, chociaż wierzcie mi, serce mi pęka, a w tym czasie w którym do Was piszę, mój Matecznik myśli, jak za moimi plecami skontaktować się z moimi znajomymi prawnikami, którzy napiszą wniosek o moje ubezwłasnowolnienie. Bo ja boleję… Straciłam przyjaciela. Agata Christie w sposób mistrzowski pożegnała swojego Belga, który, jeśli wierzyć przekazom, niemożebnie ją irytował. To, że „Kurtyna” nie jest tak sławną powieścią, tłumaczę tym, że obecnie ciężko ją zdobyć, a siłą tej powieści leży również w przywiązaniu czytelnika do Poirota. Byłam, jestem! Przywiązana i od pierwszej strony dałam się porwać emocjom i atmosferze.

Znany nam z wcześniejszych powieści przyjaciel Poirota – Hastings zostaje wezwany listownie przez

Nekrolog Poirota z New Yourk Times`a

przyjaciela do Styles, do miejsca gdzie rozwiązali pierwszą sprawę. Poirot pisze o pogorszeniu swego stanu zdrowia. Po przyjeździe wprowadza Hastingsa w sprawę. Pięć morderstw, pięć zbrodni idealnych, bo chociaż sprawca we wszystkich przypadkach nie budził wątpliwości Poirot WIE, że zamordował kto inny. Hastings ma być oczami i nogami zniedołężniałego detektywa, którego umysł wciąż jest sprawny. Maja wspólnie, ostatni raz ująć mordercę.

Rozpoczyna się wyścig z bezwzględnym mordercą, czy Hastings da radę? I jaki finał będzie miała ostatnia sprawa Poirota?

Przekonajcie się sami. Ja jestem pod ogromnym wrażeniem tej książki. Jestem niesamowicie wyprana, przeciśnięta przez wyżymaczkę…Nie mogę się z tym wszystkim pogodzić. Książka jest zabawna, za sprawą Belga, cudownie napisana, a jednocześnie tak smutna…

Nawet końcówka wywołuje uśmiech, zakrapiany łzami…

Prześwietny kryminał, takie uwielbiam, niespieszne, z klimatem, z logiką, zamiast spektakularnych ucieczek, strzelanin i litrów krwi. Za takie książki pokochałam Christie i Poirota…

Mam nadzieję, że będzie mi dane wracać do tych powieści często… Po prostu Wam polecam, może kiedyś zbiorę się i napiszę więcej. Zrozumcie, przywiązałam się do niego, teraz targa mną wiele emocji… jak chcecie – nazwijcie mnie infantylną i egzaltowaną. Przywiązuję się do bohaterów.

 i obiecane zdjęcia: