"Wschód słońca w dniu dożynek" - Suzanne Collins [ drugi prequel]

 

Pamiętam kiedy czytałam każdy jeden tom z serii Igrzyska Śmierci. Pierwsze trzy tomy czytałam w 2012, byłam na stażu, szykowałam się na wyjazd na wesele. Pierwszy tom mnie pochłonął, drugi wciągnął, trzeci kojarzył mi się mocno z Powstaniem warszawskim. Całą trylogię oceniałam na plus, ale filmy ujęły mnie tak sobie. Natomiast Balladę ptaków i węży odbierałam z paczkomatu wracając z wesela w środku pandemii(czerwiec 2020), pamiętam, że czytałam ją i miałam fazę na używanie kubka z łowickim wzorem(muszę go wygrzebać), nie zrobiła na mnie wielkiego wrażenia, nie rozumiałam zachwytów. Film widziałam i też mam ambiwalentne uczucia(to eufemizm). Z prequelami jest ten problem, że nikt nie czyta w myślach i nie zna przyszłości. Ciężko napisać później książke, która rozgrywa się wcześniej, żeby bohaterowie byli logicznymi bytami, by akcja miała ręce i nogi. A tutaj mamy nie jakiegoś marginalnego bohatera, ale mentora z Dwunastego Dystryktu, pijaka i buca.

 

"Ballada ptaków i węży" - Suzanne Collins [ prequel Igrzysk śmierci]

Niezbyt często sięgam po fantastykę, ale pamiętam, że osiem lat temu zakup Igrzysk śmierci to był przypadek, szukałam czegoś na prezent i akurat ta książka wpadła mi w oko. Poleżała trochę na półce, ale jak z ciekawości zaczęłam czytać, to nie mogłam się oderwać. Filmy jakoś mnie aż tak nigdy nie ruszyły, chociaż teraz korzystając z Netflixa, znowu wzruszyłam się na dwójce, to chyba moja ulubiona filmowa część, ale w sumie może i bym książki powtórzyła, wcześniej niż na emeryturze. Póki pamiętam, strasznie mnie wkurza jak one są wydane, nie wiem co z Media Rodzina jest nie tak, że wydaje książki tak, że ciężko czytać żeby nie złamać grzbietów(co jak wiadomo w moim świecie karane jest śmiercią, lub wygnaniem). O tym, że wychodzi prequel dowiedziałam się przypadkiem, szybko zamówiłam i będąc na weselu dostałam smsa, że paczka czeka, odbierałam wracając, ale jednak te kilka tygodni musiała odczekać. Prawa rynku.