"Igrzyska śmierci" - The Hunger Games 2012

Katniss pochodzi z Dwunastego Dystryktu, jednego z najbiedniejszych regionów w państwie Panem. Kiedy jej młodsza siostra zostaje wylosowana do udziału w Głodowych Igrzyskach, corocznym turnieju organizowanym przez bezwzględne władze, Katniss zgłasza się by zająć jej miejsce. Musi opuścić nie tylko rodzinę, której jest żywicielką, ale i Gale’a, który zdaje się być kimś więcej niż przyjacielem. Aby ich jeszcze zobaczyć, musi zwyciężyć w transmitowanych przez telewizję Igrzyskach. Przeżyć może tylko jeden uczestnik. Pochodzący z biednego dystryktu i nie szkoleni w walce Katniss i chłopak Peeta, w oczach widzów skazani są na porażkę. Igrzyska są jednak nieprzewidywalne. Między młodymi rodzi się uczucie, a odważna szesnastolatka rozpala w ludziach nadzieję na zmiany. Staje się symbolem buntu i walki z niesprawiedliwością. Jednak jeśli kiedykolwiek ma zobaczyć jeszcze rodzinny Dystrykt 12, musi dokonać rzeczy niemożliwych…

 Pomyślicie – no ładnie, taka, niby anachroniczna, ale jednak film ostatnio na fali oglądnęła. A ja odpowiem. Oglądnęła bo miała okazję, bo książka ją ruszyła i chciała zobaczyć jaki pomysł na ekranizację mieli twórcy. Pomysł był owszem nienajgorszy, ale i tak do pięt książce nie dorasta. Nihil novi.

Film to przeniesienie na ekran historii książkowej, nieznacznie zmieniono pewne wydarzenia(np. broszkę dostaje Kat nie od córki burmistrza, która w filmie nie występuje, ale dostaje ją na bazarze i później daje siostrze, która później daje jej ją na szczęście). Ciężko jest zekranizować książkę w której narracja jest pierwszoosobowa i spora jej część to zapis myśli bohaterki, historia Igrzysk, pewne, kluczowe wyjaśnienia, wpleciono w imprezy około igrzyskowe, ale moim zdaniem zubożyło to ich treść. Książka jest świetna, poruszająca, tymczasem film oglądałam, bo oglądałam, raczej głębszych emocji we mnie nie wzbudził. Jakieś emocje oczywiście były, bo tu wyraźnie widać nawiązanie do systemów totalitarnych, co potrafi zagrać i na wyobraźni i na emocjach. Ale jednak książka pod tym względem była lepsza, budziła grozę.

Jakkolwiek w trakcie walki na arenie, przemierzałam z Kat, lasy i pagórki, to jednak taka akcja na ekranie byłaby nudna, toteż zdecydowanie skrócono całe Igrzyska, tak jak w książce Kat podejrzewała, ze samo obserwowanie co robią w danej chwili jest nudne(nawet gdy gramy w Simsy nas nudzi),  tym razem to my dołączamy do obserwatorów Igrzysk, a widza nie można znudzić. Akcja czerpie nieco z kolejnej części, przynajmniej z samego początku(tyle przeczytałam) w książce, jaki że widzimy tylko to co widzi Kat, nie mamy pojęcia jak reagują jej bliscy na to co dzieje się na arenie, tutaj mamy krótkie przebitki, na iskrę wszczynającą  bunt, na cierpiącego Gale`a.

Zubożono postać Kat, jej tragiczną historię poznajemy w retrospekcjach, nielicznych i ubogich. Nie wiemy dlaczego stała się dzikim zwierzątkiem, inna sprawa, że filmowa Kat jest nieco różna od literackiego pierwowzoru.

Aczkolwiek fajnie było zobaczyć to na ekranie… bez sensacji, na jaką można było liczyć, biorąc pod uwagę jak głośno jest o tym filmie… teraz mogę spokojnie wracać do „W Pierścieniu ognia”

Najważniejsze role obsadzono następująco 

• 

  Jennifer Lawrence

  
  
  Katniss Everdeen

• 

  Josh Hutcherson

  Peeta Mellark

• 

  Liam Hemsworth

  Gale Hawthorne

• 

  Woody Harrelson

  Haymitch Abernathy

• 

  Elizabeth Banks

  Effie Trinket

• 

  Lenny Kravitz

  Cinna

• 

  Stanley Tucci

  Caesar Flickerman

• 

  Donald Sutherland

  Prezydent Snow

źródło opisu i obsady oraz plakatu - filmweb 

"Zupa z ryby fugu" - Monika Szwaja

Ryba fugu jest bardzo smaczna, ale jeśli będziemy obchodzić się z nią nieostrożnie – możemy otruć siebie i współbiesiadników. Na śmierć. Podobnie z naszym życiem. Jest ono jak potrawa dla inteligentnych. Trzeba zawsze myśleć o tym, co robimy, jakie decyzje podejmujemy – choćby targały nami szekspirowskie zgoła emocje - inaczej może się tak zdarzyć, że ktoś (my sami?) zapłaci wysoką cenę za nasz brak rozwagi.









Kobieta chce mieć dziecko – czy to zbyt wielkie żądanie? Chce być matką – czy jest w tym coś złego? Wykorzystuje możliwości, które daje współczesna nauka – po to jest nauka! W pewnym momencie jednak schodzi z bezpiecznej ścieżki – emocje wzięły górę, rozum zasnął, obudziły się upiory. Kobieta podejmuje decyzje, nie licząc się z nikim. Ważne jest tylko osiągnięcie celu.









Młoda dziewczyna, studentka – rozsądna, inteligentna, zrównoważona – chce studiować na mało opłacalnym kierunku, dla własnej satysfakcji teraz i w przyszłości. Jest osamotniona w swoich dążeniach, rodzice widzieliby ją na bardziej praktycznych studiach, a w przyszłości w rodzinnym biznesie. Dziewczyna nie ma wsparcia z ich strony. Przyjaźń kolegów z uczelni nie wystarczy na mieszkanie, jedzenie, życie. Dziewczyna podchwytuje podsunięty jej pomysł na zarobienie pieniędzy i od razu wie, że podejmuje ryzyko. Nie wyobraża sobie jednak rozmiarów tego ryzyka.

Obie te młode kobiety przypominają trochę kucharza, który beztrosko bierze rybę fugu za ogon i w całości wrzuca ją do garnka z zupą. Ktoś będzie musiał zapłacić za ten brak refleksji... a cena może być wysoka.

 Skoro się ze Szwają przeprosiłam to już na całego. Wzięłam się za glośną, onegdaj na blogach „Zupę z ryby fugu”.

Książka porusza w charakterystyczny dla autorki sposób(ale słabiej stylistycznie niż „Matka wszystkich lalek”) tematy ważne i głośne. To już nie jest przyjemne romansidlo na popołudnie w ogródku.

Anita i Cyprian są swieżo po ślubie, rozkręcają biznes, oboje są zdolnymi architektami. Matka Cypriana, zaczyna nalegać w sprawie progenitury, nie przypuszcza, że synowa tak sobie weźmie to do serca. Najpierw będą spokojne próby, później leczenie, później In vitro, później Anita zostanie pchnięta do ostateczności w swej desperacji postanowi wynająć brzuch. I na własne oczy będziemy mogli zobaczyć dezaktualizację starożytnej zasady „Mater semper certa Est”. Bo która z nich jest matką? Ta co przez dziewięć miesięcy nosiła to dziecko, ale nie ma z nim wspólnego ani jednego gena, czy matką jest Anita? Do czego może doprowadzić kobieca desperacja.

Okazuje się, że kobieta zdesperowana, której zegar biologiczny glośno tyka a instynkt macierzyński się obudził, jest zdolna do każdej głupoty, tym bardziej, że Anita ma przyjaciółkę, quasi –przyjaciolkę raczej – Elizę, która niby z dobrego serca, podsuwa jej coraz odważniejsze pomysły, a tak naprawdę jest osobą wyrachowaną i egoistyczną do szpiku kości.  Myśli tylko o sobie,  wciąż tylko kombinuje jak komuś dokopać. Ale w białych rękawiczkach. Ale Anita chce mieć dziecko i wierzy przyjaciółce, jej słowa bierze za dobrą monetę. Wynajmuje więc matkę zastępczą na dziewięć miesięcy…

Książka nie skupia się tylko na problemie surogatek, to także pewna odpowiedź na dyskusję związaną z In vitro. Tutaj moim zdaniem autorka przejaskrawiła, aby skrytykować tych co potępiają In vitro, czyli katolików, wprowadza do książki katola-ortodoksa, który co rok robi swojej żonie dziecko i nie używa mózgu,  tylko ślepo przyjmuje to co mu Kościół mówi, sprawia wrażenie otumanionego przez sektę. I jest wrednym mężem…. Nie podobał mi się ten zabieg, bo nie podejrzewałam autorki o włączenie się w ta modną akcję ataków na Kościół. Ale ten wątek jest tylko naszkicowany, więc nie rzuca się AŻ tak w oczy.

Monika Szwaja w swej powieści potrafiła niesamowicie zagrać nam na emocjach, tu nie ma obojętności. Bohaterowie są żywi, irytują, budzą współczucie, momentami ma się ochotę strzelić ich przez pusty-jak się wydaje czerep- ale to dobrze, książka która budzi tak burzliwe emocje, bezsprzecznie zostanie zapamiętana, będzie w nas tkwiła, jeszcze długo po zakończeniu lektury

Chociaż Monika Szwaja dała się poznać, raczej jako pisarka lekkich powieści romansowych, to Wierznie mi, że ta książka jest zupełnie inna. Dobra i inna!

Tag

Ta oto obywatelka wzięła i mnie oTAGowała.

Zasady TAGa są następujące:

Zasady gry:
1 Każda oTAGowana osoba ma za zadanie odpowiedzieć na 11 pytań zadanych przez 'Taggera' na swoim blogu.
2. Po odpowiedzeniu na zadane pytania wybierasz nowe 11 osób do TAGowania i piszesz je w swoim w poście.
3. Tworzysz 11 nowych pytań dla osób oznaczonych w TAGu i piszesz je w swoim TAGowym poście.
4. Wymieniasz w danym poście osoby oTAGowane przez Ciebie.
5. Nie oznaczaj oTAGowanych już osób.
6. Poinformuj wypisane osoby, że zostały oTAGowane. 

Zadano mi następujące pytania

 1.W jakim mieście mieszkasz?
Nie mieszkam w mieście :) Mieszkam w niespecjalnie wyróżniającej się wsi na samej północy Podkarpacia. Mamy świetną drużynę pilkarską, lotnisko, kościół, cmentarz, stację PKP(z czterema połączeniami na krzyż), najprawdopodoniej aż cztery przystanki. I tyla atrakcji. Ale dla mnie to miejsce jest całym światem, potrzebuję zapachu, dotyku tej ziemi, niczym Anteusz :)
2. Twój ulubiony gatunek książek?

Ostatnio kryminały, ale czytam wszystko, tylko nie horrory.3. Twoja ostatnio przeczytana książka?

"Zaupa z ryb fugu" recenzja jeszcze dziś ;)4. Ulubiony kolor?

Zielony, niebieski, również połączenie zieleni i niebieskości czyli morski :)5. Ulubiony blog?

Musiałabym dużo wymieniać, a ryzyko że kogoś pominę jest zbyt duże :)6. Czy masz swoją ulubioną książkę?

Niejedną :)7. Co robi? uczysz się, studiujesz, pracujesz?

Zarówno studiuję, jak i pracuje :)8. Twój ulubiony bohater z filmu, bajki, itp?

Mushu?9.Ulubione zajęcie oprócz czytania książek?

Oglądanie meczy piłki nożnej.10. Znak zodiaku?

Strzelec. Wszystkie horoskopy się zgadzają, że to znaczy jedno - siedem światów.11. Jak masz na imię?

Pewnie Was wszystkich zaskoczę - Katarzyna. Chociaż o zgrozo! miałam być Zdzisławą i za to że nie jestem w tym miejscu setny raz dziękuję mojej ukochanej Siostrze i Mamusi. Po raz kolejny okazało się, że kobiety to jedyna ostoja rozsądku :)

Ja bardzo bym chciała otagować 

Domi

i Isadorę

A moje pytania

1. Gdybyś miała mozliwość wybrać jedno miejsce do życia? Gdzie byś się przeniosła?

2. Książka która ostatnio Cię poruszyła?

3. Ulubiona autorka?

4 Autor lub autorka, która w jakiś sposób Cię do siebie zraził/a

5 Z jaką bohaterką/bohaterem literackim zamieniłabyś się miejscami? I dlaczego?

6 Lubisz muzykę poważną?

7 Film na którym ostatnio się spłakałaś, lub chociaż bardzo zasmuciłaś/wzruszyłaś

8 książka którą mogłabyś czytać non stop?

9 Postać literacka która Cię najbardziej irytuje?

10 Masz jakieś zwierzątko domowe?

11 gdybyś mogła mieć w domu dzikie zwierzę, jakie by to było?

to już jest koniec

Koniec miesiąca książkowych odpowiedzi. u mnie troszkę w czasie się rozciągnęło


Dzień 30 - Autor, którego wszystkie książki czytasz.


Jodi Picoult
Kupuję i czytam w ciemno. Wszystko. Uwielbiam. Intryguje mnie, wzrusza. Zmusza do myślenia
Szymon Hołownia.
Tego autora po prostu kocham
Jane Austen
jw.




Chyba nie muszę wyjaśniać. Szerzej?
Kocham tych autorów... Tolkiena - mam ambicję przeczytać całego, ale czy starczy życia? Tak samo z Christie :)

"Smak zemsty" - Penny Jordan

Kiedy w dramatycznych okolicznościach ginie ojciec Geraldine Frances Fitzcarlton, jej życie zmienia się na zawsze. Przez wiele lat szukała oparcia w kuzynie Charlesie. Przystojny i cyniczny Charles bez skrupułów manipulował zakochaną w nim, nieatrakcyjną i zakompleksioną nastolatką. Teraz, w bolesnym dla niej momencie, też ją zawodzi. Przyłapany na zdradzie, przyznaje, że udawał miłość, by zdobyć jej majątek. Od tej pory upokorzona Geraldine podporządkowuje swoje życie dążeniu do zemsty. Jest gotowa na wszystko, byle tylko Charles cierpiał równie mocno, jak ona. Opuszcza rodową posiadłość i wyjeżdża do Szwajcarii. Tam, w luksusowej klinice, przechodzi prawdziwą metamorfozę. Znika dawna Geraldine - pojawia się Silver, tajemnicza i pewna siebie piękność. Jednak by zwabić w pułapkę i zniszczyć Charlesa, potrzebuje sprzymierzeńca. Zawiera niecodzienny układ z poznanym w klinice Jakiem Fittonem

 Kiedy wiosna opuszcza nasze tereny, za oknem jest ponuro jak w październiku, nie ma nic lepszego niż czekolada, termofor, kot i dobry romans. Wydawnictwo Mira specjalizuje się w genialnych romansach, dlatego w ciemno sięgam po te książki, wiem że znajdę to – czego szukam, odprężenie, miłe chwile i emocje.

Tak było w tym przypadku również. Autorka zabierze nas w świat wielkich pieniędzy, pięknych kobiet, okrutnych mężczyzn i ciemnych interesów. Gdzie tu miejsce na miłość? Ano znajdzie się. Geraldine jest bajecznie bogata, jest jednak gruba i brzydka(chociaż podobno nie ma brzydkich kobiet) majątku zazdrości jej kuzyn Charles, który jednak smali do niej cholewki, jednak to tylko fałsz. Chłopak chce dorwać się do jej pieniędzy – za wszelką cenę. Nie zdaje sobie sprawy, że jego czyny ściągną na niego zemstę dziewczyny, która udaje się do prywatnej kliniki, aby zmienić twarz, a przy okazji pobytu w Szwajcarii chce nauczyć się sztuki uwodzenia mężczyzn w łóżku od pewnego niewidomego mężczyzny, który też ma to i owo do pomszczenia i doskonale wie co takie wyrównywanie rachunków robi z człowiekiem.

Gwarantuję Wam, że od pierwszych stron wpadniecie jak śliwka w kompot w tą książkę, będą emocje, burzliwe emocje. Później zacznie się fala retrospekcji, wiem że niektórzy uważają to za wadę tej książki, ja dzięki temu lepiej zrozumiałam bohaterów, ich czyny, motywy ich postępowania.

Autorka jest nazywana mistrzynią gatunku i w pełni zasłużenie. To świetna książka, nie tylko romansidło, ale powieść sensacyjna, nieco kryminału, element powieści psychologicznej. Wszystko wyważone, napisane ze smakiem i wyczuciem.

Lubię takie książki, które pozwalają przeżywać całą sobą losy bohaterów, które pozwalają jednocześnie zapomnieć o codzienności za oknem, która przecież nie zawsze jest różowa.

Chyba się starzeję bo coraz częściej sięgam po książki, które mają się dobrze kończyć, on i ona mają żyć długo i szczęśliwie.  A tutaj to znajdziemy : )

ku koncowi

Dzień 29 - Autor, którego omijasz




Do niedawna była to Katarzyna Michalak. Jej książki mnie zirytowały, na dodatek internetowo jakoś nie polubiłam tej pani która wszystkich którzy śmieli nie zachwycić się książką jej autorstwa wysyła na stos...
Ale Sabinka mnie namówiła na "Nadzieję" i chyba to będzie książka ostatniej szansy

30 dni i znowu :)

Dzień 28 - Książka, której przeczytania bardzo żałujesz




Wbrew pozorom żadnej. Przeczytanych książek i facetów byłych się nie żałuję, chociaż po latach wstydzimy się własnego gustu, własnej głupoty, ale w gruncie rzeczy każda książka wniosła coś do naszego życia, sposobu postrzegania... Każda w jakiś sposób nas zmienia. Więc czego żałować :)

"Igrzyska Śmierci" - Suzanne Collins

"Nie mogłem się oderwać... Ta książka uzależnia."
Stephen King
"Ta książka mnie tak opętała, że zabrałam ją ze sobą do restauracji, ukryłam pod stołem i czytałam podczas kolacji. Nie spałam przez nią kilka nocy z rzędu, bo nawet jak skończyłam czytać, to leżałam bezsennie, myśląc o niej. Polecałam ją zupełnie nieznajomym ludziom w sklepie. A teraz polecam ją każdemu, kto wchodzi na moją stronę. Igrzyska śmierci są niesamowite."
Stephenie Meyer, autorka sagi "Zmierzch"
"Jeśli którykolwiek cykl dla młodzieży może się ubiegać o koronę po "Harrym Potterze" czy sadze o wampirach "Zmierzch", to tylko ten."
"Chicago Sun"
"...fascynująca i pomysłowa; ciarki przechodzą po plecach..."
"Los Angeles Times
"Akcja stanowi tu centrum - ze swoimi przełomami i przewrotami wciąga bez reszty, zwłaszcza gdy wątek romantyczny podbija stawkę - podczas gdy wyzysk dystryktów przez Kapitol jest kwestią, która wrze tuż pod powierzchnią, czekając na swoją kolej w następnych tomach.
"Horn Book"
Tematyka absolutnej władzy rządzących, "wielkiego brata" i niezależności jednostki wpleciona w wir akcji, która przemówi zarówno do miłośników science fiction, survivalu i powieści przygodowych. Mocne napięcie nie pozwoli się oderwać od książki długo w noc.
"VOYA, Voice of Youth Advocates"
Ksiązka znalazła się na listach bestsellerów „USA Today” i „New York Timesa”, została jedną z Najlepszych Książek Roku 2008 roku w zestawieniu „Publisher’s Weekly”, a także w rankingu „New York Times: Notable Children’s Book of 2008”. Na listach Amazon Igrzyska śmierci uplasowały się na drugim miejscu wśród książek przygodowych dla nastolatków.

Na ruinach dawnej Ameryki Północnej rozciąga się państwo Panem, z imponującym Kapitolem otoczonym przez dwanaście dystryktów. Okrutne władze stolicy zmuszają podległe sobie rejony do składania upiornej daniny. Raz w roku każdy dystrykt musi dostarczyć chłopca i dziewczynę między dwunastym a osiemnastym rokiem życia, by wzięli udział w Igrzyskach śmierci, turnieju na śmierć i życie, transmitowanym na żywo przez telewizję. Bohaterką, a jednocześnie narratorką książki jest szesnastoletnia Katniss Everdeen, która mieszka z matką i młodszą siostrą w jednym z najbiedniejszych dystryktów nowego państwa. Katniss po śmierci ojca jest głową rodziny a musi troszczyć się o młodszą siostrę i chorą matkę, a jest prawdziwa walka o przetrwanie... Uznana pisarka Suzanne Collins jest mistrzynią w konstruowaniu zaskakujących zwrotów akcji, doskonale łączy refleksję z przygodą i romansem w swojej nowej, świetnej powieści o przyszłości, która niepokojąco przypomina teraźniejszość. Jest to pierwszy tom trzyczęściowego cyklu

 Niecały miesiąc temu – zgłupia kupiłam te „Igrzyska śmierci”. Słyszałam, ze dobre. Może mignął mi plakat filmu(powinien, bowiem przed wjazdem na parking pracy jest afisz na którym wieszane są kinowe aktualności, ale naprawdę jestem oderwana od rzeczywistości). Uznałam że nie można być aż tak anachronicznym, żyjącym w matriksie bytem i zarydzykowałam. Książka czekałaby pewnie swoje, ale miałam ochotę na coś dobrego. I intuicja – znowu!! Przemówiła. Wczoraj wieczorem wyjęłam książkę z Pólki, moja nieoceniona rodzina oczywiście nie byłaby sobą gdyby  nie utrudniała mi lektury, to żądaniem koszenia, to przerwami na czepianie. Ale niedziela to dzień święty i mogłam utonąć w lekturze. I wierzajcie mi – utonęłam. I Wy też utoniecie.

Podobno książka jest niskich lotów, temat nie jest odkrywczy, nie jest powalającą na kolana nowością. Nie zauważyłam. Nie jestem znawcą gatunką. Lubię czytać i lubię wpaść do świata stworzonego przez autora. Ta książka mi to zagwarantowała. Czego mam chcieć wiecej? A tak! Drugiej części po którą pognam w tym tygodniu : )

O czym jest powieść? O fikcyjnej krainie Panem, która wyrosła na zgliszczach dawnej Ameryki polnocnej – zniszczonej przez wojny i klęski żywiołowe. Stolicą tej krainy jest Kapitol, otoczone pierwotnie przez Trzynaście Dystryktów, jednak  ponad siedemdziesiąt lat temu był  bunt, Dystrykty wyraziły swój sprzeciw przeciwko polityce Kapitolu, wybuchła wojna domowa, która doprowadziła do zrównania Trzynmastego Dystryktu z ziemią, do dziś nad terenem unoszą się radioaktywne, szkodliwe opary. Taka jest kara za sprzeciw wobec Kapitolu. Aby powstrzymać Dystrykty przed kolejną próbą buntu co roku organizowane są Głodowe Igrzyska, do których każdy Dystrykt ma wystawić parę zawodników, chłopca i dziewczynę. Tak zwani trybuci są wyłaniani drogą losowania, szanse już na starcie raczej nie są równe, bo biedni mają gorzej, ale fortuna kołem się toczy…

Głodowe Igrzyska może przeżyć tylko jedna osoba… pozostałe 23 musi zginąć? Wszelkie chwyty dozwolone…

Chciałabym Wam zdradzić więcej fabuły, ale gryzę się w język, tzn. w palce i klawiaturę, jeszcze jedno zdanie i byłoby to chamskie z mojej strony więc zmilczę. Ale jak zaczniecie czytać… nie popełniajcie mojego błędu, tylko miejcie w zapasie drugi tom :P Zwłaszcza w weekend.

Książkę się czyta błyskawicznie! Jednocześnie jak na książkę młodzieżową zawiera ogromny ładunek emocji, jestem pewna, że poruszy Wasze serca, zaabsorbuje myśli, będziecie przeżywać każdą stronę.

Podoba mi się pomysł, dzięki temu na starcie dostajemy nastrój, atmosferę pełną grozy, adrenalina skacze nam od pierwszego rozdziału. I jest wysoka do samego końca.

Rzadko czytam książki składające się na jakiś cykle, w ten sposób, ze po ostatniej kropce I tomu chcę biec po następny. Tutaj tak jest.

Nie żałuję zakupu, żałuję, ze książka musiała tak długo czekać. Ale na pociechę oglądnę dziś film.

Polecam gorąco!!

Recenzje powieści składających się na trylogię

| Igrzyska Śmierci |   | W pierścieniu ognia | | Kosogłos |

"O karykaturze polityki" - Mirosław Karwat

Zrozumiemy, jak ten proces przebiega, kiedy i dlaczego osiąga stopień eskalacji, przy którym ta dziedzina ludzkiej aktywności całkowicie zatraca społeczny sens i przechodzi w swoje przeciwieństwo, stając się karykaturą polityki. Intuicyjnie wiemy, że dzieje się tak za sprawą osobowości ludzi czynnych w polityce, celów i interesów, które do niej wnoszą zwłaszcza wtedy, gdy kontrola społeczna słabnie lub zanika, gdy tolerujemy przypadkowe kariery ludzi niekompetentnych i egocentryków. Tak, mamy na to wpływ właśnie my, cała ta nieaktywna większość, poprzez charakter i rodzaj naszego zainteresowania polityką i wynikające stąd oczekiwania wobec polityków. Zostaniemy zatem ostrzeżeni: to tylko złudzenie, że możemy odwrócić się plecami do polityki. W każdej swojej postaci, także tej karykaturalnej, nadal jest to realna siła, która, chcemy tego czy nie, przenika całe nasze życie. Kto nie chce być ofiarą, narzędziem lub tworzywem cudzej gry, musi zdobyć się na wysiłek myślenia i szukania informacji, by móc wywierać nacisk. - książka z przesłaniem skierowanym do wszystkich: do tych, którzy uprawiają politykę, pasjonują się nią, śledzą wydarzenia w sferze publicznej, ale także do tych, którzy z różnych przyczyn uznali, że wolą odciąć się od wszelkiego zainteresowania i kontaktu z polityką; - sporządzony z pasją i dociekliwością badacza opis patologizacji, jakiej zawsze i wszędzie ulega polityka.

 Kiedyś każdy miał być homo sovieticus, teraz przyszla pora aby dowiedzieć się, ze absolutnie każdy z nas to homo politicus. Polityka to bagno, to same pomyje, jak raz smród polityki do Ciebie przylgnie to już nie przejdzie. Takie opinie możemy usłyszeć na każdym kroku i codziennie. Panuje powszechne przekonanie, że przyzwoity człowiek nie powinien mieć z polityką nic wspólnego. Tylko czy tak jest? I czy to słuszne przekonanie?

Mirosław Karwat w swej książce, która została napisana na wysokim poziomie, chociaż sam autor niekoniecznie aspiruje do elitarnej grupy podręczników akademickich, przekona nasz, że łudzimy się twierdząc, że nie mamy z polityką nic wspólnego. Polityka jest wszędzie. Sprawdźcie….

Książka to kompleksowe, umieszczone w pokaźnych rozmiarów(ponad sześćset stron tekstu)  publikacji.

Czytając poznamy mechanizmy polityczne, lepiej zrozumiemy to wszystko co dzieje się wokół nas, co nas irytuje, bawi, to co denerwuje nas gdy włączamy dziennik czy słuchamy radia. Polityka w  tej książce jest uporządkowana, rozłożona na czynniki pierwsze, mimo skomplikowanej materii wyłożona prosto, zrozumiałym językiem. Ta pozycja pozwala oswajać politykę, która przestaje być mitycznym potworem a staje się zjawiskiem logicznym, zrozumiałym.

Pewnie wiele osób dojdzie do wniosku, że nie ma ochoty się babrać w politycznym bagnie nawet książkowo, uważam że są w błędzie. To niewiedza naraża nas na to że staniemy się ofiarami politycznej manipulacji. A udział w życiu politycznym w mniejszym lub większym stopniu jest obywatelskim obowiązkiem.

Prędko  nie znajdziemy drugiej tak kompleksowej publikacji poświeconej zagadnieniom z dziedziny teorii polityki, ilustrowanych przykładami i pisanej zrozumiałym dla przeciętnego człowiek językiem.

Póki jest więc okazja polecam sięgniecie po tą książkę!

powoli finiszujemy z 30 dniami

Zapuściłam moja akcję, która i tak zbliża się ku końcowi. Dlatego dziś będzie 2w1 :P

Dzień 26 - Książka, którą chciałabyś przeczytać, a jeszcze nie jest napisana


Moja :P Aczkolwiek bez frustracji i szalonego parcia na papier




Dzień 27 - Książka, którą byś napisała, gdybyś umiała


Mam kilka pomysłów, tylko niestety wciąż wolę czytać niż pisać i szkoda mi czasu na przelewanie na papier moich beznadziejnie konstruowanych zdań. Wolę czytać to co już zostało napisane :P Do pisania, nie tylko prac naukowych doskonale odnosi się zdanie, które kolega onegdaj usłyszał od swego promotora, a ja noszę to motto w sercu wyryte złotymi literami. "Najpierw się czyta, później się myśli a na końcu pisze. Nigdy nie odwrotnie." 
A że z myśleniem u mnie ubogo, więc na bestseller i arcydzieło życia Katarzyny Mastalerczyk poczekacie sobie dłuuuugo. Bo i ewentualnie naukowa rozprawa nie zostanie spłodzona za dnia.


I może to dla świata lepiej :P

"Mourinho. Anatomia zwycięzcy" - Patrick Barclay

Biografia największego obecnie aktora w teatrze futbolu

Nie jestem najlepszy na świecie, ale nie ma lepszego ode mnie.

José Mourinho Po łzawym pożegnaniu z Interem Mediolan wiosną 2010 roku José Mourinho został trenerem Realu Madryt. Pracę rozpoczął w stylu, jakiego można się było spodziewać po kimś, kto sam siebie określa mianem "Special One". W ciągu pierwszych miesięcy sezonu pozbył się Jorge Valdano, dotychczas wszechwładnego na Santiago Bernabéu, został nazwany canalla ("szumowina"), egocentrykiem, który wyrwał się spod kontroli, i oskarżony o brak godności. A to jedynie opinie innych menedżerów z La Liga... Jednak nie ulega wątpliwości, że dar wygrywania go nie opuścił: Mourinho osiągnął nieprawdopodobną serię 150 meczów bez porażki w rozgrywkach ligowych na własnym boisku (obejmujących także jego staż w Porto), a spektakularna potrójna korona we Włoszech była wstępem do detronizacji Barcelony w Hiszpanii. Pogłoski o jego powrocie do Premiership nie słabną, podobnie jak lojalność, którą cieszy się wśród graczy. Patrick Barclay, nagradzany komentator piłkarski m.in. "The Times", uzupełnia biografię Mourinho o okres pobytu Special One we Włoszech i Hiszpanii, prezentując nowe opinie Marka Halseya i Patricka Vieiry oraz znane już, choć zaskakujące analizy i komentarze sir Bobby'ego Robsona, Andy'ego Roxbourgha, Louisa van Gaala i Davida Moyesa. Autor zakrada się też za kulisy Chelsea i opisuje, jak to się stało, że praca marzeń na Stamford Bridge zmieniła się w prawdziwy koszmar. Zajmujący, wiarygodny portret pióra jednego z najbardziej wnikliwych i szanowanych dziennikarzy w branży. "Sunday Telegraph" Patrick Barclay pisał o piłce nożnej dla najważniejszych angielskich gazet: "The Guardian", "The Independent", "The Observer" i "The Sunday Telegraph". Od 2009 do 2012 roku był głównym komentatorem piłkarskim "The Times". Zjeździł całą kulę ziemską, relacjonując osiem Mistrzostw Świata i kilkanaście Mistrzostw Europy oraz Pucharów Narodów Afryki. Jest autorem biografii sir Alexa Fergusona Football - Bloody Hell! i wiernym kibicem Dundee United. Mieszka w Londynie.

Czy można sobie wybrać lepszy sposób świętowania Mistrzostwa Hiszpanii, które zapewnił sobie Real dwie kolejki przed końcem, niż czytanie biografi architekta tego wydarzenia?

Pewnie można… mogłabym pójść pokłonić się Cibeles, ale tam podobno zamieszki były, bo kibicie przesadzili ze świętowaniem… a ja mogłam się zaszyć na Słoncu rodem z Hiszpanii i oddać się zgłębianiu życia i kariery tego specyficznego człowieka, któremu nawet kochając go nie można odmówic arogancji, okazyjnie megalomanii i bardzo specyficznego sposobu bycia. Kim jest José Mourinho nie muszę mówić. Jaki jest też wiele osób widzi, widziało. Ale jaki jest naprawdę, skąd przybył na największe piłkarskie areny? Jesteście ciekawi? Sięgnijcie po książkę!

Autor skupia się na karierze Jose, nie znajdziemy w tej książce wielu informacji o życiu osobistym trenera. Bo i nie jest ono bogate, ta sama od dwóch dekad żona, dwójka dzieci, normalna rodzina. Jose sprawia wrażenie cieplego, czułego męża i kochającego ojca. Pochodzi z konserwatywnej rodziny o piłkarskich tradycjach. Sam jednak nigdy nie wybił się na czołowego gracza, był zaledwie zdolnym, jeśli nie średniozdolnym amatorem. Co go wyróżnia. Większość trenerów ma za sobą spektakularne kariery piłkarskie, w taki sposób nie potrzebują ciężko pracować, aż tak cieżko na pozycję w sportowym świecie. Mają ją na starcie. Sława odchodząca na emeryturę, ma z „buta” kilka propozycji objęcia kierowania jakąś drużyną. Mou musiał na to wszystko zapracować, był pracowity, zdolny, skupiony i oddany swej pracy. I w ten sposób doszedł do tego dzisiejszego punktu. Przed Realem prowadził inne, wielkie drużyny, Chelsae, Inter, można tych klubów nie lubić, ale na stałe są wpisane w europejską mapę sportu.

To na okresach „przed Realem” skupia się autor, wspomina oczywiście „historię najnowszą”, ale jednak rozdział Jose i Madryt wciąż jest zapisywany, nie postawiono ostatniej kropki. Z opisaniem tego okresu trzeba poczekać. Znajdziemy kilka zdjęc(między innymi fetowanie ubiegłorocznego Pucharu Króla), będą wspomniane różne wydarzenia już z czasów realowych, ale na podsumowanie trzeba poczekać.

Jest to książka dla kibica, „cizia” którą pociąga Mou, jako facet(bo autor też twierdzi – nie jestem osamotniona, że Jose jest seksowny :P ) niestety się zawiedzie, nie znajdzie tu informacji jaką Mou pija kawę, czy woli bokserki od slipek, ani jakiego szamponu używa. To zapis jego kariery, znajdziemy tutaj opisy ważniejszych meczy ustawienia jakie preferuje, wycinki z jego biblii, zasady jakimi kieruje się w pracy i czego wymaga od zawodników. Będzie również opis wielu jego konferencji prasowych(nie lękajcie się to nie będą stenogramy, ale krótkie omówienia najważniejszych, zdań, sytuacji), jak i meczów, również tych z których wyleciał.

To świetny prezent dla kibica który żyje piłką, wielu będzie miało przed oczami wydarzenia, które w książce zostaną rozłożone na czynniki pierwsze.

Pozycja zdecydowanie nie dla wszystkich, ale dla mnie była jak ulał : )

I tak się radowałam tym Mistrzostwem Hiszpanii 

"Matka wszystkich lalek" - Monika Szwaja

Korrigany, małe bretońskie duszki, potrafią porządnie zamieszać w ludzkich losach. Może to jakiś korrigan postanowił zburzyć spokój Claire Autret z maleńkiej wyspy u brzegów Bretanii? Wysłał ją w polskie góry, aby tam spotkała dziwną i tragiczną postać Matki Wszystkich Lalek? Kazał jej przewartościować całe swoje dotychczasowe życie? Pamiętajmy jednak, że korrigany umieją też leczyć rany i naprawić to, co same zepsuły...

Był czas- nie taki odległy, bo wbrew pozorom nie mam stu lat, kiedy szalałam za książkami p. Szwai. Dzięki słuchowisku pokochałam Nudziarę, później „Zapiski stanu poważnego” i poleciało. Kupowałam wszystko. Do pewnego momentu, później poczułam się zmęczona, książka przewidywalna, zwroty te same. Jakbym czytała jedną książkę tylko imiona bohaterów inne. I gdy wyżyłam się ostatnio na „Gosposi” powiedziałam „never again”. Tylko krowa jednak nie zmienia poglądów…

 Koleżanka w poniedziałek, gdy odbierała mnie z księgarni i pytała co kupiłam i czy fajne, usłyszała odpowiedź, że zobaczę jak przeczytam. Zapytała następnie, jak kupuję ksiażki, dlaczego ta, a nie inna. Odpowiedziałam, że to intuicja, swego rodzaju chemia… Nie wiem czy to intuicja mola, kobiety, co po prostu to, że polecaliście tą książkę. A ja się w końcu złamałam. I chcę Wam polecić ze wszystkich sił. A do p. Szwai napisać list z przeprosinami, za podłe uprzedzenia…


 Ale od początku, bo to nie autobiografia, ani blogowe sypanie popiołu na głowę… Książka jest właściwie opisem dwóch historii. Dwie kobiety, ich losy dzieli jakieś sześćdziesiąt lat różnicy, zresztą różni ich wiele, ale fakty które je łączą sprawiają, że książka staje się piękną całością.

Zacznijmy nie-chronologicznie. Mamy Claire, dziewczynę z Bretanii, pół-Polkę(matka Polka, Ojciec Bretończyk), dziewczyna ma prawie wszystko, poukładane życie, plany na przyszłość, kochającą rodzinę – to nie do końca, gdyż jej matka wyszła za jej ojca z wyrachowania a pewne porażki na starcie życia uczyniły ją zgorzkniałym i trudnym człowiekiem, trudnym dla rodziny, a przede wszystkim dla siebie. Claire ma siostrę, babcię i gruchanta, czyli chłopaczynę co durzy się w niej od „zawsze”. Droga jest prosta, aż po horyzont. Jednak proste rzeczy lubią się gmatwać. I tak się dzieje, Claire, która szybko staje się Klarą dowiaduje się, że Tatuś, którego kochała, nie jest jej biologicznym tatusiem, bo mamusia zagrała wielu osobom na nosie. Jej biologiczny ojciec jest umierający i chce przed śmiercią zobaczyć córkę. Mieszka w Polsce w urokliwej wisoce w Karkonoszach. Claire jedzie i nie spodziewa się jak wiele się zmieni.

 Drugą kobietą, w sumie dziewczyną jest Elżunia. Jest wojna, czas niepokoju, tajemnic. Jednak mimo delikatnych, niepokojących sygnałów dziewczynka jest szczęśliwa, ma pełną i kochającą rodzinę, czwórkę dziadków. Jest tak szczęśliwa jak mogą być małe dziewczynki. Nie przypuszcza, że jej spokój runie, że w ciągu wielu następnych lat będzie odczuwała skutki tej wojny i będzie się miotała jak ryba w sieci.

Nie chciałabym Wam streszczać historii Elżbiety, ponieważ warto w nią się wczytać samemu, przeżyć te bolesne iluminacje, wzbudzić w sobie pokłady empatii, co zresztą w tym przypadku nie będzie trudne. 

Książkę przeczytałam w jeden dzień(a jednak wczoraj troszkę w tej pracy bylam). Nie mogłam się oderwać, za oknem szalała burza a ja zostałam porwana w piękne, pachnące słońcem Karkonosze.

Autorka w piękny i ciepły sposób snuje swoją opowieść, tak operuje zdaniem, że czytając o radosnych chwilach mamy przed oczyma słońce przeświecające przez chmury, a strony są w nastroju jasnym i ciepłym, Gdy przenosimy się do mniej pogodnej części opowieści, wszystko staje się zimne, stalowe, sterylne. Nie jest to klasyczny romans o tym jak oni się kochają i jak próbują się ze sobą zejść. To opowieść o różnych kolejach ludzkiego życia, o tym jak wszystko jest ulotne i jak mimo podobnej sytuacji na starcie można w trakcie tego życia trafić do różnych dziwnych miejsc. Na co najlepszym przykładem jest tytułowa Matka wszystkich lalek.

 Dajcie się namówić na tą książkę a nie pożałujecie, uśmiechniecie się, zachichoczecie a nawet niejedna łezka popłynie

30 dni (chyba przynudzam)

Dzień 25 - Ulubiona autobiografia/biografia

Tu nie mam problemu. Ulubioną biografią jest ta opisująca życie Elżbiety Bawarskiej - Sissi  recenzowałam ją jeszcze jako nieopierzony bloger-mól. Więc pewnie dziś napisałabym tą recenzję zupełnie inaczej. Ale wciąż byłabym zachwycona. Ksiażka stoi u mnie na honorowym miejscu i lubię otworzyć ją, lub pogłaskać. pooglądać zdjęcia. Poczytać fragmenty.

Dwie inne które zajmują u mnie wysoką pozycję to dwie biografie męża Elżbiety, człowieka, którego mi bezbrzeżnie żal. I jak czytam to płaczę. odpowiednio ta i ta recenzja 

Teraz przychodzą do mnie te Wielkie Biografie i wciąż zbieram się do lektury. Dawno, nim wyszła ta seria czytałam i bardzo lubiłam biografię Elżbiety II kojarzy mi się ona bardzo dobrze z IV rokiem studiów, prawem podatkowym i ostatnim dniem nauki przed feriami wielkanocnymi. Mam bardzo mile wspomnienia. A i książka jest doskonale napisana. 

Idę korzystać z tego, że mój ukochany Szef, którego uwielbiam od pierwszego dnia, bo jest sympatyczny, uprzejmy i życiowy puścił niewiasty do domu w samo południe.

A ja przyssałam się do "Matki wszystkich lalek" :p moja samokontrola poszła się bujać.

stos malenki, ale mileńki

Mityczny stosik mój.

Nie jest wielki, ale bardzo mi miły. 

Odnoszę wrażenie, że o jakiejś książce zapomniałam, ale nie mogę sobie przypomnieć o jakiej. Łapie mnie już skleroza. I wpadam w paranoję.

Dwie pierwsze(od dołu) to książki recenzyjne).

Później moje zakupy. Skusiłam się na "Zapomniane". Christie to constans. A Pani Monice daję ostatnią szansę. kiedyś uwielbiałam jej książki, później miałam złe przygody. teraz ostatnia szansa.

A i pożyczka na górze samej. Sapkowski pożyczony z pracy.

Z boku zaś niespodzianka od p. MGA, której książki już wypatruję!!!

kwietniowe podsumowanie

Kwiecień to nie za dobry miesiąc czytelniczo. Dziesięć książek przeczytałam.

Bida. Bida z nędzą. Na usprawiedliwienie dodam iż kwiecień to był bogaty w zdarzenia miesiąc, wiecej pracowałam, były święta, co skupiło moją uwagę na przygotowaniach, kuchni, rodzinie. Rodzinnie też było aktywnie, niestety nie tylko w ten radosny sposób, ale także w ten smutny. Takie jest życie.

W związku z tym chociaż chciałam czytać nie mogłam za dużo.

Dużo czasu i energii zabrała mi „Gra o tron” będąca wyzwaniem czytelniczym. Teraz zresztą mierzę się kolejną częścią. Tak „Gra o tron” był książką czasochłonną i jednocześnie tą, która wywarła na mnie największe wrażenie. Czytałam w kwietniu w większości, ba! W lwiej części świetne(widzicie, że dominowała Christie), ale „Gra o tron” rozpoczęła pewien etap. Etap przygody z Pieśnią lodu i ognia.

Najgorsza książka i największy zawód – „Na fejsie z moim synem” żenua jak mawiali niektórzy wykładowcy.

Według stosiku książek przybyło 9, ale nie łudźcie się dziś będzie stos końcowo-kwietniowy i książek było więcej.

Jedna książka przeczytana w kwietniu czeka na swą recenzję, wiec teoretycznie książek przeczytanych w kwietniu było 11, ale recenzji mimo wszystko 10… słabizna.

Oby w maju udało mi się połknąć co najmniej 12 książek.

W kwietniu nadrabiałam zaległości z planowania marcowego. W maju mogę zacząć z czystym kontem. I pojadę z grubej rury :D

Czytelniczo – równia pochyła. Czas odbić się od dna!!

majowa wersja 30 dni

Dzień 24 - Książka, która okazała się jednym wielkim oszustwem




zależy jak rozumiemy to pojęcie. książka-oszustka. Nie miałam sporo takich wpadek. ale ostatnio zdecydowanie "Na fejsie z moim synem". Tytuł i opis to jedno wielkie szachrajstwo. Jak można z kimś rozmawiać prowadząc monolog?
A tak! pewnie można. tylko za głupia jestem by to pojąć. Nie zmienia to faktu, że wciąż się na książkę gniewam :P






Powiedzcie mi, że macie dosyć. Bo dziś chciałabym Wam pokazać mój stosik, zrecenzować książkę oraz rozliczyć się z kwietnia :P.