"To skomplikowane"

Jane (Meryl Streep) to rozwiedziona matka trójki dorosłych dzieci. Na co dzień prowadzi restaurację i utrzymuje przyjacielskie relacje ze swoim byłym mężem Jakiem (Alec Baldwin). Sytuacja komplikuje się dopiero, gdy dzieci zamierzają ostatecznie opuścić rodzinne gniazdo, a Jake poślubia młodszą od siebie kobietę. Jane czuje się zepchnięta na boczny tor, ale wkrótce na horyzoncie pojawia się architekt Adam (Steve Martin). Jak ostatecznie potoczą się losy trójki głównych bohaterów?

Aby nieco odpocząć po ciężkim egzaminie z procedury cywilnej i nabrać sił przed resztą postanowiłam oglądnąć film. Wskaźnik myszki zatrzymał się na leżącym już długo filmie „to skomplikowane” nie oczekiwałam rewelacji ani trochę, film nabyłam po recenzji Gosi, oraz na fali zainteresowania romansidłami mojej koleżanki.
Zaczęłam wczoraj skończyłam dzisiaj.
Historia dosyć ciekawa jak na romans, rozwiedziona para,. Dzieci oraz świeże zainteresowanie. Owszem kilka razy zaśmiałam się w głos. Ale ogólnie bez fajerwerków. Gdyby nie Meryl to wyłączyłabym bez oglądania do końca. Ta aktorka jest po prostu genialna. Film ma walory kulinarne i zdjęciowe. Kadry są niesamowicie estetyczne. Ale wszystko razem jakieś takie nijakie…. Ten niewierny małżonek irytujący, chociaż aktor ma sympatyczną powierzchowność.
Super był Harley, podobała mi się ta postać każde pojawienie się tego faceta powodowało mój uśmiech.
A i ekstra była scena gdy wszyscy się grupowo zaciągali trawką…
I to na tyle

"Julia" - Anne Fortier

Skrzyżowanie thrillera historycznego i współczesnego romansu - łącząca zagadkę à la Dan Brown z humorem i wdziękiem "Zakochanego Szekspira".

Młoda Amerykanka Julia dowiaduje się, że jest krewną innej, średniowiecznej Julii, pierwowzoru bohaterki Szekspira. W Sienie czeka też na nią dziwny spadek, pozostawiony przez zmarłą matkę. Podczas pobytu we Włoszech Julia pozna rodzinną tajemnicę i prawdziwe losy swej imienniczki, stanie w obliczu śmiertelnego niebezpieczeństwa i zakocha się...

Lekka, błyskotliwa, trzymająca w napięciu lektura.

Przestrzegam nie dajcie się zwieść, ta książka nie dorasta do pięt przywoływanej na okładce książce Zafona. Koło „Cienia wiatru” to nawet nie leżało.
A jednak nie oceniam tej książki zdecydowanie negatywnie, Porzuciłam na rzecz jej naukę na prawo pracy i wielka kompromitacja coraz bliżej. Ale tak mnie wciągnęło, ze było tylko „jeszcze jeden rozdział, tylko jeden”. Co mnie wciągnęło? Nie wiem sama. To książka w stylu Kodu Leonarda da Vinci, patrzymy na sprawy do tej pory oczywiste nowym okiem, przenosimy się do historii, czujemy oddech złej strony mocy na szyi, i wyruszamy odkryć przeszłość bohatera. Właściwie ta książka to zlepek kilku historii i chociaż wiadomo od początku jak się skończy czytanie nie nuży. Drażnią może przedziwne zbiegi okoliczności i tyle.
Kupiłam tą książkę, bo nie było nic innego a ja sama sobie wiłam szubienicę. Sama jestem sobie winna prawo pracy leży i kwiczy a ja zajęłam się dziejami Juli. Ale w tak deszczowe niedzielne popołudnie nie było weny na nic innego raczej.
Nie ma w niej wprawdzie wielkiej spiskowej teorii dziejów jest raczej historia z Zakochanego Szekspira innym okiem. A o sto razy lepsza ta pozycja niż „Szyfr Szekspira” który był królem badziewiu….
Na senne popołudnie polecam ;) Ale nie liczcie na coś arcy rewelacyjnego ;)

"Tysiąc wspanialych słońc" - Khaled Hosseini

Kronika trzydziestu lat historii Afganistanu i głęboko poruszająca opowieść o rodzinie, przyjaźni, nadziei i ocaleniu dzięki miłości. Bez wątpienia najwyżej oceniana, najgłośniejsza, najchętniej czytana powieść 2007 roku. Niekwestionowany bestseller nr 1 w kilkudziesięciu krajach świata, sprzedany w imponującej ilości ponad 10 milionów egzemplarzy. Autor zdobył międzynarodową sławę swoją poprzednią książką "Chłopiec z latawcem", przeniesioną ostatnio na duży ekran przez Marca Forstera.

Osią fabuły rozgrywającej się w Afganistanie w ciągu ćwierć wieku są losy dwóch kobiet, które zrządzeniem losu poślubią tego samego mężczyznę, despotycznego Pusztuna Raszida. Mariam ma zaledwie 15 lat, kiedy ojciec zmusza ją do małżeństwa z wziętym szewcem z Kabulu, człowiekiem starszym od niej o trzydzieści lat. Druga bohaterka, Lajla, urodzona krótko przed rosyjską inwazją, marzy o podróżach i zdobyciu wykształcenia. Kiedy w wyniku wybuchu bomby traci całą rodzinę, zostaje przygarnięta do domu Raszida i Miriam. Tam dochodzi do siebie po traumatycznych przejściach. Wbrew Miriam Raszid poślubia ją w nadziei, że młodsza żona da mu upragnione dziecko. Pomimo początkowej wrogości, między kobietami rodzi się trudna przyjaźń. Rządy talibów wystawiają ją na bardzo ciężką próbę...


"Hosseini jest obdarzony wyjątkowym talentem narracyjnym".
"Los Angeles Times"

"Miłość jako stan emocjonalny - podskórna, potężna, zakazana, nieskończenie cierpliwa - przenika strony powieści Hosseiniego".
"The Oprah Magazine"

"Niezwykle wzruszająca historia spisana przepiękną prozą".
"USA Today"

[Wydawnictwo Albatros, 2008]

Moje ukłony dla sieci sklepów Biedronka, która wystawiając w swoim sklepie książki za jedyne 11 złotych i umożliwiła mi zakup tej książki.
Książki wstrząsającej dla mnie kobiety wychowanej w kraju z równouprawnieniem. Gdzie kobieta sorry ale jest równa mężczyźnie, jej zeznanie jest warte słowom mężczyzny, mogą pracować i walczyć o siebie. Nasze „siostry” w Afganistanie nie mają wielu oczywistych dla nas praw. Pomijając kwestie wojny i biedy, ale tam dziecko nieślubne jest gorsze, gdzie kobietę dalej się sprzedaje i gdzie ten mąż może robić z kobietą co chce. Dosłownie traktuje ją jak skrzyżowanie szmaty z dziwką i pokojówką. Która ma nadto zdolności reprodukcyjne. Wiele razy ciarki chodziły mi po plecach a dusza krzyczała na widok tej niesprawiedliwości. Pozostaje przywołać słowa Viktora Hugo „Dopóki istnieć będzie prawo, które stwarza ludziom piekło. Dopóki mężczyźni będą poniżani, kobiety znieprawiane a dzieci wylęknione, Dopóki istnieć będzie na tej ziemi ciemnota, bieda i zło, dopóty trzeba będzie o tym opowiadać.”
Wstrząsająca opowieść o wojnie i niesprawiedliwości i cierpieniu, przyjaźni i marzeniach. Powieść utrzymana w klimacie „Chłopca z latawcem” chociaż o wiele bardziej obowiązkowa dla kobiet niż „Chłopiec”
Warto sobie uświadomić, że teraz we współczesnym świecie pełno jest niesprawiedliwości i krzywdy, która przeczy godności człowieka i powszechnej równości

"Kościół dla średnio zaawansowanych" - Szymon Hołownia

Aniołek automatyczny
Strój godny
Matka Boska Elektryczna
Modlitwa stresem
Jeśli chcesz się dowiedzieć, o czym mowa, książka Szymona Hołowni jest właśnie dla ciebie! Jak pisze sam autor, to coś dla tych: ?którzy z Kościołem mają do czynienia od święta, ale wciąż są go ciekawi. Być może chcieliby dowiedzieć się, jak księża przygotowują się do kazań, czym różni się przeor od proboszcza i o co tak naprawdę chodzi z wymaganym przez księży ?strojem godnym?. Nie dla mocno ?zaawansowanych? katolików, którzy odpowiedź na te pytania znajdą u swoich duszpasterzy lub w setkach mądrych specjalistycznych książek. Ta książka żadną miarą nie jest specjalistyczna?. Autor w typowy dla siebie lekki sposób łączy problemy teologiczne z opisami kościelnej obyczajowości, dodając do tego mnóstwo anegdot. Kościół dla średnio zaawansowanych to pierwsza książka Szymona Hołowni. W obecnym wydaniu została jednak zmieniona i uzupełniona, między innymi z powodu przemian, jakie zaszły w Kościele w ostatnich latach. Wraz z inną książką tego autora, Monopolem na zbawienie, stanowi przystępne i nowoczesne kompendium wiedzy dla młodego katolika.

Pozycja nie tylko dla laików. Odradzam jednak studentom w trakcie sesji sięganie po nią, albowiem wciąga nieludzko i strona za strona, minuta za minutą czas ucieka a nauka jest w lesie. Bywa. Kościelnym laikiem nie jestem, ba nawet jestem dosyć, dosyć zaawansowana, jednak książkę Hołowni czytałam z przyjemnością, podobały mi się humorystyczne wstawki, anegdotki, ale również ciekawe przemyślenia autora na tematy kontrowersyjne.
Może główny problem tych wszystkich kontrowersji polega często na braku chęci, czasu zastanowienia się i spokojnej refleksji. Wczytania się w argumentację Magisterium miast bicia w dzwon alarmujący przeciw łamaniu praw człowieka i obywatela. Nad książką Hołowni spędziłam fenomenalne chwile przypominając sobie co już wiem, i uzupełniając wiedzę drobnymi ciekawostkami. Całośc podzielona na hasła, jak w encyklopedii okraszona ciekawostkami, historią, oraz zabawnymi anegdotami z życia duchowieństwa i wspólnoty kościelnej.. Owszem dla kogoś kto z Kościołem jest za Pan brat nie będzie to nic odkrywczego, ale nawet bez odkrywania Ameryki można się świetnie bawić. Tak więc całym sercem polecam!

"Przemiana" - Jodi Picoult

Gdyby twoja córka potrzebowała nowego serca, a jedynym dawcą mógł być morderca, co byś zrobiła? Porywająca opowieść o istocie odkupienia, sprawiedliwości i miłości.

June Nealon była szczęśliwą żoną i matką, przed którą rozciągała się perspektywa wielu lat radosnego rodzinnego życia. W jednej chwili jej świat się zawalił, zamieniając życie w nieustanne oczekiwanie – na zabliźnienie ran, na dopełnienie sprawiedliwości, na cud.

Shay Bourne ma wkrótce umrzeć. Nie znalazł nigdy swojego miejsca na ziemi, nie ma już nic do zaoferowania światu. W pewnym momencie staje przed szansą odkupienia swoich win i błędów. Aby tak się stało, Claire Nealon, córka June, musi przyjąć od niego bardzo szczególny dar.

Michael Wright zdecydował się poświęcić życie Bogu. Kiedy jednak osobiście poznaje Shaya Bourne’a, zostaje zmuszony do zakwestionowania założeń swojej religii, spojrzenia w innych kategoriach na pojęcie dobra i zła. I na samego siebie.


Jodi Picoult. Amerykańska pisarka, która z mistrzowską intuicją podejmuje ważne i kontrowersyjne tematy (od molestowania seksualnego dzieci i przemocy w rodzinie po eutanazję), by tworzyć z nich wzruszające powieści obyczajowe i dramaty psychologiczne, od których trudno się oderwać. Jej książki przykuwają uwagę i zmuszają do myślenia o tym, co dobre, a co złe. W 2003 roku otrzymała nagrodę New England Book za całokształt twórczości. Jest autorką kilkunastu powieści: "Bez mojej zgody" (adaptacja filmowa pod tym samym tytułem z Cameron Diaz w jednej z ról głównych), "Zagubiona przeszłość", "Świadectwo prawdy", "Jesień cudów", "Dziesiąty krąg", "Czarownice z Salem Falls", "W imię miłości" "Jak z obrazka", "Dziewiętnaście minut", "Deszczowa noc", "Karuzela uczuć". Łączny nakład jej książek na świecie przekroczył 7 milionów egzemplarzy. Powieści Jodi Picoult przetłumaczono dotychczas na 30 języków. Autorka mieszka z rodziną w Hanover, w stanie New Hampshire.

[Wydawnictwo Prószyński i S-ka, 2010]

Kolejna książka Picoult. Ciężko oceniać, lepsza czy gorsza niż inne. Ostatnio przeczytałam na którymś blogu określenie ”kolejne czytadło” oczywiście o gustach się nie dyskutuje, ja jednak jestem wierną fanką autorki z tego względu, ze książki jej zmuszają mnie od myślenia, stawiają dylematy, pytania. Owszem w sferze czysto teoretycznej, ale zawsze.
I tu też autorka stawia przed nami ciężki stan faktyczny, buduje to naturalnie na znanym przez jej czytelników schemacie, trudna sprawa w której wszystko jest jasne i z biegiem czasu się komplikuje. Problem jest następujący, czy zdecydowalibyśmy się wziąć serce człowieka, który zabił wszystko co drogie i cenne dla was, aby ratować własne dziecko i bić się z różnymi myślami przez całe życie. Przed takim dylematem staje kobieta, która straciła męża i córkę będąc w 8 miesiącu ciąży. Do tej pory życie też jej nie oszczędzało, powoli układa sobie życie kiedy jej świat ponownie runął w gruzy…..
Poznajemy historie kilku ludzi, cele śmierci, kryminalistów, prawników i księży. Może nie tak dramatyczna jak dotychczasowa większość książek Picoult, ale bez wątpienia warto przeczytać

"Lech i Maria Kaczyńscy- całe życie dla Polski" - praca zbiorowa

Mija miesiąc od tragedii pod Smoleńskiem, miesiąc próby się skończył, zaczyna się kolejny. Miesiąc od dnia w którym wiele pewników przestało istnieć. Ludzi, których podziwialiśmy przestali oddychać. Nigdy nie ukrywałam, że jestem wierną fanką Prezydenta, w związku z tym dostałam od Mamy w prezencie pozycję, o parze prezydenckiej. Gosia na swoim blogu pisała także i o tej książce, właściwie zbiorze fotografii w większości niepublikowanych opatrzonych komentarzem, owszem dla kogoś kto z polityką nieco na bakier jest ale co nieco do mnie dociera. I jakiż to inny obraz niż ten któryy media sprzedawały nam przez ostatnie pięć lat. Jakiż to szok musi być dla ludzi, ktorzy dali się omamić czwartej wladzy. Oto widzimy parę zwykłych ludzi, z sąsiedztwa, zakochanych w sobie. Ludzi, dla których tradycje, wartości są istotne. Dwoje ludzi walczących o lepszy los.
Niewątpliwym atutem są fotografie, które są tym cenniejsze, że utrwalają cos co już nigdy nie wróci.
Bardzo wzruszająca pozycja.... pod koniec lektury miałam już świeczki w oczach.

Dzień zwycięstwa - zakupy :)

świętujemy dzień zakończenia II wojny światowej, co nie oznacza jednak końca mojej zakupowej i książkowej manii. Wręcz przeciwnie stało się to świetną okazją do zakupu książki na którą miałam ochotę już ohohohoh

"Stalin dwór czerwonego cara"

Zbiorowa biografia ludzi z najbliższego otoczenia Stalina - i portret samego Stalina. Autor wykorzystał nowe dokumenty archiwalne, nie publikowane wspomnienia i wywiady ze świadkami wydarzeń, które przeprowadził w czasie swoich podróży do Rosji i byłego imperium radzieckiego.
Simon Sebag Montefiore brytyjski dziennikarz i pisarz, autor m.in. głośnej książki Prince of Princes: Life of Potemkin, studiował historię w Cambridge. W latach dziewiędziesiątych podróżował po byłym imperium radzieckim, odwiedził Kaukaz, Ukrainę i Azję Środkową. Wiele pisał na temat Rosji dla "Sunday Timesa", "New York Timesa" i "Spectatora". Jest także prezenterem telewizyjnych filmów dokumentalnych.

Zbiorowe studium o kraju, który fascynuje o ludziach, którzy krwawymi literami zapisali się na kartach historii. Nie mogę się doczekać gdy dostanę ją w lapki
cytat z ksiązki

Podczas odczytywania referatu O kulcie jednostki i jego następstwach na XX Zjeździe KPZR jeden z uczestników zjazdu krzyknął do Chruszczowa:

- Towarzyszu Chruszczow, dlaczego wtedy milczeliście!

Zapytany zerwał się z miejsca i wrzasnął:

- Kto to powiedział?!

Odpowiedziała mu cisza. Chruszczow odczekał chwilę i już spokojniejszym tonem powiedział:

- Teraz już wiecie, towarzysze, dlaczego milczałem.

oraz dorzuciłam jeszcze "ostatniego Mazura" żeby po jedną ksiązkę po odbiór do księgarni nie fatygować swej osoby :P

Kolejna Picoult- zapowiedź

Jodi Picoult - Krucha jak lód

Rodzice oczekujący narodzin dziecka mają tylko jedno życzenie: żeby było zdrowe. Nie musi być idealne. Charlotte i Sean O'Keefe - małżeństwo z kilkuletnim stażem - także wybraliby zdrowie dla swojego dziecka. Niestety, kiedy na świat przychodzi ich młodsza córka Willow, okazuje się, że cierpi na rzadką chorobę genetyczną objawiającą się niezwykłą łamliwością kości. Ich życie staje się pasmem bezsennych nocy, rosnących długów, współczujących spojrzeń innych rodziców i, co może najgorsze, nieustannego rozpamiętywania: co by było gdyby? Gdyby o chorobie Willow było wiadomo odpowiednio wcześnie? Gdyby urodziła się zdrowa?

Ciążę Charlotte prowadziła jej najlepsza przyjaciółka - Piper. Po jednym z niewinnych upadków Willow, który kończy się złamaniem obu kości udowych, Charlotte i Sean szukają pomocy u prawnika. Ten doradza im wytoczenie Piper procesu o błąd w sztuce lekarskiej... Wygranie sprawy gwarantowałoby rodzinie odszkodowanie, a co za tym idzie, lepszą opiekę nad córką. Jest tylko jedno ale - matka musi przyznać, że usunęłaby ciążę, gdyby wiedziała o chorobie córki. Czy zdecyduje się na taki krok? Jak wiele poświęci z miłości do dziecka?

Głęboko poruszająca powieść Jodi Picoult ukazuje rodzinę żyjącą z nieprawdopodobnym ciężarem, walkę o utrzymanie rodzinnych więzi oraz potężną siłę miłości.

Tematyka truda, jak zwykle u tej autorki, czekam niecierpliwie, gdyby nie fakt, że musze zapłacić czynsz, za coś żyć, oraz spać i uczyć się 100% pewności, ze jutro poganałabym do księgarni a tak to jakieś 50%.
czy można przyznać, ze zabiłoby się własne dziecko, gdyby wiedziało się, ze nie będzie ono doskonałym, idealnym modelem z katalogu? Gdzie bezwarunkowa miłośc.... oczekuję tej ksiązki, gdyż ostatnio dużo rozważam, nad aborcją, jej zasadnościa, korelacjami z wolnoscia kobiety a prawem do życia. I będąc wierzącą, praktykujacą katoliczką mam jedną odpowiedź. Dlatego jestem ciekawa jak Picoult poprowadzi ten temat, jak rozwinie wątki i jak tym razem mnie zaskoczy.
Osobiście gdybym się dowiedziała, ze moi rodzice skazaliby mnie na śmierć gdyby wiedzieli jaka wyrosnę i tego co ze mną przejdą, choroby, stresy, troski to nie decydowaliby się na mnie to chyba bym się załamała. Na co można liczyć w tym niepewnym świecie jak nie na bezwarunkową miłość rodziców, ich kochające, cierpliwe oczy, pełne wsparcia i zawsze otwarte ramiona gotowe utulić i ochronić przed podlym światem.

Cranford - odcinki specjalne

Miałam szczęście powrócić do Cranford na prawie 4 godziny znowu zagościłam w tej urokliwej okolicy gdzie czas zdaje się trwać w miejscu, ludzie są dobrzy, życzliwi i wszystko dobrze się kończy w końcu. Kolejne dwa odcinki, Są dla widza próbą jego gruczołów lzowych, ja przyznaję się bez bicia spłakałam się, ze wzruszenia, ze swoistego katharsis. Każdy wątek zasługuje na uwagę, każda postać tak doskonale zarysowana, tak bliska. Witamy bohaterów z poprzednich odcinków, ale i część musimy pożegnać, Lady Ludllow, Martha. Pojawią się jednak nowi, owszem nie zastąpią tych co odeszli, ale znajdą miejsce w Cranford, które żyje zbliżaniem się kolei, przeżywa zmiany, sprzeczki, małe skandale po to, aby na koniec odcinka, wszystko wróciło do zwykłego rytmu, niewiele zmienionego, będzie wielka miłość, przeszkody cierpienie, chwile dramatyczne, momenty gdy w widzu wzbierze gniew, ale na koniec w oku zakręci się łezka wzruszenia.
Pozycja obowiązkowa dla miłośniczek seriali/filmów kostiumowych!

"Nad Niemnem"

Telewizyjna wersja adaptacji powieści Elizy Orzeszkowej. Historia miłości Justyny Orzelskiej i Janka Bohatyrowicza przedstawiona jest na tle dziejów dwóch szlacheckich rodów: Korczyńskich i Bohatyrowiczów. Czy wyrosłe ponad podziałami uczucie młodych pozwoli pokonać problemy społeczno - ekonomiczne, a także polityczne i historyczne?

Zmora wielu uczniów, którzy na polskim są ku swemu ubolewaniu zmuszani do czytania długich opisów natury. Legendarne „Nad Niemnem” albo uwielbiane albo nienawidzone. Na początek weekendu zaserwowałam sobie seansie i po raz kolejny się rozpłynęłam. Chociaż w całym tym pięknie była nutka goryczy. Między innymi, że świetnie odgrywający rolę Benedykta Janusz Zakrzeński nie żyje. Nie wyobrażam sobie innego Benedykta „Ten tego ten”. Zresztą cała ta ekranizacja jest niepowtarzalna. Justyna, Marta, Janek, Anzelm, Emilia…. Marta Lipińska do dziś jest urodziwą kobietą, ale gdy grała Emilię powalała swoją urodą. Można po kolei wymieniać postacie i zachwycać się nad kunsztem odgrywających je aktorów. Szkoda, że nasze współczesne produkcje w porównaniu z tymi z ciemnych lat PRL-u wypadają tak blado. I nasi aktorzy-nie-aktorzy, namnożyło się jak much różnych aktorzyn-samouków, którzy przez udział w tasiemcu marnej jakości zyskują tytuł aktora wszech czasów.
Marzy mi się nowa ekranizacja „Nad Niemnem”, ale kto mógłby zastąpić tamtych aktorów…. Jedynie chyba z rolą Niemna nie mielibyśmy problemu…. ;). Piękne krajobrazy w tym filmie sprawiają, ze mam ochotę rzucić wszystko w diabły i pojechać sobie nad Niemen, albo przynajmniej rozłożyć się nad pobliskim i równie pięknym w mojej okolicy Sanem.
„Nad Niemnem” to nie tylko opowieść o patriotyzmie, to także historia pięknej miłości, namiętność, zazdrość… wszystko co lubi się romansie kostiumowym jest w tym filmie. Mamy zazdrosnego Andrzejka niebieskiego ptaka wraz z ślepo zakochaną w nim młodziutką żonką, jednak Andrzejowi żona nie pasuje, bo on się kocha w Justynie, której mamusia(swoją drogą tragiczna postać) nie pozwoliła mu poślubić. I tenże lekkoduch chce uwieść Justynę i żyć z nią w trójkącie pod nosem żony…. W Justynie kocha się także nowoprzybyły Teofil Różyc, który do tej pory trudnił się przepuszczaniem majątku oraz popadaniem wciąż w nowe nałogi….
Justyna jednak rozsądną dziewoją jest i nie patrzy na pieniądze, tytuły a wybiera miłość….
Zupełnie inaczej niż Marta swego czasu… I po chwili wstrząsu jaki ta wiadomość spowodowała w Korczynie wkrótce wszystko wróci do normy. Niemen będzie płynął jak płynął, a Pani Emilia będzie dostawała globusa….

Wazon z tulipanami

Dodałąm nową kategorię... nie wiem czy potrzebnie, bo w związku ze zbliżającą się sesją mam coraz mniej czasu na cokolwiek a co dopiero na praco i czaso-chłonne hafty.
Ten powstał w czasie jednego szkolenia z zakresu bezpieczeństwa ruchu drogowego(prezentowano tak makabryczne zdjęcia że z przyjemnością pochyliłam się nad kanwą) oraz w czasie kilku wykładów gdy nie musiałąm pisać a wystarczyło, że słuchałam, a jak się haftuje to uszy są wolne...
Tak i parę godzin haftowałam w mieszkaniu zamiast się uczyć lub spać.

Obrazek jest dopiero co zdjęty z tamborka(co widać) czeka na swoje pranie i krochmalenie...

"Czarownice z Salem Falls" - Jodi Picoult

Jack St. Bride, nauczyciel w prywatnej szkole dla dziewcząt, nie ma innego wyjścia – musi całkowicie zerwać ze swoim dawnym życiem, które legło gruzach z powodu zakochanej w nim uczennicy. Szukając miejsca, w którym mógłby się ukryć i pogrzebać przeszłość, trafia do sennego miasteczka Salem Falls w Nowej Anglii. Powrót do nauczania nie wchodzi w grę, zostaje więc pomywaczem w małej restauracji należącej do Addie Peabody.

Wkrótce między właścicielką a skromnym, bezpretensjonalnym Jackiem rodzi się uczucie. Niestety, w sielskim miasteczku mieszka też czwórka skrywających mroczne tajemnice nastolatek, które obierają sobie Jacka za cel niecnych knowań. Rozpętuje się współczesne polowanie na czarownice i Jack po raz kolejny musi walczyć z wymiarem sprawiedliwości oraz z uprzedzeniami.


"Autentycznie niepokojąca, niezwykle oryginalna".
"Publishers Weekly"


Jodi Picoult. Studiowała nauki humanistyczne na Uniwersytecie Princeton i pedagogikę na Uniwersytecie Harvarda. W 2003 roku otrzymała nagrodę New England Book za całokształt twórczości. Jest autorką czternastu powieści, m.in.: „Bez mojej zgody”, „Zagubiona przeszłość”, „Świadectwo prawdy”, „Jesień cudów” i „Dziesiąty krąg”. Łączny nakład jej książek na świecie (w ponad 40 krajach) to 7 milionów egzemplarzy. Powieści Jodi Picoult przetłumaczono dotychczas na 30 języków.

[Prószyński i S-ka, 2008]

Kolejna pozycja Picoult, napisana według znanego doskonale schematu, który owszem może nieco nużyć, tylko nieco, bo jednak autorka ma talent do pisania o trudnych tematach i wychodzi z twarzą mimo tej schematyczności…
Kilka wątków, postaci, których nie da się ocenić jednoznacznie, bo każda tak naprawdę nosi w sercu jakąś zadrę, która czasami dochodzi do głosu i mniej lub bardziej świadomie krzywdzi innych.
Ostatni akapit jest szokujący, chociaż nie powiem w pewnym momencie przemknęło mi takie przypuszczenie przez myśl. Kolejny dowód na to, że za idealną fasadą kryje się dużo cierpienia……


Naprawdę gorąco polecam. Dla miłośniczek Picoult pozycja obowiązkowa!!

Owszem powtarzalny motyw z procesem z adwokatem z przypadku, ale postać Jack`a ma coś w sobie... budzi współczucie, ale jednak jego siła wzbudza także mimowolny szacunek. Dosyć ciekawa postać

"Pozew o miłość" - Laws of Attraction

Dowcipna opowieść o specjalizujących się w sprawach rozwodowych prawniku i prawniczce, którzy z początku się nienawidzą, ale z czasem zakochują się w sobie.

Dobra, mam pewną obsesję na punkcie seriali i filmów z tematyką prawniczą, zwłaszcza dziejącą się w amerykańskim systemie prawnym. Akurat ostatnio w czwartek po konferencji zeszliśmy z jednym z uczestników na ten temat i dyskutowaliśmy na ten temat. Że u nas biurokracja i papiery a tam raczej spektakl, przedstawienie z retoryką. Dlatego, ponieważ u nas żałoba narodowa i jakoś nie mam głowy do KPC włączyłam sobie „Pozew o miłość” komedię romantyczną z cudownym Pirsikiem, który budzi mój zachwyt, powoduje śłiniotok oraz zazdrość „jak on śmie wciąż się tak świetnie trzymać”
Może i tego spektaklu prawniczego tutaj nie jest aż tak wiele, ale trzeba przyznać że ogląda się całkiem sympatycznie, bohaterowie budzą sympatię A uśmiech na pewno wywoła sławna para biorąca rozwód…
Piękne widoki Irlandii klimatyczny zamek, oraz impreza z dużą ilością alkoholu.
Wszystko okraszone różowymi okularami, dozą naiwności, jednak mimo wszystko przyjemnie się oglądało…

"Nazywam się Czerwień" - Orhan Pamuk

Tajemniczy manuskrypt, zabójstwo, miłość i filozoficzne zagadki w międzynarodowym bestsellerze Orhana Pamuka.


Orhan Pamuk (ur. w 1952 roku) - jeden z najwybitniejszych pisarzy europejskich, pochodzi z Turcji. Laureat literackiej Nagrody Nobla 2006. Zdobywca wielu światowych nagród literackich oraz prestiżowej Pokojowej Nagrody Księgarzy Niemieckich. Jego książki, przetłumaczone na ponad czterdzieści języków, osiągnęły nakład ponad dwóch milionów egzemplarzy.

"Nazywam się Czerwień" to jedna z najbardziej popularnych i cenionych powieści noblisty. Ta barwna opowieść o XVI-wiecznym Stambule zdobyła uznanie czytelników i krytyków. Została przetłumaczona na ponad dwadzieścia języków i uhonorowana m.in. Międzynarodową Dublińską Nagrodą Literacką IMPAC, francuską Prix du Meilleur Livre Etranger, włoską Premio Grinzane Cavour.


"Pamuk to genialny pisarz, a »Nazywam się Czerwień« to jego najdoskonalsza, zapierająca dech w piersiach próba opisania konfliktu między Wschodem i Zachodem... To książka po brzegi wypełniona subtelnością i grzechem".
"New York Times Book Review"

"To powieść kryminalna, która wykorzystuje sztukę malowania miniatur tak, jak Tomasz Mann traktował muzykę w »Doktorze Faustusie«. By zbadać duszę narodu..."
John Updike

"»Nazywam się Czerwień« to refleksja nad problemami autentyczności i oryginalności. Ambitne, wielowymiarowe dzieło".
"Chicago Tribune"

[Wydawnictwo Literackie, 2007]

Uf… po niemalże miesiącu czytania zakończyłam. Nie dlatego bynajmniej, że mi się lektura dłużyła… nic z tych rzeczy, nadmiar pracy, obowiązków za mało czasu, później choroba. Ale istotne, że skończyłam. A szkoda, szkoda, że muszę już zwijać manatki z magicznego świata, który stworzył Pamuk. Świata, przyznaję się bez bicia nieco dla mnie obcego, nowego, nieznanego. Jednak autor w taki sposób wprowadza nas do świata egzotycznego dla europejczyka, objaśnia mu pewne oczywistości z taką subtelnością, że nie wiadomo kiedy a przyjmujemy sporą dawkę wiedzy o tamtym świecie, tamtym czasie, coś fenomenalnego! Bardzo ciekawie brzmią tytuły rozdziałów, które są wyznacznikami innej narracji. Każdy rozdział ma swego narratora, odrębny rzut oka na sprawę, bardzo ciekawe rozwiązanie i wygodne.
Książka jest ponadto pisana bardzo ładnym językiem, zawiera wiele ciekawych myśli, oraz co najważniejsze główna historia, oraz historia miłosna są wciągające.
Naprawdę aż szkoda opuszczać świat Pamuka
Książka apetycznie gruba, każdy książkoman znadzie w niej coś dobrego.

"Żona idealna" - The Good Wife

Po kompromitacji przez publiczny seks i korupcję swojego męża polityka, który trafia do więzienia, Alicia Florrick (Julianna Margulies) musi utrzymać rodzinę. Dzięki przyjacielowi powraca po 13 latach do zawodu prawnika i zaczyna pracować w prawniczej firmie w Chicago.

18 odcinków szczęścia, dla kobiety która daje łatwo ponieść się motylkom i uczuciu. Oraz kocha się w postaciach męskich jak nastolatka…. Dużo emocji, fajne prawnicze środowisko. Cudowna męska postać, miłość romantyzm i nieco afer. Wszystko to raj dla takiego serialowego maniaka jak ja. Więc 17 odcinków zostało oglądnięte błyskawicznie i teraz jestem już na bieżąco. To chyba pierwszy serial, który oglądam już od pierwszego sezonu…. Lęka mnie to, że za bardzo mnie wciąga….
Zwłaszcza postać Willa mnie uzależniła.
Ot czekam co będzie dalej.
Alicja i Will

"Anna i król" - Anna and the King

W 1862 roku, owdowiała angielska nauczycielka Anna Leonowens (Jodie Foster) przybywa do Syjamu wraz z kilkuletnim synem Louisem (Tom Felton), by objąć posadę nauczycielki pięćdziesięciorga ośmiorga dzieci króla Mongkuta (Chow Yun-Fat), którego uważa za tyrana i barbarzyńcę. Początkowo wszystko zdaje się utwierdzać ją w jej przekonaniach. Szybko jednak wyzbywa się uprzedzeń przekonując się, że król Mongkut jest urodzonym przywódcą i wizjonerem. Król z kolei zdaje sobie sprawę, że nauczycielka, którą uważa za bezczelną impertynentkę, może mu pomóc zrealizować jego ambitne zamierzenia. Potężny władca i skromna nauczycielka znajdują więc drogę do porozumienia...

"Anna i król" to widowiskowa opowieść o zderzeniu dwóch kultur i wielkiej, niespełnionej miłości oparta na dziennikach Anny Leonowens. Choć autentyczność zapisków Anny wielokrotnie poddawano w wątpliwość, nikt nigdy nie kwestionował, że stanowią one wymarzony materiał na film. Nic zatem dziwnego, że przenoszono je na ekran już czterokrotnie, ostatnio w wersji animowanej. Jednak dopiero teraz otrzymujemy pełny obraz niezwykłych wydarzeń uzupełniony o wątki, które wcześniejsze ekranizacje z różnych względów pomijały. Zdjęcia do filmu kręcono w egzotycznych plenerach Malezji, gdzie stanęła monumentalna replika pałacu króla Mongkuta, największa dekoracja filmowa od czasów pamiętnej "Kleopatry".

Przy okazji Świąt łaskawa telewizja przypomniała świetny film kostiumowy „Anna i król” . Pierwszy raz gdy oglądałam ten film także były święta i po raz pierwszy zrobił na mnie duże pozytywne wrażenie. Później kupiłam książkę, która zrobiła nieco gorsze wrażenie. Jednak mimo upływu czasu gdy oglądam ten film niezmiennie mi się on podoba i czuję duże emocje. Moim zdaniem Jodi Foster nieźle poradziła sobie z rolą kobiety ery wiktoriańskiej przybywającej do obcego w jej pojęciu niecywilizowanego kraju, gdzie zwraca się do niej per „Pan” bo z kobietami się nie gada.
Przepiękne są widoki w tym filmie, jak dla mnie akceptowalne jedynie przez szklany ekran, bo jak pomyślę o tej masie robactwa to ciarki mi przechodzą…
Jodi moim zdaniem świetnie pasuje do roli z tamtych czasów bardzo dobrze wygląda w krynolinach.
Nie brakło także budującej nastrój odpowiedniej muzyki, co sprawia, że ten film jest dla mnie pięknym kostiumowcem, który polecam z czystym sercem. Na dodatek zaletą puszczenia tego filmu przez Polsat jest fakt iż puszczają tam rewelacyjnie długie reklamy więc ja niedomagająca z powodu prawdopodobnej grypy mogłam sobie uciąć w przerwach drzemkę i budzić się całkiem wypoczętą….
Jestem także pozytywnie zaskoczona, że filmowo święta w TV w tym roku były nawet niezłe…

"Elżbieta II - Ostatnia królowa" - Marc Roche

Niewiele na świecie pozostało monarchii, ale jeszcze mniej prawdziwych monarchów. Według Marca Roche'a Elżbieta II jest ostatnią prawdziwą królową - uosabia wartości kojarzące się z imperium, z poszanowaniem tradycji czy wytwornymi przyjęciami. Konstytucyjnie, królowa jest ważnym elementem brytyjskiego systemu władzy, ale jej rola jest symboliczna. Współpracownicy Elżbiety II, a więc ministrowie i premierzy, wychwalali jej dar słuchania i rozumienia problemów, orientację w dokumentach państwowych. Jeden z nich określał spotkania z królową mianem ?wyczerpujących wizyt u psychiatry". Królowa nie zawsze jednak była perfekcyjna: francuski dziennikarz rozlicza ją z relacji z księżną Dianą. Przywołuje też próby ocieplenia wizerunku monarchii, która wbrew zamierzeniom pokazała, jak aktualne są w Wielkiej Brytanii podziały klasowe. Królowej często zarzuca się chłód, zatwardziałość, niezdolność do wygłoszenia przemówienia bez kartki, kolosalną fortunę, większą miłość do psów niż własnych dzieci (corgi królowej noszą specjalne buciki szyte na miarę, by nie uszkadzały sobie łapek na żwirze przy pałacu Buckingham) oraz trzy rozwody potomków. Czy zatem Elżbieta II jest tylko kurczowo trzymającym się tradycji reliktem przeszłości, bardzo kosztownym reprezentantem kraju bez władzy politycznej, czy może symbolizuje coś więcej? Roche twierdzi, że jest nie tylko łącznikiem między nową i starą Wielką Brytanią, ale też spoiwem dla wielu narodów, dającym poczucie wspólnej tożsamości. Ta drobna kobieta przez ponad pięćdziesiąt lat swego panowania zdołała oprzeć się falom krytyki monarchii, coraz bardziej umacniając swoją pozycję. Choć sam Roche jest zagorzałym republikaninem, przyznaje, że postać królowej go fascynuje. Biografia Elżbieta II. Ostatnia królowa została napisana na podstawie wielu spotkań autora z królową i urzędnikami Pałacu Buckingham. Czyta się ją jak książkę o miłości, bajkę i thriller z najbardziej tajemniczych i wpływowych wyższych sfer.

Mój prezent na święta…. Przeczytana błyskawicznie, zmacana miliard razy biografia bez wątpienia wielkiej Kobiety, przedstawicielki pokolenia odchodzącego do przeszłości, pamiętającej jeszcze imperium kolonialne,
Opis z okładki obiecujący. Książka bardzo reklamowana, nawet w Fokusie Historii gdzieś na marginesie widziałam okładkę…. W końcu się skusiłam. Skłamałabym gdybym powiedziałą, że postać Elżbiety jest mi totalnie obca i nic a nic mnie nie interesuje. Kupiłam książkę, żeby dowiedzieć się czegoś więcej… czy się dowiedziałam? Owszem czegoś nowego tak, ale zdecydowanie zbyt powierzchowna…. Wcale nie czyta się „jak książkę o miłości, bajkę i thriller z najbardziej tajemniczych i wpływowych wyższych sfer.”. Ktoś kto pisał tą notkę chyba w ogóle nie miał pojęcia co jest w środku…. Szko0da. Materiał bez wątpienia jest świetny. Zdaję sobie jednak sprawę, że królowa raczej nie pozwala na opisywanie kulisów swojego życia….
Jednak mimo wszystko jest to ciekawa książka o historii współczesnej. Wklejka z interesującymi zdjęciami….. Garść ciekawych informacji…. To wszystko…..
Moim zdaniem mogli się nieco bardziej postarać….

Idą Święta

Dziś rozpoczęło się Święte Triduum Paschalne
Z tej okazji Wesołych Świąt.


I ten wiersz, który kolejny już raz słyszałam tym razem w ostatnią niedzielę na Gorzkich Żalach w Katedrze

Albo Ty myślisz, o Ty wiecznie żywy,
Ze Ciebie kocham za przyszłe nadgrody,
Za obiecane w królestwie Twym gody,
Za palmy – harfy – i cuda – i dziwy -
Za jakąkolwiek bądź w niebie zapłatę,
Którą byś spłacił mi dni mych utratę?
Ja kocham Ciebie – żeś był nieszczęśliwy!
Ze przebolałeś tu wszystko, co boli,
Ze zniosłeś wszystko, co tylko poniża,
Ty, Bóg, w kajdanach cielesnej niewoli,
Ty, Bóg, przez katów prowadzeń do Krzyża!
Ja Ciebie kocham – że Cię o tej chwili
Niebo odbiegło i ludzie zdradzili!
Ja Ciebie kocham – żeś był przymuszony
Wołać do Ojca: “O, jam opuszczony!” -
Ja Ciebie kocham za Twoje konanie
I za śmierć więcej niż za Zmartwychwstanie!

Królowa - The Queen (2006)

Latem 1997 roku wiadomość o śmierci księżnej Diany wstrząsa brytyjską opinią publiczną. Królowa Elżbieta II, którą tragiczna wieść zastaje w rezydencji na szkockiej prowincji, odgradza się od medialnej burzy grubymi murami zamku Balmoral. Tymczasem, w Londynie dla nowo wybranego premiera Tony?ego Blaira, nadchodzi moment próby. Tłumy składają hołd zmarłej księżnej i coraz głośniej domagają się reakcji dworu. Prasa zaczyna atakować rodzinę królewską. Królowa jednak milczy.

Najnowszy film Stephena Frearsa (Niebezpieczne związki) o Elżbiecie II jest pierwszym filmem przywołującym wydarzenia związane ze śmiercią księżnej Diany, jak również pierwszym filmem tak bardzo obnażającym prywatność panującej brytyjskiej rodziny królewskiej.

''Królowa'' to pełna napięcia opowieść o walce dwóch światów ? powściągliwości i tradycji ze spontanicznością i otwartością, która tak bardzo charakteryzowała księżne Dianę. Ironiczne i pełne humoru spojrzenie Frearsa sprawia, że postać monarchini - dotychczas ikony sztywności i nadęcia ? nabiera cech ludzkich a my, nieoczekiwanie, nie tylko zaczynamy ją rozumieć, ale wręcz lubić i podziwiać.

[Opis dystrybutora]

Wpadłam wczoraj do księgarni i mimo, że nie mam absolutnie czasu na czytanie. Spłukałam się finansowo. Fotkę nowego stosiku wrzucę wkrótce. Ale do rzeczy. Kupiłam biografię Elżbiety II na którą dłuższy czas miałam ochotę i czytając książkę natknęłam się do kilku aluzji do filmu „The Queen” wstyd przyznać, ale nie miałam okazji nigdy wcześniej go oglądać. Do dzisiaj. Film przez 1,5 godziny opowiada o dniach po śmierci Diany, pokazuje królową „od kuchni”. Pokazuje kobietę, której każdy krok, każde słowo musi być przemyślane bo patrzy na nią pół świata. Chyba spodziewałam się czegoś lepszego po tym filmie a może ja po prostu nie czuję klimatu tego filmu bo jestem dzieckiem republiki? A może kolejny raz spodziewałam się niewiadomo czego i naturalną koleją rzeczy się zawiodłam?
Nie wiem.
Owszem gra aktorki wcielającej się w królową jest fenomenalna. Piękne są wnętrza oraz Szkockie plenery. Ale sam film. Zdecydowanie bez rewelacji
Za bardzo statyczne jak mniemam.

"Malowany welon" - The Painted Veil

Akcja rozgrywa się w 1920 roku. Kitty zdradza swojego męża lekarza. Ponieważ w pewnej, oddalonej od innych siedlisk ludzkich, chińskiej wiosce wybucha epidemia cholery, para przenosi się tam. Na miejscu Kitty przechodzi duchową przemianę. Widząc męża, który z oddaniem poświęca się leczeniu zarażonych groźną chorobą ludzi, na powrót zakochuje się w nim.

Malowany welon, jeden z najpiękniejszych filmów o miłości jaki widziałam w swym –fakt-niedługim życiu. Nie przypomina w niczym durnych i pustych komedii romantycznych. To film o dojrzewaniu i pięknej wiernej miłości o jakiej chyba większość normalnych kobiet marzy. A i jedna z nielicznych ekranizacji, która jest o wiele lepsza od książkowego oryginału.
Ale po kolei: Młoda pusta Kitty wiedzie bezstresowe życie a jej jedynym „problemem” jest znalezienie męża. Na jednym z przyjęć spotyka Waltera, młodego, nieśmiałego zamkniętego w sobie bakteriologa, który pracuje w Chinach i mimo swej mądrości zakochuje się w puściutkiej Kitty, która w życiu by za niego nie wyszła, gdyby nie fakt, ze jej młodsza i brzydsza siostra się zaręczyła i jeśli Kitty czegoś nie zrobi to wyjdzie pierwsza za mąż a Kitty w niesławie zostanie starą panną. Wychodzi więc za Waltera o którym nic tak naprawdę nie wie i który szczerze mówiąc nudzi ją i nieco bawi… Wyjeżdżają do Chin, tam Kitty przy pierwszej okazji wpada w szpony podrywacza i nawiązuje z nim płomienny romans wierząc naiwnie, że ten ją kocha i na pewno gdyby nie to, że oboje są w związkach małżeńskich ożeniłby się z nią natychmiast. Pech pewnego dnia niespodziewanie Walter dowiaduje się o wszystkim, początkowo daje żonie alternatywę rozwód, albo wyjazd do opanowanego przez epidemię miasteczka, po pełnej wyrzutów ze strony Kitty rozmowie daje jej trzecie wyjście. Jeżeli Charcie rozwiedzie się z żoną on pozwoli Kitty odejść. Walter zna typ człowieka jakim jest Charcie i wie, że ten(zaangażowany w politykę) nie zrezygnuje dla kaprysu z kariery. Tak też się dzieje i Kitty musi jechać ze swoim obojętnym do granic możliwości, czasami wręcz okrutnym mężem na zapadłą prowincję gdzie ludzie padają jak muchy.
I paradoksalnie na tej zabitej dechami prowincji Kitty zaczyna odkrywać w mężu zalety których istnienia wcześniej się nie spodziewała. Walter zaś jakby sam siebie karał za to iż kiedyś pozwolił naiwnie zakochać się sobie w Kitty. Ona sama dojrzewa i zaczyna dostrzegać co straciła. Tylko czy nie za późno?
Naprawdę gorąco polecam ten film Waltera gra doskonały Edward Norton
I mam ochotę ponownie oglądnąć ten film, tylko nie wiem czy znajdę płytę...
A zastój na blogu jjest wynikiem nawału pracy...niestety