Kolorowy, haftowany świat zakładek [rękodzieło]

Moja Mama jest mistrzynią rękodzieła. Szydełkowym jest wirtuozem. Haftowała od kiedy pamiętam, a nawet wcześniej. Jako pacholę miałam cudowne powłoczki na jaśki, z  szydełkową koronką. Z kolorowymi postaciami z bajek. A w czasach szarego końca PRLu nie było łatwo o coś ładnego. To co umiem, umiem dzięki Niej. I dzięki temu, że na zpt(ktoś jeszcze miał takie lekcje?) mieliśmy naukę haftu. I tak na kanwie i kolorowymi mulinami, powstawały moje prace. Już Wam trochę pokazywałam, co tam sobie dłubię, gdy mnie najdzie faza. 

A dziś chciałabym Wam, pokazać kilka moich zakładek:

"Bezcenny" - Zygmunt Miłoszewski

Autor bestsellerowych kryminałów na tropie największej tajemnicy XX wieku!
1945. Niemcy przegrywają wojnę, każdy myśli tylko o sobie. Generalny Gubernator Hans Frank ukrywa najcenniejsze łupy, a wraz z nimi bezcenny sekret, który ma zapewnić mu nietykalność po wojnie. Skarb ginie bez śladu w tajemniczych okolicznościach.
1946. Do Polski powracają zrabowane dzieła sztuki z "Damą z gronostajem" Leonarda da Vinci na czele. Brakuje "Portretu Młodzieńca" Rafaela Santi, który od tej pory pozostaje najcenniejszym zaginionym na świecie dziełem sztuki i symbolem grabieży dokonanych w czasie II wojny światowej. W Muzeum Czartoryskich w Krakowie od ponad sześćdziesięciu lat na Rafaela czeka pusta rama.
Współcześnie. Doktor Zofia Lorentz, historyk sztuki i urzędniczka Ministerstwa Spraw Zagranicznych, próbująca sprawić, aby do Polski wróciło choć kilka z ponad 60 000 zaginionych dzieł, zostaje wezwana do kancelarii premiera. Sprawa jest pilna i ściśle tajna. Arcydzieło Rafaela zostało w końcu namierzone, a ona musi odzyskać je dla Polski. Legalna droga nie wchodzi w grę. Jedynym możliwym sposobem jest kradzież. Zofia podejmuje się zadania. Do jej zespołu dołączają cyniczny młody marszand, świeżo emerytowany oficer służb specjalnych i legendarna szwedzka złodziejka, specjalnie w tym celu wyciągnięta z więzienia.
"Bezcenny" to międzynarodowy thriller łączący najlepsze cechy prozy Dana Browna, Arturo Perez-Reverte i Umberto Eco. W miejsce każdej rozwiązanej zagadki pojawia się kilka następnych, zwrot akcji goni zwrot akcji, a bohaterowie w poszukiwaniu zaginionego arcydzieła wpadają na trop tajemnicy, która najnowszą historię świata wywróci do góry nogami. Możni tego świata zrobią wszystko, aby nie ujrzała ona światła dziennego."Bezcenny" to pełne błyskotliwej erudycji kompendium wiedzy o sekretach historii sztuki. O genialnych artystach, o szalonych kolekcjonerach, o chciwych marszandach, o wielkiej grabieży z czasów okupacji, a także o szwindlu, jakim jest dzisiejszy rynek sztuki.
"Bezcenny" to także komentarz do rzeczywistości w ironicznym, prześmiewczym i bezkompromisowym stylu, do którego przyzwyczaił nas autor "Uwikłania" i "Ziarna prawdy".

 Ciężko mi pisać po tak złej nocy… ale nie chcę zalewać prywatą… postaram się jednak najobiektywniej i najlepiej opisać książkę, której słuchałyśmy z Mamidłem wyszywając. Uważam, że wyszywanie na sucho jest stratą czasu, lubię haftować oglądając powtórki seriali, ale akurat miałam same nowości, a nie da się śledzić filmu i odczytywać nadziubdziane schematy… Dlatego wybrałam audiobooka, Bezcennego mam i w wersji papierowej, nawet kiedyś zaczęłam czytać, ale jakoś mnie nie wciągnął. Postawiłam więc na przymusowe słuchanie. Kilka dni i z głowy… a jak wrażenia?

"Harry Potter i Kamień Filozoficzny" - Joanne Kathleen Rowling

Harry Potter to sierota i podrzutek, od niemowlęcia wychowywany przez ciotkę i wuja, którzy podobnie jak ich syn Dudley traktowali go jak piąte koło u wozu. Pochodzenie chłopca owiane jest tajemnicą, jedyna pamiątka z przeszłości to zagadkowa blizna na jego czole. Skąd jednak biorą się niesamowite zjawiska, które towarzyszą nieświadomemu niczego Potterowi? Wszystko wyjaśni się w jedenaste urodziny chłopca, a będzie to dopiero początek Wielkiej Tajemnicy...

 Nie mogę powiedzieć, że wychowałam się na książkach o Harrym Potterze, chyba piętnastoletnia dziewoja jest już wychowana, a mi brakowało tygodnia do piętnastych urodzin, gdy w swe ręce dostałam pierwszy tom. Pamiętam to jak dziś. Trzecia gimnazjum, urodziny koleżanki, już wtedy byłam aspołeczna i gdy znudziła mnie impreza po prostu pożyczyłam od niej książkę i zaczęłam czytać. Koleżanka miała I i IV tom, nikt na wsi nie miał tomu II i III. Po błyskawicznym przeczytaniu tomu pierwszego, zaczęłam żebraninę u Rodziców, którzy w końcu się zlitowali i kupili mi dwa kolejne tomy(już wtedy nie lubiłam spojlerów). Tom czwarty kupiłam tuż po bierzmowaniu, a tom pierwszy posiadłam na własność jakoś pod koniec trzeciej klasy. Na kolejne tomy musiałam czekać… Ale zdecydowanie nie wychowywałam się z Harrym, może dorastałam, ale jak byłam niewychowana, tak jestem ; )

Lubię wracać do książek, które czytałam pierwszy raz jako piękne, pełne ideałów i marzeń dziewczę, ponieważ z tego dziewczątka niewiele zostało(nawet kropka w „i” wyblakła już), chciałam powrócić do czasów gdy miałam piętnaście lat, a świat stał przede mną otworem. Tylko brakuje mi czasu na powroty do ukochanych książek. Zwłaszcza teraz gdy chcę trenować do Pielgrzymki, powyszywać, jest na to lekarstwo – audiobooki. Mogę ze słuchawkami w uszach zdobywać świat zaprawiając nogi w marszu, mogę sobie haftować słuchając książki, a i Mama którą końmi do Pottera nie jestem w stanie namówić(kilka tomów przeczytała) słucha i jest zachwycona. Dziś skończyłyśmy słuchać, książkę czyta jeden z naszych ulubionych aktorów – Piotr Fronczewski. Uwielbiam tego Pana, ma niesamowity, ciepły głos. Dzięki temu najgorsze godziny po wyrwaniu zęba przeszły prawie niezauważalnie. Słuchałam sobie audiobooka i relaksowałam się. Pan Piotr fenomenalnie intonuje zdania, dopasowuje ton głosu do osoby, której kwestie właśnie czyta. To jeden z najlepszych lektorów jakich miałam okazję czytać. Lepszy byłby chyba tylko Alan Rickman.

Fabuły Harrego Pottera chyba nikomu nie trzeba streszczać. Oto chłopieć, który mając roczek traci rodziców, zostaje podrzucony na próg siostry swojej matki i jej męża. Przez  kolejną dekadę, żyje jak popychadło, taki Kopciuszek. W jedenaste urodziny okazuje się, że chłopiec jest czarodziejem, po wakacjach ma pójść do Hogwartu – szkoły dla czarodziejów, zamiast publicznego gimnazjum.  Okazuje się również, że jego rodzice nie zginęli, jak wmawiało mu wujostwo, w wypadku samochodowym, ale zostali zabici przez Voldemorta, najpotężniejszego czarnoksiężnika wszechczasów, który chciał zabić również Harrego, ale zaklęcie odbiło się od chłopca i ugodziło w Sami-Wiecie-Kogo. To spowodowało, że Harry jest sławny na cały czarodziejski świat. Harry wkracza w zupełnie nieznany dla siebie świat, wreszcie zacznie żyć, przeżyje wiele przygód, będzie ryzykował życie, znajdzie przyjaźń, w końcu nie będzie sam oraz dowie się jakie tajemnice skrywa jego przeszłość.

O Potterze słyszał chyba każdy, jeśli nie czytał, to pewnie widział film. Nie należę do grona osób,   które uważają, że te książki można tylko kochać. Nie mam problemu z negatywną opinią, może dlatego, że w domu mam taką rozpiętość gustów czytelniczych, że od najmłodszych lat wiem, ze nie wszyscy lubią wszystko? Walczę natomiast z automatycznym potępianiem tych książek. Krew się we mnie gotuje, gdy słyszę „Nie czytałem i nie będę bo WIEM, że to satanistyczna książka”. Powiem Wam, że jestem wierzącym i praktykującym katolikiem, ale nie mam problemu z rozróżnieniem fikcji od prawdy(naprawdę nie próbuję latać na miotle, ani się teleportować), czytałam kilkukrotnie każdy tom i nie dostrzegłam tam treści afirmujących zło. Gdybym miała dzieci, nie miałabym nic przeciwko, aby czytały Pottera, oczywiście w odpowiednim wieku, uważam, że od IV tomu książki robią się nieco mroczne.

Według mnie te książki, oprócz interesującej, naprawdę ciekawej fabuły posiadają również walor dydaktyczny. Mają morał, zło jest karane, dobro tryumfuje, afirmują przyjaźń, lojalność, pomoc słabszym i wiele innych pozytywnych cech. Nie wiem – może się nie znam, ale gdy ja byłam dzieckiem książki przekazujące takie treści były pożądane.

Dodatkową zaletą są fajnie skonstruowani bohaterowie, już w I tomie wybija się postać Severusa – jednego z moich najukochańszych bohaterów. Ociekający sarkazmem, cyniczny, złośliwy, chamski i bezczelny Severus to przykład człowieka, którego – oceniając po pozorach- nie da się lubić. Ja jestem nienormalna i go kocham :D

Pierwszy tom jest naiwny, tak jak naiwną i lekką może być powieść o jedenastolatku, ale – co znamienne – ta książka mnie nie wkurza, nie irytuje. Ba czytając ją kolejny raz odkrywam za każdym razem jakąś perełkę. Zapewne to nie moje ostatnie spotkanie z I tomem.

Wy zaś szykujcie się na opis moich impresji z tomu II.

A w nagrodę dla tych co wytrwali, równo ¼ haftu. Jeszcze dużo książek wysłucham nim skończę : P

wesołe jest życie emerytar

Wiele osób się dziwi, gdy mówię/piszę, że zazdroszczę Moim Rodzicom emerytury.

Dlaczego zazdroszczę, popatrzcie jak szybko moja Mama wyszyła Papieża(a i tak miała zastój, bo nie miałam kiedy dokupić Jej muliny).

Poszło Jej piorunem.

A ja?

no a ja mam studia, mam pracę, mam wyjazdy i spotkania. Rzadziej towarzyskie, częściej szkolno-służbowe. W które tamborka nie zabieram.

mam książki(tu akurat Mamę muszę zganić, zapuściła się czytelniczo).

Dlatego mojego Wilka prawie wstyd pokazywać :(

Ale pokażę bo samokrytyczna jestem

Tak - dobrze widzicie, do odfajkowania ćwiartki, jeszcze sporo mi brakuje :(

Kolorystyka odbiega od oryginału bo kombinowałam z mulinami 

(zbliżenie na hiper równe krzyżyki)

prace stanęły bo mi też muliny brakowało. Ale teraz mam już potrzebne do wyszycia ćwiartki i zacznę się bawić z czernią od góry. I od góry będę sobie systematycznie wypełniać. Koniec skakania po kolorach i na siagę.

Wczoraj w pracy, dziś w pracy, jutro nad książkami. To co wyhaftowałam w piątek, to jest :/

Dziękuję Wam za przemiłe słowa w kierunku haftów moich i Mamy. Naprawdę do tego nie trzeba talentu. Wystarczy cierpliwość, a że hafty niesamowicie uspokajają(chyba, że człowiek haftuje coś cały dzień a później musi pruć), więc i ta się znajduje ;)

Polecam Wam taką formę spędzenia czasu.
Wezmę sobie robótkę do Lublina, jak nie wczytam się do tego czasu w dobrą książkę.

Kawę wypiłam, nie pospałam i trzeba iśc, nieść ten kaganek prawda... Ale biorę "Pieśń o poranku" chciałabym skończyć, bo ciekawa jestem jak się to wszystko wyklaruje. Jak na razie powiem Wam jedno, książkę się dobrze czyta(w przeciwieństwie do "Ogrodu letniego" który porzuciłam), ale bohaterka mnie wkurza.
Nie rozumiem baby.
Ale ja dziewucha ze wsi jestem, potomek chłopów pańszczyźnianych(w 75% na poziomie dziadków), dla mnie takie zachowanie, JAK NA RAZIE nie zasługuje na współczucie i zrozumienie.

Po co mi to było?

Zaczęłam nowy haft

Pochwalę się Wam, dziękując jednocześnie za wszystkie miłe słowa przed wyjazdem, iż nie kupiłam ŻADNEJ książki podczas wypadu do Lublina, ba! Nie byłam nawet w ŻADNEJ księgarni, a kupiłam dwie bluzki i buty. Nie poznaję siebie!!!

Mam nadzieję, że wykrzyżykuję w miarę szybko te wilki. Bo to Wilczyca z wilczątkiem.


A moja Mama haftuje Papieża Franciszka.
Popatrzcie jak Jej zgrabnie idzie:

Mama ze starej szkoły robótkowej i nie rysuje kratek.

A ma igłę z turbodoładowaniem, bo nawet tydzień od rozpoczęcia haftu tego nie minął.

Nie wiem jak będzie mi się tego wilka haftowało. Dawno na tak rzadkiej kanwie nie robiłam nic.

Kilka lat to na pewno.

Jak przewidywałam mało czytałam. Wczoraj tylko w busie podczas drogi powrotnej ;) do domu wróciłam późno i padłam.

A teraz papiery pracowe, studyjne egzaminy, zaliczenia.

Kociokwik.

wyhafciłam.

Nie zgadliście, a ta zakładka jest typowym dla mnie połączeniem książek i bycia hiszpanofilem.
Zakładka jaka się urodziłą to Spansih Hill town.

Już kiedyś czyniłam taką zakładkę - grecką.
Jeśli komuś bardzo się spodoba, możemy się dogadać i mogę  taką uczynić. Zresztą jak ktoś znajdzie wzór który mu pasuje, również jestem otwarta. Bardzo lubię haftować.

Na identyczną zakładkę mam jeszcze kanwę, muliny mi zostało na jeszcze ze 2-3 zestawy. Tylko muszę od wzoru odpocząć.
Osobiście jestem z niej dumna, chociaż bez wpadek się nie obyło.
Dlatego Mama ją sobie zarezerwowała :D



Teraz wróciłam do Madame Wiosennej.

Już tyle mam zrobione...
Kocham zielony, więc wyszywa się bajecznie...
Oglądam łzawe filmidła. Wzruszam się i haftuję :)

Polecam każdemu takie hobby. Bardzo wycisza... przydatne, ale jeszcze bardziej niszczy oczy.
Ja uwielbiam haftować na drobniutkiej kanwie. Obrazki są wprawdzie mniejsze, ale idzie mniej muliny, a obrazki wyglądają jak tkane.

Obiecana zgadywanka

Na FB rzekłam i tu potwierdzam.


Dla cierpliwych, szybkich i chętnych :D

Wzięłam się za haft, bardzo długo chciałam go zrobić, ale nici do tanich nie należą.

Rzucam Wam oto zestaw muliny(w komplecie) i ogłaszam, kto zgadnie co dokładnie haftuję, wygrywa egzemplarz COSia.

Jak komuś nie chce się zgadywać, jakoś się dogadać możemy i też wyhaftuję.

Macie 24 godziny na odpowiedź. Jak do jutra nikt nie zgadnie - pomyślę  nad podpowiedzią. 

Wam powiem, że już prawie kończę, bo od wczoraj nieustannie z igiełką siedzę :D

W porównaniu z Zimową Madame, którą męczyłam kilka miesięcy, bo wen mnie opuścił, to turbodoładowania dostałam.


A oto Madame ukońćzona

uprana, ale bez prasowania

A zaczełam również Wiosenna, ale chwilowo czeka aż z COSiem skończę :D

Szybko mi poszło, to na jedno posiedzenie wyszyłam. teraz jest sporo więcej. Tu jest cztery kolory zieleni, ale chyba żaden facet tego nie odróżni.

Wybaczcie, że "zaśmiecam" ksiażkowego bloga, ale robię stosunkowo mało, żeby opłacało się zakładać osobnego. Mam nadzieję, że Wam te przerywniki nie przeszkadzają ;)

Robótkowy post po przerwie

Po dłuższej przerwie w haftowaniu prezentuję postępy...
Jakoś tak wciągnęłam się w książki, w pieczenie i w pracę, że haft leżał gdzieś siepnięty i zapomniany, ale przypomniałam sobie, ze przecież Zima Kalendarzowa powoli się kończy. A ja przed wiosną muszę zdążyć bo kolejna Madame czeka.

Więc ścibolę sobie chyba trzeci wieczór po kilka kolorków do serialu jakowegoś lub filmu.

Mam nadzieję, że bieżącą stronę skończę do końca tego tygodnia.
Zostaną mi wtedy dwie pełne strony, przy czym jedna nie aż tak gęsta do zahaftowania.
Kto wie, może zdążę. Chociaż ja nie chorąży.

Stan pracy na wczoraj i w sumie dzisiaj(bowiem nic jeszcze nie robiłam dziś)


To pierwsza Madame do której nie narysowałam krateczek na kanwie(tak mi się spieszyło do rozpoczęcia haftu) i widzę, że to był błąd.  Te krateczki ułatwiają pracę, nawet nie chodzi o pomyłki, bo ten krzyżyk w tę czy we wte to nic. gorzej jak się człek pomyli przy rysowaniu krateczek. Chodzi o orientację. Czasami muszę dłuuugo się zastanawiać gdzie jestem z haftem no i liczyć trzeba nieustannie, nie ma, że "lecę z krzyżykami do końca kratki :/


Na wolnej chwili muszę sobie nanieść siateczkę na kanwę pod Madame Wiosenną, która będzie miała(z tego co pamiętam) jeszcze więcej kolorów.


Ale teraz jestem zajęta pieczeniem(aktualnie ciasto mi się chłodzi) i czytaniem o innej Madame.

Krzyżykowe po(d)stępy

Nie tylko czytam. oglądając stare odcinki Przyjaciół - krzyżykuję.

i chociaż już mnie wykańcza ta Madame, chcę skończyć ją przed końcem zimy. Nim ona mnie wykończy.

Stan robótki na dzień wczorajszy, zdjęta z tamborka, trzy strony wyszyte, czwarta zaawansowana i jest paseczek z piątej. Więc połowa już za mną. 

Często nitkę trzeba zmieniać, haftuję jedną nitką DMC. Kolorów muliny w sumie sześć. Pewnie coś dokupić będę musiała.

Takie zdjęcie z tamborka pomaga. Widzę całość pracy, a Dama jest zaiste piękna i subtelna. Ale wykańczająca  Naprawdę może zmęczyć, więc miewam duże przerwy. 

Zapisałam się na kilka innych SALi, coś mam na drutach rozgrzebane, na szydełku, muszę w końcu skończyć denko do czapki, bo lato mnie zastanie :P

Z czapką dla mnie sprawa nie jest prosta. Od kilku lat chodzę w czarnym berecie do którego jestem przywiązania, również dlatego, że nie wyglądam w nim jak przygłup, tylko jak powstańcza łączniczka. Inne czapki ciężko  na mnie kupić, bo mam ogromny czerep. Naprawdę, już w chwili urodzenia, chociaż wtedy byłam drobnym, malutkim dzieciaczkiem i wcześniakiem(troszkę), miałam największą głowę i obwód klatki, ze wszystkich rówieśników. Klatkę i łeb mam dalej w rozmiarach monstrualnych. no bywa.

Dlatego dziergam tą czapkę z włóczki, z której miałam mieć szalik, ale włoczka mi się skończyła a w sklepie nie mają :(. Będzie więc czapa.

Robótki odprężają, chociaż może szlag trafić. ;) 

Dziś cały dzień upłynął mi na czekaniu na Księdza, na podejmowaniu Księdza, więc zrobiłam sobie teraz kawę i muszę się brać do pracy(weekend pracujący), a moich uczniów zawieść nie mogę... idę walczyć z prawem pracy i decentralizacją administracji. 

Polowanie na październikowy stos

Miesiąc stosu nie było. A w tym czasie takie cuda przybyły. 

Cieszą oko, cieszą serce i zapełniają czas :) Na szczęście

Kolejno:

To maleństwo to moje prywatne nabytki. Pięć książek(dwie biografie i trzy Agaty) to serie które zbieram. Dwie książki to dowód mojej słabej woli. "Gra o Ferrin" upolowana za parenaście złotych w Biedronce. Podróż do miasta świateł. Dziś, bo chorowałam bardzo.

Te dwa stosiska zdobyczne.

Niewidoczna jest prawie leząca na samym dole "Zbrodnia w błękicie" z dedykacją odautorską, która wprawiła mnie w eudajmonię. W klimatach kryminalnych, mam jeszcze dwie Agaty Christie, które zostały na agatowej półce bo zapomniałam wyszarpać je do zdjęcia.

Nie widać jeszcze, z drugiego stosu za wyraźnie a jest tam też książka "Hammerstein, czyli upór".

Mam co czytać, nie mam więc na co narzekać. :) Wiecie już jak spędzę długi weekend :D

Z tych dwóch stosików recenzowane było "Złudzenie"(dziś) i biografia Królowej. Reszta na dniach  xD

Dodatkowo ukończyłam Haft z Madame Jesienną, miałam nadzieję ukończyć ją przed zimą. Udało się, skończyłam przed zimą i kalendarzową i tą faktyczną. Za oknami sypie śnieg okrutny, a ja właśnie nabyłam nitki na nową wyszywankę. Tematycznie Madame Zimową. już dużo więcej kolorów i stopień skomplikowania też inny.

Tak wygląda Ruda(Madame Jesienna) wyprana, ale przed spotkaniem z żelazkiem.

Ciężko uwierzyć, ale tam jest cztery różne kolory.

w tym dwa, które od siebie różniły się minimalnie.

Haftowałam, na bardzo-drobnej-kanwie, dwoma nitkami muliny, trzy odcienie Ariadny i jeden z DMC, albowiem te trzy były identyczne z DMC, na który był rozpisany schemat :)


Edit.
O tych zapomniałam, więc jest errata

Nałóg goni nałóg.

W ubiegłym tygodniu zakończyłam stawianie krzyżyków, teraz muszę kontury zrobić, z koralików zrezygnuję, bo nie wiem czy ten obrazem oprawię(powód jest prosty, u Nas każdy skrawek wolnej ściany jest przykryty książkami, nie ma gdzie wieszać, ładniejszych haftów Mamy a co dopiero moich paskudztw), myślę aby wszyć tą Madame na torbę, którą zamiaruję uszyć, byłaby doskonała do noszenia książek, teczek i notatek do pracy. Tylko, że chyba do szycia czegoś tak solidnego nie mam kompetencji.

Całkiem możliwe, że komuś podaruję ten obrazek, ale tu się pojawia problem oprawy. Zwykle daję nieoprawione, albowiem ramkę łacniej ktoś dobierze jeśli wie w jakim stylu ma pokój w którym chce obrazek zawiesić.

W każdym razie zaczęłam kolejny haft, większy, ale w tej samej tematyce. Bawię się w Vivaldiego igły i kanwy i tworzę swoje cztery pory roku.

Obrazek jest większy i bardziej pracochłonny, nie widać, ale haftowany jest czterema kolorami. Zdążyłam już przesłuchać przy haftowaniu audiobook "Czarna kawa", teraz słucham "Rodziny Curie" i "Śmierci w chmurach", ale z naciskiem na "Rodzinę Curie" bo na tą książkę miałam ochotę od sześciu lat....


Ostrzegam Was!!! Igiełkowanie wciąga.... I tak z nałogu czytelniczego wpadłam w hafciarski.... moje oczy błagają o litość, w końcu stracą do mnie cierpliwość i pójdą w siną dal.... ehhh


A tak zapytam, co sądzicie o nagłówku? może być?

"Słonie mają dobrą pamięć" - Agata Christie

Oboje znaleziono nad urwiskiem, zastrzelonych. Policja nie mogła stwierdzić, czy to żona zabiła męża, a potem siebie, czy też mąż zastrzelił najpierw żonę, a siebie potem. zbadano kule i tak dalej, sama pani wie, ale sprawa okazała się bardzo trudna. Policja uważała, że było to podwójne samobójstwo.

 Moja przygoda z audiobookami zaczęła się od powieści Christie. Próbowałam do haftu posłuchać kontynuacji Trylogii Sienkiewicza, ale coś nie mogłam się wciągnąć. Sięgnęłam więc po kolejną książkę mojej – ostatnio- ulubionej autorki. Książka chodziła za mną, co i rusz w księgarni się na nią natykałam, ale ciągle coś innego wygrywało. Raz tylko wygrał zdrowy rozsądek. Zaczęłam wiec słuchać kryminału „Słonie mają dobra pamięć”. Ja haftowałam, Mama się plątała po domu, nie widziałam, że słucha, do czasu aż zaczęła mnie rugać za każdą przerwę w czytaniu. Nigdy nie pomyślałabym, że Mamę wciągną książki w wersji audio. Moi Drodzy, nie jest ważny wiek, trzeba spróbować!! A jest duża szansa, że ta forma czytania książek, podczas wykonywania innych czynności przy których czytać się nie da – wciągnie i Was.

Ta książka jest jedną z ostatnich z Herkulesem Piorotem, miałam już kilka  mniej entuzjastycznych przygód z powieściami z tego okresu, więc nie ukrywam, że podeszłam sceptycznie. Tyle że haftowałam, a wtedy i tak nie czytam, bo mam tylko dwie ręce i dwie gałki oczowe. Więc pomyślałam – wszystko jedno. Niespodziewanie szybko się w opowieść wciągnęłam, wprawdzie wstęp jest przydługi, chociaż w porównaniu z obecnie słuchanym „Kotem wśród gołębi” to pikuś.

Na samym początku poznajemy panią Olivier, która jest autorką popularnych kryminałów, wiekowa matrona, miewa problemy z pamięcią. Wybiera się na spotkanie literackie i tam dopada ją pewien ekspansywny babsztyl, który zaczyna zadawać jej niedyskretne pytania. Zaczyna się od pytania o chrzestną córkę pisarki. Bez zbytnich wstępów nowopoznana wścibska baba zaczyna pytać o tragiczna historię rodziców Celii(chrzestnej córki), których wiele lat temu znaleziono zastrzelonych, policja uznała, że było to podwójne samobójstwo, ale to wyjaśnienie nie wystarcza tej „milutkiej” Pani Olivier wytrącona z równowagi tą rozmową czym prędzej ewakuuje się z tego przyjęcia i jedzie odwiedzić swego przyjaciela, Herkulesa Poirot. Rozmawiając z nim, od słowa, do słowa układają wstępny plan rozwiązania zbrodni sprzed ponad dekady. Ale przecież wiemy, że to nie pierwszyzna dla jajogłowego Belga.

Uwaga!! W powieści znajdują się delikatne spojlery do innych książek Christie z udziałem zadufanego detektywa, do „Pięciu małych świnek” i z tego co pamiętam „Wigilii Wszystkich Świętych”. Być może o czymś zapomniałam.

Historia jest naprawdę ciekawa, w pewnym momencie człowiek ma wrażenie, że jak odpuści sobie tą historię przed poznaniem rozwiązania to się udusi. Z Mamą dyskutowałyśmy, spekulowałyśmy, chociaż jeśli mam być szczera w pewnym momencie, fakt że dopiero pod koniec, rozwiązanie jest do odgadnięcia. Niemniej jednak scena w którym Herkules podaje swoje rozwiązanie i pokazuje po jakich ścieżkach dedukcji chodził, warta jest czekania. Jak zwykle.

Agaty Christie przecież nie trzeba polecać.

Nie pamiętam kto czytał tego audiobooka, jest On dosyć stary, wyprodukowany przez Związek Niewidomych, ale naprawdę świetnie zrobiony, lektor stara się oddać charakter rozmówców, atmosferę powieści. Naprawdę polecam!

A co haftowałam ktoś zapyta. Ano dłubałam dalej Madame Butterfly z postu stosikowego. Na około godzinę 14 miałam większą połowę

Teraz jest już skończona, ale efekt obfotografowany będzie jutro jak przyniosę aparat :P

 Teraz gromadzę audiobooki na Panią Jesień  wczoraj kupiłam już po moteczku mulinek na aktualny hafcik. Mam nadzieje, że z tym się wyrobię do końca jesieni.

Tzn. Madame Letnia jest skończona, jeśli chodzi o krzyżyki, została jeszcze wykończeniówka, ale nad tym muszę pomyśleć :P

Stos i haft krzyżykowy

(po kliknięciu zdjęcie się powiększy i tytuły powinny być czytelne :) )

Pierwszy stos jest recenzyjny.

"Dziedzictwo", "Cranford" "Jak szybko i skutecznie rzucić palenie" były już recenzowane. "Chleby, bułki i bułeczki, rezydują w kuchni bo eksperymentuję z przepisami. Chlebki pita wyszły wyborne xD

Dwa pozostałe stosy to efekt ostatniej wypłaty. Kolejne tomy Wielkich Biografii oraz Agaty. Klaudynę zyskałam dzięki Endze. "Jeździec miedziany" i "Tatiana i Aleksander" były już recenzowane. Agata Christie... Na "Niemego świadka" namówiła mnie niedobra Cat. Królów przeklętych wreszcie znalazłam I tom. A kieszonkowe wydanie Segala... chciałam przeczytać "Doktorów", ale szkoda mi było prawie pieciu dych na normalne wydanie.

No i z boku moja duma i radość. Hiszpański stosik :D Trzy książki które pozwolą mi nie nudzić się w deszcz :D

Dodatkowo wzięłam się za haft krzyżykowy. 

Stan pracy na "przed chwilą" wbrew pozorom nie wydarłam go psu memu z gardła, ale zdjęłam z tamborka.

Jak widać ledwo 1/4 jest zrobiona. Haftuję muliną Anchor nr 131, trzema nitkami, półkrzyżykiem, na cholernie drobnej kanwie, którą uwielbiam za efekt gobelinu.

Aktualnie pracuję nad tym fragmentem zaśmiewając się przy pierwszym sezonie serialu wszech czasów, czyli "Przyjaciele" na tapecie, do tej pory oglądałam Once Upon A Time, ale miałam z lektorem, a nie lubię haftować przy serialach z literkami :P Więc albo serial z lektorem, albo audiobooki, przy tym hafcie(i nordick Walkingu) słuchałam Wielkiego Gatsbiego. Na dziś wieczór mam "Słonie mają dobrą pamięć", gdyby nie fakt, że Agatha Christie to napisała, byłabym przekonana, że to moja biografia. Ale nic posłuchamy - zobaczymy :)

Jak widzicie zmieniłam tło bloga, na jesienne i ciepłe, myślę o zmianie nagłówka... już mam zdjęcie na dysku, ale chyba bez obróbki się nie obejdzie... a będzie ciężko bo mam beznadziejny rozkład światła w mieszkaniu. A nie wytnę z nagłówka Ikerowego kubka.

No i zdjecia mogę robić jak Taty nie ma, bo zabrał aparat którego mogę dotykać, a bawię się tym do którego mam zakaz zbliżania. Prawie sądowy.

Howgh.

Tym optymistycznym akcentem kończę Wam truć. Ten kto dotrwał do końca, może sobie pogratulować, z taką wytrwałością i siłą, tylko ruszać zdobywać Mount Everest :D

Ząbkowanie

Pomyślicie sobie, że mam schizofrenię, niby stara panna, niby czynnik aspołeczny a tutaj jakieś niemowlę ząbkujące się pałęta.

Uspokoję Was, pod tym względem wszystko w porządku. Niestety nie ząbkuje żadne z moich dzieci, z tej prostej przyczyny, że nie mam dzieci. Za to mam niepokorne zęby mądrości, które już od 8 lat rujnują mi życie, bo jak jest ich cztery, a w roku cztery kwartały, tak w każdym kwartale któryś szkodnik musi mnie wymęczyć. Tym razem lewa strona szczęki nie daje o sobie zapomnieć. Jak do tej pory byłam wraz z mym dentystą przeciwniczką wyrywania zdrowych zębów, tak po wypłacie idę na rtg i żuchwy i szczęki i szukam chirurga szczękowego, niech wyrwie w diabły. I czekam aż będę już w tak nobliwym wieku, że będzie mi wypadało mieć sztuczną szczękę. Gwiżdżę na to, że mam solidne zęby po mieczu a mój Rodziciel w wieku zacnym lat 65 ma wszystkie swoje zęby. Ja chcę mieć spokój.

Dlaczego na blogu książkowym piszę o takich sprawach? Bo chcę się wytłumaczyć z braku recenzji.

Teraz zaraz włączę sobie serial jakiś i będę haftować… bo na razie nie mogę za długo skupić się na czytaniu…

 Niedzielnym popołudnie wyhaftowałam taki drobiażdżek, który wymaga obróbki i poleci do bardzo bliskiej mi osoby jako prezent – docelowo zakładka.

Wzór dostałam od jednej blogerki bo zakochałam się w tym króliczku.

A niedługo wrócę do równowagi, chwycę za kijki i będę się audiobookować.

Jakoś obrzydliwie optymistycznie to wszystko brzmi. Nie w moim stylu. Co to ząbkowanie robi z człowieka…. Ale zawsze to 4 zęby, nie trzydzieści…

zakładeczka letnia

Może zastanawiacie się dlaczego mimo urlopu i sporej ilości czasu wolnego jest tak mało recenzji.
Euro przecież przestało mnie już usprawiedliwiać...

Otóż na wymiankę u Sabinki przygotowałam taką oto zakładeczkę.
Jest ona oczywiście in statu nascendi, muszę ją uprać, odprasować i dopieścić. Ale hafcik mnie uwiódł. Jest taki letni :)
Ale diabelnie pracochłonne jest toto
Hafcik nosi nazwę Greek Island, wyszywana muliną Anchor(podwójna nitka, połkrzyżykami) na bardzo, bardzo drobnej kanwie, co daje efekt jakby była tkana :)

Czy u Was też panuje taki wściekły upał?

Po tygodniu takiego życia mam ochotę przenieść się na łono Abrahama, mogę się prysznicować pięć razy na godzinę a i tak człowiek jest lepki od potu i skonany od gorąca...

Nawet lektura do głowy nie chce wchodzić, więc aby nie mieć problemów z odbiorem przypominam sobie "Błękitny zamek"

Recenzja wkrótce :P

idealna symbioza

Symbioza idealna. Ja zarabiam na emeryturę mych P.T Rodzicieli. a Rodzicielka zostawiła mi na lożku takie cudo, które MUSI zaklnie wiosnę już. Czekało sobie i ucieszylo me oczy po powrocie z pracy...

Musiałam się pochwalić. Za Mamusią obrazek chodził długo, i chodzą następne.

Wiecie... tak sobie myślę, że wyrastając w domu pełnym pasji, człowiek się tym zaraża, ja od małego miałam przykład Rodziców, którzy nie gnuśnieli przed TV, tylko realizowali się, na ile czas i okoliczności pozwalały. Nie byłam kłopotliwym dzieckiem(Mama dwała mi pieprzniczkę i solniczkę i sadzała na kożuchu w kuchni, ja sobie uderzałam jedno o drugim i byłam szczęśliwa i to procentuje umiłowaniem kuchni. Tata dla odmiany dawał mi gwoździe, deseczkę i młotek z tymi widełkami do wyciągania i przemiennie - to wbijałam, to wyciągałam, do dziś uważam, ze powinnam być facetem :P a później jeździłam do niego na stadion...) Gdy dziecko tak zacnie zajmowało się sobą, to już więcej można zrobić, mogli czytać, łowić, majsterkować....

Teraz mam swoje pasje, częściowo zbieżne, ale czasami zupełnie różne. I tak egzystujemy sobie w pełnej symbiozie. Taka refleksja mnie naszła. A tak naprawdę, to uwielbiam w każde zdanie wplatać "ktoś musi zarabiać na Wasze emerytury, a wypocznę to pewnie w trumnie, a i tak pewnie będą hieny przychodziły narzekać i mieć wąty" :P

Mama Haftuje, ja zaś pilnie pracuję i staram się ogarnąć materiał na seminarium, więc widzicie jaka bida z recenzjami. Ale jutro najpóźniej ukaże się recenzja "Wiadomości z nieba", książkę przeżywam i nie mogę czytać za szybko... więc jednak czwartek to deadline...

Zaklinajcie wiosnę moliki. I proszę o ciepłe myśli w sobotę(Lublin) i w środę(również). Potem odpocznę i może wrócę do zakładki, przy której dlubię...

Wazon z tulipanami

Dodałąm nową kategorię... nie wiem czy potrzebnie, bo w związku ze zbliżającą się sesją mam coraz mniej czasu na cokolwiek a co dopiero na praco i czaso-chłonne hafty.
Ten powstał w czasie jednego szkolenia z zakresu bezpieczeństwa ruchu drogowego(prezentowano tak makabryczne zdjęcia że z przyjemnością pochyliłam się nad kanwą) oraz w czasie kilku wykładów gdy nie musiałąm pisać a wystarczyło, że słuchałam, a jak się haftuje to uszy są wolne...
Tak i parę godzin haftowałam w mieszkaniu zamiast się uczyć lub spać.

Obrazek jest dopiero co zdjęty z tamborka(co widać) czeka na swoje pranie i krochmalenie...