"Kuszenie kłamstwem" - Rina Kent [ tom drugi bardzo dziwnej serii]

 

Po przeczytaniu Przysięgi kłamstwa ewidentnie miałam syndrom sztokholmski. To jest książka o bardzo patologicznej relacji i naprawdę daleko jej do ckliwych romansideł. Gdyby nie to, że zakończenie bardzo mnie zszokowało i chciałam wiedzieć co tam się wydarzyło, pewnie odpuściłabym tę serię. Drugi tom poszedł piorunem, ale może dlatego, że był weekend. Trzeci tom już nie pójdzie mi tak prędko, głównie dlatego, że albo dopadło mnie jakieś choróbsko, albo moja alergia wyjątkowo mocno zaatakowała.

 

Drugi tom serii „Deception Trilogy” sławnej Riny Kent!

Winter Cavanaugh nie jest już tą samą dziewczyną co wcześniej. Nawet nie ma już tak samo na imię. Teraz jest Lią Volkov, żoną Adriana Volkova.

To małżeństwo ma więcej rys niż gładkich powierzchni. Oni nigdy nie powinni być razem. Te wszystkie gierki między nimi tylko ich niszczyły. Wiedzieli, że zdołają niczego zbudować, a jedynie będą niszczyć siebie nawzajem. Jednak nie umieli przestać.

Okazuje się, że oboje noszą w sercu głębokie rany. Wydarzenia, przez które się one pojawiły, ukształtowały ich i sprawiły, że trudno jest im zaoferować coś dobrego drugiej osobie. Czy spróbują to zrobić, wiedząc, że potrafią tylko zadawać sobie ból?

W tym tomie poznajemy związek Li i Adriana, więc wszyscy którzy byli ciekawi czy ich związek był tak samo dziwny jak relacja z Winter będą usatysfakcjonowani. Lenoczka jest obiecującą tancerką. Obsadzana w głównych rolach, budzi zazdrość w ekipie. Pewnego dnia jest  świadkiem zbrodni, tak poznaje Adriana, który momentalnie staje się jej cieniem. To Adrian z pierwszego tomu, surowy, apodyktyczny. Dziewczyna jest sama na świecie, nie wychowywała się w pełnej rodzinie, jedynie został jej przyjaciel z dzieciństwa, a jej dzieciństwo kryje wiele tajemnic. Kiedy w jej życiu pojawia się Adrian jest pełna sprzecznych uczuć, z jednej strony ekscytacja, ale z drugiej strach i brak zaufania. Zwłaszcza, że mężczyzna traktuje ją przedmiotowo, steruje ją jak marionetką.

 

Ten tom się czyta jeszcze szybciej niż pierwszy. Jako człowiek, który nie ogarnia relacji opartej na sadyzmie i masochizmie, nie doceniam relacji Lii i Adriana, nie rozumiem dlaczego ona nie bierze nóg za pas i nie ucieka od gościa, który tak ją traktuje. W tej książce możemy się dowiedzieć, co działo się wcześniej, co samo w sobie jest niezłym zabiegiem fabularnym. Akcja zdecydowanie przyspiesza bliżej końca, kiedy naprawdę dzieje się bardzo wiele. Zaczęłam już trzeci tom, po to żeby mieć odfajkowaną całą serię, bo tak lubię. Jednak nie sądzę, żebym stała się fanką autorki, chociaż może jeszcze dam jedną szansę… zobaczymy. Ja wiem, że książki, opisywane są jako mroczne, ale jak dla mnie to tutaj jest zbyt dziwnie, ale co ja wiem o życiu : P