"Pieczęć losu" - Ida Żmiejewska [ czy można się nie zakochać w księciu Poniatowskim?]

 

Od kilku lat każdą książkę Idy Żmiejewskiej kupuję od razu w przedsprzedaży. Uwielbiam te kryminały retro, bo to nie tylko jakaś zagadka, to przede wszystkim prawdziwa podróż w czasie. Mamy bohaterów, mocno osadzonych w realiach epoki, z prawdziwymi dylematami i emocjami. Uwielbiam. Teraz zaś miała być powieść w której ważną rolę odkrywa książę Józef Poniatowski, który mnie kojarzy się przede wszystkim z nurtami Elstery i długą ulicą w moim mieście, przy której mam dentystę i jest tam wiecznie jakieś ograniczenie prędkości, progi zwalniające i nie lubię tam jeździć. Jednak dla autorki Poniatowski jest takim kraszem, jak dla mnie Franz Joseph, więc w imię solidarności fanek denatów z historii, musiałam przeczytać.

 

Sierpień 1803 roku, Jabłonna.

Hrabina Róża Pasławska jest młoda, bogata i piękna. Niestety los poskąpił jej tego, na czym zależy jej najbardziej – miłości własnego męża.

Hrabia Dominik Pasławski nie należy do mężczyzn, którzy potrafią docenić towarzystwo i zalety żony. Kiedy więc musi wyjechać do Wiednia, zostawia ją w letniej rezydencji swego przyjaciela, księcia Józefa Poniatowskiego.

W Jabłonnie Róża poznaje francuskich emigrantów z otoczenia Ludwika XVIII, rozbawionych złotych młodzieńców, damy żyjące plotkami i romansami oraz gospodarza, o którym od lat krążą legendy. Dni upływają na spacerach, przyjęciach i zabawach, a największe emocje budzą towarzyskie skandale i sercowe perypetie.

Wszystko zmienia się pewnej nocy, gdy Róża znajduje w swoim pokoju ciało nieznanego mężczyzny. Chwilę później zwłoki znikają bez śladu.

Większość mieszkańców pałacu najchętniej uznałaby całą historię za nieporozumienie. Róża jednak nie potrafi zapomnieć o tym, co widziała. Zwłaszcza że wokół niej coraz częściej milkną rozmowy, a ludzie, którzy jeszcze przed chwilą byli skłonni do zwierzeń, nagle stają się nad wyraz powściągliwi. W rozwiązanie zagadki angażuje się również książę Józef, zaniepokojony wydarzeniami rozgrywającymi się pod jego dachem. Wkrótce oboje zaczynają zadawać pytania, których nikt nie chce słyszeć.

Kim był człowiek znaleziony w apartamentach Róży? Kto wyniósł jego ciało z pałacu? Dlaczego w Jabłonnie łatwiej uwierzyć w romans niż w morderstwo? I czemu musiała zginąć kolejna osoba?

Im bardziej Róża i Józef zbliżają się do rozwiązania zagadki, tym trudniej im udawać, że łączy ich wyłącznie śledztwo.

Czasem jedno lato wystarcza, aby odmienić całe życie.

Róża hrabina Pasławska jest wieziona do Jabłonnej przez męża buca. Dominik został zmuszony do ślubu z nią przez ojca, który chciał się wżenić w rodzinę z takimi koneksjami. Jabłonna to pałac należący do księcia Józefa Poniatowskiego, dalekiego kuzyna Róży. Róża błaga męża, aby jej nie zostawiał, wyszła za niego i nie przestaje mieć nadziei, że będąc potulną i dobrą żoną, wzbudzi w mężu sympatię. Mąż jednak wspina się na wyżyny bucowatości i bez pardonu zostawia żonę i jedzie do Wiednia, do kobiety, którą darzy prawdziwym afektem. A Róża zostaje w pałacu pełnym ludzi, są tam krewni Poniatowskiego, ale też ludzie, którzy uciekli przed francuską zawieruchą i z ciekawością nasłuchują wieści z Francji, liczą na obalenie konsula Bonapartego i czekają na restaurację Burbonów. W pałacu są kobiety, które mają nadzieję uwieść Poniatowskiego, a tego Róża spotyka nad rzeką, gdzie ucieka po kolejnej kłótni z mężem. Szybko zaczynają się pojawiać plotki, bo Poniatowski znany jest lekkiego podejścia do kobiet. Plotki narastają, gdy w sypialni Róży zostają znalezione zwłoki, widziała je tylko Róża i Józef, bo zwłoki zniknęły tak prędko, jak się pojawiły. Jednak mieszkańcy pałacu mają czarno na białym, że oto książę był w sypialni hrabiny. Mamy więc potencjalny skandal w połączeniu ze znikającymi zwłokami. Z każdym rozdziałem, atmosfera się zagęszcza na każdym polu, czy ktoś ma na celowniku pretendenta do tronu, który ma niebawem zjawić się w Jabłonnej? Czy może złoczyńca ma inny motyw? Atmosfera skandalu, tajemnicy i zagrożenia, ale także kobieta, która otwiera oczy i widzi swoje życie w nowym świetle. Bardzo wciąga.

 

Ach jaki to był miły weekend, kiedy w końcu miałam wolny czas, żeby rozkoszować się klimatem. To mnie trochę zdziwiło, bo przełom XVIII i XIX wieku nie należy do moich ulubionych. Bardzo rzadko sięgam po powieści z tej epoki, ale wiedziałam, że autorka włoży całe serce i całą swoją pasję do Józefa w tę książkę. No i nie zawiodłam się, nie sposób nie polubić księcia(chociaż baaardzo starałam się być obojętną, ale w końcu uległam, no nie dało się). Podoba mi się ten kryminalny wątek, chociaż jest tam wpleciona początkowo bardzo subtelnie, po to aby wraz z rozwojem fabuły się zagęszczać i doprowadzić do zaskakującego finału. Jednak najbardziej podoba mi się wątek Róży, aktualny w swym przekazie. Naprawdę jestem pod wrażeniem tej powieści, świetna na początek jesieni, aż sprawdziłam, czy daleko mam do Jabłonnej, niestety daleko, więc prędko to się nie wybiorę.