"Stefcia i Antoni" - Joanna Adamek

 

Rok temu furorę zrobiła książka „Stefcia”, będącej książkową odpowiedzią na instagramowy serial dziejący się w Muzeum w Kozłówce. Pierwszy tom opowiadał o perypetiach Stefci tuż po rozpoczęciu pracy, nie mogliśmy tam znaleźć fragmentów serialu. Książka przebojem weszła na rynek, zdobyła nagrody, a autorka dała się uprosić i napisała kontynuację. Tym razem nie byłam na hucznej premierze, ale sięgnęłam po nią jak tylko się ukazała. Lektura poszła mi błyskawicznie. Przeczytałam ją w jeden dzień i bardzo polecam.

 

POWRÓT DO HISTORII, KTÓRĄ POKOCHAŁY TYSIĄCE CZYTELNICZEK.

Stefcia znalazła się w świecie, który jeszcze niedawno wydawał się jej nieosiągalny. Jednak każdy wybór niesie za sobą konsekwencje, a rodzące się uczucia zderzają się z sekretami rodzinnymi, konwenansami i przeciwnościami, których nie sposób przewidzieć.

Bohaterowie znani z pierwszej części powieści stają przed kolejnymi wyzwaniami. Tym razem poznajemy ich jeszcze lepiej. Odkrywamy przeszłość Antoniego, historię niespełnionej miłości Atki i prawdziwe intencje tajemniczego Leona.

Kontynuacja powieści inspirowanej popularnym serialem internetowym ujawnia znacznie więcej niż to, co można zobaczyć na ekranie. Autorka prowadzi czytelnika dalej – w głąb myśli, emocji i wydarzeń – pozwalając ujrzeć wszystko z innej perspektywy.

Kamera pokazała gesty i spojrzenia. Powieść odsłania wszystko to, co kryje się za nimi.

Stefcia zadomowiła się w pałacu. Po przepędzeniu Józka przez hrabinę Atka, gdy zorientowała się jaki to gospodarz, z morgami i szacunkiem wsi, zmienia zdanie i chcę naraić takiego kawalera Stefci. Nawet na tę okoliczność idzie do ojca dziewczyny, aby ten dał jakoś chłopakowi znać. Atka nie jest aż tak interesowna, by tylko tym się kierować. Widzi, że Antonii coraz bardziej mąci(Atki zdaniem) Stefci w głowie, sama ma żywo w pamięci, jak takie kontakty z innym światem skończyły się dla niej i dla matki Stefci. A Antonii, który zraził się wielkim światem, widzi w Stefci naturalność, szczerość którego próżno szukać w wielkim świecie. Temu afektowi przeciwny jest Leon, który uważa, że Antonii nie robi mądrze, a gdy dowie się o tym ojciec Antoniego to będzie dym. W tym tomie mamy wiele scen, pięknie opisanych, które rok temu oglądaliśmy na Instagramie. Zapytacie, to po co książka, skoro oglądaliśmy je już zekranizowane? Ano tu mamy piękną polszczyznę i więcej o życiu wewnętrznym. Mam nadzieję, że będzie ciąg dalszy!

 

Uwielbiam styl pisania Joanny Adamek. W świecie pełnych wulgarnych książek, bylejakości w języku i stylu, ta książka jest jak oaza na pustyni. Książka jest napisana pięknym językiem i ma świetnych bohaterów. Dowiadujemy się o przeszłości Atki(historia mamy Stefci jest wyjaśniona w plannerze). Ten wątek koresponduje z opowieściami o młodych dziewczynach, które ruszają do miasta szukać lepszego życia i schodzą na manowce. Uważam, że musi być trzeci tom, abyśmy mogli zobaczyć co się wydarzy w bohaterach, pomiędzy Stefcią, Antonim i Józkiem. Zresztą, Autorka wprowadza świetnych bohaterów. Lekko zarysowana postać Leona, Heńki, daje świetne pole do rozwinięcia. Skoro Autorka inspiruje się „Chłopami”, to moim zdaniem jeszcze dwa tomy, to dobry trop. Moim zdaniem ta część jest jeszcze lepsza niż poprzednia.