Zatoka Trujących Jabłuszek - Monika Szwaja

Zatoka Trujących Jabłuszek istnieje naprawdę, w przeciwieństwie do Klubu Mało Używanych Dziewic, który ożył tylko na kartach książek Moniki Szwai. Jego "matki założycielki" zdobyły sobie wszakże taką sympatię Czytelników, jakby były najprawdziwsze w świecie. Czy to znaczy, że takie "dziewice" drzemią w wielu z nas? Że - podobnie jak one - wiemy, co w życiu jest najważniejsze i że niekoniecznie jest to zrobienie kariery za wszelką cenę... Że umiemy, a przynajmniej próbujemy dostrzegać piękno w świecie - takim, jaki jest... Że ciągnie nas do drugiego człowieka... Że staramy się po prostu być szczęśliwymi ludźmi...

[Sol, 2008]

Książka połknięta w jedno popołudnie… cud, że się nie udławiłam… jakiś czas temu obiecałam sobie, że koniec ze Szwają. Był czas gdy lubiłam czytać jej książki, i Nudziara czy zapiski bardzo mi się podobały, ale wyrosłam. Poza tym irytuje mnie styl autorki, która do każdej książki wciska na siłę chyba postacie z innych książek swojego autorstwa dla jakiej przyczyny? Nie wiem. Przeczytałam poprzednie części „sagi o Dziewicach” i tylko dlatego chwyciłam tą książkę gdy pokazała mi Ją Moja Ulubiona Bibliotekarka. Chciałam wiedzieć co będzie dalej i dlatego odłożyłam Buddenbroków i zabrałam się za to.
Książka powstała chyba po to, aby zrealizować obietnicę o kolejnej części, oraz załatać dziurę w budżecie. Bo całość nie trzyma się kupy. Autorka chyba nie wie na jakim świecie żyje a jednocześnie chce uchodzić za szalenie nowoczesną stąd „czasowe” powiedzonka chociażby. Na świecie żyję już parę ładnych lat obracam się w różnych sferach ale tak jak ta książka raziła mnie sztucznością to przechodziło już ludzkie pojęcie….
Może ktoś będzie miał ochotę przeczytać to nie będę zdradzać fabuły. Ja nie polecam, na biblionetce oceniłam ją na 2,5 góra!!

"Władca much "- Wiliam Golding

"Władca much" to powieść o grupie chłopców ewakuowanych przed bombą atomową, którzy na skutek defektu w samolocie dostają się na bezludną wyspę i tu organizują sobie życie na wzór dorosłych. To miniaturowe społeczeństwo, rządzące się własnymi prawami, przeżywa poważne konflikty, które niemal prowadzą do katastrofy. Groźny obraz wypaczeń i skrzywień narastających w młodej społeczności, nękanej przez symboliczne zło, jest wymownym ostrzeżeniem dla świata dorosłych.

[Wydawnictwo "Czytelnik", Warszawa 1986]

Smutna to książka… interesujące studium natury człowieka w ekstremalnych warunkach. Nie ma mowy o logicznym rozumowaniu, zwłaszcza u dzieci. Rządzi siła, emocje, strach, panika. Prosiaczek, który jest uosobieniem racjonalnego myślenia jest w pogardzie, wyśmiewany, odsunięty na bok. Tak bardzo było mi go żal. Wrażliwiec nie pasujący do środowiska gdzie rządzi siła. Chłopcy, którzy z początku się świetnie bawią dopiero później zaczynają dostrzegać ciemniejsze strony tej sytuacji. Chyba słusznie jest to jedna z książkę, które TRZEBA przeczytać, przeczytać i spróbować odpowiedzieć sobie na pytanie jak by się w danej sytuacji postąpiło. Chociażby teoretycznie… bo teoria jest teorią, a prawdziwe życie pokazuje prawdę. O czym przekonali się chłopcy… w wieku w którym nie mogli dać rady unieść takiego ciężaru… końcówka mną wstrząsnęła…

Kino wojenne

Wzięło mnie na filmy wojenne. Postanowiłam wreszcie zacząć regularnie oglądać filmy. Uzbierało się tego a nie mam kiedy oglądać….(z książkami jest tak samo, a wakacje się kurczą) No i na tapetę wzięłam kino wojenne.

Charlotte Gray była pierwsza.

Europa w czasie drugiej wojny światowej. Młoda Angielka zakochuje się w pilocie RAF-u. Kiedy ten zostaje zestrzelony nad walczącą Francją, postanawia wstąpić do wywiadu i wyruszyć mu na pomoc. Zostaje przerzucona do Francji, gdzie współpracuje z ruchem oporu. Sytuacja zaczyna się komplikować - kiedy na jej drodze staje członek francuskiego podziemia, Charlotte (Cate Blanchett) staje przed trudnym wyborem...

Pierwsze wrażenie Cate Blanche jest świetna, nie mieści się dokładnie w moim ideale urody kobiecej, ale ma w sobie coś przyciągającego, intrygującego? No i Rupert *rozmarzona* jak Go zobaczyłam podłoga się ugięła, nogi zmiękły. Jak się uśmiechnął to rozpływałam się jak masełko na patelni. Filmy wojenne mają to do siebie, że wiesz, ze zaraz gruchnie jakąś tragedią. W tym filmie smutnych chwil jest sporo… mnie osobiście najbardziej poruszyła scena zrzutu spadochroniarzy…. Film oglądnęłam z dużymi przerwami na domowe zajęcia, ale mimo wszystko byłam bardzo wczuta i z niepokojem śledziłam losy bohaterów…. Mając nadzieję na takie a nie inne zakończenie. Bo chyba mimo wszystko też wybrałabym jak bohaterka..


Jako kolejne wojenne filmidło oglądnęłam „Poetę”.

Pod koniec II Wojny Światowej, córka Rabbiego i rozczarowany niemiecki żołnierz zakochują się w sobie. Są jednak rozdzieleni przez wojnę. Wyruszają w ryzykowną podróż by się odnaleźć.

Padło poprzez wyliczanie. Przeczytałam pierwej recenzję i opnie użytkowników i nie nastawiałam się na oskarowe dzieło. I sama nie wiem czego chcę, bo chyba nieścisłości historyczne nie mogą mnie AŻ tak razić…. Ale ten cały film, gdyby nie zaciekła nagonka na Żydów typowa dla nazistów, to można by było podpiąć to pod każdy dosłownie czas…. Bo o II wojnie to tu wiele nie ma.. Historia sama w sobie interesująca, gdyby zrobili to porządnie to byłby naprawdę genialny film. A tak 90 minut o niczym. Strasznie schematyczny też.... wszystkie wyobrażenia o Niemcach, nazistach i Żydach skumulowane w jednym filmie

Pod słońcem Toskanii - Under the Tuscan

Pisarka z San Francisco Frances Mayers (Lane), po rozwodzie przeżywa kryzys twórczy i emocjonalny. Przyjaciółka nakłania ją do spędzenia dziesięciu dni w Toskanii. Nie do końca przekonana Frances zbiera się jednak na odwagę, pakuje walizki i wyjeżdża. Na miejscu, kierowana nagłym impulsem, kupuje malowniczo położoną, choć nieco zdewastowaną willę. Wynajmuje robotników do odnowienia domu i całkowicie zmienia swój styl życia. Spotyka ją cała masa niespodzianek i przygód. W końcu jednak Frances znajduje spokój i ukojenie, a przede wszystkim prawdziwą przyjaźń i ... miłość.

Potrzebowałam czegoś optymistycznego. Słonecznego i pogodnego. Wybór padł na „Pod Słońcem Toskanii” Mniej więcej wiedziałam czego się spodziewać. Ale i tak się zaskoczyłam. Pozytywnie. Film jest bardzo ciepły, kilka razy pochichotałam. Bo hasło „Jesteśmy geje i buzia nam się śmieje” powala dosłownie na kolana. Jak cała scena w autobusie.
Historia jest banalna. W sumie…. I wszystko kiedyś było. Ale nie w takim kształcie, połączeniu. Skutkiem tego film oglądało mi się naprawdę świetnie. I aż się marzyło, żeby spakować torbę i skoczyć do Toskanii(mimo, że fanką Włoch wielką nie jestem), ale te oliwkowe gaje, słoneczniki, urokliwe miasteczka…. Bajka po prostu. O inny tym razem koszmarny gatunek zahaczają robale i węże. Ale nie ma idealnych miejsc chyba.
Film o wszystkim i niczym. Idealny na zdołowany wieczór dla poprawy humoru….

Uroczym akcentem byli także trzej Polacy. Z których jak wyczytałam tylko jeden ma coś wspólnego z Polską. To słychać… nawet „Ku*wa mać” brzmi w ich ustach dziwnie i nienaturalnie. Bo „Ku*wa” jest typowo polska i Polak li i jedynie potrafi nią rzucić autentycznie. No i Jezi. Mogli załatwić jakiegoś Polaka do tych dwóch ról, które nie wymagały szczytów umiejętności aktorskich. Wypadłoby naturalniej. Dla Polaków, bo Anglik, Amerykanin czy inny Ktoś nie zauważy nawet….

Piotruś Pan 1953

Piotruś Pan- chłopiec, który nie chciał dorosnąć- iluż współwyznawców ma na świecie? Wspaniałe piosenki i scena lotu nad dachami Londynu - warto przypomnieć sobie jeszcze raz.

Infantylizm? Postępujące zdziecinnienie. Czy może siedzące we mnie dziecko wychodzi na światło dzienne? Co by to nie było wracam do bajek… oglądam te, których nie dane mi było oglądnąć(albo oglądałam i się stęskniłam). Szczytem rozsądku jest oglądanie do późna bajek gdy trzeba wstać o 7. Ale warto było. Wczoraj kolej padła na Piotrusia Pana. Bajkę sprzed bagatela 50 lat. Ale i tak aktualną. A przynajmniej ja chciałabym, żeby dzieci, których i tak wprawdzie nie zamierzam mieć wychowywały się na takich bajkach, zamiast jakichś durnych pokemonów. W Piotrusiu nie jest w porównaniu z dzisiejszymi dużo muzyki, gagów przyprawiających o zatchnięcie się ze śmiechu też nie jest dużo. Kolory nie tak lśniące jak teraz. Ale ta bajka ma coś…. Może to akcent starego pokolenia aktorów, wymawiających melodyjne „Ł” może to łobuziaki i naturalny głos Piotrusia…? A może to treść, wychowawcza. Bajka o świecie gdzie danie słowa honoru coś znaczy, gdzie jest owszem zazdrość i zło, ale gdzie jest miłość, przyjaźń, lojalność… I świat ten pokazany jest w tak naturalny sposób…
No i zwierzaki. Mianowicie pies i krokodyl, dwie postacie, które pokochałam, Psa, za Jej oddanie dzieciom, wspaniałe oczy, i cudowne miny, gdy ta wieża co rusz się rozsypywała. A Krokodyla, za merdanie ogonem, tykanie, otwartą paszczę i rysowanie kółeczek na wodzie….

Masa śmieszny sytuacji, chociażby te na początku w pokoju dzieci, niezapomniany lot nad Londynem, klimat Nibylandii…. Jak dobrze znowu poczuć się dzieckiem

Mauricio czyli Wybory - Eduardo Mendoza

Mendoza na gorzko.

Nowa książka znanego hiszpańskiego autora z pewnością zaskoczy wielbicieli zabawnej trylogii wydanej kilka lat temu przez Znak. Tym razem mamy do czynienia z poważną powieścią o wyborach - nie tylko politycznych, ale przede wszystkim życiowych. Tytułowy bohater jest przeciętnym trzydziestolatkiem. Z zawodu dentysta, nie ma wielkich ambicji ani oczekiwań. Sam uważa się za osobę dość nudną i bez polotu. Kiedy członkowie Socjalistycznej Partii Katalonii proponują mu miejsce na liście wyborczej, jest zaskoczony, ale zgadza się kandydować. To zapoczątkuje cały szereg wydarzeń, które w istotny sposób wpłyną na życie bohatera. W jego orbicie znajdą się dwie kobiety, między którymi też będzie musiał wybierać... Tłem powieści jest pofrankistowska Hiszpania - a dokładniej ukochana przez pisarza Barcelona - w czasie, kiedy ubiegała się o organizację igrzysk olimpijskich. Na oczach bohaterów umierają rewolucyjne ideały, a ich miejsce zajmują cyniczne rozgrywki polityczne i podejrzane interesy.

Niewesoła opowieść o miłości i polityce.

[Znak, 2008]

Prawie już skazałam Mendozę na straty. Myślałam, że po prostu naczytałam się go i starczy. Że nie zaśmieję się, ani nie zamyślę nad jego książką. I wtedy sięgnęłam po „Mauricio czyli wybory”. I znowu mogłam chichotać nad jednym zdaniem a nad innym popadać w zadumę. Książka mniej znana niż trylogia o detektywie-lumpie, a szkoda, bo Mauricio jest bardziej refleksyjny, poważny, do zaczytania się naprawdę. Zwłaszcza dla kogoś takiego jak ja. Dla kogoś kto ma wieczny problem z wyborami….
Ciekawe jakie wrażenia będę miała z ostatniej książki jaka mi została do przeczytania a zarazem najnowszej, wydanej ostatnio… „Niezwykła podróż Pomponiusza Flatusa” zebrała różne skrajne recenzje. Jedni się zachwycają, inni krytykują na całej linii… i szkoda, ze te trzy pozostałe książki Mendozy nie są obecnie dostępne 

Dogma

Dwaj upadli aniołowie zostają wykopani z Nieba i skazani na wieczny pobyt na ziemskim padole. Do władz niebieskich docierają jednak słuchy, że banici będą próbowali użyć podstępu, by sforsować bramę Św. Piotra. Na ziemi pojawia się więc wysłannik niebios, by oznajmić nie bardzo bogobojnej Bethany, iż została wybrana by powstrzymać parę skrzydlatych łotrów przed powrotem do raju. Bethany wyrusza więc ich śladem. Na swej drodze spotka mnóstwo zakręconych typów nieziemskiego pochodzenia: dwójkę wyluzowanych proroków, trzynastego czarnoskórego apostoła, nadgorliwego demona i niebiańską piękność. Tymczasem aniołowie zaczynają rozrabiać.

Film oglądnięty. Początkowo miał być oglądany tylko dla Alana. Który zaiste jest uroczy w roli Metatrona czyli "Głosu Boga". Jako, że zazwyczaj lubię Bena Afflecka to i on mi nie przeszkadzał. A cały film oglądało się szybko i mimo sypiących się ze wszystkich stron wulgaryzmów(możliwe, że był w filmie na to ogłoszony jakiś konkurs, a ja przegapiłam) mimo głupawych aluzji, oglądanie nie nużyło, a film jako całość śmieszył do tego stopnia, że nie mogłam się pohamować przed wybuchami śmiechu od czasu do czasu....

PS. Chociażby "Kumpel Jezus" był fenomenalny na samym początku :P

Firelight

Stylowy dramat o kobiecie rozdartej między potrzebą romantycznej miłości i upokorzeniem, jakie gotowa jest znosić. Akcja filmu ma swój początek w roku 1830. Elisabeth (Sophie Marceau) jest szwajcarską guwernantką, piękną córką ziemianina, którego majątek popadł w ruinę. Natomiast Charles Godwin (Stephen Dillane) - wpływowym brytyjskim arystokratą, dla którego nieszczęściem był wypadek żony. Resztę życia spędzi ona w częściowej śpiączce i nigdy nie doczekają już dziecka. Zdesperowany bogacz, znając sytuację materialną dziewczyny, składa jej propozycję, by została matką zastępczą dla jego dziecka - w zamian on pokryje wszystkie rodzinne długi...
Wpisane w umowę rozstanie z córką, Elisabeth omal nie przypłaca obłędem, zwłaszcza, że i sam Godwin, nie był jej obojętny... Nie rezygnuje jednak. Po siedmiu latach odkrywa ich aktualne miejsce pobytu i łamie dane wcześniej słowo... tym bardziej, że wpływowa rodzina szuka akurat nauczycielki dla jej własnej córki Louisy (Dominique Belcourt)...
Firelight to debiut reżyserski cenionego scenarzysty Williama Nicholsona.

Film stary, ale bardzo ładnie nakręcony… oczywiście nieco przesadzam… 12 lat to przecież nie starość… No w każdym razie film oglądałam z przyjemnością…. Głównie dzięki Sophie Marceu, która jest przepiękną kobietą… wygląda jak wiktoriańska porcelanowa laleczka… jej występ… strasznie mi się kojarzył z jej podobną w sumie rolą w Annie Kareninie. Główny bohater był taki bez wyrazu… ale niezły, niezły… dziewuszka rozkapryszona i wkurzająca, aż w końcu wzruszająca…. Obie siostry… ta niepełnosprawna straszna…. Jak woskowa lala z tymi otwartymi oczami. A druga.. taka nieco wodnista…
Jednak bezsprzecznym walorem tego filmu były śliczne zdjęcia. I muzyka…. Dla tych dwóch rzeczy i dla ciekawej historii warto oglądnąć

100 tytułów BBC

1. Duma i uprzedzenie - Jane Austen+
2. Władca Pierścieni - JRR Tolkien+
3. Jane Eyre - Charlotte Bronte +
4. Seria o Harrym Potterze - JK Rowling+
5. Zabić drozdad - Harper Lee
6. Biblia
7. Wichrowe Wzgórza - Emily Bronte+
8. Rok 1984 - George Orwell
9. Mroczne materie (seria) - Philip Pullman
10. Wielkie nadzieje - Charles Dickens
11. Małe kobietki - Louisa M Alcott
12. Tessa D’Urberville - Thomas Hardy+
13. Paragraf 22 - Joseph Heller
14. Dzieła zebrane Szekspira
15. Rebeka - Daphne Du Maurier
16. Hobbit - JRR Tolkien
17. Birdsong - Sebastian Faulks
18. Buszujący w zbożu - JD Salinger
19. Żona podróżnika w czasie - Audrey Niffenegger
20. Miasteczko Middlemarch - George Eliot
21. Przeminęło z wiatrem - Margaret Mitchell+
22. Wielki Gatsby - F Scott Fitzgerald
23. Samotnia (w innym tłumaczeniu: Pustkowie) - Charles Dickens
24. Wojna i pokój - Leo Tolstoy
25. Autostopem przez Galaktykę - Douglas Adams
26. Znowu w Brideshead - Evelyn Waugh
27. Zbrodnia i kara - Fyodor Dostoyevsky+
28. Grona gniewu - John Steinbeck
29. Alicja w Krainie Czarów - Lewis Carroll
30. O czym szumią wierzby - Kenneth Grahame
31. Anna Karenina - Leo Tolstoy
32. David Copperfield - Charles Dickens
33. Opowieści z Narnii (cały cykl) - CS Lewis
34. Emma- Jane Austen
35. Perswazje - Jane Austen+
36. Lew, Czarwnica i Stara Szafa - CS Lewis
37. Chłopiec z latawcem - Khaled Hosseini+
38. Kapitan Corelli (w innym tłumaczeniu: Mandolina kapitana Corellego) - Louis De Bernieres
39. Wyznania Gejszy - Arthur Golden+
40. Kubuś Puchatek - AA Milne
41. Folwark zwierzęcy - George Orwell
42. Kod Da Vinci - Dan Brown
43. Sto lat samotności - Gabriel Garcia Marquez
44. Modlitwa za Owena - John Irving
45. Kobieta w bieli - Wilkie Collins
46. Ania z Zielonego Wzgórza - LM Montgomery+
47. Z dala od zgiełku - Thomas Hardy
48. Opowieść podręcznej - Margaret Atwood
49. Władca much - William Golding
50. Pokuta - Ian McEwan
51. Życie Pi - Yann Martel
52. Diuna - Frank Herbert
53. Cold Comfort Farm - Stella Gibbons
54. Rozważna i romantyczna - Jane Austen+
55. Pretendent do ręki - Vikram Seth
56. Cień wiatru - Carlos Ruiz Zafon+
57. Opowieść o dwóch miastach - Charles Dickens
58. Nowy wspaniały świat - Aldous Huxley
59. Dziwny przypadek psa nocną porą (również: Dziwny przypadek z psem nocną porą) - Mark Haddon
60. Miłość w czasach zarazy - Gabriel Garcia Marquez+
61. Myszy i ludzie (również: O myszach i ludziach) - John Steinbeck
62. Lolita - Vladimir Nabokov
63. Tajemna historia - Donna Tartt
64. Nostalgia anioła - Alice Sebold
65. Hrabia Monte Christo - Alexandre Dumas+
66. W drodze - Jack Kerouac
67. Juda nieznany - Thomas Hardy
68. Dziennik Bridget Jones - Helen Fielding
69. Dzieci północy - Salman Rushdie
70. Moby Dick - Herman Melville
71. Oliver Twist - Charles Dickens
72. Dracula - Bram Stoker
73. Tajemniczy ogród - Frances Hodgson Burnett+
74. Zapiski z małej wyspy - Bill Bryson
75. Ulisses - James Joyce
76. Szklany kosz - Sylvia Plath
77. Jaskółki i Amazonki - Arthur Ransome
78. Germinal - Emile Zola
79. Targowisko próżności - William Makepeace Thackeray
80. Opętanie - AS Byatt
81. Opowieść wigilijna - Charles Dickens
82. Atlas chmur - David Mitchell
83. Kolor purpury - Alice Walker
84. Okruchy dnia - Kazuo Ishiguro
85. Pani Bovary - Gustave Flaubert
86. A Fine Balance - Rohinton Mistry
87. Pajęczyna Szarloty - EB White
88. Pięć osób, które spotykamy w niebie - Mitch Albom
89. Przygody Scherlocka Holmesa - Sir Arthur Conan Doyle
90. The Faraway Tree Collection - Enid Blyton
91. Jądro ciemności - Joseph Conrad
92. Mały Książę - Antoine De Saint-Exupery
93. Fabryka os - Iain Banks
94. Wodnikowe Wzgórze - Richard Adams
95. Sprzysiężenie głupców (również: Sprzysiężenie osłów) - John Kennedy Toole
96. Miasteczko jak Alece Springs - Nevil Shute
97. Trzej muszkieterowie - Alexandre Dumas
98. Hamlet - William Shakespeare
99. Charlie i fabryka czekolady - Roald Dahl
100. Nędznicy – Victor Hugo +


Instrukcja obsługi:
1. Pogrub te tytuły, które przeczytałeś/-łaś.
2. Użyj kursywy przy tych, które masz zamiar przeczytać.
3. Podkreśl te książki, które kochasz/uwielbiasz/bardzo lubisz.
4. Wykreśl te tytuły, których nie masz zamiaru czytać, albo byłaś/-łeś zmuszona/-y przeczytać za czasów szkolnych i je znienawidziłaś/-łeś.
5. Umieść to na blogu.

Moje lubiane pozycje oznaczyłam plusem :)

"Gra w klasy" - Julio Cortázar

"Gra w klasy" to książka szczególna: można ją czytać w nieskończoność, odkrywając coraz to inne konteksty, układając za każdym razem nowe warianty zakończenia poszczególnych wątków, zmieniając kolejność rozdziałów i stron. Ta książka przypomina zabawę w klocki, kiedy z małych sześcianów powstaje pałac albo most - możliwości są nieograniczone, zwłaszcza gdy klocki dostaną się w ręce dziecka, które ożywi je swoją wyobraźnią. "Gra w klasy", najsłynniejsza pozycja w dorobku Julio Cortázara, to "zabawka dla dzieci starszych" - autor daje klocki, a sam staje z boku i patrzy, co czytelnik z nich ułoży, zmuszając go tym samym do współdziałania.

Powieść ukazała się w Polsce w roku 1968, stając się niemal z miejsca - i na długie lata - biblią ówczesnej młodzieży. Czy dzisiejszy czytelnik będzie jeszcze umiał mówić po "gliglińsku"? Czy wzruszy się do łez, czytając list Magi do Rocamadoura? Żeby się przekonać, trzeba sięgnąć po tę książkę.

[Wydawnictwo Muza, 2006]

Robię to naprawdę bardzo rzadko. To jest przerywam lekturę. Nawet nieszczęsne „Czerwone i czarne” dokończyłam. „Gry w klasy” nie byłam w stanie. Przerwałam i szlus. Czytałam i nie wiedziałam o czym czytam….. Zdaję sobie sprawę, ze większość czytelników zachwyca się tą książką, ale są też grupki, które tak jak ja nie mogły przebrnąć przez tą pozycję. Nie wykluczam, ba! Raczej jestem pewna, ze jeszcze zrobię nawrót, jeszcze jedną próbę, ale na dzień dzisiejszy kończę przygodę z tą książką. Kończąc jednocześnie wyzwanie czytania na peryferiach…. Zostali Nobliści…

"Za kwietnymi polami" - Jun´ichi Watanabe

Ginko Ogino spotkał los przeciętnej japońskiej dziewczyny: szybkie zamążpójście i pokorne życie usłużnej żony w zdominowanym przez mężczyzn społeczeństwie dziewiętnastowiecznej Japonii... Kiedy jednak mąż zaraża ją chorobą weneryczną, Ginko musi przejść przez upokorzenia związane z rozwodem i leczeniem. Badana przez mężczyzn, postanawia zostać lekarzem, żeby oszczędzić innym kobietom wstydu, na jaki sama została narażona. Niestety, zgodnie z obowiązującym prawem tylko mężczyźni mogą studiować medycynę.

Czy Ginko skapituluje w obliczu piętrzących się przeszkód, czy też uda się jej przezwyciężyć presję środowiska i skostniałą tradycję?

"Za kwietnymi polami" to książka oparta na prawdziwej historii Ginko Ogino, pierwszej japońskiej lekarki. W Japonii rozeszła się w nakładzie ponad trzech milionów egzemplarzy i została włączona do Programu Wydawniczego Literatury Japońskiej.

Za kwietnymi polami to chyba kolejna ksiązka, która wypłynęła na fali zainteresowania krajami mniej znanymi i to takimi, w których sytuacja niewiast nie jest do pozazdroszczenia. Książka to opis drogi do realizacji marzeń w męskim świecie. Mam szczerze mówiąc mieszane uczucia. Książkę czyta się dosyć szybko, jednak pozostawia Ona niedosyt, wydaję mi się, że za wiele spraw potraktowano po łebkach. A szkoda, na dodatek o tej autentycznej postaci Ginko Ogino ciężko znaleźć coś w sieci. Więc pozostałam z niedosytem. Na pewno czułam podziw w stosunku do bohaterki, bez wątpienia była to bardzo inteligentna kobieta, pracowita i wytrwała. No i zastanawiałam się co ja bym zrobiła. Szczerze nie wiem. Nie umiem sobie jeszcze na to odpowiedzieć. Była na pewno okaleczoną psychicznie kobietą, która poza nauką nie mogła znaleźć swojego miejsca bo umysłem wyprzedzającym epokę nie potrafiła akceptować miejsca kobiety w ówczesnej Japonii.

"Most na Drinie" - Ivo Andrić

Ivo Andrić (1892-1975)

Urodzony w Bośni. Po jej zajęciu przez Austro-Węgry - jak wielu młodych ludzi jego pokolenia - związał się z organizacją polityczną walczącą o odzyskanie niepodległości kraju. Wywodził się z niej również zamachowiec, który uśmiercił w Sarajewie księcia Ferdynanda. Andricia internowano wraz z innymi. Przerwane studia (m.in. w Krakowie) ukończył po I wojnie światowej. Pracował jako dyplomata jugosłowiański w wielu europejskich krajach. Podczas II wojny światowej odmówił współpracy z okupantem. Zaangażował się wtedy w próbę uwolnienia krakowskich profesorów, osadzonych przez hitlerowców w obozach koncentracyjnych.

W czasie wojny powstały jego najsłynniejsze powieści, m.in. "Most na Drinie" (1945 r.). Tytułowy most łączy brzegi rzeki Driny, przepływającej przez miasto dzieciństwa - Wyszegrad. Wokół niego toczy się, pokazane na przestrzeni wieków, życie lokalnej społeczności.

W 1961 r. twórczość pisarza uhonorowano Nagrodą Nobla. Uniwersytet Jagielloński nadał mu doktorat honoris causa.

Przeczytałam „Most na Drinie” przekrój przez epoko. W sumie zbiór opowiadań o miejscu z różnymi postaciami. Głównym bohaterem jest most, dookoła którego toczy się życie. Czytało się tak sobie. Niekiedy mnie opowiadanie porywało, a niekiedy szło jak po grudzie. Z tym, że częściej to drugie. Ja po prostu nie lubię opowiadań, takich oderwanych historii wolę jedną akcję, a nie takie rozdrabnianie. Bo niewątpliwie to jest kawałek dobrej literatury rodzajowej.

Nowe wyzwanie

Tym razem na tapetę wzieci nobliści. Przeczytać planuję
1905 Henryk Sienkiewicz, Polska “Rodzina Połanieckich”
1929 Thomas Mann, Niemcy “ Buddenbrookowie
1957 Albert Camus, Francja “Upadek”

1961 Ivo Andrić, Jugosławia “Most na Drinie”
1970 Aleksander Sołżenicyn, ZSRR “Jeden dzień Iwana Denisowicza” a jak się uda to I “Archipelag GUŁAG”
1982 Gabriel Garcá Márquez, Kolumbia “Sto lat samotności”
1983 William Golding, Wlk. Brytania “Władca much”
prawie wszystko(bez jednego tytułu) mam w domu więc nie będzie problemu pozostaje brać i czytać :)

Harry Potter i Książę Półkrwi - Harry Potter and the Half-Blood Prince

Lord Voldemort zaciska swoją złowieszczą pętlę wokół świata Mugoli i czarodziejów, a Hogwart przestaje być – jak dawniej - bezpieczną przystanią. Harry podejrzewa, że niebezpieczeństwo może czaić się w samym zamku, ale Dumbledorowi zależy raczej na przygotowaniu go do ostatecznego starcia, które jego zdaniem nastąpi niebawem. Razem usiłują znaleźć broń zdolną skruszyć zapory Voldemorta. Harry’emu coraz bardziej podoba się Ginny...niestety, Dean Thomas jest nią również zainteresowany. Lavender Brown dochodzi do wniosku, że Ron jest jej przeznaczeniem, nie bierze tylko pod uwagę czekoladek Romildy Vane! No i oczywiście Hermiona, przeżywająca męki zazdrości, lecz zdecydowana nie ujawniać uczuć. Gdy romanse kwitną, tylko jeden uczeń pozostaje wyniosły i obojętny. Postanowił wywrzeć swoje niezatarte – choć mroczne – piętno na życiu Akademii. Miłość wisi w powietrzu, lecz za nią czai się dramat i Hogwart być może już nigdy nie będzie taki jak przedtem.

Emocje towarzyszące każdej premierze nowego tomu Harrego Pottera ucichły, te ostatnie były szczególne, wszak to był ostatni tom przygód, wieńczący całą serię,(chociaż moim zdaniem doskonały nie był…) A teraz od kilku dni gości na ekranach kin ekranizacja przedostatniego tomu. Oglądnęłam i ja. Wcześniej nabywając ścieżkę dźwiękową, która bardzo mi przypadła do ucha, pozostało oczekiwać na okazję, aby oglądnąć film.
Wrażenia, różne. Były i bardzo pozytywne, np. dotyczące efektów specjalnych (Dumbledore w ogniu), czy zdjęć(scena na morzu przed jaskinią), aktorzy, jak zwykle doskonały, Snape, czy wyjątkowo świetny Ron w miłosnym amoku, ale było też wiele rzeczy, które mnie irytowały, na p0ewno brak bitwy w Hogwarcie, rażące uproszczenie, spolerowanie w stosunku do kolejnej części filmu poprzez zachowanie Snape`a na wieży. Noi fragmenty z przeszłości Czarnego Pana też jakoś bez rewelacji.
No, ale po raz pierwszy spodobał mi się Draco, nie jest już tchórzofretką, ale prawie mężczyzną z dylematami, z poważnym problemem, zagubiony, wystraszony, zdesperowany. Świetnie to jest oddane.
Film bez jakichś specjalnych rewelacji, jednak winę za to może ponosić wersja, jaką miałam do oglądania, wiec z definitywną oceną wstrzymam się do oglądnięcia dobrego DVD, jednak przez część filmu nieco się nudziłam, mając wrażenie, ze jest o wszystkim i o niczym, ale z drugiej strony, kilka razy parsknęłam autentycznym śmiechem obserwując perypetie bohaterów na ekranie, a w trakcie sceny na wieży, byłam bardzo wczuta, i przezywałam, co się dzieje. Żeby w finale uronić łezkę. Więc wrócę do tego filmu jeszcze na pewno

"Chłopiec z latawcem" - Khaled Hosseini

Khaled Hosseini. Młody afgański pisarz, którego debiutancka powieść psychologiczna o głębokiej humanistycznej i politycznej wymowie stała się światowym wydarzeniem literackim jesienią 2004 roku i weszła na pierwsze miejsca amerykańskich list bestsellerów.

Khaled Hosseini urodził się w Afganistanie. W 1980 roku jego rodzina otrzymała azyl polityczny w USA. Mieszka w Kalifornii, gdzie pracuje jako lekarz.

Khaled Hosseini wydał kilka opowiadań, zanim w 2003 roku napisał "Chłopca z latawcem", swoją pierwszą powieść, która natychmiast zdobyła światowy rozgłos. Sprzedana w samych tylko Stanach Zjednoczonych w ponad 500 000 egzemplarzy, ukazała się już w 11 krajach. Została nagrodzona prestiżową Borders Original Voices Award i nominowana do International IMPAC Dublin Literary Award 2005. Prawa do ekranizacji kupiła wytwórnia Dream Works (film reżyseruje Sam Mendes).


"Chłopiec z latawcem" to przejmujący zapis tragedii narodu i głęboka osobista powieść o winie i karze. Na tle wydarzeń w Afganistanie - od upadku monarchii do talibańskiego reżimu - autor snuje opowieść o ojcu i synu, poświęceniu i dramatycznych zrządzeniach losu, o miłości, zdradzie i odkupieniu.

To literacka historia przyjaźni chłopca stającego się mężczyzną w okrutnych czasach, psychologiczna i duchowa bolesna podróż do kraju dzieciństwa. Głęboko humanistyczna, pełna pasji, ciepła i mroczna zarazem, wielka i wyjątkowa powieść, wobec której trudno pozostać obojętnym.


Afganistan, zima 1975 roku. Gasnąca monarchia chyli się ku upadkowi. Ale dwunastoletni Amir, syn bogatego biznesmena z Kabulu, ma własne troski. Desperacko pragnie wygrać doroczne zawody latawców, by udowodnić ojcu, że jest wart jego uwagi i pochwały. On i jego przyjaciel marzą o zwycięstwie. Żaden z chłopców nie potrafi jednak przewidzieć, co wydarzy się owego tragicznego popołudnia. Ten dzień na zawsze zmieni ich życie. Nawet po latach, z dala od Afganistanu, Amir będzie wiedział, że kiedyś musi wrócić - by odnaleźć jedyną rzecz, jakiej nie znalazł w swym nowym świecie: odkupienie...

[Wydawnictwo Amber, 2004]

O ile wybór lektur na kolorowe czytanie był chybiony, o tyle na pierwszy rzut oka peryferia są trafione. A na pewno pierwsza książka „Chłopiec z latawcem”. Miałam na nią ochotę już długo, zawsze jakoś odwlekałam zakup. Aż tego lata jednak w końcu nabyłam. No i zaczęłam czytać. Czytałam od pierwszej do ostatniej strony bez przerwy. Nie wiem, kiedy minęła północ. Książka jest niesamowicie wciągająca.
Bardzo się wzruszyłam czytając, kilkakrotnie miałam łzy w oczach. I później długo nie mogłam usnąć rozmyślając o tym wszystkim. O okrucieństwach wojny. O tym jak wszystko jest kruche, jak płynne są granice, między sielanką a koszmarem..
„Nieprawdą jest, że czas leczy wszelkie rany. Nie leczy - rozdrapuje.” Cytat z książki, który świetne opisuje przeżycia wewnętrzne bohatera, najpierw małego chłopca wychowanego w zbytku, któremu brakuje tylko…no właśnie… brakuje Mu akceptacji Ojca, który jest poważanym obywatelem. I Guru, dla Amira. Ale Ojciec wymarzył sobie innego syna, silnego, dzielnego, wysportowanego. A syn nie tylko przychodząc na świat zabił mu zonę, ale jeszcze zakopuje się w książkach, zamiast kopać piłkę. I początkiem wszelkich tragedii, jest to, że mały chłopiec pragnie, aby Ojciec Go akceptował, chociaż w połowie tak jak akceptuje syna służącego- Alego- małego Hassaida, towarzysza zabaw Amira, ale czy tylko? A ten kryształowy Ojciec o sile Tytana też ma swoje demony z przeszłości, które położą cień na Jego życie, będą determinowały Jego czyny, jak i zmienią historię Amira… jako już dorosłego mężczyzny.
Czytało się świetne, akcja potrafi trzymać w napięciu, jednym słowem przeżywa się wszystkie wydarzenia z bohaterem.
Cieszę się, że wreszcie przeczytałam.

"Niegrzeczni bogowie" -Marie Phillips

Współczesny Londyn, stary dom, w którym mieszkają wszyscy bogowie Olimpu. Do Londynu przybyli w 1665 roku. Ich moc jest coraz słabsza, ale odgrywają ważną rolę - Apollo zajmuje się słońcem, Artemida księżycem i zwierzętami, Ares kieruje wojnami i zbrojnymi konfliktami na całym świecie, Afrodyta wypełnia swoje obowiązki oraz pracuje w seks telefonie, Eros udziela się w miejscowym kościele, Zeus wciąż leży w łóżku i gapi się w telewizor. Wszyscy są znudzeni życiem, co powoduje częste konflikty. W ramach jednej z "boskich" wzajemnych złośliwości wydarzy się coś, co wprowadzi wielki zamęt i w życie bogów, i w życie osób postronnych, a z czym nawet bogowie z trudem sobie poradzą...

Bogowie nie żyją na Olimpie. Teraz mieszkają w Londynie. Przynajmniej najważniejsi z nich. Podupadli bardzo, próżno doszukiwać się w nich wszechmocnych, posągowo pięknych szczęśliwych postaci. Teraz jak każdy zmagają się z problemami codzienności. I z sobą nawzajem. Bo rodzina bogów to chodzące problemy, nawet bez wielkiej pomocy Aresa, a zwłaszcza, gdy Eros zamiesza swoimi strzałami. I wplątują się w to śmiertelnicy.
Pełna humoru opowieść o greckich bogach walczących ze współczesnością, powtórka z mitów. I świetna zabawa. A czyta się błyskawicznie.

"Czerowne i czarne" - Stendhal

Stendhal - Henri Beyle - urodził się w 1783 r. w Grenoble, umarł w Paryżu w 1842. (...) Jako człowiek i pisarz łączył Stendhal rewolucyjną tradycję jakobinów z bonapartyzmem, wolterowski racjonalizm i osiemnastowieczny sensualizm z romantycznym kultem namiętności i energii. Krytyk i eseista (m.in. "O miłości", "Racine i Szekspir"), powieściopisarz ("Lucjan Leuwen", "Pustelnia parmeńska" itd.), autor pism autobiograficznych ("Życie Henryka Brulard", "Dziennik" itd.), uważany dziś za najbardziej "współczesnego" z pisarzy XIX w., mistrz analizy psychologicznej, nie zdobył uznania za życia, a wiele jego dzieł zostało wydanych pośmiertnie.

"Czerwone i czarne" (1830) należy do najwybitniejszych powieści w literaturze światowej.

Książka z którą męczyłam się ponad tydzień. Tak dokładnie męczyłam. Oj nie miałam szczęścia do kolorowego czytania i cieszę się, że odczytałam obowiązkowe pozycje…. Muszę chyba odpocząć od kolorów, do listy dodatkowej może wrócę, jak zapał wróci. Teraz się czymś odstresuję i wezmę się za peryferia.
Ale ad rem. Czerwone i czarne, książka dla mnie męcząca, nie podobał mi się ani wątek socjologiczny, psychologiczny, ani miłosny. Jedyne momenty jakie czytałam z przyjemnością, to jak Pani de Renal robiła za przeproszeniem w konia małżonka. Cudne to było i bawiło mnie to. Jeszcze interesował mnie wątek Juliana w szkole. I dosłownie tyle. Przez resztę, przedzierałam się w bólach. Raczej nie wrócę do tej ksiązki bo chyba najzwyczajniej się zniechęciłam. Nie dla mnie. Po prostu
Jedyne in plus, ze mam tą książkę z głowy

Książe i Ja: Królewskie wesele - Prince & Me 2: The Royal Wedding

Paige (Kam Heskin) nie może być szczęśliwsza. Jest zakochana, planuje ślub i w dodatku zostanie królową. Kiedy jednak do królewskiego ślubu pozostaje tylko kilka tygodni, gdy wszystko jest już gotowe, na światło dzienne wychodzi archaiczny dekret głoszący, że dziedzic tronu duńskiego musi i może tylko poślubić arystokratkę czystej krwi, kobietę godną państwowej korony. W zaistniałej sytuacji przyszły król musi wybrać: królestwo lub prawdziwa miłość. Jak dalej potoczą się losy Paige, studentki, która zakochała sie w księciu?

Badziew miesiąca, albo i roku. Pierwszą część wspominałam bardzo dobrze, Julia Stilem świetna w roli Page, świetni aktorzy zresztą. Których zmieniono dosłownie wszystkich, Page gra nijaka Kam Heskin badziewna Lizzi Bennet w badziewnej współczesnej Dumie i uprzedzeniu. Zmieniono króla, królową, wprowadzono wątek tak wyświechtany, że się nie da oglądać. Dubel z Pamiętnika Księżniczki nr dwa. Lekko zmieniony aby dostosować się do treści filmu. Nudny koszmar, z fatalnie przebarwionymi scenami, szaleńczo śmiesznymi w zamyśle a tak naprawdę odbiera się je jako żałosne, Kerstin skacząca z okna, spadająca z konia prosto w błoto… tak chwyty rodem z Kevina samego w domu…. Czy raczej w tym wypadku w pałacu. Zmieniono świetnego swej roli aktora od Soren`a. Nie mam ani jednego dobrego słowa o tym filmie. Wszystko co było dobre w pierwszej części rozwalono. Super jest wątek z szukaniem kruczków prawnych, których „najlepsi prawnicy świata” na usługach Danii nie mogą znaleźć a znajduje grupka studentów prawa…. I gdzie? W składzie jakichś tam ksiąg, księgi stare, oczywiście dostępne dla wszystkich, przechowywane w piwnicach, bo wiadomo stare książki lubią wilgotne piwnice.
Pomyłka. Film był okrutną pomyłką. Żałuję dosłownie każdej chwili…..

Amazing Grace - Głos wolności

Oparta na faktach opowieść o człowieku, który poświęcił życie walce o ideały. Młody, zdolny, szlachetnie urodzony William Wilberforce już w wieku 21 lat został członkiem brytyjskiego parlamentu. Bez trudu mógł zrobić błyskotliwą karierę polityczną, wybrał jednak trudną drogę walki o wolność i braterstwo. "Bóg stworzył nas równych" - mówił, tocząc ponad 20-letnią kampanię o zniesienie niewolnictwa. Mając za przeciwników wszystkich najbardziej wpływowych polityków tamtego okresu, łącznie z królem Wielkiej Brytanii, nigdy nie zwątpił. Wspierany przez podzielającą jego poglądy ukochaną kobietę, do końca swoich dni walczył o lepszy świat.

Film nabyty tylko dla Rufusa. Okazało się jednak, ze sam film jest bardzo godny uwagi.
Film opowiada o ostatnich latach niewolnictwa. O walce ludzi, którzy wzięli się z księżyca i uważają, ze wszyscy ludzie są równi. Mają z tego powodu wiele problemów, są uważani faktycznie za lekko stukniętych. Idą za tym duże pieniądze, wielu może stracić swoje fortuny, więc nie przysparza im to popularności w wielu kręgach. Jednak Oni mało się tym przejmują i realizują swoją misję. Film jest czymś na kształt biografii jednego z przywódców tego abolicyjnego ruchu William`a Wilberforce`a. Rozpoczyna się w chwili gdy Wiliam jest już w opłakanym stanie zdrowotnym, nieudane walki o zniesienie niewolnictwa pokopały jego zdrowie i sprawiły, ze jest krok od stania się wrakiem, przyjaciele chcą go ożenić z nadzieją, że żona zatroszczy się o jego drowie, które on sam całkowicie ignoruje. Doprowadzają do spotkania Wiliama z Barbarą piękną panną jednak, ani jedno, ani drugie nie ma ochoty na małżeństwo, po ponownym spotkaniu okazuje się, że młodych łączą zgodne poglądy na wiele spraw. Barbara prosi Wiliama by ten opowiedział jej historię walki z niewolnictwem i tutaj zaczyna się retrospekcja, poznajemy jak to wszystko się zaczęło, jak Wiliam został ministrem, jak poznał swoich sojuszników. I dowiadujemy się, ze przez kolejne lata nie udało mu się przeforsować ustawy o zniesieniu handlu niewolnikami i teraz go to dręczy. I wracając do czasów współczesnych, wiele rzeczy się zmieniło, ale w parlamencie wciąż jest silna frakcja anty-abolicyjna. Wiliam z przyjaciółmi wpadają na pomysł-podstęp, który wykończy handlarzy niewolników. I tak małymi krokami, a nie wielkim skokiem jak wcześniej powoli Anglia się zmienia.
Pod koniec filmu miałam łzy w oczach, podczas tego ostatniego głosowania, przemówienia, Fox`a który w rzeczywistości już nie żył gdy uchwalano tą ustawę. A wzruszyło mnie to, ze Wiliam wygrał swoją walkę z wiatrakami.
To film o słusznej sprawie przerastającej swoją epokę, że jeśli się w cos wierzy warto walczyć.
Bardzo ładne zdjęcia, klimat ma ten film, ciepłe światła świec, klimatyczna muzyka. Bardzo warto oglądnąć.

"Dom nad rozlewiskiem" - Małgorzata Kalicińska

Czy są takie babcie i takie domy, jak w tej powieści? Są. Każdy może taki dom zbudować i nadać mu taką aurę. Naturalnie to rola nas, kobiet: babć, mam, córek i wnuczek - budowanie atmosfery domu - Rodziny. Tak już jest i już! Naśladownictwo - jak najbardziej polecam.

W czasach, gdy wszystko idzie Wam ciężko, "pod górkę", kiedy czujecie się niedokołysani, zmęczeni i nostalgiczni - zajrzyjcie nad Rozlewisko. Poczujecie zapach herbaty z cytryną parzonej dla Was przez Gosię, może dostaniecie miskę rosołu i klucz do morelowego pokoju, w którym odpoczniecie... Opowiecie Waszą historię, albo posłuchacie o tym, co się dzieje nad Rozlewiskiem.

Małgorzata ucieka w z Warszawy i układa swoje życie od nowa, na mazurskiej wsi. Odnajduje powoli sens życia i spokój, poznaje... tak, poznaje swoją matkę, z którą rozstała się w dzieciństwie.

Jest więc rodzinna przeszłość i teraźniejszość, jest też przyszłość - trzeba myśleć o sobie, o córce, o nowo budowanym pensjonacie. O naniesieniu drewna na jutro, o zrobieniu przetworów na zimę. O miłości.

Wspaniała, pełna ciepła i życiowej mądrości opowieść o drodze, którą trzeba przebyć, by odnaleźć swoje miejsce na ziemi.

Wzbraniałam się przed tą książką długo. Wszędzie było o niej głośno. A ja nie lubiuę medialnych książek. Zwykle są sukcesem marketingowym a nie wartościową lekturą. Ale tak jakoś wakacyjnie chciałam sobie odpocząć. Spontanicznie cos przeczytać. I ta książka wołała do mnie. Jeszcze się troszkę pobuntowałam, aż wreszcie dopadłam ją. Byłam pewna, że to taka bajka, dla księżniczek, które jakiś czas temu skończyły naście lat. Bajka, gdzie wszystko ładnie pięknie, ludzie dobrzy.
I po części nie pomyliłam się.
Swoją drogą w polskiej literaturze(nie wiem jak na szerszą światową skalę) jest modne uciekanie na wieś, na prowincje, do korzeni i tak dalej. Jako, ze od lat nast. Jestem szczęśliwą mieszkanką wsi, wiem jak to jest. Owszem cicho, pięknie spokojnie. Raj, ale oczywiście w takich bajkach nie pisze się o tym jak trzeba się ubabrać żeby rozpalić w piecu. Dziwne, że bohaterki nie mają problemu ze zwalaniem węgla do piwnicy i łapaniem cugu. Dojazdy, marzenie każdego mieszczucha. Mieszczuch burzy się gdy czeka w ciepłym aucie w korku, a niech taki mieszczuch poczeka sobie z pół godziny na mrozie na przystanku w oczekiwaniu na autobus, który będzie, albo nie będzie. Wtedy możemy porozmawiać. Gotowanie, pieczenie jasne fajna sprawa, zapach ciasta, satysfakcja, a ja chcę zobaczyć paniusie oporządzające kurę, albo chociażby macające takową…. Nie nie widzę….. tak właśnie dziękuję.
Oczywiście o tym literatura nie wspomina. Nie zauważyłam czegoś takiego w powieści pani Kalicińskiej. Owszem są pewne perypetie, żeby było co opisywać i żeby móc podkreślić jaki to świat jest piękny a ludzie na wsi życzliwi. Są też charaktery podłe, ale to raczej wina ich zaściankowatości i zamknięcia na świat. Jednowymiarowość rządzi. Realizmu jak na lekarstwo. Owszem wulgaryzmy sypią się bogato, może troszkę za bogato. Luźne obyczaje…
Moja Mami nie jest uosobieniem konserwatyzmu, ale jednak ludzie odrobina jakichkolwiek reguł. A i picie na umór, Boże ja nie wiem jak bohaterowie pijąc tyle jeszcze żyją i to bez przeszczepu wątroby. Autorka chyba starała się , żeby to wszystko wypadło współcześnie, realnie, naturalnie. Ale kurczę, wbrew pozorom ludzie na wsi, nie chlają wódki hektolitrami i nie klną w co drugim zdaniu do dzieci.
Nie chcę spolerować, ale perypetie bohaterów są dla mnie nierzeczywiste, sposób ich wykreowania razi po oczach sztucznością. Sztucznością i perfekcjonizmem. Wszystko się udaje. Niemalże od ręki. Bohater pije piwo niemalże co wieczór a dalej wygląda jak młody bóg grecki rzeźbiony w marmurze…
A jednak mimo wszystko polecam ta książkę, jako świetną ucieczkę od codzienności. Książkę nad którą można popłakać rzewnymi Łazami, uwierzyć w lepsze jutro, wręcz w magię. Przenieść się do bajkowego otoczenia, lasy, pola, łąki, dużo wody. Świetna lektura dla kogoś kto obecnie ma zakwasy od kichania i ledwo zipie. Fajnie było poczytać o zwyczajach z innego regionu.
W sumie to jest bajka, odskocznia od szarej codzienności. I wmuszę książkę w Mamę…. I kolejne dwa tomy jak się dorobię też. Niech poczyta coś pogodnego i radosnego, skoro ostatnio nafaszerowałam Ją „Kośćmi” a obecnie wmuszam biografię „Sisi” wiara w dobre jutro, solidna szkoła szalonego optymizmu posypane pięknymi widokami to jest kwintesencja tej książki.