"Kukułcze jajo" - Camilla Läckberg [ kiepska seria]

 

Nowy rok zaczął się ewidentnie od wyczytywania zapasów i nie dlatego, że mam jakąś akcję, ale tak wyszło, że jakoś ręka wyciąga się po starsze zakupy. Jakiś czas już nie ruszałam kryminału, a za oknem taka pogoda, że nic tak nie siądzie jak skandynawski kryminał. Moim zdaniem są dwie pory roku dobre do tego gatunku, po pierwsze środek upalnego lata, gdy te skandynawskie klimaty działają jak klimatyzacja, albo właśnie taka pogoda jak teraz, gdy ciągle jest zimno, ponuro, mróz i taka podróż na północ tylko podbija klimat. Szkoda tylko, że Lackberg straciła formę.

 

Camilla Läckberg wraca do Fjällbaki!

Miasteczkiem wstrząsa wiadomość o dwóch zbrodniach. Ktoś bestialsko morduje znanego fotografa przygotowującego właśnie swoją wystawę w miejscowej galerii. Dwa dni później do strasznej zbrodni dochodzi na pobliskiej wysepce, gdzie sławny pisarz pracuje nad dziesiątym tomem swojej powieści. Obie sprawy prowadzi Patrik Hedström i jego koledzy z komisariatu Tanumshede i nic nie wskazuje na to, żeby zbrodnie były ze sobą powiązane.

W tym samym czasie Erica Falck próbuje udokumentować zagadkowe morderstwo, do którego doszło prawie czterdzieści lat wcześniej w Sztokholmie. Wkrótce okazuje się, że nici z przeszłości sięgają obecnych czasów, na które długi cień rzucają dawne grzechy...

Wracamy do Fijalbace gdzie nasi znajomi żyją sobie spokojnie; Erika i Patrik mają poukładane rodzinne życie, chociaż oboje przytyli, obrośli w dzieci i przyzwyczajenia wieku średniego. Erika szuka pomysłu na nowa książkę, a Patrik nadal pracuje w policji. Oboje przygotowują się na uroczystą imprezę z okazji rocznicy ślubu znajomych. Żadne z nich nie ma ochoty iść, tacy już z nich nudziarze, no ale wiadomo impreza, na imprezie rodzice na wychodnym mają okazję wypić, rano jest kac, ale życie na daje na siebie czekać. Patrik zostaje wezwany do pracy bo znaleziono zwłoki. Denat to Rolf, fotograf, który szykował się do wystawy, czy ktoś zabił go dla zdjęć, czy może z innego powodu? Szukanie w jego historii pokazuje Erice ciekawą historię z lat osiemdziesiątych, gdy zginął mężczyzna trans i jego córka, akurat ten temat wydaje się ciekawy dla Eriki, która coraz mocniej zaczyna drążyć. Przeszłość przenika się z teraźniejszością i pokazuje, że niezałatwione sprawy w końcu wracają.

 

Kiedyś bardzo lubiłam książki Laclberg, lubiłam to jak przeszłość mieszała się ze współczesnymi sprawami. Niektóre były przecież naprawdę bardzo odległe i to wszystko bywało bardzo zagmatwane, ale autorka umiała prowadzić akcję w dobrym tempie, ja się bardzo angażowałam, a tę powieść męczyłam, jakbym tłukła kamienie na mroźnej drodze. Najbardziej ciekawiły mnie prywatne losy Erici i to jej kibicowałam, chociaż jej zagadka akurat była bardzo przewidywalna. Nawet zgadłam częściowo rozwiązanie, co też niezbyt dobrze świadczy o konstrukcji kryminału, ale największy problem miałam z tym że ta książka jest męcząca, wydaje mi się, że powstała nie z chęci opowiedzenia ciekawej historii, tylko aby zarobić, bo ta seria ma swoich fanów, którzy kupią wszystko. No ja już się nie dam wrobić.