"Jak nie przeminęło z wiatrem. Sekrety życia Margaret Mitchell" - Jarosław Molenda

 

„Przeminęło z wiatrem” to jedna z książek mojego życia. Byłam maleńką dziewczynką, gdy w domu oglądałam na kasecie, pamiętam scenę pożary, zasłanianie koniowi oczu, no i niebieską sukienkę Bonnie. Od tamtej pory czytałam książkę mnóstwo razy, mam kilka wydań tej książki, chociaż największy sentyment mam do trzytomowego wydania, które rozpada się w rękach. Kiedy przypadkiem, za słabą promocję miała ta książka, dowiedziałam się, że powstała polska biografia Margaret Mitchell, uświadomiłam sobie, jak niewiele o niej wiedziałam. Poleżała w odmętach czytnika, aż w końcu, w środku czytelniczego kryzysu znalazłam na niego czas.

 

Margaret Munnerlyn Mitchell Marsh – autorka jednej z najsłynniejszych powieści wszech czasów, która przyniosła jej światową sławę. „Przeminęło z wiatrem”, swoją jedyną książkę, pisała dziesięć lat i przy wydatnym udziale drugiego męża Johna Marsha.

Nie miała szczęścia do mężczyzn. Najpierw zakochała się w człowieku, którego tak naprawdę nie znała i którego prawdziwej natury, skrywanej przed światem, nie była świadoma. Jej pierwszym mężem został alkoholik, seksoholik, damski bokser i utracjusz.

Była kobietą pełną sprzeczności – wampiryczną uwodzicielką i nienaganną damą z Południa; hojną filantropką i osobą chorobliwie skąpą, wykłócającą się o każdego centa; hipochondryczką cierpiącą na tajemnicze dolegliwości, które wprawiały w zakłopotanie lekarzy; oskarżaną o rasizm antykomunistką i konserwatystką pozującą na kobietę wyzwoloną.

Za fasadą celebrytki kryła się zakompleksiona pisarka, która do końca nie wierzyła w siebie i swoje dzieło.

Margaret Munnerlyn Mitchell Marsh urodziła się w rodzinie na wskroś południowej. Od dziecka żyła w cieniu opowieści o starym południu, o wojnie secesyjnej o pewnych ideałach. A jednak jej życie dalekie było od kanonów, które opisywała z takim uwielbieniem, o zdecydowanie, Margaret, ale wolała by ją nazywać Peggy, nie była ucieleśnieniem anielskiej damy z Południa. Urodziła się w dużej rodzinie, miała wiele ciotek, wujów i kuzynów, jej matka była bardzo despotyczną osobą, ojciec był bardziej miękki. Miała dwóch braci, ale tylko jeden dożył dorosłości. Matka była sufrażystką i to ona włożyła najwięcej w wychowanie córki. Margaret chciała się uczyć, od dziecka lubiła pisać, ale do ukończenia edukacji brakowało jej konsekwencji, dodatkowo szybko zaczęła romansować. Wybuch Wielkiej Wojny zaburzył jej świat, w okopach zmarł jej narzeczony, a epidemia hiszpanki, zawiesiła pracę szkoły. Na hiszpankę zachorował najpierw ojciec Margaret, a później matka… matka już nie wyzdrowiała, mało tego, nie zdążyła się pożegnać. Śmierć matki wywróciła życie młodej dziewczyny, musiała zacząć prowadzić dom ojcu i bratu, a w wolnych chwilach szaleje. Bryluje w towarzystwie, pali, romansuje, aż wychodzi za mąż za przypadkowego faceta, który prędko wyjeżdża, skutkiem czego zostaje w domu ojca. Idzie do pracy, rozwodzi się i widzi, że mężczyzna, który ją kochał bezwarunkowo był tuż obok.

Skąd pomysł na taką opowieść? Od dziecka Margaret zmagała się z wieloma chorobami, gdy w końcu rzuciła pracę i kurowała się w domu, nałogowo czytała książki, aż w końcu w lokalnej bibliotece zabrakło książek, mąż wtedy rzucił żartem, że jeśli chce przeczytać jakąś nową książkę, to musi ją sama napisać. Prawie dekadę zajmie jej praca, aż popularność tego dzieła zmonopolizuje jej życie.

 

Jestem zdziwiona, że dopiero teraz powstaje książka o autorce tak kultowej powieści. Czyżby to forpoczta nowej ekranizacji? Podoba mi się, że autor wplata polskie ciekawostki, o polskim wydawcy powieści, który zginął w Zagładzie, o tym że naziści zakazywali tej powieści(nie miałam o tym pojęcia). Nie jestem zachwycona tą książką. Jest męcząca, ale możliwe, że takie było życie Margaret Mitchell. Jak opisać w porywający sposób o osobie, która ponad połowę życia siedzi w domu, narzeka na coś, jest chimeryczna i pisze książkę z obsesyjną dbałością o szczegóły. Z książki się dowiemy jak pierwotnie miała mieć na imię Scarlett, czy Melania, jakie były pomysły na obsadę filmu. Przeczytałam tę książkę szybko i mam ochotę wrócić do „Przeminęło z wiatrem”, w tym roku jeszcze nie robiłam powtórki!