„Przeminęło z wiatrem” to jedna z książek mojego życia. Byłam maleńką dziewczynką, gdy w domu oglądałam na kasecie, pamiętam scenę pożary, zasłanianie koniowi oczu, no i niebieską sukienkę Bonnie. Od tamtej pory czytałam książkę mnóstwo razy, mam kilka wydań tej książki, chociaż największy sentyment mam do trzytomowego wydania, które rozpada się w rękach. Kiedy przypadkiem, za słabą promocję miała ta książka, dowiedziałam się, że powstała polska biografia Margaret Mitchell, uświadomiłam sobie, jak niewiele o niej wiedziałam. Poleżała w odmętach czytnika, aż w końcu, w środku czytelniczego kryzysu znalazłam na niego czas.
