"Doktor Zosia" - Ałbena Grabowska [Uczniowie Hipokratesa tom trzeci - finał]

 Są serie skazane z góry na sukces. Gdyby ktoś mnie zapytał, od czego to zależy, że książka jest jednogłośnie chwalona, to powiedziałabym, że wystarczy talent i pasja do tego, o czym się pisze. Tak wyglądały pierwsze dwa tomy z serii Uczniowie Hipokratesa przeplatane prawdziwymi opowieściami dla kluczowych, z punktu widzenia medycyny, postaci i porywająca fabuła. Fabuła względnie spokojne, bo skupiająca się na bohaterach, którzy, owszem przecierają szlaki w medycynie, ale prowadzą względnie spokojne życie, tymczasem „Doktor Zosia” ma rozgrywać się w Szpitalu Ujazdowskim w czasie wojny i Powstania, czyli w czasach dla medycyny i dla kraju bardzo ciężkich.

"Doktor Anna" - Ałbena Grabowska [ Uczniowie Hipokratesa, tom drugi]

 

Możemy debatować nad współczesnym feminizmie, polemizować z założeniami, a wiele osób uważa słowo feministka za największą obelgę. Wiele kobiet z wyższością stwierdza, że nie są feministkami, bo wspaniale być pokorną i poddaną mężowi. Trochę to deprecjonuje wszystkie te kobiety, które walczyły o to, żeby dziś był wybór, żeby każda z nas mogła sama podjąć decyzję, chcę być w domu, czy robić karierę. Ałbena Grabowska kolejny raz w porywającym stylu, będącym skrzyżowaniem Thorwalda z Dołęgą-Mostowiczem,  polska doktor Quinn, przeplatana historiami prekursorów medycyny.

"Doktor Bogumił" - Ałbena Grabowska [ Uczniowie Hipokratesa T. I]

Parę tygodni temu zobaczyłam zapowiedź nowej powieści Ałbeny Grabowskiej Doktor Bogumił, która ukazać się miała nakładem Wydawnictwa Marginesy i otwierać cykl Uczniowie Hipokratesa. Od lat kocham takie medyczne klimaty, a zwłaszcza osadzone w scenerii retro. Byłam pewna, że Autorka, która do tej pory celowała w opisywaniu niepokornych, twardych kobiet pójdzie właśnie w tę stronę, pokaże wydeptywanie przez kobietę drogę do studiowania medycyny, do bycia lekarzem. Powinnam była puknąć się w głowę, w końcu połowa XIX w Polsce to za wcześnie, w końcu minie parę dekad nim Bronia Skłodowska wsiądzie do pociągu by na Sorbonie zdobywać wykształcenie bo Warszawa będzie odmawiała wtedy kobietom nie tylko rozumu, ale i prawa do wiedzy. Dostałam jednak powieść pyszną, jakby napisał ją Dołęga-Mostowicz w kooperacji z Thorwaldem. Jest historia medycyny i tak awanturnicza Warszawa, że tylko patrzeć, aż zza rogu wychynie profesor Wilczur.