"Mroczny Eros" - Michał Rusinek [ o języku polityki - ponownie]

 Nie mogę sobie przypomnieć w jakich okolicznościach trafił do mnie pierwszy zbiór felietonów Michała Rusinka. Każdy z tych zbiorów leżał i czekał bardzo długo, aż się zlituję i przeczytam. Do lektury „Mrocznego Erosa”, skłoniła mnie premiera „Ptaka Dodo”, bo w przedmowie do tej książki wspomniany jest właśnie Eros, traf chciał, że ta część leżała u mnie przy łóżku. Sięgnęłam, zaczęłam czytać i przypomniałam sobie, jak wspaniale jest uczyć się – bawiąc. To też solidna podróż w czasie, bowiem znajdziemy tutaj felietony z roku 2020 i 2021. Niestety, refleksja nad historią, będzie mieć gorzki posmak, bowiem chociaż skończyła się pandemia i człowiek nie musi chodzić w maseczce, to rewolucja się nie dokonała, a jeszcze wybuchła wojna.

 

"Zero zahamowań" - Michał Rusinek

 

Kto z nas nie pamięta interpretacji wierszy na polskim. Moje lekcje polskiego z liceum do dziś odbijają mi się czkawką, gdy wspominam to myślenie, nawet nie tyle co autor ma na myśli, ale czego oczekuje OKE i jak nie wpaść w interpretacyjną pułapkę. Te zacne zajęcia odstraszyły mnie i odrzuciły od poezji na lata świetlne.  Minęły lata(nie świetlne, ale zwykłe) a ja powoli wróciłam do poezji, porzucając jednak analizowanie, a skupiając się na przeżywaniu. Tymczasem, z zaskoczenia wziął mnie Michał Rusinek wydając książkę o analizie tekstów piosenek. Leżała ta książka już długo na stosie, aż ja byłam uziemiona i miałam ją na wyciągnięcie ręki. Oczywiście zamówiłam już brakującą część tej trylogii(faktycznie jestem wychowana na Sienkiewiczu i to od okresu prenatalnego), kaskady śmiechu, masa odkryć muzycznych i co mogę powiedzieć, będziecie czytać fragmenty znajomym, rodzinie. Perła.

"Pokochawszy. O miłości w języku" - Jerzy Bralczyk, Lucyna Kirwil, Karolina Oponowicz

 Oceniałam jakąś książkę na good reads i zwróciłam uwagę, że w zakładce teraz czytam mam sporo rozgrzebanych książek, już nie tyle chodzi o książki, które chomikuję i planuję przeczytać, to przecież sporo książek fizycznie zaczęłam, leżą w promieniu maksymalnie pół metra od łóżka, a ja czekam, sama nie wiem na co. Od dwóch lat mam dalej zaczętą ksiażkę na którą ongi bardzo chorowałam, czyli wywiad rzekę Jerzego Bralczyka i Lucyny Kirwil Pokochawszy. O miłości w języku jako że leżała najbliżej łóżka(chociaż bardzo nisko, pod dziesiątką książek), stwierdziłam, że koniec tego gnicia. Przeczytam. I tak się stało.

 

"Pypcie na języku" - Michał Rusinek [ o polszczyźnie w felietonach]

Język polski nie ma lekko, większość Polaków uważa, że co to za filozofia, w końcu po polsku każdy mówi. Coraz więcej wychodzi książek o języku, o tym jak mówić, o tym jaki ten język jest bogaty, pełen potencjału, który my lekceważymy, bo jesteśmy niechlujni, chociaż czasami, przeciwnie, chcemy dodać sobie elegancji i podsłyszane wyrazy o eleganckim, według nas brzmieniu, wklejamy tam gdzie nie ma sensu. Chyba każdy z nas słyszał bynajmniej używane zamiast przynajmniej, bo przecież brzmi podobnie. Michał Rusinek, znawca języka i jego wielbiciel pokazuje, że z błędami językowymi jest jak z pypciem na języku, dostrzegamy, że coś jest nie tak, dopiero gdy coś nam przeszkadza, ewidentnie razi.  

"1000 słów" - Jerzy Bralczyk [ odpowiednie dać rzeczy słowo ]

Gdy byłam dzieckiem, sobota kojarzyła mi się z programami językoznawczymi, ciągle obiecuję sobie poprawić te umiejętności. A jednak ciągle czasu brakuje, a jak już się chwila znajdzie to coś innego mnie zaprząta. Jednak, gdy kilka lat temu wpadła mi w oczy pierwsza książka, w której między innymi profesor Bralczyk rozprawia o języku, odkryłam półkę z literaturą, której istnienia nie byłam świadoma, a przecież okazuje się, że to książki w sam raz dla mnie, że można rozmawiać o językowej poprawności dowcipnie, z humorem, bez zadęcia które często jako traumę nosimy po lekcjach polskiego. 1000 słów to druga po 500 zdaniach książka, w której Jerzy Bralczyk opowiada nam o konstrukcjach, zwrotach, które znamy z codziennych rozmów a nad którymi pewnie bliżej nigdy nie myśleliśmy. 500 zdań już trzy lata czeka(prawie) na przeczytanie, no cóż, jednak blogowe zobowiązania są poważniejszą motywacją.

"Trzy po 33" - Jerzy Bralczyk, Jan Miodek, Andrzej Markowski [ dlaczego kolektyw jest toksyczny a nie trujący, dlaczego pochylamy się nad tym a nie schylamy]

Niestety rzadko wśród głośnych literackich nowości, a jeszcze rzadziej wśród bestsellerów pojawia się książka, która rości sobie prawo do miana popularnonaukowej. Ponieważ poprzednia książka trzech bóstw polskiego językoznawstwa, po prostu mnie oczarowała, tym większą ochotą zapałałam, na najnowszą i to jeszcze zachęcająco zieloną. Nie miałam okazji przeglądać jej wcześniej więc nie wiedziałam czego się spodziewać. Jednak trochę zostałam wprowadzona w błąd, gdyż zasugerowano mi, przynajmniej ja tak to odczułam, że kompozycja tej książki będzie analogiczna do Wszystkozależy od przyimka a bynajmniej, tak nie jest.

"Na drugie Stanisław. Nowa księga imion." - Jerzy Bralczyk, Michał Ogórek [Imię to człowiek, istniejemy gdy się nazywamy]

Tak się złożyło, że moja rodzina nie zdradza inklinacji do dziwnych imion. Wyłączywszy przypadek cioci-babci, to moi krewni mają imiona normalne, takie które były normalne za ich czasów i do dziś jakoś się bronią. Obie moje babcie to Józefy, dziadek Piotr i Mieczysław, Tatko i Matek też w normie, tylko siostra babci – Teodozja. Pradziadkowie mieli niesamowitą fantazję…  Długo myślałam, że ona Teodora zwie się bo zdrabnia się ją Dozia. Do dziś przeżywam Teodozję… Mnie nazwać chcieli Zdzisławą, co wpędziłoby mnie do grobu… Tak – mam hopla na punkcie imion, imię to człowiek, potrafi sprawić, że ktoś już na wstępie ma przegwizdane, np. taki Mietek, wyobrażacie sobie prezydenta Mietka? Z drugiej strony, zwykle stosunek do osób je noszących określa stosunek do imienia i tak, imię może być piękne, może kiedyś nam się bardzo podobało, ale jeśli jakaś Beata odbiła nam chłopaka, to córki tak nie nazwiemy. W imionach jest siła, w końcu istnieje to co nazwane… dlatego z taką radością przyjęłam zapowiedź książki Na drugie Stanisław, w której panowie Bralczyk i Ogórek biorą na tapet imiona… miałam przy tym nadzieję, że mają podobny do mojego stosunek do tych nowych wydziwionych. Bo… Mamusiu i Tatusiu, gdybyście mieli mnie nazwać Dżesiką, to chyba wolałabym być Zdzisławą, na pewno wolałabym nią być. Zresztą, do dziś nią bywam…. I nie!! Nie Zdzicha, jak już to Dziunia : P