"Chory (k)raj. Jak naprawdę żyje się w Ameryce" - Alek Korab [ czy chciałabym mieszkać w USA?]

 

Parę lat temu odkryłam przypadkiem Podkast amerykański i to odmieniło moje sobotnie poranki. To ciekawe, bo ja nigdy nie żyłam fascynacją USA, nigdy nie marzyłam by tam wyemigrować, nie wierzę w american dream, więc co mnie wzięło na słuchanie co sobotę o tym co się dzieje w Ameryce? Na pewno z jednej strony zaspokaja to moją potrzebę zdobywania wiedzy, na pewno charyzma prowadzących podkast jest dla mnie lepem, od którego nie umiem się oderwać, a także ten podkast potwierdza moją tezę, Ameryka to nie jest wymarzone miejsce do życia. Przeglądając katalog nowości, rzucił mi się w oczy tytuł „Chory (k)raj. Jak naprawdę żyje się w Ameryce”. Prędko zaczęłam czytać i chociaż o większości tematów wiedziałam dzięki mojemu ulubionemu podkastowi, to jednak czytanie z perspektywy Polaka, jeszcze pochodzącego z Podkarpacia, było ciekawym doświadczeniem.

 

Ameryka jest najlepszym krajem na świecie. I najgorszym.

To miejsce, w którym wszystko – od jedzenia po rzeczywistość – pokrywa warstwa cukru. Tylko tutaj matka ma mniej praw niż pies, ketchup uznaje się za warzywo, a rachunek ze szpitala potrafi zrujnować życie szybciej niż sama choroba. Tu dzieci uczą się przetrwać atak uzbrojonego napastnika, zanim opanują tabliczkę mnożenia, a morderca, jeśli tylko jest przystojny, może zostać bohaterem narodowym.

Ameryka obiecuje nieograniczone możliwości, ale za wszystko wystawia rachunek.

Alek Korab mieszka w Stanach od dwunastu lat. Ma tam rodzinę, przyjaciół, firmę… i ataki paniki. Kocha ten kraj, ale widzi jego upadający mit. Zagląda więc tam, gdzie nie sięgają hollywoodzkie kamery ani turystyczne zachwyty, i pokazuje prawdziwą Amerykę, która jednocześnie fascynuje, szokuje, uzależnia i przeraża.

Bo jak żyć spokojnie, gdy każdego dnia zastanawiasz się:

– czy czarny dym pożaru nie przysłoni słońca na długie tygodnie?

– czy praca na trzech etatach wystarczy, żeby opłacić rachunki?

– czy nie zostaniesz zastrzelony, kiedy przez pomyłkę zapukasz do cudzych drzwi?

- i kiedy ten kraj przestał być rajem?

Pochodzący z Podkarpacia, a więc mój krajanin(sensu largo) Alek Korab jest tak naprawdę zwycięzcą na loterii american dream, mieszka w Nowym Jorku, żyje dobrym życiem, ma to o czym marzą nie tylko rzesze Polaków, ale dla wielu Amerykanów jest to też pożądany model życia. Co ciekawe, bardzo mało polskie, nie pławi się w samouwielbieniu, nie dowodzi, jak jest fantastyczny i ile to nie osiągnął, ale pokazuje wyraźnie nie tylko plusy, ale jednak głównie minusy życia w USA.

Książka jest podzielona na siedem rozdziałów poruszających najważniejsze aspektów życia. Zaczynamy od koszmaru opieki zdrowotnej. Bogata w anegdoty z życia autora i jego znajomych pokazują absurdy systemu ubezpieczeń zdrowotnych w Stanach. Bankructwa medyczne, problemy których w Europie nie znamy. Jak w Polsce zwichniesz nogę, jedziesz na SOR a nie szukasz szpitala, który cię obsłuży i zastanawiasz się, co obejmuje ubezpieczenie. Drugi rozdział opowiada o klęskach żywiołowych, które rujnują życie milionów Amerykanów, podnoszą ceny ubezpieczeń i oczywiście napychają kieszenie korporacji. Będą rozdziały o pracy Amerykanów(horror pracoholizmu, brak urlopów macierzyńskich, wszechobecny strach przed zwolnieniem), o wynajmowaniu mieszkań, ale i o cenach nieruchomości. Dowiemy się dlaczego ludzie w Ameryce tak chętnie zamawiają jedzenie, a na końcu mamy temat kontrowersyjny, czyli posiadanie broni.

Poruszyła mnie ta książka, a raczej podniosła mi ciśnienie. Naprawdę dziwię się, że ktokolwiek chce jechać i mieszkać w kraju, gdzie albo zastrzelą ci dziecko w szkole, albo padniesz na zawał od pracy po kilkanaście godzin dziennie, a lekarz albo ci spartaczy leczenie, albo koszty terapii pozbawią cię mieszkania, za które i tak płacisz bajońskie kwoty.

To jest świetna książka dla Polaka, który lubi narzekać. Jest dużo anegdot, opowieści z życia wziętych. Autor od dawna mieszka w Stanach, więc ma sporo własnych historii do opowiadania, a dodatkowo wplata historie swoich krewnych i znajomych, lub przytacza historie znanych lokalnie a potwierdzających jego tezę. Może mi trochę brakuje dla równowagi opowieści o tym co działa. Zakładam, że coś w tym kraju jest ok. Niby mamy informację o tym, że w USA mamy genialnych lekarzy, wspaniałych specjalistów, ale to jest wrzucone we fragmenty o tym, że szpitalom opłaca się trzymać lekarzy partaczy, którzy wycinają ludziom wątrobę. Przez pomyłkę.

Czytało mi się bardzo dobrze, ale ja lubię takie narzekanie, plus ciekawostki.