"Narzeczona i hrabia" - Joanna Wtulich

 

Na prozę Joanny Wtulich trafiłam całkowicie przypadkiem i ten fart z jesieni 2020 owocuje do dziś. Co kilka miesięcy zamieniam się w jedno wielkie oczekiwanie. Tym razem czekałam na czwarty – finałowy tom Sagi napoleońskiej. Nie jestem fanką jakąś wielką epoki napoleońskiej, ale raz na jakiś czas ciągnie mnie w tamte czasy(na marginesy, jako tło do czytania polecam ścieżkę dźwiękową z Napoleona tudzież z Wojny i pokoju). Siódmego lutego mieliśmy premierę najnowszej powieści Joanny Wtulich i zazdroszczę każdemu, który dopiero przygodę z tą autorką ma przed sobą.

 

"Skazaniec i panna" - Joanna Wtulich [ Saga napoleońska - tom trzeci]

 Z książkami, tak jak w życiu, często coś sobie założymy, wbrew faktom. Przecież słyszałam, że Joanna Wtulich przebąkuje, że tym razem niekoniecznie będzie trylogia. Jednak zaczęłam czytać trzeci tom z myślą, że oto mam w rękach finałowy tom. Ha ha ha. Alem kiep… Sama sobie jestem winna. Z drugiej strony, czy o wojnach napoleońskich można pisać inaczej niż z rozmachem? Będą spojlery, bo to jednak trzeci tom i jak ktoś chce niespodziankę, to niech zacznie czytać od pierwszego tomu i się cieszy, że nie musi czekać tyle miesięcy. Najpierw na tom drugi, a teraz trzeci. Swoją drogą czekanie na tom czwarty, będzie chyba najgorsze. Bo na tom trzeci czekałam trochę z przyzwyczajenia, tom drugi AŻ tak mnie nie podbił, za to trzeci. Ojjjj…

 

"Uciekinierka i ułan" - Joanna Wtulich [ Saga napoleońska - tom pierwszy]

Ja wiem, że jestem psychofanką Joanny Wtulich, od kiedy przypadkiem sięgnęłam po pierwszy tom Trylogii lwowskiej nie mogę żyć bez tego stylu, bez tych historii. Gdy tylko dowiem się, że wychodzi coś nowego od razu wrzucam do koszyka, klikam kup teraz gdy tylko książka pojawia się w przedsprzedaży. Tak było z Uciekinierką i ułanem, czekałam na wysyłkę z zapartym tchem. Porzuciłam zaczętą powieść, chociaż byłam sceptyczna. Nie przepadam za czasami napoleońskimi, jedyna powieść w tym klimacie jaka mnie ujęła to epicka Wojna i pokój, czytałam dwa razy, oglądałam kilka ekranizacja i zachwycam się księciem Bołkońskim i uważam Nataszę za skończoną idiotkę, ale jesteśmy tutaj w roku 1806 dopiero za kilka lat cesarz ruszy na Rosję, a tutaj w Polsce zaczyna się niezwykła historia.