Alan Rickman - nie żyje.

Mój najukochańszy aktor. Człowiek o głosie tak magnetyzującym, że aż hipnotyzował. Genialny Severus Snape, cudowny płk. Brandon. Aktor, który swoją grą po prostu czarował, był tak samo doskonały jako czarny charakter, jak i bohater romantyczny.

Nie ma go, przegrał walkę z rakiem i poszedł po wiecznego Oskara.

A mnie odechciało się czytać, będę oglądała Alana, owinięta w kołdrę!!!

Smutno mi

Kończy się epoka

Miałam o tym napisać wczoraj - nie byłam w stanie.
Miałam nagrać filmik o wspaniałej biografii z którą wczoraj się nie rozstawałam, czytając fragmenty. I radość mieszała się ze smutkiem, że człowiek, któremu kibicowałam od niepamiętnych czasów, który uosabiał piękno sportu, dobro ludzkości odchodzi z klubu, któremu oddałam serce.

Iker Casillas, to dzięki niemu płakałam ze szczęścia, Copa del Rey, Mundial, dwa Euro, Liga Mistrzów, Primiera Division, mogłabym wymieniać długo... Nigdy nie dał mi powodu do wstydu, był, jest dobrym człowiekiem, rzetelnym piłkarzem, lojalnym bramkarzem, a klub tak go potraktował. Znowu powtórka z Raula...

Odchodzi z Realu, a ja od wczoraj oglądam ten filmik i łzy kręcą mi się w oczach

Najgorszy listopad

tak bardzo za nią tęsknie...

Skończył się mój ulubiony miesiąc, który w tym roku był najgorszym. 

W moje urodziny, zaginęła moja kotka Melania. Niestety po pięciu dniach poszukiwań, wciąż jej nie ma. Chociaż wczoraj adoptowaliśmy Klarę, to jednak wciąż szukam na Melę i czekam. Znaliście Melkę z FB i z bloga, mam nadzieję, że niedługo pokażę Wam zdjęcie znalezionej Melanii. Tęsknię za nią i na każdym kroku napotykam pustkę. Nigdy nie byłam zakochana, nigdy nie miałam złamanego serca, pierwszy raz pokochałam tak mocno i teraz moje serce błąka się gdzieś, a może...

Tak bardzo tęsknię...

Od piątku nie jadłam, nie spałam, nie mogłam czytać, pisać... byłam w stanie tylko płakać i się zadręczać. Pracowałam automatycznie, lekcje pracowałam jak we śnie, do drugiej pracy chodziłam automatycznie. Postanowiłam dać dom Klarze, żeby zakląć los, żeby ktoś inny pomógł Meli do mnie wrócić, mam wielkie serce i znajdzie się tam miejsca dla wielu, wielu kotów.

Zanim TO się stało, czytałam i pisałam sporo...Przeczytałam piętnaście książek, co jest wynikiem - nienajgorszym. Grudzień będzie chyba gorszy. Przybyło do mnie sporo książek, sporo w związku z urodzinami, o których wolę nie pamiętać... są to opasłe, miłe dla oka tomiska, które mam nadzieję pokazać Wam wkrótce, będzie na co popatrzeć. Pokażę Wam tez Klarunię, która się oswaja. 

Książka, która mnie zawiodła:

"Wnuczka do orzechów"

trochę mniej, ale jednak poczucie niedosytu miałam po:

"Ty jesteś moje imię"

Na szczęście książek, które mnie zachwyciły było dużo więcej:

"Romanowowie. Imperium i familia"

"Samotność ma twoje imię"

"Trzy odbicia w lustrze"

"Patriotów 41"

"Korea Północna. Tajna misja w kraju wielkiego blefu"

Wybaczcie spokój na blogu, to że jeszcze nie odpowiedziałam na komentarze, ale naprawdę nie mogę się pozbierać, skupić... Jestem pusta... zginęło coś co tak kocham...

Zresztą popatrzcie na zdjęcia z podsumowania, jest Jej tam tyle... Jest piękna...