Ante que "Złudzenie"

Poproszono  mnie o zamieszczenie tej informacji. Jako że ta miłych rozmiarów cegiełka leży obok mego łóżka, i chyba jutro planuje iść ze mną do pracy, aby umilić mi okienko nie widzę powodów dla których miałabym tego nie wkleić. Mam nadzieję, że kogoś zainteresuje. :)

Dzisiaj publikujemy ostatnie już fragmenty bestsellerowego kryminału szwedzkiego   „Złudzenie” Thomasa Eriksona. Wszystkim, którzy czekają na pełny tekst książki przypominamy, że premiera już w przyszłym tygodniu.

Fragmenty dostępne są

http://www.youtube.com/watch?v=DRjtYYq214A

http://www.youtube.com/watch?v=xUlJ55Sxhhk

http://www.youtube.com/watch?v=T0X0vOO8ixA

 http://www.youtube.com/watch?v=GzDfYQjOqrs

Dla tych, którzy nie mogą doczekać się lektury „Złudzenia”, zdradzamy trochę informacji.

Podczas wykładu dla kilkusetosobowej publiczności, trener rozwoju osobistego Alex King staje się świadkiem brutalnego zabójstwa jednego z widzów. Niebawem zostaje zaangażowany w śledztwo. Wraz z komisarzem Gabrielem Hellmarkiem i komisarz Niną Mander tropi okrutnego mordercę, który w ciągu zaledwie tygodnia zdążył zabić w Sztokholmie dwóch biznesmenów. Okazuje się, że obie ofiary padły ofiarą szantażu, nim zostały zamordowane.

Równolegle poznajemy historię Fredrika Hellmarka, dziennikarza, brata komisarza Gabriela. Fredrik zmaga się ze zleceniem, które okazuje się śmiertelnie niebezpieczne. Sytuacja zaognia się, kiedy zleceniodawca grozi rodzinie Fredrika. Kim jest anonimowy zleceniodawca, który nie przebiera w środkach, byle tylko dostać zamówioną robotę na czas?

”Złudzenie” to ambitny debiut, na dodatek ambitny pod wieloma względami. Imponująca jest zarówno objętość książki, jak również jej treść. Autor, tak jak główny bohater jest behawiorystą, ekspertem od ludzkich zachowań i znawcą teorii Karla Gustawa Junga, mówiącej o różnych typach osobowości. Sprowadza się ona do podziału sposobu komunikowania się ludzi na cztery typy oraz odpowiadające im kolory: czerwonym żółty, zielony i niebieski.  Kiedy Alex King zostaje zaangażowany do śledztwa, wiele spraw zyskuje ostrość i głębię. King potrafi dostrzec rzeczy niewidzialne dla policjantów i przyczynia się do postępów w dochodzeniu. Nieoczekiwanie dla samego siebie nawiązuje też bliższą znajomość z inspektor Niną Mander ….” (www.boklogg.se)

Poprzednie fragmenty znajdziecie:

http://www.youtube.com/watch?v=5Tuw17t476o

http://www.youtube.com/watch?v=EMOdENSBzVQ

 http://www.youtube.com/watch?v=VUMkVuYEq1g

 http://www.youtube.com/watch?v=VY_-57RJfYo

"Czas Honoru. Przed Burzą" - Jarosław Sokół

Rok 1943. W okupowanej Polsce nasila się bezwzględny terror. Jednocześnie napływ świetnie wyszkolonych w Anglii „cichociemnych” – specjalistów od dywersji i sabotażu umacnia polskie podziemie.

Czas honoru. Przed burzą opowiada losy czterech spośród nich: egzekutora Bronka Woyciechowskiego, fałszerza dokumentów Janka Markiewicza, oficera wywiadu Michała Konarskiego oraz jego starszego rata Władka, szefa komórki łączności z Londynem. Ich przeciwnikiem jest ambitny szef Gestapo, były as policji kryminalnej Lars Rainer. Walka wywiadów, działania partyzanckie, akcje dywersyjne tworzą okupacyjną codzienność bohaterów.

Powieść jest kontynuacją losów czterech cichociemnych z powieści Czas Honoru, stanowiąc jednocześnie odrębną całość. Akcja toczy się na tle prawdziwych wydarzeń z przełomowego roku wojny, takich jak masakra na Wołyniu czy powstanie w warszawskim getcie.

 Kiepski pod względem książkowym ten tydzień jest. A w weekend do pracy, więc szału też nie będzie. Książką tego tygodnia jest bezsprzecznie „Czas Honoru. Przed Burzą” książkę zaczęłam czytać w ubiegłą niedzielę i wzięłam ja na drogę, ale z różnych przyczyn nie dane mi było jej poczytać. Toteż wieczorami podczytywałam ile mogłam nim morzył mnie sen. I nie mogłam się w książkę wczytać, wpaść po uszy, zaczytać się tak, że rzuciłabym wszystko i czytała. Sama nie wiem dlaczego.

Wierni widzowie serialu w niewielu punktach będą zaskoczeni. Akcja powieści trzyma się głównego koryta serialowego odpowiednika, najwyżej rozlewa się dodatkowymi wątkami, informacjami które uściślają charaktery i losy bohaterów(np. pominięte w serialu zupełnie powstanie w getcie).  Książka niewątpliwie wzbogaca serial, są wątki które się różnią. Tak jak pierwszy tom skończył  się tam gdzie pierwszy sezon serialu, tak książka również zaczyna się w podobnym miejscu. Władek został odbity, Czesław zginął podczas akcji odbijania syna. O ile w serialu mamy okres bezkrólewia Gestapo,  gdyż Keller leży ranny w szpitalu, tak tutaj akcja zaczyna się już po śmierci tegoż, gdy do miasta przybywa nowy szef warszawskiego Gestapo, Lars Rainer, którego w serialu świetnie grał Piotr Adamczyk.

Nie zauważyłam u siebie jakiejś patologicznej skłonności do czarnych charakterów, ale Rainer i w książce i w serialu jest grzechu wart.  Facet jest diabelnie inteligentny, przenikliwy, nie jest politykiem, Trzecia Rzesza ochodzi go tyle co zeszłoroczna zima, on jest policjantem, śledczym, on łapie ludzi łamiących prawo a używa do tego całej swojej – nielichej – inteligencji.  Akcja książki będzie się skupiała – od strony niemieckiej na próbie zniszczenia polskiego podziemia i w książce, chociaż w serialu bardziej, mamy wrażenie, że Lars ma ogromne szanse, jest inteligentny(wiem, że się powtarzam), przewidujący, gdyby nie to że Halbe rzuca mu kłody pod nogi Rainer bez trudu osiągnąłby cel. Nie tylko czytelnik docenia przenikliwość szefa Gestapo, Larsa doceni Margaret, archiwistka Guzika, grana w serialu przez Danutę Stenkę. Chłopcy tradycyjnie są niefrasobliwi. Zwłaszcza Guzik.

Jak zwykle bardzo irytowała mnie Lena która nie może się zdecydować czego chce, ma wieczne pretensje do Janka i naraża wszystkich na kłopoty. O ile w serialu irytuje mnie okrutnie Wanda, po zmianie aktorki ze świetnej p. Ostaszewskiej na tą drugą panią która budzi tylko moją irytację, przez co wątek Bronka i Wandy budzi najwyżej moje sarkastyczne uwagi i nie umiem się w niego zaangażować. Nie ukrywam, że najbardziej kibicuję Władkowi i Rudej.

Widzicie pewnie że możecie złapać mnie na niekonsekwencji. Z jednej strony piszę, że nie mogłam się zapaść w lekturę, a z drugiej strony widać, jak emocjonuję się losami bohaterów.

To prawda… miałam problemy w to aby przykleić się do książki,  Ale gdy już czytałam całym sercem towarzyszyłam bohaterom w wędrówkach po ich wojennych ścieżkach.

Polecam tą książkę nie tylko osobom, które stronią od telewizji i nie widzieli serialu. Uważam, że ta książka będzie doskonałym uzupełnieniem serialu, nie jest marnym dodatkiem, ale niezbędnym elementem do zrozumienia całości.

A jak ktoś nie widział serialu i nie ma zamiaru nadrabiać tego braku polecam tom pierwszy i drugi, brak znajomości serialu w niczym nie przeszkadza.

Poprzednia część
"Czas Honoru" - Jarosław Sokół

Va, pensiero, sull'ali dorate

Chyba mój najukochańszy utwór muzyki operowej.
Uwielbiam.


W listopadzie w Lublinie ma być wystawiana Nabucco. Myślałam, że Rodzice mi fundną wyjazd, bo niestety bycie wyrobnikiem edukacji nie jest zajęciem pozwalającym mi, w tej wczesnej fazie, na wyjazdy weekendowe, wprawdzie nie do Mediolanu, ale na Wschód też nie bardzo. Niestety Moi Najmilsi nie są wielbicielami Opery, uważają to za nieprzeciętne wycie, w związku z tym na urodziny pewnie dostanę jakiś bździągawy prezent typu buty, kurtka albo coś co zadowala kobietę w moim wieku, ale statystyczną. Ja czuję się w tym wypadku jak mężczyzna i wzgardzam przyodziewkiem(ba! nawet w papierach lekarskich mam wpisane, żem mężczyzna, więc co się dziwić).

Pozostaje mi tylko słuchać.

Przeczytajcie polski przekład tej pieśni, śpiewanej przez Chór Niewolników.
Wikipedia tak tłumaczy

Leć, myśli, na złotych skrzydłach;
Leć, odpoczywając na górach i pagórkach,tam, gdzie powietrze napełnione delikatnością i ciepłem ,
słodkim aromatem ojczystej ziemi!
Powitaj brzegi Jordanu,
zburzone wieże Syjonu.
O wspaniała utracona ojczyzno!
Drogie, fatalne wspomnienia!
Złota harfo dawnych proroków,
czemu milczysz wisząc na wierzbie?
Obudź pamięć w sercu,
opowiedz o minionych czasach!
Niech zabrzmi twój jęk,
tak gorzki, jak los Jerozolimy,
niech Bóg obudzi w tobie melodię,
która da nam siły cierpieć!


Uwielbiam...

Teraz przygotowuję się do weekendowych lekcji i słucham muzyki do "Jeziora łabędziego" i rozpływam się słuchając tej pięknej ścieżki, aż dusza ma wzlata ponad poziomy czytając o zasadach prawa pracy

"Czarna kawa" - Agata Christie

Sir Claud Amory, światowej sławy naukowiec, opracowuje wzór na nowy, śmiercionośny materiał wybuchowy. Przekonany, że ktoś z domowników próbuje wykraść ten wzór, wzywa na pomoc Herkulesa Poirota. Niestety, słynny detektyw przybywa za późno: koperta ze wzorem ginie, a sir Claud zostaje otruty... Jedną z podejrzanych jest synowa zmarłego, młoda i piękna Lucia, z pochodzenia Włoszka. Czy ona okaże się drugą Lukrecją Borgią?

 W ubiegłym tygodniu wysłuchałam kolejnego audiobooka do haftowania. Tym razem była to „Czarna kawa” sztuka napisana przez Agatę Christię, przerobiona na powieść. Audiobook zaskakująco szybko się skończył, zwykle książki Agaty nie są długie, ale ta starczyła na jedno popołudnie.

To kolejna opowieść z Herkulesem Piorotem, tym razem nieco nietypowo, bowiem słynny detektyw zostaje wezwany przed morderstwem, nie zostaje wezwany dlatego że ktoś dybie na życie zleceniodawcy. Zleceniodawca Claud Amory jest znanym naukowcem, który dokonał istotnego odkrycia, niestety obawia się, że ktoś z domowników chce wykraść wzór, który w niepowołanych rękach może zmienić losy historii, dlatego wzywa Belga. Niestety ułamki sekund przed przybyciem Jajogłowca Amory pada martwy. Okoliczności w których popełniono morderstwo znacząco zawężają krąg podejrzanych. To idealna okazja dla czytelnika aby zabawić się w detektywa. Jako że pierwotnie książka była sztuką, oznacza to, że mamy podsunięte, bardzo namacalnie, wyraźnie obrazy, jakby stop-klatki z filmu. Widzimy wszystko przed oczami duszy swojej.

Powiem Wam szczerze, ze książka jest dosyć bezbarwna, autorka Nas sprytnie zwodzi, ale czyni to zbyt jawnie co każe nam oczywiście odrzucać tak oczywisty ślad. Opowieść jakich wiele. Moim zdaniem nie pozostanie długo w mej pamięci, bo już po tygodniu niewiele pamiętam. Oczywiści słuchało się dobrze, Agata Christie mimo wszystko zawsze trzyma pewien poziom, ale naprawdę tym razem bez rewelacji.

Jest to zaiste bardzo lakoniczna opinia, ale książka ze względu na objętość, formę nie daje pola do szerszej wypowiedzi.

Nie wycofuję się naturalnie z planu poznania wszystkich opowieści z Herkulesem Poirotem

"Monsunowe dni" - Laila El Omari

Egotyczny romans z wyższych sfer, z plantacjami herbaty w tle. Rok 1875, urzekające bujnym pięknem południe Indii. Po rozwodzie i głośnym skandalu Katrina mieszka pod dachem swego brata, z dala od cywilizacji i uciech życia towarzyskiego. Jedynym wybawieniem od monotonii wydaje się małżeństwo z rozsądku, zawarte z tajemniczym Aidanem. Wniesiony przez Katrinę posag pozwala Aidanowi nabyć plantację herbaty w żyznym regionie masywu górskiego Nilgiri. Ale to przede wszystkim Katrina zajmuje się plantacją, bowiem Aidan ustawicznie znika z domu, każdorazowo wyszukując jakiś pretekst dla uzasadnienia wyjazdu. Co tak naprawdę robi? Katrina uświadamia sobie coraz mocniej, że nie wie niemal nic o swoim mężu, choć zaczyna ją łączyć z nim coś więcej niż tylko głos rozsądku… Nowa książka autorki "Zapachu drzewa sandałowego".

 Fejsbukowicze mający pecha posiadać mnie w znajomych wiedzą, że wyjazdy do Lublina to niestety test dla mojej silnej woli niekupowania książek. W sobotę byłam twarda. Wczoraj uległam. Udało mi się załatwić super ważną sprawę związaną ze studiami i pojechałam gdzieś na dziewicze dla mnie tereny miasta, aby nabyć dla Mamy mulinę(kupiłam przy okazji duży tamborek :D ) niestety w owym miejscu był sklep z książkami również(mulinę kupiłam i później zgubiłam) i Mama mnie podjudziła, że powinnam sobie kupić coś a conto studiów, pomyślnego załatwienia etc. No i łaziłam po tej biednie zaopatrzonej księgarni. Tak samo w Empiku w Stalowej Woli, bolą mnie księgarnie w których jest mniej książek niż u mnie w pokoju. Ale wypatrzyłam „Monsunowe dni”. „Zapach drzewa sandałowego” swego czasu bardzo  mi się podobał i miałam „Monsunowe dni” na liście „muszę mieć”. I psia jego kość nabyłam. Zaczęłam czytać gdy  jeżdżąc po całym Lublinie i sądząc po długości trasy pół województwa lubelskiego, dotarłam na Dworzec.  Jak wspomniałam „Zapach drzewa sandałowego” urzekł mnie klimatem, ale nie spodziewałam się że książka tej autorki mnie zachwyci do tego stopnia, że zarwę noc po wyczerpującym wyjeździe.

Indie – wiek XIX Katrina po upokarzającym rozwodzie(mąż zarzucił jej zdradę, wielokrotną oraz oskarżył ją, że nie jest ojcem jej syna), wraca w hańbie do brata. Jest pariaską, drzwi dobrych domów są dla niej zamknięte. Uznana została za ladacznicę, traktuje się ją jak skażone powietrze. Ale każdy jej ruch jest śledzony, musi być świętsza od papieża, ale i tak będzie na językach. Jest obciążeniemm dla brata i jego rodziny, dodatkowo jej były mąż, który wyrzekł się syna, jako rzekomo owoców zdrady, ożeniwszy się powtórnie nie ma dziedzica, jego żona nie może dać mu dziecka, spadkobiercy, chce odebrać jej syna. Wszystko wskazuje na to, że sąd przychyli się do jego żądania, przecież dziecka nie może wychowywać dziwka, a za taką uznano przecież Katrinę.

Aidan, drugi syna barona, pochodzi z doskonałej rodziny, ale jest tylko młodszym synem, gorszą partią, jak wielu młodszych synów wybiera karierę w wojsku, niestety taki jej rodzaj, że w oczach ojca uchodzi za próżniaka. Marzeniem Aidana jest plantacja herbaty, niestety jego żołd nie wystarczają na realizację tego marzenia, a ojciec odmawia sfinansowania tej zachcianki. Jedynym sposobem wydaje się poślubienie panny z dużym posagiem. A brat Katriny, zdesperowany, podstawiony pod ścianą przez sytuację siostry skłonny jest dużo zapłacić, aby ktoś pomógł jej odzyskać reputację.

Mamy do czynienia z umową każda ze stron coś zyskuje, ale też każda coś ryzykuje. Nie jest to bardzo oklepany temat w literaturze, ale na pewno bardzo dobrze poprowadzony i świetnie napisany.

Bohaterowie są żywi, mają wady i zalety, chociaż nie ukrywam, że Katrina bywa irytująca, wstępuje w związek małżeński z rozsądku, nie łudzi się że mąż ją kocha, ona także mimo wszystko, po tych wszystkich świństwach ze strony byłego męża hołduje w skrytości serca tej pierwszej miłości, a z drugiej strony wielokrotnie i niesprawiedliwie napada na Aidana czyniąc mu awantury niewiadomo o co. Czytelnik sam czasami nie wie o co ona się AŻ tak oburza, a co dopiero Bogu ducha winien Aidan. Aidan zaś moje panie jest mężczyzną idealnym. Idealnym, czyli nieistniejącym, ba! Niemającym prawa bytu, bo który facet pozna o czym kobieta myśli w każdej chwili. Aidan czyta w myślach najwyraźniej, ale nie wykorzystuje tego przeciwko żonie.

Właśnie czy takie małżeństwo ma prawo istnieć. Teoretycznie tak, żadna ze stron nie zakładała zaangażowania się uczuciowego, tylko wymiana, Katrina miała dzięki tej transakcji zachować synka i  zyskać wolność której pragnęła, oczywiście wszystko w granicach rozsądku, Aidan chociaż idealny kochanek, czuły postępowy facet wielu rzeczy żonie zabrania i odmawia, ją to rani a on wymawia się umową jaką zawarli przed ślubem. Nie byłoby zapewne żadnych spięć gdyby w sercu każdego z nich nie pojawiło się pragnienie czegoś więcej…

Gdy pisałam o Aidanie jako bohaterze idealnym przypomniał mi się „Jeździec miedziany”, jak pamiętacie, może, uznałam że jest świetny. Ta książka jest jeszcze lepsza, nie ma tych wad jakie często wymienia się przy okazji „Jeźdźca” chodzi mi o nadmiar erotyki, tutaj autorka zaledwie w kliku niezwykle subtelnych słowach napomyka, ale ma tak dobre pióro, większość rozmów Aidana i Katriny jest niesamowicie motylkowa, cud miód. Tak ładnie napisanego romansu dawno nie czytałam, polecam każdemu wielbicielowi tego gatunku. Tylko zaopatrzcie się w herbatę, gdyż akcja powieści rozgrywa się wśród plantatorów herbaty i gdy opisywane są gatunki odczuwa się potrzebę wychylenia filiżanki, albo dwóch, albo pięciu :P

To piękna ksiażka o miłości, nie tylko o spełnionej bo będą tam losy różnych par, miłość nieszczęśliwa, niezrozumienie w małżeństwie, kłamstwa i tajemnice. Także historia pierwszoplanowa Katriny i Aidana nie jest taka różowa i słodka, wydaje mi się, że mimo – stosunkowo – lekkiej formy można wiele wyczytać między wersami.

Dodatkowo książka jest ciekawym studium nad losem kobiet w Imperium Brytyjskim, zobaczcie mamy kobietę, która oskarżana nie ma jak się bronić, płaci za zachowanie ojca który nie chce dać jej mężowi wiecej pieniędzy, zostaje nazwana dziwką i każdy może jej rzucić w twarz taka obelgę, ona nie może się bronić, nawet rodzina jej męża nie będzie dla niej łaskawsza, wśród wszystkich ludzi, przyjaciół, jedynie jej mąż znajduje odwagę by bronić jej czci. Nieco lepszą pozycję mam wdowa, ale ta także musi walczyć z teściami o dziecko. Kobieta musi być zwiewna, eteryczna, ale powinna mieć hart ducha i siłę aby żyć na tym świecie w którym wymagano od niej by godnie reprezentowała męża była idealną kochanką, wspaniałą matką, ale nawet wypełnianie swoich obowiązków nie gwarantowało jej niczego, w każdej chwili mogła się znudzić mężowi, który mógł ją odesłać łatwiej niż psa, obrzucając uprzednio błotem i nie mogła się w żaden sposób bronić, kobieta była łatwą ofiarą, jej słowo nie znaczyło nic, słowo mężczyzny było prawem. W książce jest jedna sytuacja gdy mężczyzna zaleca się do kobiety, namawia ją aby została jego kochanką, chociaż na jedną noc, ta odmawia, on ją obłapia, ta się wyrywa. Ta kobieta nie może pójść do swojego męża poskarżyć się, bo mężczyzna zagroził jej, że w takiej sytuacji opowie, że z własnej woli była jego kochanką i to jemu uwierzą. Ona będzie zrujnowana i nawet jeśli mąż da wiarę jej słowom, jej reputacja i kariera jej męża legną w gruzach.

Drogie Panie nie żyjemy w łatwych czasach, ale mimo wszystko nie jest źle.

Powtórzę się, ale polecam bardzo,  bardzo : )

Tej autorki czytałam:
"Zapach drzewa sandałowego" 

"Trzy kobiety w dobie ciemności. Edith Stein, Hannah Arendt, Simone Weil" - Sylvie Courtine-Denamy

Łączyło je żydowskie pochodzenie i doświadczenie nazizmu. Portrety wielkich filozofek XX wieku, które w ponurej dekadzie 1933-1943 miały odwagę przeciwstawić się złu. Edyty Stein, nawróconej zakonnicy, która zginęła w Auschwitz, Simone Weil, myślicielki chrześcijańskiej, i Hanny Arendt, uczennicy Heideggera i Jaspersa, która po dojściu Hitlera do władzy zwróciła się ku historii i polityce. Zmuszone do życia na wygnaniu, musiały nie tylko zrozumieć potworną rzeczywistość, ale także znaleźć sposób na pogodzenie się z nią. O ich dzieciństwie, mistrzach, stosunku do własnej kobiecości i żydowskości, o tym, co je łączy a co dzieli, o wojnie i zagładzie, a także o idei ludu wybranego.

 Książkę przeczytałam już tydzień temu. Wzięłam ją pierwszego dnia w pracy, aby przed rozpoczęciem zajęć mieć coś do czytania, pod spadającymi liśćmi w parku. Spodziewałam się dobrej lektury. Nie spodziewałam się, że AŻż tak dobrej. Jak długo nie miałam ulubionej serii wydawniczej, tak obecnie „Sfery” są dla mnie absolutnym hitem sezonu, każda wciąga i daje do myślenia. Ta dodatkowo jest powieścią obowiązkową dla feministek, moim zdaniem pokazuje jak pokazać swoją wartość bez robienia z siebie idioty.

Ksiażka opowiada o trzech kobiet, Żydówek(wg. Nomenklatury nazistowskiej), które były świetnymi naukowcami, ale przyszło im żyć w nieciekawych czasach, jedna zginęła w Auschwitz i została beatyfikowana a następnie kanonizowana  na świętą Kościoła Katolickiego. Dodatkowo, jak przeczytaliście były kobietami, kobietami które postanowiły wybrać ścieżkę Nauki. Moi Mili to dziś nie jest łatwe, a co dopiero osiem dekad temu. Musiały więc walczyć ze swoim pochodzeniem i znosić lekceważenie oraz kłody rzucane im pod nogi bo dodatkowo były kobietami.

W książce przedstawiono najpierw ich życie u zarania, gdy były dziećmi, jakimi były córkami, poźniej jakimi studentkami, żeby przejść do ich prac, poglądów na różne sprawy, od  poglądu na własną kobiecość, pochodzenie, wyznanie, aż po tematy transcendentne. Przyznam się, ze za uposledzoną umysłowo się nie mam, nawet historię filozofii lubiłam, ale momentami mi się w głowie gotowało.

Ta ksiażka to na pewno spore wyzwanie intelektualne, wymaga skupienia i uwagi. Lubię myśleć, lubię rozważać, tutaj mam okazje, chociaż tematy niektóre… są trudne i dla przeciętnego zjadacza chleba to czarna magia.

Godne pochwały jest to że na rynku wciąż pojawiają się książki wymagające myślenia, dla człowieka, czytelnika, który chce nie tylko zapomnieć o otaczającym go świecie, ale także chce się czegoś dowiedzieć, zaznać dumnie brzmiącej uczty intelektualnej.

Ponieważ książka dotyczy czasów gdy Adolf Hitler doszedł do władzy znajdziemy na początku każdego rozdziału krótkie kalendarium, okresu o którym w danej cześci jest mowa z omówieniem sytuacji geopolitycznej co ułatwia orientację dla tych co historii nie znają na pamięć.

Trudne życie kobiet w trudnych czasach. Polecam. Naprawdę polecam, lektura trudna, wyczerpująca, dobrze ją czytać w ratach, ale naprawdę warta poznania. Szczególnie uwiódł mnie cytat jeden

Gdyby nam nie wybaczano, nie uwalniano z konsekwencji tego, co uczyniliśmy, nasza możliwość działania byłaby zamknięta w pojedynczym działaniu, z którego nie moglibyśmy się podźwignąć, na zawsze pozostawalibyśmy ofiarami tych konsekwencji, podobnie jak uczeń czarnoksiężnika, który nie znając zaklęcia nie może cofnąć czaru.

Hannah Arendt

"Tajemnica Noelle' - Diane Chamberlain

Czy istnieją granice wybaczenia?

Szanowna pani Anno, Trudno mi pisać o tym, co muszę pani przekazać, a przy tym zdaję sobie sprawę, że pani jeszcze trudniej będzie dać sobie z tym radę. Ogromnie mi przykro...
Niedokończony list to jedyny trop, który może odsłonić przed Tarą i Emerson przyczyny samobójstwa ich przyjaciółki, Noelle. Znały ją jako zaabsorbowaną swoim zajęciem, gotową do poświęceń położną, kobietę oddaną rodzinie i przyjaciołom, kochającą życie. Nie znały jednak całej prawdy…
Zagadkowy list, zdradzający istnienie bolesnej tajemnicy, stał się dla przyjaciółek zmarłej bodźcem do szukania prawdy o kobiecie o złożonej osobowości, która życie każdej z nich oraz losy trzeciej, nieznanej im osoby naznaczyła miłością i współczuciem, ale też zdradą i kłamstwem.

 Wzięłam się do książki ktorą nabyłam za ostatnią wypłatę. Więc nie minął miesiąc od jej zakupu, ale ja lubię książki tej autorki, to moja trzecia(muszę nabyć „Kłamstwa”) i podtrzymuję swoje uczucia, nadal cenię autorkę za to w jaki sposób buduje napięcie, rozwija akcję.

Noelle, tytułowa bohaterka z zawodu położna popełnia samobójstwo. Dziwne pradwa? Chociaż biorąc pod uwagę, że tytuł brzmi „Tajemnica Noelle” to możemy przypuszczać, że treść książki skupi się na odkrywaniu tajemnic o których zmarła nie chciała, lub nie zdążyła powiedzieć. A tych tajemnic jest wiele.  Jednak każdy kolejny sekret okazuje się gorszy od poprzedniego. Z ukrycia wychodzi prawda, mroczna i bardzo bolesna, może zburzyć spokój i szczęście wielu osób. Ale jej odkrycie, wydobycie na światło dzienne wydaje się być konieczne, dyktowane sumieniem, a gdy człowiek chce uciec, zmienić zdanie okazuje się, że jest za późno.

Tak. Zdecydowanie książka trzyma w napięciu, przyciąga jak magnes, nie można od lektury się oderwać. Całkiem tak jak od „Spójrz mi w oczy”. Porównanie nie jest przypadkowe, bowiem obie książki zahaczają o podobny problem, podobny, chociaż nie identyczny. Również w tej książce znajdziemy wiele pytań, które wymagają od nas udzielenia odpowiedzi.

Wasz Kasiek nie posiada potomstwa, ale nie wyobraża sobie uczuć bohaterek dramatu, kiedy się próbowałam w to wczuć, czułam jakby ktoś dał mi cios pięcią w brzuch(gdy był to jeszcze brzuch , a nie podstawka pod książkę i kubek z herbatą : P )brak tchu i coś niewyobrażalnie dławiącego, odbierającego oddech. Cenię autorów, którzy bez względu na to że dana sytuacja jest fikcją potrafią wzbudzić w czytelniku tak silne uczucia.

Nie tylko wątek głowny wart jest uwagi. Problemy Tary z córką również są ciekawą częścią historii. Cały proces żałoby, zagubienia, jakie przechodzi młoda dziewczyna, która owszem jest w wieku zawodów sercowych, ale na pewno nie powinna poczuć miażdżącej siły śmierci. Jasne dziewczyna przeżywa trudny okres, ale chyba już jestem tak stara że wczuwam się w sytuację Matki, bo zachowanie Grace mnie strasznie wkurzało a to jak zabiegała o względy chłopaka gwałciło moją kobiecą dumę. Nie wolno się tak zachowywać!! Jeśli facet jest na tyle głupi, żeby zawinąć ogon i odejść, jedyne co można zrobić to dać krzyżyk na drogę.

Na początku Noelle wydała mi się sympatyczną kobietą, ale wraz z upływem akcji straciłam tą sympatię, ciekawe czy Wy będziecie/macie tak samo.

Z dwóch przyjaciółek bardziej polubiłam Tarę, może dlatego że kocham „Przeminęło z wiatrem”? To Tarze kibicowałam z całego serca, może dlatego tak szybko straciłam sympatię do Noelle.

Żeby było jasne, to że jakaś postać wzbudziła moją irytację, nie znaczy że książka mi się nie podobała. Przeciwnie, cieszę się że wraz z tym jak czas mnie posuwa ;] jak rośnie liczba przeczytanych książek, wciąż są książki dla których zarywam noc, które wzbudzają we mnie masę uczuć, sprzecznych niekiedy, ale zawsze żywych, wrzących, jak woda na dobrą herbatę.

Wiem, że MUSZĘ kupić brakującą książkę Chamberlain „Kłamstwa” pewnie poczekam na jakieś wolniejsze środki, niestety w bliżej nieokreślonej przyszłości, albo aż któreś z prezentodawców się zlituje. Ale wiem, że to tylko kwestia czasu..

Zacznijcie czytać a nie będziecie mogli się oderwać, chociaż ja przez pierwsze kilka stron nie mogłam złapać blusa i zastanawiałam się czy złapie rytm tej książki. Jak złapałam, to niezłego szwunga!!

A i uważam okładkę za klimatyczną....

"McDusia" - Małgorzata Musierowicz

Książka w sam raz pod choinkę! Długo wyczekiwana kolejna część „Jeżycjady” pozwala znów zajrzeć do przyjaznego domu Borejków, akurat w okresie świąt Bożego Narodzenia. Przybycie Magdusi, córki Kreski, powoduje piorunujące zmiany w spokojnym życiu rodziny, a z okazji ślubu Laury uruchamia działanie osławionego Fatum. Śmieszna, miła, ale i refleksyjna powieść Małgorzaty Musierowicz jak zwykle podnosi na duchu i krzepi, bawi do łez i uczy, skłania do zastanowienia nad sprawami wielkiej wagi. Premiera 3 października 2012 r. ! Na Jesień ;)

 Na McDusię czekaliśmy długo, trzy lata od poprzedzającej ją Sprężyny. Wreszcie się doczekaliśmy, po wielu przekładankach premiery trzeciego października A.D 2012 pojawiła się. Przy pierwszej okazji udałam się do księgarni nabyć ten długo wyczekiwany tom  Jeżycjady. I Wracałam autobusem który jedzie najdłużej, byle mieć jak najwięcej czasu na czytanie.

Autorka przenosi nas do roku 2009, za pasem Boże Narodzenie i ślub Laury i Adama. Do Poznania znów przyjeżdża Magda, córka Kreski, ale dziewczyna ma chmurę na duszy, dodatkowo przybywa ze smutną misją, ma posprzątać mieszkanie po zmarłym pradziadku. Akcja kręci się wokół Magdy oraz zaaferowanej nupturientki, która jest spokojna jeśli chodzi o jej ślub, ale cała rodzina obawia się, że słynne rodzinne fatum zatryumfuje.

Mam mieszane uczucia. Chce się zakrzyknąć nihil novi. Bo dylematy sercowe Ignasia(którego bardzo lubię) i Józinka już były. Łusia sprzeczająca się z dziadkiem również. Gabrysia wiecznie dobra i kochana. Także. Wydaje mi się, że pisząc Jeżycjadę Autorka przegapiła znak Koniec. Bo owszem w poprzednim tomie mieliśmy piękną historię miłosną. Teraz musimy wierzyć na słowo, że Laura i Adam są w siebie wpatrzeni. Chociaż muszę być sprawiedliwa jest jedna scena zapierająca dech w piersiach.

Zresztą co tu dużo mówić, dla pokolenia Jeżycjady to kolejny tom obok którego nie można przejść obojętnie. Książkę się pochłania, może nie tak fenomenalnie jak Sprężynę, ale nie tak słabo jak „Język trolli”

Milo wrócić do domu Borejków, chociaż już zupełnie innych niż Ci z lat swojej świetności. Ja się wzruszyłam mimo wszystko, sceny w mieszkaniu Dmuchawca przyprawiły mnie o łzy. Taki głupi ze mnie człowieczek

Mam mieszane uczucia, najbardziej razi mnie powtarzalność, brak świeżości. Slyszałam kiedyś zarzuty, że Autorce najlepiej szło pisanie gdy była młoda i gdy miała dzieci w wieku swoich bohaterów. Wiedziała o co chodzi, teraz najwyraźniej nie rozumie świata, który stara się odtworzyć, ale bez zrozumienia.

W tej książce widać podobieństwa do Noelki, są to jednak namiastki tamtej magii.

Dodatkowo jeśli jesteśmy przy Noelce wciąż nie mogę wybaczyć Autorce jak porzuca ciekawych bohaterów. To nie pasuje do Borejków, że Elka, stryj i ojciec Grzegorza tam nie zaglądają. Jakoś to dziwnie się rozwinęło.

I wychodzi, że narzekam i narzekam a książkę pochłonęłam w jeden wieczór. I wiem, ze kolejną część przeczytam z ciekawością. Dając kolejną szansę tej serii. Tymczasem zaś może wrócę do powtórek, chociaż ja cały rok zdejmuję któryś tom Jeżycjady z półki i podczytuję, skutkiem tego rozsiane są te tomy po całym domu. Zawsze któryś jest pod ręką.

Wiem, że fani Jeżycjady i tak nabędą i przeczytają :P

||Szósta klepka || || Kłamczucha|| || Kwiat kalafiora||

||Ida sierpniowa|| || Opium w rosole|| || Brulion Bebe B.|| || Noelka|| || Pulpecja || ||Dziecko piątku||

||Nutria i Nerwus|| || Córka Robrojka|| ||Imieniny || ||Tygrys i Róża|| ||Kalamburka|| ||Język Trolli || ||Żaba||
||Czarna polewka|| || Sprężyna|| || McDusia|| ||Wnuczka do orzechów||

"Przyjaciele na zawsze" - Danielle Steel

Początkująca modelka, gwiazda futbolu, obiecujący lekarz... Młodzi Amerykanie w normalnym-nienormalnym labiryncie życia. Dwie dziewczynki i trzech chłopców – spotkali się w zerówce i stali się nierozłączni. Odnosili sukcesy w nauce, zdobywali sportowe laury. Porwani przez dorosłość, nie zawsze potrafili sprostać jej wyzwaniom. Przemoc, narkotyki, zawiść, głupota – czy Wielka Piątka ze szkoły z San Francisco stawi im czoło? Co się stanie z Gabbie, piękną jak mała księżniczka? Kogo pokocha Izzie? Z czym będzie się zmagać Andy? Autorka zabiera nas w podróż przez dziesięciolecia i przez Amerykę, której rytm wyznacza wyścig szczurów, a o prawdziwą miłość trzeba zawalczyć. Na szczęście u boku zawsze jest przyjaciel na zawsze!

 Wprawdzie mam dwie inne książki w kolejce… ale  dla tej ostatnią noc zarwałam. No i dowodzi to, że nie warto tkwić w stereotypach, można dużo stracić. Były czasy dawne, gdy chciałam spalić na stosie wszystkie książki pani Steel  które przyniosła Mama z biblioteki, zaczytywała się w tych romansidłach, które moim zdaniem były przykładem degrengolady literatury, i jaki  jest sens skoro już na początku wiadomo, że ona będzie z nim, niewiadome są tylko perturbacje po drodze oraz to ile i w jakich pozycjach będą uprawiali seks. Jednak kilka takich książek przeczytałam, miałam szczęście bo NAWET się mi podobały. A że ostatnio miałam potrzebę płytkiego romansidła sięgnęłam po książkę „Przyjaciele na zawsze” chociaż po opisie z okładki nie mogłam się dopatrzeć soczystego romansu w treści… No nic, zaczęłam czytać. Na początku tylko dobrze mi się czytało, a później musiałam wiedzieć jak to się skończy.

Moje przesłanie, nie warto się uprzedzać do autora, mógł On napisać bilion słabych książek i wtedy macie prawo rzucić takim chłamem o kant czego tam chcecie, ale jeśli się uprzedzicie, możecie przegapić tą  kolejną, perełkę, która wyciśnie z Was łzy, przykuje Waszą uwagę i zapewnie miłe chwile spędzone na lekturze.

„Przyjaciele na zawsze” to zapis losów piątki przyjaciół, ich wspólna droga zaczyna się pierwszego dnia w szkole, zadzierzgnięta wtedy nić porozumienia, trwa przez lata nauki. Są nierozłączni, chociaż życie każdego z nich nie jest usłane różami, chociaż cała piątka różni się od siebie, czasami tak diametralnie, że czytelnik zastanawia się co łączy odpowiedzialną i poukładaną Izzie z Gabby- różową gwiazdeczką. Jaki wspólny mianownik ma ambitny Andy i mięśniak Billie. Okazuje się, że przyjaźń chadza różnymi ścieżkami. Trzech chłopaków i dwie dziewczyny są ze sobą, wbrew kłodom rzucanym im przez los, mają problemy w szkole, w rodzinach, w życiu osobistym, nic nie jest w stanie rozluźnić ich przyjaźni. Wreszcie kończą szkołę i idą do college`ów, każde w swoją stronę, dopada ich życie, jeszcze brutalniejsze, które tak mało wspólnego ma z tym które sobie wymarzyli. Nic nowego prawda? Życiowe przeszkody nadal nic im nie robią, rozbijają się o ich przyjaźń, jak burzliwe fale sztormu o latarnię morską.  Co jednak rozproszy przyjaciół? Co zada im cios? Czy znajdą swoje miejsce w dorosłości? Przeczytajcie.

Książka jest lekką lekturą, idealną na ulewny wieczór. Autorka która zasłynęła raczej z romansideł, pokazał, że tematy obyczajowe również ją interesują, oczywiście kwestią dyskusyjną jest czy potrafi sobie z nimi poradzić, moim zdaniem średnio. Steel szkicuje wiele problemów, ale tylko szkicuje, nie potrafi oddać głębi, relacjonuje je w telegraficznym skrócie i wyczuwa się, że to jednak w wątkach romansowych się spełnia. To może przeszkadzać, jeśli szukamy książki która będzie receptą na problemy dojrzewania i wkraczania w dorosłość.

Osobiście spędziłam świetny wieczór i kawałek nocy na lekturze, dosłownie nie mogłam się oderwać. Jest to książka inna od tych które do tej pory czytałam, a które wyszły spod pióra tej autorki.

Jestem bardzo pozytywnie zaskoczona tą książką, przyznam się, że nie miałam jakichś ogromnych oczekiwań, ale i tak byłam miło zdziwiona, że tak dobrze się bawiłam, że mogłam się wzruszyć i tak zaangażować w losy bohaterów.

Polecam i apeluję, nie uprzedzajcie się!

Jakie to cudowne uczucie, zaczytać się do późna!

Nałóg goni nałóg.

W ubiegłym tygodniu zakończyłam stawianie krzyżyków, teraz muszę kontury zrobić, z koralików zrezygnuję, bo nie wiem czy ten obrazem oprawię(powód jest prosty, u Nas każdy skrawek wolnej ściany jest przykryty książkami, nie ma gdzie wieszać, ładniejszych haftów Mamy a co dopiero moich paskudztw), myślę aby wszyć tą Madame na torbę, którą zamiaruję uszyć, byłaby doskonała do noszenia książek, teczek i notatek do pracy. Tylko, że chyba do szycia czegoś tak solidnego nie mam kompetencji.

Całkiem możliwe, że komuś podaruję ten obrazek, ale tu się pojawia problem oprawy. Zwykle daję nieoprawione, albowiem ramkę łacniej ktoś dobierze jeśli wie w jakim stylu ma pokój w którym chce obrazek zawiesić.

W każdym razie zaczęłam kolejny haft, większy, ale w tej samej tematyce. Bawię się w Vivaldiego igły i kanwy i tworzę swoje cztery pory roku.

Obrazek jest większy i bardziej pracochłonny, nie widać, ale haftowany jest czterema kolorami. Zdążyłam już przesłuchać przy haftowaniu audiobook "Czarna kawa", teraz słucham "Rodziny Curie" i "Śmierci w chmurach", ale z naciskiem na "Rodzinę Curie" bo na tą książkę miałam ochotę od sześciu lat....


Ostrzegam Was!!! Igiełkowanie wciąga.... I tak z nałogu czytelniczego wpadłam w hafciarski.... moje oczy błagają o litość, w końcu stracą do mnie cierpliwość i pójdą w siną dal.... ehhh


A tak zapytam, co sądzicie o nagłówku? może być?

"Kot wśród gołębi" - Agata Christie

W pawilonie sportowym ekskluzywnej szkoły dla dziewcząt zostaje zamordowana nauczycielka gimnastyki. Wkrótce potem w tym samym miejscu ginie następna osoba. Ktoś najwyraźniej szuka czegoś w szafkach ze sprzętem sportowym. Sprawą zajmuje się wywiad wojskowy, podejrzewa się bowiem, że tym czymś, czego poszukuje zbrodniarz, są klejnoty szejka pewnego islamskiego państwa, który zginął w podejrzanych okolicznościach. A jego kuzynka i niedoszła małżonka jest uczennicą szkoły w Meadowbank... Klejnoty odnajduje czternastoletnia Julia i bardzo rozsądnie zwraca się o pomoc do Herkulesa Poirota. Tymczasem pada następny trup, a księżniczka Shaista zostaje porwana...

 Ludzie mnie pytają. Dziewczyno, czytasz, haftujesz, spotykasz się z ludźmi, pracujesz i robisz jeszcze sto różnych innych rzecz. Pytanie – kiedy??! – już odpowiadam. Opanowałam sztukę robienia kilku rzeczy jednocześnie. Dlatego coraz bardziej doceniam robótki ręczne  w trakcie słuchania audiobooków. Dziś opowiem Wam o kolejnej książce Christie, którą słuchałam kończąc jedną robótkę i zaczynając kolejną. Już widzę, ze moja aktualna będzie BARDZO pracochłonna i wielu książek zdążę wysłuchać.

Przedostatnio słuchałam książki pod tytułem „Kot wsród gołębi”. Jak widzicie nadal lecę listą książek z Herkulesem Poirotem w roli głównej. Dobrze mi idzie, zabawa jest przednia. Chociaż przy tej książce zaczynałam się obawiać czy ktoś się nie „walnął” przy wpisywaniu tego tytułu na listę książek z Belgiem w roli głównej. A to dlatego, że zanim pojawi się Jajogłowiec, czas mija, mija i nikt nie myśli o wzywaniu zadufanego w sobie detektywa.  Inna sprawa, że nim padnie trup też mija sporo czasu, czy ten czas się dłuży? Nie! Słuchałam z zainteresowaniem leniwie snutej opowieści,  bo cała opowieść jest taka niespieszna, mimo emocji, wątpliwości, nie wyczuwa się tej szybkiej akcji, która czytelnikowi przyspiesza oddech. Dla niektórych to pewnie będzie wada. Dla mnie to akurat zaleta, że nie dostaję zapalenia zojdek od samego czytania, tylko mogę się rozkoszować lekturą i próbować odgadnąć kto właściwie zabił.

Akcja powieści zaczyna się w fikcyjnym kraju w którym panują nastroje rewolucyjne. Szejk postanawia ujść z tego kraju, aby ratować swoje życie, ma zamiar uciec samolotem ze swoim przyjacielem i pilotem, przed lotem daje mu klejnoty, majątek rodzinny, aby ten go gdzieś ukrył, w razie lotniczej katastrofy której się obawia nie chce by klejnoty znajdowały się przy nich. Pilot idzie do pokoju hotelowego swojej siostry, mam zamiar powierzyć jej drogocenne kamienie, ale jej nie zastaje. Wie że jest śledzony, wie że po wyjściu z pokoju siostry, pomieszczenie zostanie dokładnie przeszukane. Ma niewiele czasu na myślenie, rewolucja to może kwestia dni, a może godzin…

Okazało się, ze rewolucja była kwestią chwil, szejk wraz z pilotem giną w katastrofie samolotu, tuż po wybuchu rewolucji. Kraj ogarnia chaos.

Tymczasem w Anglii w prestiżowej szkole Meadowbank rozpoczyna się trymestr, nowe nauczycielki, nowe uczennice. Sama śmietanka i błękitna krew. Jedno niepokojące zdarzenie może zwiastować problemy, ale czy ktoś by się spodziewał, że w niedługim czasie w pawilonie sportowym zostaną znalezione zwłoki nauczycielki gimnastyki? Co się stało tej nocy, dlaczego pawilon sportowy?

Mówi się,  że w swoich powieściach Agata Christie podaje czytelnikowi wszystkie e informacje potrzebne do rozwiązania zagadki. To jest jedna z tych książek w której moim zdaniem(poprawcie mnie jeśli się mylę) nie ma szans na wskazanie sprawcy, nie chodzi mi o pewne zawiłości, ale czytelnik po prostu nie ma dostępu do wszystkich przesłanek, na podstawie których Herkules Poirot znajduje sprawcę. To że morderstwo ma związek z klejnotami jest proste, ba! Nawet miejsce ukrycia kamieni jest do odkrycia, w sumie wpadłam na to dużo wcześniej, ale to tak banalne, że nie przynosi mi to zaszczytu. Ale zgadnąć kto zabił? Zwłaszcza, że trup nauczycielki gimnastyki nie będzie jedynym…..

To nie takie proste.

Podejmujecie wyzwanie? ; )

wrześniowe podsumowanie

Zaczęła się piękna jesień. Jesień jaką lubię. Pora roku wymarzona do zagrzebania się z książką, pysznym gorącym earl Greyem lub herbatką od której ostatnio jestem uzależniona, w sumie jest to napój herbaciany z Ekolandu, albo biedronkowy odpowiednik(równie pyszny), bo tego z ekolandu wiecznie w sklepach nie ma. Napój jest wieloowocowy, multiwitamina, oprócz wielu witamin, może zawierać całą tablicę Mendelejewa. Nic mnie to nie obchodzi. Do czytania sprawdza się idealnie!

Miałam dwa założenia na miesiąc wrzesień. Miałam przeczytać przynajmniej 2 książki z Herkulesem Poirotem w roli głównej. I dwie przeczytałam, dodatkowo dwie przesłuchałam, z czego recenzja jednej(już w sumie dwóch) czeka. Audiobooki ruleees!!!  Haftuję sobie kolejną porę roku i dziś zdołałam przesłuchać auiobooka „Czarna kawa”.

Miałam przeczytać co najmniej 17 książek. Przeczytałam we wrześniu 18, bo dwie recenzje z wrześniowych recenzji ukażą się w październiku.

To był bardzo udany miesiąc i książkowo i prywatnie : ).

Książkowo było to miesiąc tak udany, że nie wiem czy będę umiała wybrać książkę najlepszą i najsłabszą. Stosunkowo słabą był „Wielki Gatsby”. Jeśli chodzi o najlepszą…  niech będzie „Jeździec miedziany” bo siedział mi w głowie. Chociaż to wybór chwili. „Spójrz mi w oczy” zasługuje na osobną kategorię

Książek przybyło do mnie ZA wiele! W tym miesiącu z konieczności się to zmieni.

Tak zastanawiam się czy do statystyk wrzucać liczbę przeczytanych stron. Myślicie, że ma to sens?

W związku z haftami wrzesień to rekordowy miesiąc pod względem audiobooków. Trzy!! Do tej pory rekord to był dwa. Idzie ku lepszemu. A obrazka przybywa. Kolejnego. Bo Madame Butterfly krzyżykowo zakończona :D  Ale jeśli chodzi o oczy to czuję, że nie idzie ku lepszemu :P

Jeśli chodzi o plany na ten miesiąc. Będę chciała nabyć na pewno „McDusię” i „Podróż do miasta świateł”. Te książki chcę przeczytać, nie obiecuję, że je kupię już  w październiku. Muszę pozbyć się troszkę nieprzeczytanych książek z półek i zamienić je na te które znam i mam nadzieję kocham : P

Co do przeczytanych książek…. Praca i studia. Wszystko weekendowo. Czyli 15 książek powinno być ok.

Teraz właśnie deszcze bębni o dach… zaraz przyjdzie moje rozdarte dziecko i będzie przekonane, że moje łóżko oddane mi zostało w chwilowe posiadanie…. Nic trzeba zrobić sobie herbatkę i termofor : ) postanowiłam, ze twarda będę nie mientka i do połowy października wytrzymam spanie pod kocem :P a później – witaj pierzynko…

Ściskam Was jesiennie i wracam do świetnej książki, którą miałam przeczytać w ramach wyzwania Trójka e-Pik, ale nie zdążyłam a „Trzy kobiety w dobie ciemności” świetne są!!!

"Brzydka miłość" - Jacek Getner

„Brzydka miłość” to zbiór krótkich opowiadań autorstwa Jacka Getnera, scenarzysty (“Klan”, “Daleko od noszy”, “Malanowski i partnerzy") i pisarza.

 Myli się osoba, która sądzi, że przez cały weekend intensywnie czytałam książki i teraz zasypię Was zbiorczo recenzjami. Książki czytałam, ale to były podręczniki, zasypać, zasypię :P  Ale nie będzie ich znowu wiele. Od razu lojalnie uprzedzam, że na weekendach na których pracuję moja aktywność blogowa będzie niska. Dlaczego? Bo jestem tak wymięta, że po tylu godzinach gadania nie mogę zebrać myśli :P

Dzisiaj chcę Wam opowiedzieć o książce która przeleżała u mnie sporo, czas -  kiedy  było o niej głośno przeleżała wysoko na półce, nad moim łóżkiem. To ze w akcie zemsty nie spadła mi na głowę to jakiś cud. Co mnie nie mogło przekonać do tej książki, może nawet  jakoś odpychało,  uprzedzanie – z którym walczę – do opowiadań,  Objętość, nie lubię książek cienkich, ledwo człowiek się wczyta, już musi kończyć. I proszę Państwa książka jest z szaty graficznej podobna do książki telefonicznej. Nie widziałam jej w żadnym z miejsc w którym się zaopatruję w książki, a jeśli  tam była, mogłam ją przeoczyć. Bo nie rzuca się w oczy zupełnie. Ale szukałam czegoś na półce i akurat książka mi w ręce wpadła. Toteż w piątkowy wieczór wzięłam się za lekturę. I się zaczęło.

Jedne moje obawy się spełniły, drugie nie. Książka zdecydowanie za szybko się skończyło, ale moje uprzedzenia dotyczące opowiadań okazały się kolejny raz urojeniami szaleńca. Jeśli ktoś ma dobre pióro, potrafi opowiedzieć sprawnie dobrą historię, nie musi tego czynić przez 2000 stron, wystarczy kilka, kilkadziesiąt trafnie dobranych stron, lepszych przecież jest niż dwieście stron, które nic nie wnoszą, nie wywołują żadnych emocji.

Jacek Getner w zbiorku opowiadań „Brzydka miłość”  wydał trzydzieści opowiadań. Opowiadań, które wzbudzają naprawdę najróżniejsze emocje, od wzruszenia – po irytację. Nie irytuje opowiadanie, styl, czy autor, ale bohater. A moim skromnym zdaniem książka powinna wzbudzać w czytelniku wszystkie uczucia, wyłączywszy znudzenie.

Autor przedstawia różne historia, nie tylko ckliwe i przewidywalne, ale różne, potrafi przy tym człowieka tak zaskoczyć, że chwilę zbiera się myśli. Postacie są odmalowane z zegarmistrzowską precyzją. P. Getner ma w piórze coś takiego, że potrafi pokazać czytelnikowi dokładnie to co ma zobaczyć.

Nie sugerujcie się tytułem, to nie jest kolejny zbiorek romansowych opowiadań dla pensjonarek, to nie jest lekka lektura, ona raczej zmusi Was do refleksji, zmonopolizuje Wasze myśli. Nie obiecujcie sobie, ze będziecie czytać, dajmy na to jedno opowiadanko dziennie. Nie dacie rady się powstrzymać!

"Anna German o sobie" - Mariola Pryzwan

Mariola Pryzwan - autorka biografii Haliny Poświatowskiej, Zbigniewa Cybulskiego i Władysława Broniewskiego - wydaje już drugą książkę poświęconą Annie German, jednej z najwybitniejszych gwiazd polskiej estrady. Pozycja wychodzi równo 30 lat po śmierci popularnej wokalistki. Zawiera 164 fotografie, pochodzące głównie z rodzinnego archiwum, a także prywatne listy i dokumenty.

Mariola Pryzwan losami piosenkarki interesuje się od dawna, jest też wielbicielką jej talentu. Książka "Tańcząca Eurydyka" zawierała wspomnienia znajomych, przyjaciół i krewnych artystki. Tym razem biografka postanowiła oddać głos samej Annie German. Pozbierała jej wypowiedzi z audycji radiowych, prasy polskiej, rosyjskiej i włoskiej. Zadanie nie było łatwe, ponieważ gwiazda nie lubiła udzielać wywiadów.

Dzięki lekturze publikacji "Anna German o sobie" poznamy wiele szczegółów z ciekawego życia piosenkarki. Przeczytamy o dzieciństwie spędzonym w środkowej Azji, o studiach geologicznych na Uniwersytecie Wrocławskim, o współpracy z teatrem studenckim Kalambur, o sukcesach na festiwalach w Opolu, Sopocie, San Remo i Ostendzie. Dowiemy się sporo na temat pobytu Anny German we Włoszech, na temat jej tragicznego wypadku samochodowego, długotrwałej rehabilitacji oraz heroicznej walki o powrót na estradę. Zobaczymy Annę German nie tylko jako wielokrotnie nagradzaną wokalistkę, ale również jako wrażliwego, ciepłego i dobrego człowieka. Przeczytamy, o czym marzyła, co myślała o szczęściu, jak pięknie mówiła o swojej babci, matce i synku...

Jak już wiecie bardzo lubię biografie. Nie przepadam zbytnio(co do zasady) za biografiami ludzi bardzo współczesnych, którzy żyją, tworzą wciąć(chociaż wiecie że mam tu wyjątki).  Niekoniecznie książka ma opowiadać dzieje osoby, która umarła wiele wieków temu, ale zbyt wielu cele brytów teraz wydaje książki, które są tylko czczą gadaniną, ludzie ci nie mają co powiedzieć i o nich nie ma co opowiadać, podsycają w ten sposób chyba swoją megalomanię, dolewają oliwy do tego ognia popularności, jakby bojąc się, że jeśli w danym tygodniu nie będzie o nich głośno – znikną.

O Annie German słyszałam dużo od mojej Mamy, która jest fanką i często przychodzi do mnie marudząc, żebym puściła coś Anny German, dlatego gdy zobaczyłam tą książkę w zapowiedziach pomyślałam o Mamie. Dlatego ta książka tyle czekała na przeczytanie. Porwała mi ją Mama i długo nie chciała oddać, czytała, a później tylko sobie przeglądała.

Wreszcie dorwałam się ja. Czy wspominałam, że lubię książki ładnie wydane, szyte i porządne, które czytam bez lęku o to że rozlecą się w mych dłoniach jak kilkusetletni manuskrypt? No to uwielbiam. Od samego początku książka zachwyciła mnie wizualnie, masa zdjęć, ładne wydanie. No, ale dużo rzeczy zapakowanych jest w ładne opakowanie a w środku okazuje się, że bida z nędzą.

Zaczynam czytać, a tu zonk. Spodziewałam się biografi, takiej wiecie – tradycyjnej – urodziła się, jako dziecko lubiła, itp. A nie wiem dlaczego nie zwróciłam uwagi na tytuł. Dlaczego on mi nie dał do myślenia. „Anna German o sobie”. Anna German nie lubiła mówić o sobie, autoka postanowiła więc z wywiadów które piosenkarka-geolog udzieliła opowiedzieć o osobie Anny German.

Książka jest podzielona na części, które dotyczą wybranych aspektów życia piosenkarki, dowiemy się dlaczego poszła, na takie, a nie inne studia, jak podobało jej turne po Włoszech,  ja sama dowiedziałam się dużo o Jej wypadku, nigdy nie myślałam że był tak poważny.

Chyba pierwszy raz spotkałam się z takim sposobem napisania biografii i musze powiedzieć, że bardzo mi się to podobało, nie jest to wyrywanie zdań z kontekstu, tak modne teraz, aby kogoś ośmieszyć, czy zdyskredytować, to danie ostatniej szansy na opowiedzenie swojej historii, osobie, która nie ma szans sama się wypowiedzieć.

Autorka wykonała ogromną pracę, zebrała tyle zdjęć, tyle wywiadów, przeglądnęła i wybrała te najciekawsze, przedstawiające Annę German w pełnym świetle.

Polecam bardzo gorąco, a od wczoraj słucham prawie tylko tego

"Słonie mają dobrą pamięć" - Agata Christie

Oboje znaleziono nad urwiskiem, zastrzelonych. Policja nie mogła stwierdzić, czy to żona zabiła męża, a potem siebie, czy też mąż zastrzelił najpierw żonę, a siebie potem. zbadano kule i tak dalej, sama pani wie, ale sprawa okazała się bardzo trudna. Policja uważała, że było to podwójne samobójstwo.

 Moja przygoda z audiobookami zaczęła się od powieści Christie. Próbowałam do haftu posłuchać kontynuacji Trylogii Sienkiewicza, ale coś nie mogłam się wciągnąć. Sięgnęłam więc po kolejną książkę mojej – ostatnio- ulubionej autorki. Książka chodziła za mną, co i rusz w księgarni się na nią natykałam, ale ciągle coś innego wygrywało. Raz tylko wygrał zdrowy rozsądek. Zaczęłam wiec słuchać kryminału „Słonie mają dobra pamięć”. Ja haftowałam, Mama się plątała po domu, nie widziałam, że słucha, do czasu aż zaczęła mnie rugać za każdą przerwę w czytaniu. Nigdy nie pomyślałabym, że Mamę wciągną książki w wersji audio. Moi Drodzy, nie jest ważny wiek, trzeba spróbować!! A jest duża szansa, że ta forma czytania książek, podczas wykonywania innych czynności przy których czytać się nie da – wciągnie i Was.

Ta książka jest jedną z ostatnich z Herkulesem Piorotem, miałam już kilka  mniej entuzjastycznych przygód z powieściami z tego okresu, więc nie ukrywam, że podeszłam sceptycznie. Tyle że haftowałam, a wtedy i tak nie czytam, bo mam tylko dwie ręce i dwie gałki oczowe. Więc pomyślałam – wszystko jedno. Niespodziewanie szybko się w opowieść wciągnęłam, wprawdzie wstęp jest przydługi, chociaż w porównaniu z obecnie słuchanym „Kotem wśród gołębi” to pikuś.

Na samym początku poznajemy panią Olivier, która jest autorką popularnych kryminałów, wiekowa matrona, miewa problemy z pamięcią. Wybiera się na spotkanie literackie i tam dopada ją pewien ekspansywny babsztyl, który zaczyna zadawać jej niedyskretne pytania. Zaczyna się od pytania o chrzestną córkę pisarki. Bez zbytnich wstępów nowopoznana wścibska baba zaczyna pytać o tragiczna historię rodziców Celii(chrzestnej córki), których wiele lat temu znaleziono zastrzelonych, policja uznała, że było to podwójne samobójstwo, ale to wyjaśnienie nie wystarcza tej „milutkiej” Pani Olivier wytrącona z równowagi tą rozmową czym prędzej ewakuuje się z tego przyjęcia i jedzie odwiedzić swego przyjaciela, Herkulesa Poirot. Rozmawiając z nim, od słowa, do słowa układają wstępny plan rozwiązania zbrodni sprzed ponad dekady. Ale przecież wiemy, że to nie pierwszyzna dla jajogłowego Belga.

Uwaga!! W powieści znajdują się delikatne spojlery do innych książek Christie z udziałem zadufanego detektywa, do „Pięciu małych świnek” i z tego co pamiętam „Wigilii Wszystkich Świętych”. Być może o czymś zapomniałam.

Historia jest naprawdę ciekawa, w pewnym momencie człowiek ma wrażenie, że jak odpuści sobie tą historię przed poznaniem rozwiązania to się udusi. Z Mamą dyskutowałyśmy, spekulowałyśmy, chociaż jeśli mam być szczera w pewnym momencie, fakt że dopiero pod koniec, rozwiązanie jest do odgadnięcia. Niemniej jednak scena w którym Herkules podaje swoje rozwiązanie i pokazuje po jakich ścieżkach dedukcji chodził, warta jest czekania. Jak zwykle.

Agaty Christie przecież nie trzeba polecać.

Nie pamiętam kto czytał tego audiobooka, jest On dosyć stary, wyprodukowany przez Związek Niewidomych, ale naprawdę świetnie zrobiony, lektor stara się oddać charakter rozmówców, atmosferę powieści. Naprawdę polecam!

A co haftowałam ktoś zapyta. Ano dłubałam dalej Madame Butterfly z postu stosikowego. Na około godzinę 14 miałam większą połowę

Teraz jest już skończona, ale efekt obfotografowany będzie jutro jak przyniosę aparat :P

 Teraz gromadzę audiobooki na Panią Jesień  wczoraj kupiłam już po moteczku mulinek na aktualny hafcik. Mam nadzieje, że z tym się wyrobię do końca jesieni.

Tzn. Madame Letnia jest skończona, jeśli chodzi o krzyżyki, została jeszcze wykończeniówka, ale nad tym muszę pomyśleć :P

"Spójrz mi w oczy" - Lisa Scottoline

A gdyby okazało się, że twoje dziecko należy do kogoś innego?


Pewnego dnia Ellen Gleeson znajduje w skrzynce pocztowej ulotkę „Czy widziałeś to dziecko?”. Początkowo nie zwraca na nią większej uwagi i zamierza ją nawet wyrzucić, ale coś nie daje jej spokoju, zmusza, by spojrzeć na nią jeszcze raz. Widok mrozi jej krew w żyłach. Chłopiec z ulotki wygląda dokładnie tak samo jak jej adoptowany synek, Will.

Rozum podpowiada jej, żeby zignorować całą sprawę, skoro adopcja została przeprowadzona całkowicie legalnie. Ale Ellen jest dziennikarką i nie potrafi przestać myśleć o tym zdjęciu. Musi odkryć prawdę, choć wciąż nie potrafi sobie odpowiedzieć na pytanie, co zrobi, jeśli okaże się, że Will to rzeczywiście uprowadzony chłopiec? Odda go jego biologicznym rodzicom czy spróbuje przy sobie zatrzymać? Ellen podejmuje bolesną decyzję o podjęciu prywatnego śledztwa i krok po kroku zaczyna odkrywać kolejne tropy, które na zawsze powinny pozostać tajemnicą. A kiedy niebezpiecznie zbliża się do prawdy, okazuje się, że stawką może być jej życie – i życie synka, którego tak bardzo kocha…

Choćbyście bardzo chcieli, nie zdołacie się oprzeć tej historii!  Jodi Picoult

Świetna książka! Nora Roberts

Historie Scottoline są pełne autentycznych emocji, a bohaterowie budzą sympatię i współczucie. To jedna z moich ulubionych autorek. Janet Evanovich

Znakomita powieść – emocjonująca fabuła, silna bohaterka i niespodziewane zwroty akcji. Trudno się oderwać. Tess Gerritsen

 Ciężko mi przypomnieć sobie co skłoniło mnie do sprowadzenia tej książki do domu. Szata graficzna wskazywała, ze będzie to opowieść pełna grozy. Ale chyba pchnął mnie do tego mój ulubiony odcień niebieskiego. A swoją drogą, książka po prostu hipnotyzowała, przyciągała wzrok. Ciężko przejść obok niej obojętnie.

Wczoraj – nieopatrznie rozpoczęłam lekturę i nagle, od początku przestała liczyć się gotująca na gazie woda, grabiejące dłonie, czy miałczący kot. Najważniejsza była książka spoczywająca na moich kolanach, która z każdym zdaniem wciągała mnie, niczym ruchome piaski zbłąkanego wędrowca. Niestety Morfeusz okazał się silniejszy, wczoraj nie doczytałam, ale dziś w każdej wolnej chwili czytałam i przed chwilą doczytałam ostatnie zdanie.

Ellen Gleeson, samotnie wychowuje adoptowanego synka, godzi obowiązki matki i pani domu z pracą zawodową, jest dziennikarką, jej troski i marzenia nie różnią się od tych jakie mają setki tysięcy innych matek i kobiet, do pewnego niepozornego dnia, kiedy znajduje ulotkę z informacjami na temat zaginionych dzieci i rozpoznaje w twarzy jednego z nich, twarz swojego synka Willa. Najpierw myśli, że to jakieś przywidzenie, błąd komputera, ale twarz chłopca z ulotni nie daje jej spokoju, zaczyna drążyć. Na początku stawia na szali spokój swego ducha, później pracę, nie wie że w końcu stawką będzie jej życie, jej i jej synka, bo sytuacja z dnia na dzień robi się coraz bardziej tajemnicza i groźna.

Wcześniejsza książka lisy Scottoline również mnie poruszyła i wciągnęła, pamiętam, gdy ją czytałam był zimny marzec, ale uczucia jakie mną targały podczas tej lektury… ciężko opisać, moim zdaniem można tą książkę porównać do najlepszych książek Picoult, jej rekomendacja na okładce nie jest przypadkowa. Autorka zadaje czytelnikowi wiele pytań, czytelnik może przeklinać Ellen za to, ze nie zostawi tej sprawy, nie wyrzuci ulotki tylko drąży. Wiadomo, że wynik poszukiwań może być niekorzystny,  wtedy żadne wyjść nie będzie dobre a nie pozostanie zwalenie winy na nieświadomość. Z drugiej strony, czy słusznie by postąpiła, gdyby posłuchała rad tych których o nią poprosiła? To już jest pozostawione naszemu osądowi.

Wydaje mi się, że nikt komu przypadły do gustu książki Jodi Picoult nie będzie zawiedziony książką „Spójrz mi w oczy”, znajdziemy tu w doskonałych proporcjach: dramatyzm, kontrowersyjny dylemat, miłość, dużo napięcia i dramatyzmu i zaskakujące zakończenie.

Chociaż uważam, że tytuł nie do końca pasuje do książki.

Polecam zastanowienie się nad postawą Ellen, czy według Was postąpiła jak dobra matka, czy może powinna była wyrzucić ulotkę z pamięci. Czy Wasze zdanie byłoby takie samo, gdy zmieniono zakończenie?

Polecam, naprawdę z czystym sercem, szczerze i gorąco. Warto!!                

"Zaproszenie na morderstwo" - Carmen Posadas

Grupka przyjaciół na jachcie, tajemnicze morderstwo, wszyscy są podejrzani, bo każdy z nich miał motyw… Sytuacja jak z klasycznym kryminale, gdyby nie fakt, że być może zamordowana Olivia sama to wszystko ukartowała! Czy rzeczywiście można być aż tak perfidną osobą i dać się zabić, żeby dokonać zemsty na nielubianych znajomych? Zagadkę spróbuje wyjaśnić Agata, siostra Olivii, wielbicielka powieści detektywistycznych. Ale czy przypadkiem i ona nie jest nieświadomym niczego elementem wyrafinowanej gry swojej siostry? I czy wskazanie mordercy to na pewno właściwe zakończenie?

 Kryminały ostatnio bardzo, bardzo polubiłam. Oczywiście jestem wyznawcą Jedynej Królowej kryminału jaką jest Agata Christie. Ale nie samą Agatą żyje człowiek. Tytuł i opis książki „Zaproszenie na morderstwo” brzmiał intrygującą, książka prosiła się wręcz „weź mnie i czytaj”, aby zagłuszyć ten głos włożyłam ją „chwilowo” pod sam sufit. Ale w końcu nadeszła jej chwila.

Olivia, kolejny raz się rozwodzi, traci nie tylko męża, to akurat średnio ją obchodzi, ale traci swoją pozycję i pieniądze,  postanawia zaprosić swoich „bliskich” a ponieważ wrogów trzeba bardzo blisko trzymać, na uroczyste świętowanie rozwodu na luksusowym jachcie.

Kości zostały rzucone,  zaproszenia dostarczone, każda z osób czytających zaproszenie przypomina sobie swoje najgorsze chwile z Olivią, ale mimo wszystko każda z nich korzysta z zaproszenia i zjawia się w oznaczonym dniu na jachcie. I puszczone zostaje im nagranie w którym Olivia przedstawia swój plan, mianowicie to, że któraś z osób obecnych na jachcie będzie chciała ją zabić. Faktycznie Olivia pewnego dnia zostaje znaleziona bez tchu. Policja stwierdza, że to nieszczęśliwy wypadek. Siostra Olivii – Agata, również obecna na jachcie, wszczyna swoje prywatne śledztwo, aby wyjaśnić okoliczności śmierci siostry. Co odkryje?

„Zaproszenie na morderstwo” nawiązuje do trzech powieści Agaty Christie, niestety ja czytałam tylko jedną „Dziesięciu murzynków”. Nawiązania same rzucają się w oczy, co  nieco odbiera przyjemność czytania, zwłaszcza jeśli książkę ma się świeżo w pamięci, a przed oczami geniusz Agaty, ale należy się wyzbyć skojarzeń, przestać porównywać i można czerpać inspiracje – jak dokopać nielubianym osobom, nawet po śmierci.

Książka ma swoje mocniejsze i słabsze momenty, były chwile, że zmuszałam się do lektury, po to, aby za chwilę dać się porwać stylowi Autorki, któremu nie mam nic do zarzucenia, podobał mi się język, to że każdy bohater jest rozpoznawalny, charakterystyczny.

Mimo iż nie uznaję tej książki za mistrzostwo świata, nie jest to też książka która męczy i czyta się ją z zaciśniętymi zębami. Książkę nazwałabym po prostu przeciętną.

Stos i haft krzyżykowy

(po kliknięciu zdjęcie się powiększy i tytuły powinny być czytelne :) )

Pierwszy stos jest recenzyjny.

"Dziedzictwo", "Cranford" "Jak szybko i skutecznie rzucić palenie" były już recenzowane. "Chleby, bułki i bułeczki, rezydują w kuchni bo eksperymentuję z przepisami. Chlebki pita wyszły wyborne xD

Dwa pozostałe stosy to efekt ostatniej wypłaty. Kolejne tomy Wielkich Biografii oraz Agaty. Klaudynę zyskałam dzięki Endze. "Jeździec miedziany" i "Tatiana i Aleksander" były już recenzowane. Agata Christie... Na "Niemego świadka" namówiła mnie niedobra Cat. Królów przeklętych wreszcie znalazłam I tom. A kieszonkowe wydanie Segala... chciałam przeczytać "Doktorów", ale szkoda mi było prawie pieciu dych na normalne wydanie.

No i z boku moja duma i radość. Hiszpański stosik :D Trzy książki które pozwolą mi nie nudzić się w deszcz :D

Dodatkowo wzięłam się za haft krzyżykowy. 

Stan pracy na "przed chwilą" wbrew pozorom nie wydarłam go psu memu z gardła, ale zdjęłam z tamborka.

Jak widać ledwo 1/4 jest zrobiona. Haftuję muliną Anchor nr 131, trzema nitkami, półkrzyżykiem, na cholernie drobnej kanwie, którą uwielbiam za efekt gobelinu.

Aktualnie pracuję nad tym fragmentem zaśmiewając się przy pierwszym sezonie serialu wszech czasów, czyli "Przyjaciele" na tapecie, do tej pory oglądałam Once Upon A Time, ale miałam z lektorem, a nie lubię haftować przy serialach z literkami :P Więc albo serial z lektorem, albo audiobooki, przy tym hafcie(i nordick Walkingu) słuchałam Wielkiego Gatsbiego. Na dziś wieczór mam "Słonie mają dobrą pamięć", gdyby nie fakt, że Agatha Christie to napisała, byłabym przekonana, że to moja biografia. Ale nic posłuchamy - zobaczymy :)

Jak widzicie zmieniłam tło bloga, na jesienne i ciepłe, myślę o zmianie nagłówka... już mam zdjęcie na dysku, ale chyba bez obróbki się nie obejdzie... a będzie ciężko bo mam beznadziejny rozkład światła w mieszkaniu. A nie wytnę z nagłówka Ikerowego kubka.

No i zdjecia mogę robić jak Taty nie ma, bo zabrał aparat którego mogę dotykać, a bawię się tym do którego mam zakaz zbliżania. Prawie sądowy.

Howgh.

Tym optymistycznym akcentem kończę Wam truć. Ten kto dotrwał do końca, może sobie pogratulować, z taką wytrwałością i siłą, tylko ruszać zdobywać Mount Everest :D