"Niewygodna" - Patrycja Volny [ autobiografia córki Kaczmarskiego]

 

No i mamy trupa z półki za sobą. Jestem zbyt uległa na biografie znanych ludzi. A tę książkę kupiłam pod wpływem głośnych fragmentów opisujących toksyczne zachowanie ojca autorki czyli Jacka Kaczmarskiego, którego piosenkami zachwycało się większość chłopaków w wieku licealnym, śpiewając Obławę, czy Mury. Mroczna osobowość barda solidarności dopiero od niedawna jest obecna w społecznej debacie, więc oczywiście kupiłam, bo lubiłam rolę autorki w Stuleciu Winnych.

 

Odważna, przejmująca i piękna opowieść o wyzwoleniu z przemocy.

Jest dzieckiem, dziewczyną, kobietą. Córką twórcy, którego nazwisko zna w kraju każdy. O dorastaniu w cieniu przemocowego, uzależnionego od alkoholu ojca i trudnych rodzinnych doświadczeniach mówić nie może.

Jest Niewygodna.

Patrycja Volny w autobiograficznej prozie przełamuje tabu nie tylko jako kobieta wychodząca z roli „córki Jacka Kaczmarskiego”. Jej historia to opowieść o poczuciu braku bezpieczeństwa, którego fundamentem powinna być rodzina. O mechanizmach, które powodują, że ukrywamy prawdę o tym, o czym należy mówić głośno. O relacjach z mężczyznami, które nierzadko przynosiły powtórzenie patriarchalnego wzorca znanego z dzieciństwa. O popełnianiu błędów i ich naprawianiu. O próbie bycia sobą w kontekście artystycznej kariery i budowaniu siebie od nowa.

O byciu wolną.

„Niewygodna” Patrycji Volny to przejmująca historia poranionej do kości córki kogoś, czyje piosenki zna chyba każdy z mojego pokolenia. Nigdy nie rozumiałam, dlaczego o zmarłych należy mówić tylko dobrze. O zmarłych, podobnie jak o żywych, należy mówić po prostu prawdę, a prawda Volny chwyta za serce. Autorka nie odrzuciła ojca całkowicie, choć to byłoby zrozumiałe i usprawiedliwione. Gdzieś w jej opowieści ciągle tli się płomyk nieodwzajemnionej, cichej miłości. I to jest najbardziej bolesne.

Joanna Bator

Patrycja Kaczmarska-Volny przyszła na świat w Monachium, w bardzo ciekawej rodzinie, jej prababcia została zmuszona do aranżowanego małżeństwa, ale w końcu rozwodzi się z mężem i wychodzi za mąż z miłości, w końcu wyjadą do Niemiec. Ten kierunek wybiera również matka Patrycji i o dziwo, pomimo historii rodzinnych ucieczek na Zachód dostaje taką zgodę i oczywiście nie wraca. Wiąże się z Radiem Wolna Europa i w końcu poznaje Jacka Kaczmarskiego, który znalazł się za granicą w sumie przypadkiem. Jacek niedawno został ojcem, ale niezbyt angażuje się w ojcostwo. Woli imprezy, dużo alkoholu, bardziej rozrywkowe życie. Jednak niekiedy ciężko się oprzeć jego urokowi. No i na ten lep łapie się mama Patrycji. Patrycja rodzi się w 1988 roku, niebawem upadnie ZSRR, a Jacek będzie bohaterem, ale za coś trzeba żyć, finalnie wyjadą do Australii, stawiając wszystko na jedną kartę. Tam Patrycja napisze książkę i wspólnie z ojcem ją wydadzą. Co ciekawe fragmenty tej książki są niepokojące i dziś pewnie byłyby powodem do zgłoszenia takiego ojca do opieki społecznej. Na początku to książka o zagubionej dziewczynce, która ma surowego i wymagającego ojca, ale im dalej tym jest bardziej niepokojąco. Dziewczyna jako nastolatka idzie do pracy, bo ojciec wypomniał, że pożyczyła jakąś drobną sumę od niego i nie oddała.

Odrzucenie, brak stabilności, ucieczka, to wszystko niestety zbierze żniwo później, kiedy pojawią się nieodpowiedni mężczyźni, którzy nie będą jej szanować, pojawią się zakazane substancje. Ta książka to opowieść jak krzywda wyrządzona dziecku, niszczy dorosłego człowieka.

 

Autobiografia wydana przed czterdziestką, gdy jeszcze wszystko się dzieje wydaje mi się za szybko napisaną. Rozumiem, że autorka ma do opowiedzenia historię, którą można zmonetyzować, ja się dałam w tę machinę marketingu wciągnąć i nie mam do nikogo pretensji. Ta książka jest zapisem bardzo intymnych przeżyć, nie wiem czy ktoś byłby gotowy opowiadać o takich aspektach swojego życia. To jest opowieść o życiu, które interesuje ludzi, bo dotyczy kogoś znanego. W sumie jestem zła, że dałam się w to wciągnąć.