"The Boy Who Makes Her Angry" - Stacey Marie Brown

Nie lubię naciąganych serii. Często autorzy, gdy pierwszy tom się dobrze sprzeda, następuję produkcja kolejnych tomów. Pierwszy tom Blinded  Love jest niezły, ale mimo wszystko sięgnęłam po tom drugi, który już bezsprzecznie skradł moją uwagę. Aczkolwiek zaczynając tom drugi obiecywałam sobie, że absolutnie nie kupię tomu trzeciego, ale im bliżej byłam końca, tym bardziej oczywiste, że jednak złamię postanowienie. Zamówiłam i odebrałam ją w wieczór, który zmienił moje życie. Co chwilę wpadała mi w oczy i w końcu przyszła na nią pora. Wzięłam ją do sauny i nie chciałam wychodzić(nie tylko dlatego, że na polu siarczysty mróz).

 

Przyszła pora na historię Stevie! Stevie Colvin wyznaje proste zasady. Stara się do tego stopnia nie związywać z nikim na dłużej, że nawet nie zapamiętuje imion poznanych mężczyzn. Nie widzi w tym sensu, przecież i tak niedługo nie będzie ich w jej życiu. Jednak jest kilka osób, które chce pamiętać. Jedną z nich jest seksowny zawodnik Supercrossa Christopher Singer. Ich relacja od początku przebiega burzliwie i nie jest jasne, czy któremukolwiek z nich w ogóle na sobie zależy. Wydaje się, że ta dwójka jest najlepsza w sztuce wzajemnego ignorowania swojej obecności. Jednak przyjdzie czas, kiedy po długiej rozłące znowu się spotkają. Stevie będzie musiała zdecydować, czy pokaże Chrisowi prawdziwą siebie, czy wciąż będzie uciekać od uczuć i przeszłości.

Książka zawiera treści nieodpowiednie dla osób poniżej szesnastego roku życia.

Tym razem bohaterką będzie czupurna przyjaciółka Jaymerson – Stevie, która sypia z kim popadnie, bez względu na płeć. Nie zapamiętuje imion, kochankom nadaje pseudonimy na podstawie bajek Disneya. Pod koniec drugiego tomu planowała wyjazd do Nowego Jorku i tam ją spotykamy, gdzie pracuje w małym sklepiku, rozkręca im promocję, gdy dostaje telefon, że siostrzyczka syna Coltona jest bardzo ciężko chora, a przyjaciele jednoczą się by wspierać Huntera i Kristę. Stevie bierze urlop by być z Jaymerson. Powrót do domu jest trudny, Stevie pod pozorem zblazowanej dziewczyny jest dzieckiem, które dużo przeszło, śmierć ojca, wypadek, rehabilitacja, to wszystko sprawiło, że chce zamknąć swoje serce i Jaymerson jest jedyną dopuszczoną najbliżej. W mieście jest też przystojny Australijczyk, Tarzan z którym Stevie miała ognistą przygodę, ale z chłopakiem też coś się dzieje, rzucił motocross, żłopie piwo i nie chce się z nikim widzieć. Pomiędzy nim a Stevie pada wiele mocnych słów, ale ewidentnie coś ich do siebie ciągnie, chociaż obecnie przypominają walczące ze sobą fronty burzowe. Całą akcję obserwujemy z perspektywy Stevie i widzimy jak sama toczy z sobą walkę, pomiędzy lękiem a odkrywaniem, że Chris jest tak do niej podobny i tak ważny.

 

To bezdyskusyjnie najlepsza część, chociaż końcówka jest przesłodzona i nie utrzymuje wysokiego poziomu. Natomiast środek jest rewelacyjny. Tak jak myślałam Stevie jest bardzo ciekawą postacią o wnętrzu pełnym silnych emocji, które postanowiła stłumić. To co przeszła w życiu zmieniło ją i im więcej się o niej dowiadujemy, tym bardziej się jej z jednej strony współczuję a z drugiej lubię jej i kibicuję coraz bardziej. Bardzo mi się podoba jak autorka konstruuje relację pomiędzy nią a Chrisem. Ta dwójka podoba mi się bardziej niż Jaymerson i Hunter w pierwszym tomie. Chris i Stevie są prawdziwi, bardzo poharatani, ale ewidentnie stworzeni dla siebie, dlatego pod koniec tak bardzo przeżywałam to co się dzieje w książce. Nie mogłam uwierzyć w to co autorka chce im zaserwować. Bardzo Wam polecam tę książke, nawet niezależnie od poprzednich tomów!