"Cukiernia Pod Amorem. Dziedzictwo Hryciów" - Małgorzata Gutowska-Adamczyk [kontynuacja, która się broni]

Gdy kilka lat temu przyniosłam do domu Cukiernię pod Amorem, na wyraźne żądanie Mamy, nie spodziewałam się, że ta cała seria tak nas wszystkich zauroczy. Gdy czytałam ostatni tom starej trylogii, czułam rozrzewnienie i zadowolenie po dobrej książce i nic tak mnie nie mogło ucieszyć, jak wieść że będzie kontynuacja. Niestety minusem powieści ukazujących się raz na rok jest to, że zapominam wydarzenia z poprzedniego tomu. Na szczęście Małgorzata Gutowska-Adamczyk pisze tak klarownie, że prędko zorientujemy się co się działo. Tym razem będzie się działo jeszcze więcej, zarówno we współczesnym Gutowie, jak i podczas naszych podróży w przeszłość by śledzić losy Moniki i Teresy. Nie umiem powiedzieć, który wątek pociągał mnie najbardziej.

"Żona" - Meg Wolitzer [ o rozrachunku ze swoim życiem ]

Dwa, albo i więcej temu polecano mi powieść Wyjątkowi oczywiście kupiłam, ale wepchnęłam na

stos hańby. Nawet wiem, gdzie ona jest, za wezgłowiem, jakaś czwarta od poziomu zagłówka. Tymczasem wśród nowości w księgarni Gandalf zobaczyłam, utrzymaną również w tęczowej kolorystyce powieść Żona(kliknij tu) słyszałam, że ma być film, obsada jest obiecująca, byłam ciekawa jak prezentuje się książka. Opis fabuły brzmi frapująco, problematyka, bezpośrednio mnie nie dotyczy, ale taki kryzys tego co do tej pory obstawiało się jako pewnik chyba prędzej czy później dopada każdego nas. W większym lub większym kalibrze. Czy można się po czymś takim pozbierać. Oj coś ostatnio wzięło mnie na takie powieści w  których bohater dokonuje rozrachunku ze swym życiem, spogląda wstecz.

"Mayflower. Opowieść o początkach Ameryki" - Nathaniel Philbrick

Przeglądałam ofertę księgarni Gandalf i w oczy rzuciła mi się książka, która swoją tematyką mnie zainteresowała. Nie mam obsesji na punkcie Ameryki, ale od czasu do czasu sięgam po książki dotyczące historii USA. Trochę chcę wyjść z takiego europocentryzmu i dowiedzieć się o innych kulturach, a od czegoś trzeba zacząć. Mam nieco wyrzuty sumienia bo o kolonizacji Ameryk wiem, że Kolumb, że San Salvador i konkwistadorzy(zawsze mi się mylili), tymczasem nowość z Wydawnictwa Poznańskie Mayflower. Opowieść o początkach Ameryki(kliknij) to porywająca historia kolonizowania Ameryki i wojen z Indianami. To walka ze stereotypami Ojców Pielgrzymów i wyjaśnienie pewnych kwestii związanych ze Świętem Dziękczynienia, które właśnie wiąże się z wydarzeniami opisywanymi w tej książce.

witajcie jesienio i długie wieczory

Jesień tego roku nas rozpieszcza. Jest taka jaką wymarzył sobie każdy Polak mówiąc o złotej polskiej jesieni. Można bez końca spacerować, jest ciepło, kolorowo, długo było zielono. Jednocześnie mamy już długie wieczory i ten cudowny zapach, który najlepiej daje dowód, że pory roku się zmieniają, a ten rok powoli przemija. Jest kiedy czytać, można owijać się ciepłym kocykiem i oddawać się marzeniom, dobrej lekturze, robótkować tudzież oglądać telewizję. Uwielbiam jesień.  Niestety czytelniczy wynik trochę mi się popsuł, może tych spacerów było za dużo : D. Działo się sporo, bywałam i w kinie i na spacerach. Korzystam z okazji.

"Ucho igielne" - Wiesław Myśliwski ["Wszystkie pytania, jakie sobie w życiu zadajemy, sprowadzają się do tego jednego, czy warto było."]

Na pewne rzeczy warto czekać, latami można czekać na nową powieść Wiesława Myśliwskiego. Gdy dowiedziałam się, że jest już w zapowiedziach, to liczyłam dni do jesieni. A później chociaż tydzień chciałam się cieszyć świadomością, że mam, że wystarczy otworzyć i zacząć czytać. Wybrałam początek listopada na takie powolne, melancholijne czytanie. Wiesław Myśliwski jest obecnie marką, chociaż nie zalał rynku wydawniczego dziesiątkami swoich powieści, chociaż mamy niewiele Jego książek, to każda zachwyca. Tym większy mój sentyment, że autor pochodzi z moich stron, a tytułowe Ucho igielne mam przed oczami. Sandomierz tak niedaleko i czuję doskonale ten klimat, jak również klimat małych wsi, tuż po wojnie, biednych, ale bogatych w ludową mądrość.

"Jak poderwać drania. Sebastian" - Sara Ney

Po kilku relatywnie ciężkich książkach uznałam, że pora na coś lżejszego. Sięgnęłam przez jeden z polecanych bestsellerów. Jako, że zdecydowałam się na wolnym odwiedzić przychodnię, stwierdziłam, że potrzebna mi książka lekka, taka na szybkie czytanie, którą da się czytać długo na jednym posiedzeniu(kolejki do lekarza). Jak poderwać drania. Sebastian, z opisu zapowiadała się na książkę, po którą sięgam raz na jakiś czas, typowo rozrywkowa, lekka i przyjemna i chociaż reklamy obiecywały że będę płakała ze śmiechu ja oczekiwałam tylko rozrywki i ewentualnych romansowych emocji.

"Cesarz wszech chorób. Biografia raka" - Siddhartha Mukherjee

Uwielbiam książki o tematyce medycznej. Gdy zobaczyłam ten reportaż w empiku napaliłam się okrutnie. Oczywiście ze względu na cenę nie było szansy, żebym kupiła bez promocji, więc poczekałam, poszukałam i kupiłam. Odczekała swoje, zdążyła stać się trupem na półce, a konkretnie pod biurkiem bo wolałam nie mieć jej nad głową. W końcu zaczęłam ją czytać i chociaż wciągnęła mnie od pierwszej strony wiedziałam, że nie jest to książka do czytania na raz, założyłam sobie że do końca października ją skończę, o ile nie będzie większych perturbacji i faktycznie po lżejszych lekturach, znikałam dla świata a oddawałam się lekturze. Nie jest to książka łatwa, bywa przygnębiająca, ale jeśli ktoś lubi takie naukowe klimaty – to po prostu świetna.

"Lissy" - Luca D’Andrea [ jest dreszczyk]

Jakiś czas temu pojawiła się wiadomość, że Wydawnictwo W.A.B organizuje konkurs w której stawką jest praca marzeń(przynajmniej dla wielu), czyli zaszycie się w pensjonacie w górach i czytanie książek połączone z recenzowanie, wiadomość ta poprzedziła premierę nowej powieści z tegoż wydawnictwa a mianowicie Lissy długo myślałam, że to kontynuacja wydanej w podobnej szacie graficznej Istoty zła, ale okazało się, że łączy je tylko podobna okładka i osoba autora, że nie jest to cykl, ale po lekturze Lissy nie wiem czy nie nie chcę przeczytać tamtej książki, bo podoba mi się styl. Bardzo lubię powieści w klimacie oblężonej twierdzi, widmo zbliżającej się katastrofy, pustkowie. Zwłaszcza, że w tej książce sytuacja zmienia się z chwili na chwilę i naprawdę będzie się działo.

"Dreamland. Opiatowa epidemia w USA" - Sam Quinones [ Ameryka uzależniona od opiatów ]

Przeglądałam sobie asortyment księgarni Gandalf i okazało się, że prócz świetnych powieści w oczy rzuciła mi się książka z serii, którą zaczęłam zbierać. Nowość na rynku wydawniczym czyli Dreamland. Opiatowa epidemia w USA[kliknij tuuuutaj], lubię tego rodzaju reportaże. Tak naprawdę kocham wszystkie książki, które pokazują mi świat, którego nie znam, uchylają mi drzwi do wiedzy, poszerzają horyzonty. Nie mam znajomych narkomanów, a przynajmniej o tym nie wiem, a sama uważam nawet z tabletkami przeciwbólowymi. Raz w życiu dostałam morfinę, ale byłam w takim stanie, że okazało się że mój ból w żaden sposób nie zmniejszył się po podaniu tego narkotyku, dlatego cały szum mnie dziwi. Później idąc na druga pielgrzymkę, gdy wiedziałam jak może być ciężko miałam zamiar poprosić lekarkę o pięć dawek(pielgrzymka trwa dziewięć dni), ale w końcu poszłam tylko ze słoiczkiem ketonalu(tego słabszego). Byłam więc ciekawa o co chodzi z tą epidemią uzależnienia od opiatów.

"Świeża krew" - Joanna Opiat Bojarska [ premiera 31 października]

O Joannie Opiat-Bojarskiej słyszałam już wcześniej. Nie miałam jak nadrobić wcześniejszych powieści, dlatego, gdy usłyszałam, że zaczyna nową serię to od pierwszego tomu chciałam się zapoznać z tym jak ta autorka pisze. Reklama na okładce, porównanie do Pitbulla, który jest bardzo znany(ja nie widziałam), podobno powieść miała być ostra, bardzo mocna, pokazywać policję bez cenzury.  Pokazywanie prawdy o grupach zawodowych stało się ostatnio modne. Policja jest grupą zawodową która ludzi ciekawi i większość chce widzieć raczej wady policjantów, bo wtedy łatwiej wytłumaczyć kolejny mandat, albo i sprawę w Sądzię. Opiat-Bojarska w swojej powieści pokazuje świat policjantów, antyterrorystów a ponadto uchyla drzwi do Biura Spraw Wewnętrznych Policji, czyli tych którzy walczą z nadużyciami w policji. Zapowiadało się ciekawie.

"Profesor Weigl i karmiciele wszy" - Mariusz Urbanek [pierwszy raz film na YT a dopiero teraz teks]

Nie kryję się z tym, że książki Mariusza Urbanka uwielbiam, dawkuję sobie książkę o krasnoludkach, bo czy pisze dla dzieci, czy dla dorosłych, to Jego książki są złotem. Tym razem, po melancholijnej biografii Makuszyńśkiego, znowu przyszła kolej na Lwów, na świat nauki i na opowieść o człowieku, którego zna świat, a Polska skazała na infamią na podstawie plotki, a że był częścią polskiego Lwowa to dodatkowo musiał zginąć w otchłani niepamięci. Profesor Rudolf Weigl, rekordzista noblowskich nominacji, człowiek który życie spędził na walce z tyfusem plamistym. Ta książka to opowieść o mieście, które przeminęło, o czarze i uroku Galicji, o wielkich umysłach zatopionych w dyskusji podczas karmienia wszy w okupowanym, wojennym mieście. Niezwykła książka.

"Ukryty rękopis" - Lauren Belfer [ książka z muzyką Bacha w tle]

Czasami zdarza się tak, że książka która ma się okazać wartościowa, umyka nam pośród powodzi nowości, na Ukryty rękopis zwróciłam uwagę, bo ta zieleń, później okazało się, że przez tę książkę przewija się motyw mojego ukochanego kompozytora. Uważam, że Jan Sebastian Bach to kompozytor wybitny, którego muzyka dla mnie to brzmienie wspomnień, właśnie takiej jesiennej, gdy kiedyś odkryliśmy z moim takim jednym, że tak samo kochamy ten majestat i to cudowne  brzmienie. Cała fabuła tej powieści przesycona jest muzyką Bacha, nie brakuje też,  dużej dozy smutku, ale niesie też pewne katharsis, naprawdę niezmiernie się cieszę, że udało mi się tej powieści jednak nie przegapić. A pochłonęłam ją dosłownie jednym tchem.

"Popielate laleczki" - Hanna Greń

Zwykle bardzo pilnuję by książki w danym cyklu czytać po kolei, nie przepadam za czytaniem wyrywkowym i chociaż wiem, że niektórzy zaczynają lekturę od końca, czy od środka moja nerwica natręctw przeciwko takim sposobom się buntuje. Niestety czasami, z nieświadomości i mnie spotyka taka wpadka. Tak było w przypadku Popielatych laleczek, opis wydawcy tak mnie zaintrygował, że nie sprawdziłam i proszę. Miałam właśnie wrażenie, że coś mi nie gra, że brakuje mi wiedzy, która dopełniłaby całość wrażeń, ale cóż, pewnych rzeczy nie cofnę, a nieznajomość poprzednich części nie sprawia, że lektura dużo traci. Niemniej warto zachować kolejność.

"Drzazgi" - Joanna Bartoń

Staram się w miarę możliwości czytać powieści polskich autorów. Raz na jakiś czas specjalnie sięgam po nazwiska autorów o których wcześniej nie słyszałam. Wiem, że to jedyny sposób, by odkryć książkowe perełki. Czytając opis książki Drzazgi spodziewałam się solidnej powieści, która mną wstrząśnie, która  zagwarantuje mi długie godziny wyczerpującej emocjonalnie lektury. Tymczasem dostałam książkę cienką, nieobszerną, a gdy ją zaczęłam czytać, wiedziałam, że objętość to nie wszystko, książka nie musi mieć tysiąca stron, aby porządnie czytelnikiem wstrząsnąć.

"Kobiety nieidealne. Magda" - Magdalena Kawka, Małgorzata Hayles

Literatura kobieca, chociaż często deprecjonowana odgrywa tak naprawdę ważną rolę. Jest dla kobiet taką terapią, ma dodawać skrzydeł, skłaniać do rozmyślań. Ma uświadamiać kobietom, że w swoich problemach nie są osamotnione, bo czasami taka świadomość jest najbardziej dołująca. Bardzo rzadko spotyka się, że tego rodzaju książki pisane są przez dwie osoby. Publikacje zbiorowe zwykle są domeną literatury specjalistycznej, podręczników, naukowych monografii. Chyba ciężko jest pisać powieść z kimś. Czytałam już takie powieści, wychodziło różnie, jak będzie w tym przypadku? To się okaże. Dla mnie priorytetem było, żeby dobrze się czytała, żeby ożywiła mnie w te ponure jesienne dni, kiedy uwielbiam zawijać się w kocyk i uciekać w fikcję literacką.

"Pani od obiadów. Lucyna Ćwierczakiewiczowa. Historia życia" - Marta Sztokfisz [ o modzie na gotowanie i lajfstajlu w XIX wieku]

O książce Lucyny Ćwierczakiewiczowej usłyszałam pierwszy raz oglądając Top Chefa, uczestnicy mieli przygotować danie z Karasiów, diablo ościstych ryb. Tego się u nas nie jada, a mnie się otworzyły uszy. Tak się złożyło, że nie słyszałam do tej pory o tej legendzie kuchni polskiej, u mnie w domu kobiety gotowały z głowy, a Mama się wyłamała i ze Lwowa przywiozła opasłą kuchnię polską, która uczy nawet jak odpierzyć drób. Gdy więcej zaczęłam czytać o pani Lucynie, chciałam nawet nabyć jej słynne 365 obiadów za pięć złotych i może kiedyś zrealizuję ten zamiar. To byłoby super wyzwanie, jak z bloga Julia&Julie w którym autorka odtwarzała przepisy Julii Child, zresztą do tej legendarnej kucharki nawiązuje autorka książki Pani od obiadów. Uwielbiam biografie, jeszcze bardziej sobie cenię książki o ludziach oryginalnych, herosach codzienności, czy taką była Lucyna Ćwierczakiewiczowa? Czy może to pozory?

"Kontratyp" - Remigiusz Mróz [ o pytaniach fundamentalnych ]

Chociaż zdecydowałam już, że nowych książek Remigiusza Mroza nie będę kupowała, bo już mnie nie ciągnie, z różnych powodów, ale serii o Chyłce jestem wierna. Od kilku lat wiernie czytam i wiem, że tej walki nie wygram.  Kolejny tom tej serii, nigdy długo nie czeka na półce, tym razem minęło dokładnie osiem godzin, bo książka przyszła do mnie tuż przed pracą, a czytać zaczęłam ją jak tylko wróciłam do domu. Kontratyp(zobacz)  to książka inna niż poprzednie z tej serii, dzieje się dużo i moim zdaniem logiczniej. Moim zdaniem styl ma o wiele lepszy niż kilka wcześniejszych, ale pewne odkrycia wytrąciły mnie z kontenansu. A że księgarnia Gandalf(do której mam wielki sentyment) ma ksiażkę w swojej ofercie, to przepadłam z tą książką na weekend.

"Mr. President" - Katy Evans

Ostatnio śledzę nowości nie tylko pod kątem reportażu, czy tematów, które mnie interesują. Ostatnio mam fazę na romanse, a jako że kampania wyborcza atakuje mnie zewsząd to naturalnym wyborem miał być Mr. President, wprawdzie kaliber wyborów zupełnie inny, ale jednak było to formą eskapizmu. Potrzebowałam lżejszej powieści, powieści, która sprawi, że będę mogła się po prostu rozerwać. Powieść zapowiadana jest, jako pierwsza z cyklu Biały dom, słynna rezydencja rozpala wyobraźnię wielu, politycy marzą by zasiąść tam i rządzić światem. Czy w świecie wielkiej polityki jest jeszcze miejsce na uczucia?

10, 15, 20

Nie wiem jak Wy, ale ja uwielbiam jesień. Nie mogę się napatrzeć na te kolorowe liście, szum spadających liści ma coś hipnotyzującego. Zapach palonych liści kojarzy mi się z przemijaniem, gdy czuję ten zapach(a jest to jeden z rozlicznych plusów mieszkania na wsi), to mam ochotę zawinąć się w koc i z kubkiem herbaty na kolanach i patrzeć na świat zapadający w letarg. A co jest najlepszego w jesieni? Więcej siedzenia w domu i więcej książek. 

"Łowca. Sprawa Trynkiewicza" - Ewa Żarska

Sprawą Trynkiewicza żyła cała Polska, najpierw trzydzieści lat temu, gdy zabił, a później cztery lata temu, gdy okazało się, że dwadzieścia pięć lat, które miało być eonem minęło i najbardziej znienawidzony człowiek schyłku PRLu wyjdzie na wolność. Cała Polska żyła ustawą o bestiach, Trynkiewicz zaś posiadł najwyraźniej dar multilokacji bo widywano go w najróżniejszych miejscach. Sporo na ten temat czytałam, uczniowie i studenci mieli sporo pytań a i ja byłam rozdarta pomiędzy emocją a praworządnością. Nie ukrywam, że nie jestem zagorzałą przeciwniczką kary śmierci, uważam, że Mariusz Trynkiewicz został skazany na karę śmierci i powinno się ją wykonać. Jakiekolwiek machinacje przy karze, przedłużanie jej, dodatkowe sankcje są sprzeczne z naszym systemem. Mariusz Trynkiewicz po odbyciu kary miał prawo wyjść z więzienia i cieszyć się wolnością jak każdy obywatel(chociaż sentencja pozbawiała go praw publicznych na zawsze). Nie można kary przedłużać w nieskończoność. Niestety, państwo prawa ma swoje zalety, które zamieniają się niekiedy w wady. Pomimo tego całego sporu, tak naprawdę nie wiedziałam dokładnie o okolicznościach tej sprawy, toteż z ciekawości sięgnęłam po reportaż, licząc że dowiem się więcej. Gdy sprawą Trynkiewicza żyła cała Polska, Piotrkowem targała trwoga, ja uczyłam się siadać.

#ktochcesieuczyckaszubskiego

Chyba o własnym kraju wie się najmniej. Z własnego doświadczenia widzę, że potrafię powiedzieć więcej o historii Bawarii, czy Kraju Basków, niż o moim regionie. Wiem więcej o wielonarodowym charakterze innych krajów, niż o tym jak to wygląda w Polsce. Oczywiście, wiem, że mamy Ślązaków, bo mój kolega był takim prawdziwym Ślązakiem, dumnym z regionu, uważającym, że Śląsk lepiej poradziłby sobie bez reszty Polski. A Kaszuby, Kaszuby były dla mnie niewiadoma.

Później poznałam koleżankę, która pochodzi z Kaszub i od Niej dowiedziałam się, że to trochę tak jak z Baskami(do których mam sentyment), że nie wolno było mówić po kaszubsku. Jednak to premiera filmu Kamerdyner to tak naprawdę szansa dla całej Polski by się dowiedzieć jak to było.

"Spowiedź polskiego kata" - Jerzy Andrzejczak

Tytuł od razu wpadł mi w oczy. Samo słowo spowiedź  ma coś takiego, że wywołuje ciekawość, w końcu to mają być szczere wyznania. Tytuł sugeruje, że będziemy słuchać opowieści tego kto wykonywał kary śmierci. Okazuje się, że w Polsce był oficjalny kat, którego tożsamość była tajemnicą. Praca niezbyt warta pozazdroszczenia, ale w końcu gdy jest wykonywana kara śmierci, tam musi być kat. Jak to jest pozbawiać życia w majestacie prawa? Co mówią więźniowie w ostatniej chwili, a co z tymi którym memorandum ocaliło życie i pozwoliło uciec z szubienicy? Ta książka umożliwia nam wejście za kraty i oglądanie tej ponurej strony świata.

"Hitler. Biografia" - Peter Longerich

Są biografie, które z góry wiemy jak ocenimy. Bo czy biografia Stalina, czy Hitlera mogą zmienić nasze zdanie o 180 stopni? Czy jest coś co usprawiedliwi uczynki dyktatora? Więc po co powstają takie książki? Może dlatego, że wokół Hitlera narosło wiele stereotypów. Rzadko skupiamy się na postaci dyktatora. Może w innych krajach więcej się o tym mówi, sądzę, że w Polsce wiele osób miało by problem z poprawnym wskazaniem daty jego śmierci. Przyjaciel opowiadał mi, że na spotkaniu młodych wykształconych z ambicjami, niewielu potrafiło skojarzyć Ewę Braun z Hitlerem. Umówmy się więc że w Polsce biografia Hitlera jest potrzebna. Sama w domu mam biografię dyktatora z czasów PRL bodajże napisaną przez radzieckich historyków.

"Królowa cukru" - Natalie Baszile [ jak niezmienne jest Południe ]

Lubię, gdy moja intuicja czytelnicza przemawia. Widzę okładkę i wiem, że chcę przeczytać.  Wydawnictwo Literackie daje niejako rękojmię dobrej książki. Królowej cukru byłam ciekawa, chociaż nie czytałam opisów, recenzji, niczego, nie wiedziałam więc o czym będzie. Okładka sugerowała mi powieść osadzoną w XIX wieku, może w czasach niewolnictwa? Tymczasem okazało się, że książka jest współczesna.  Opowiada o nowym życiu i trudnych początkach. Przenosimy się na Południe i to, co mnie nigdy nie przestaje fascynować, to że Południe jest tak konserwatywne, pomimo upływu czasu podziały rasowe są tak silne i uwielbiam o tym czytać, poznawać świat, który mimo wszystko omijają zmiany.  Powieść budząca silne emocje, miałam ochotę kogoś zabić.

"Cienie przeszłości" - Edyta Świętek

Podczas ostatnich dni złapała mnie ostra faza na prozę Edyty Świętek, wyczytywałam z półek co tylko było. Po wciągającej dylogii, a jeszcze wcześniej po genialnej sadze o Nowej Hucie, autorka miała bardzo wysoko postawioną poprzeczkę. Nie są to debiuty, bo okazuje się, że pisarka na rynku jest znana, a jej powieści są wznawiane. Na półce ostały mi się jeno Cienie przeszłości, trochę się bałam, bo naprawdę Edyta Świetek przyzwyczaiła mnie do mega wysokiego poziomu. W końcu taka bańka musi pęknąć. Czy pęknie przy okazji tej książki? Starałam się ani nie nastawić na ósmy cud świata, ale i nie zniechęcić. Poszło szybko, jak zwykle.

"Dziennik 2003 - 2004" - Krystyna Janda

Prowadzenie dziennika wymaga szeregu cech charakteru, których ja nie posiadam. Potrzebne są pokłady systematyczności i z charakteru dziennika do którego przywykliśmy potrzeby refleksji, wewnętrznego monologu. Tak naprawdę te blogi, obecne stosunkowo od niedawna wprowadzają nową jakość. Czasami myślę, że są mniej osobiste niż te niegdysiejsze, chowane pod obluzowaną deską podłogi(serio ktoś miał takie schowki??). Pisząc w Internecie samocenzurujemy myśli i nikt mi nie powie, że wpis tworzony ze świadomością tego że przeczyta to nasz sąsiad, są tak samo szczere i prawdziwe, jak te pisane sto lat temu, gdy jedyne co groziło skrybie, to, że tekst stanie się przedmiotem badań za wiele dekad.

"niebo jest nieskończone nade mną ogromne"

Jesień panie sierżancie. Wieczory i ranki witają nas przymrozkiem. Po chodniku stukają zeschłe liście. Kocham jesień. Już widzę, że muszę dokupić herbatę, bo earl grey mi wychodzi, a nie ma nic lepszego niż solidny kubek z odrobiną cytryny. Mam nadzieję, że limit choroby wyczerpałam, ale obyło się bez antybiotyku, więc muszę wzmocnić system immunologiczny. Wrzesień był ciekawy,były jakieś koncerty, wyjścia, końcówka roweru, ale teraz mogę się zagrzebać w domu, przy świeczkach i w zasięgu dzbanka z wymyślnymi herbatkami. Zapas seriali jest. Mogłabym napisać, że dokupię książek, ale ci z Was co śledzą mnie na instagramie, czy na facebooku wiedzą, że na braki nie cierpię. 

"Powiększ 36 i 6 sposobów na to, jak uniknąć życiowej gorączki, czyli Katechizm według Szymona Hołowni" - Szymon Hołownia

Ceną za mieszkanie na sielskiej prowincji jest całkowite odcięcie od celebrytów. Swego czasu, gdy zafiksowałam się na punkcie Szymona Hołowni, pożądałam, jakiegoś spotkania autorskiego. Niestety, jeśli już jakieś było względnie niedaleko to godziny uniemożliwiały mi powrót. Zresztą moja znajomość z twórczością Hołowni to trochę przypadek, Monopol na zbawienie widziałam w księgarniach, ale ta zakonnica na sznurku, jakoś źle to zrozumiałam i po prostu gdyby nie koleżanka nigdy bym nie sięgnęła. Na Targach Książki w Warszawie w końcu udało się mi spotkać Szymona Hołownię, a że premierę miała wówczas nowa książka autora, to skorzystałam i kupiłam(razem z uroczą zakładką). Z uwielbianym Szymonem porozmawiałam chwilę, to o tym, to o tamtym, także o tym, że nieładnie pisał o herbie mojego ulubionego biskupa i tak minęły ponad dwa lata a książka stała sobie dumnie na półce a ja jakoś omijałam ją wzrokiem, aż w końcu poczułam wolę bożą.

"Tak rodzi się zazdrość" - Edyta Świętek

Nie ma nic lepszego, gdy przeczytasz wciągającą książkę i okaże się, że jest drugi tom. Radość ta porównywalna jest z tym, gdy ktoś pod nos podstawi mi gofra z bitą śmietaną i z toffi.  Taka radość mnie ogarnęła, gdy skończyłam Tam, gdzie rodzi się miłość i w oko wpadł mi podobny tytuł i zaświtała mi myśl, że to może kontynuacja, bo niestety znane portale książkowe, milczały. Ryzykując obalenie się hałdy książek za wezgłowiem, wyszarpałam książkę, zaczęłam czytać. Pomimo posłyszanych opinii, jakoby drugi tom był słabszy, mnie wciągnął jeszcze bardziej i bardzo, bardzo pożądam więcej takich książek. Chociaż znów, nie jestem bezkrytyczna i niektóre wątki mniej mi się podobały.

"Tam, gdzie rodzi się miłość" - Edyta Świętek [ miłość i inne perypetie w Bieszczadach ]

Nie ukrywam, że uwielbiam romanse. Najbardziej lubię takie subtelne, motylkowe opowieści, które sprawiają, ze z jednej strony pochłaniam książkę, jak ktoś z łaknieniem patologicznym, a z drugiej strony chciałabym, żeby ta książka nigdy się nie skończyła. Oczywiście ciężko taką książkę rozpoznać pośród powodzi nowości wydawniczych. Czym się kieruję przy wyborze? Nazwiskiem autora, ale przede wszystkim intuicją. Spacer Aleją Róż mnie zauroczył. Ta seria była cudowna. Jeśli jeszcze ktoś nie zna – gorąco polecam. Nie widziałam, czego spodziewać się po pozostałych powieściach autorki, wybrałam jedną po ciężkim reportażu, miałam ochotę na coś lżejszego, a jednocześnie zajmującego, bo jak budzicie się co chwilę z powodu suchego kaszlu to fajnie byłoby chociaż móc poczytać coś dobrego.

"Pamiętajcie, że byłem przeciw. Reportaże sądowe" - Barbara Seidler [reszta, jest milczeniem]

Trupy z półki w dalszym ciągu. Od kilku tygodni chodzą za mną zakupy reporterskie. Mam upatrzone 3-4 reportaże i już kilka razy ręka mi zadrżała nad przyciskiem kup, ale przypomniałam sobie te wszystkie dotychczasowe zakupy, który spadają mi z hałd na stopy raniąc mnie boleśnie i stwierdziłam, że dopóki czegoś nie wyczytam, to nic nowego nie kupię. Padło na książkę, którą kiedyś wpisałam na listę must have i długo się na nią czaiłam. Reportaże sądowe, tytuł, okładka sugerował naprawdę mocne doznania, zresztą sądownictwo w PRLu to nie był spacer do parku. Nie spodziewałam się, jednak, że książka mnie tak przemieli emocjonalnie. Nie mogłam usnąć, leżałam, głaskałam kota i miałam przed oczami sceny z tej książki.

"Przybysz z morza" - Winston Graham [ 'Bez uczuć nie ma niczego, co warto wspominać."]

Przymusowe wolne spowodowane chęcią wydostania się moich płuc na wolność wykorzystuję na wyczytywanie stosów, już nawet nie stosów, a raczej hałd wstydu, grzebię moje trupy z półki.  Gdy za oknem ponuro i jesień rozwarszawia się po całości, warto więc wybrać się do Kornwalii. Ósmy tom przygód rodu Poldarków. To niesamowite, że to już tyle lat minęło. To widać, tak samo jak w życiu najlepiej po dzieciach, po tym jak rosną. Chociaż nie mogę powiedzieć, że mnie nudzi. A powinno, po ośmiu tomach… niewiele sezonów seriali dało radę tak długo utrzymać moją uwagę. Wprawdzie do serialu ciągle obiecuję sobie wrócić, to jednak na razie tylko książce jestem wierna.

"Wojna i pokój" - Lew Tołstoj [ i sprawie, wszystko wiadomo]

Jeżeli jakakolwiek powieść zasługuje na epitet epicka to bezdyskusyjnie jest to Wojna i pokój, dla wielu jest to wyrzut sumienia. Wiele osób może po tej książce Tołstoja znienawidzić. Nie mogę odmówić Tołstojowi umiejętności połączenia historii z fikcją, ukazanie losów narodu, na tle wielkiej historii. Takie powieści trzeba czytać. Jestem ciekawa jak odbierają tę książkę Rosjanie, czy faktycznie mają do niej szacunek, czy cenią swoją epopeję narodową. Czy może tak jak my z naszym Panem Tadeuszem, wiemy, że jest, wiemy że podobno wielkie, ale jak spotykam się z opiniami znajomych, to nudne(nie zgadzam się!) i nie czytali(o zgrozo). A Wojna i pokój w odbiorze i w czytaniu jest o wiele, wiele trudniejszym dziełem.

"Stowarzyszenie Miłośników Literatury i Placka z Kartoflanych Obierek" - Mary Ann Shaffer, Annie Barrows

Miałam bardzo słaby tydzień jeśli chodzi o ilość przeczytanych książek. Chociaż ilość słaba, to jednak jakościowo super.  Gdy zaczynało się moje przeziębienie uznałam, że pora sięgnąć po książkę, którą lata temu oglądałam wielokrotnie, ale jakoś nie mogła mnie skusić. Tytuł wydawał mi się taki, niby przyciągający, ale jednak… nie wiem. Dziesięć lat temu się na nią nie zdecydowałam. A teraz nowość nowa okładka, bo Netflix poleca film, więc szata graficzna odświeżona. Zaczęłam czytać i na początku byłam sceptyczna, bo ja naprawdę średnio przepadam za powieściami epistolarnymi, ale niektóre mi się naprawdę podobają. Czy Stowarzyszenie Miłośników Literatury i Placka z Kartoflanych Obierek, utwierdzi mnie w przekonaniu, czy też udowo wodni, że warto pokonywać uprzedzenia?

"Jesienny poniedziałek" - Stanisław Krzemiński

Po serię Drogi do wolności sięgnęłam za sprawą Bruchalka, ona mi pokazała palcem te książki tak agitowała, jakby walczyła o wybór swojego kandydata na fotel prezydenta USA. Pierwszy tom mi się podobał, może nie obezwładnił mnie tak bez reszty, ale doceniłam urok wojennego Krakowa, czar Galicji, który dawno przeminął.  Byłam ciekawa co będzie dalej, bo do serialu, będącego ekranizacją jakoś nie umiem się przekonać, pomimo wielu świetnych nazwisk, całość wypada miernie, ale wiadomo, że powieść rządzi się własnymi prawami. Tak więc Stanisław Krzemiński zabiera nas do Cesarstwa Austro-Węgierskiego, które się chwieje, wojna powoli zbliża się do końca. Wojna, która zabrała tylu ludzi, ale umożliwiła emancypację kobiet.

"Pod ożywczym drzewa cieniem" - Lechosław Herz

Reportaże krajoznawcze kojarzą mi się z książkami kolorowymi, z feerią barw rodem z niemieckiej telewizji lat `90. Pod ożywczym drzewa cieniem, książka wydana nakładem Wydawnictwa Iskry, nie krzyczałaby z półki, wzorem innych przewodników, wydana tak jak większość książek tego wydawnictwa. Większy format, obwoluta,, szlachetna prostota, obiecuje nie sensację, nie tylko kolorowe opakowanie ale wartościową treść. Dla mnie cała tematyka jest novum, mieszkam daleko od Warszawy, dla mnie Mazowsze to Warszawa, wizyty w stolicy to przede wszystkim obskakiwanie takich sztandarowych miejsc, nikt się nie zapuszcza na mazowiecką prowincję, a po lekturze tej książki mam ochoty wskoczyć w pociąg, z plecakiem i objechać, Urle, Konstancin, Anin… i nie tylko. Książka dla miłośników miejsc nietypowych.

"Kamerdyner. Miłość, wojna, zbrodnia" - Marek Klat, Paweł Paliński, Mirosław Piepka, Michał Pruski

Miesiąc temu, gdy byłam w kinie, pomimo nietaniego biletu zafundowano mi dosyć długi blok reklamowy. Ma to swoje dobre i złe strony, złe sprowadzają się do tego, że jest to irytujące, ale dobre są takie, że zwykle dzięki tym zapowiedziom dowiaduję się, co niedługo wejdzie do kin i na co ewentualnie chciałabym się napalić. Właśnie w en sposób dowiedziałam się, że niebawem do kin wejdzie Kamerdyner, pierwsze co, a raczej kto wpadł mi w oko to Sebastian Fabijański, który już podbił me serce, więc chciałam oglądnąć, a po drugie to tematyka, która jednak może zaciekawić. No i Filip Bajon, jego nazwisko jest kojarzone na polskiej scenie filmowej. Filmu byłam ciekawa, a gdy dowiedziałam się, że ma być i książka… to już chciałam tylko dorwać ją przed premierą, stało się… i powiem Wam, nie wiem czy odważę się pójść do kina. Książka podobno na podstawie scenariusza, podpisuje się pod nią czterech autorów. Pochłonęłam ją w weekend.

"Woda na sicie. Apokryf czarownicy" - Anna Brzezińska [ Święte Oficjum w akcji]

Jakiś czas temu, nakładem Wydawnictwa Literackiego ukazała się powieść Anny Brzezińskiej, Córki Wawelu, powiedzieć, że książka ta zrobiła furorę, to nic nie powiedzieć. Ja oczywiście powieść kupiłam i apetycznie opasły tom leży sobie przy łóżku i jest moim wyrzutem sumienia. Gdy ujrzałam zapowiedź najnowszej powieści Woda na sicie, napaliłam się jak szczerbaty na suchary, miałam nadzieję do tego czasu przeczytać to co już mam, ale nie oszukujmy się, mania zbieractwa jednak nie przekłada się na szybkie wyczytywanie zapasów, ale już najnowsza powieść długo nie musiała czekać. Wprawdzie objętościowo jest mniej imponująca, ale nikt nie powiedział, że tylko 500 plus jest coś warte. Czytanie poszło błyskawicznie.

"Bez słowa" - Rosie Walsh

Uwielbiam smutne książki, jestem bardzo przywiązana do katharsis w pełni rozumiem starożytnych Greków, którzy obserwowali te tragedie, by się oczyścić, apogeum, pękają tamy i w końcu serce może bić normalnie, poziom emocji wraca do normy. Dlatego, gdy pojawia się na rynku zapowiedź książki, która ma mi właśnie zagwarantować takie oczyszczenie, zwykle moja ciekawość wygrywa. Powieść Bez słowa, premierę ma mieć w październiku, ale udało mi się zdobyć ją wcześniej i mogę wam napisać, czy warto czekać. Starałam się nie czytać recenzji, żeby się nie zasugerować, nie wiedziałam więc nawet z grubsza o czym będzie ta powieść.

"Będzie bolało" - Adam Kay [ preypetie ginekologa z jajem ]

Do medyny mam specyficzny stosunek, długo chciałam ją studiować, później okazało się, że mój związek z chemią organiczną jest dosyć szorstki i pomysł na życie mi się skończył, ale wrócił na pierwszy plan, gdy okazało się, że dla odmiany chemia organiczna to moja druga miłość, a później w liceum wybrałam profil humanistyczny, moja styczność z przedmiotami ścisłymi została ograniczona do tego stopnia, że wiem jak liczyć procenty, jak obliczać stężenie, no i jak jest zbudowany pantofelek(chociaż zawsze wolałam euglenę). Chociaż szanse na karierę w medycynie już pożegnałam i od dawna tylko bezskutecznie proszę znajomych o pozwolenie na przeprowadzenie punkcji zatoki szczękowej, to lubię czytać o medycynie, historii medycyny i śledzę bestsellery w poszukiwaniu książek takich jak ta. Będzie bolało książka, która was rozbawi i wstrząśnie!

"Dzikość serca" - Barry Gifford

Czasami zdarza się, że jakaś książka trafia do mnie, właściwie nie wiem dlaczego, w tej zaintrygowała mnie okładka. Opis też dołożył swoje, nosiło mnie i już. Byłam tylko zdziwiona, że książka, zasadniczo cienka. Zaczęłam czytać i szło mi piorunem. To jest wada cienkich książek, szybko się kończą. Ta powieść, jest amerykańska do szpiku kości, chociaż w Stanach nigdy nie byłam, to wydaje mi się, że czuć w tej książce klimat amerykańskiej prowincji, dusznych barów i różnych takich specyficznych typków. Podobno na kanwie książki powstał film, ale ja go nie widziałam, a na okładce chyba też nie mamy kadru z filmu. No nic, w końcu po film sięgnę, jak się wygrzebię z zaległości.

"Transformersi. Superbohaterowie polskiej reklamy 80.-90." - Agata Jakóbczak

Jestem dzieckiem transformacji ustrojowej. Gdy Polska przechodziła burzliwe przemiany, ja byłam nieświadomym dzieckiem. Od czasu do czasu sięgam po książki, które opowiadają o tych przemianach i robi mi się zimno, droga do suwerenności, do kapitalizmu była trudna, nie mogę przestać podziwiać moich Rodziców, że nie dali mi odczuć niepewności tamtych czasów. Tym razem Wydawnictwo Znak, zaprasza nas do świata reklamy, a więc zjawiska zupełnie zbędnego w czasach PRLu, które wraz z rozwojem wolnego rynku, napływem towarów stało się realną siłą. Ta książka to historia ewolucji reklamy, z chałupniczych filmów, siermiężnych i prostych, do świata który znamy teraz, reklam nastawionych na zysk, wciskających nam produkty, nie zawsze nam potrzebne.

"Slow life według ojca Leona" - Leon Knabit OSB

Nie wiem na jak długo starczy mi natchnienia do cyklu słowo na niedzielę, bo w sobotę wracając z koncertu przypomniałam sobie, że jutro niedziela i przydałoby się coś duchowego wrzucić. Pomyślałam, że w sumie nie zapowiadałam, że te teksty będą co tydzień, bo jednak nie każdą książkę o tej tematyce czyta się szybko. Św. Augustyna ciągle próbuję przejść i mam perturbację… nie wiem, może na emeryturze. Tak się jednak złożyło, że mogłam połączyć ten cykl z moim ulubionym wyczytywaniem trupów z półki, ta książka czekała na swoją kolej prawie półtora roku. Kupiłam ją na spotkaniu z Ojcem Leonem w bibliotece. Wspaniały człowiek, który ujmuje swoją pokorą, pogodą ducha i można się ogrzać w cieple jakie bije od Niego. Chyba potrzebowałam chociaż takiego pokrzepienia.

"Milczysz moja śliczna" - Rhys Bowen [ siódmy tom przygód irlandzkiej dziewczyny w Nowym Jorku]

Wydaje mi się, że nasze pierwsze przygody z gatunkiem literackim definiują nasze upodobania. W kryminałach rozkochałam się czytając Agathę Christie, a więc kryminał klasyczny, niespieszny, klimatyczny. Bez morza krwi, akcji gnającej na łeb na szyję i tych wszystkich zabiegów w stylu „zabili go i uciekł”. Dlatego chyba z taką wielką chęcią sięgam po kryminał retro, nie jest to łatwy gatunek, bo nie jest wyczynem przeholować. Wymaga pracy, poznania realiów, ogromnej kwerendy i za to pokochałam serię o Molly Murphy, to była miłość od pierwszego tomu i muszę powiedzieć, że zaraziłam nią kilka osób. Jedyną wadą tej serii, jest że ukazują się raz w roku. Tych tomów jest kilkanaście, boję się że nie dożyję finału. To kara za to, że śmiałam się z emerytek, że nie dożyją końca Mody na sukces, mam za swoje. Rhys Bowen nie zawodzi

za półmetkiem

Chyli się do jesieni Ziemia. Nasza Staruszka oddala się od Słońca, tempus fugit, wszystko umiera, liście lecą z drzew, a poranki i wieczory witają nas rześkim, chłodnym powietrzem. Jako fanka jesieni i zimi, powoli próbuję odsapnąć po upałach. Wspominam urlop, wyjazd. Sierpień... nie mogę uwierzyć, że tyle się wydarzyło. Niby sobie przypominam Marka Aureliusza o tym, że świat to zmiany, ale jakoś tak melancholia opada. Może trzeba ją podtopić w kubku z herbatą?

"List z powstania" - Anna Klejzerowicz [ nietypowo o powstaniu ]

Od dawna wiele dobrego słyszałam o powieściach Anny Klejzerowicz, a ta powieść z powstaniem warszawskim tle to była na mojej liście do przeczytania od dawna. Długo musiałam na nią czekać, ale gdy już dotarła, to wiedziałam, że za długo nie poleży. Zaczęłam jednego wieczora i już rano przy kawie doczytywałam, za długo nie pospałam. Autorka pisze tak, że wciąga momentalnie. Bardzo nietuzinkowa, o nietypowym rozwoju akcji. Pokazuje nowy aspekt sprawy, a także zwraca uwagę, że chociaż nie znać historii to być zawsze dzieckiem, jak mawiał Cyceron, ale życie historią, stałe oglądanie się wstecz może powodować wiele kłopotów i nie jest dla nas dobre. Trzeba umieć wybrać świat żywych.

"Zapomnij o mnie" - K.N. Haner [ sercowe rozterki w Wielkim Jabłku ]

Po ciężkim tygodniu w pracy miałam po prostu ochotę na romans. Przejrzałam bestsellery i wiedziałam, że to musi być Zapomnij o mnie. Opis mnie zaintrygował i prędko po tę książkę sięgnęłam. Nie uwierzycie, ale ja byłam przekonana, ze czytam powieść amerykańskiej autorki, jakie było moje zaskoczenie, gdy dochodząc do końca książki, na skrzydełku przeczytałam, że K.N. Haner to polska autorka a ta książka to jej debiut w gatunku New Adult. Prócz tej powieści napisała już sporo, bo osiem powieści. No ja pierwsze słyszę, ale sprawdzę co napisała do tej pory, zwłaszcza, że opis sugeruje, że czeka nas sporo kolejnych powieści autorki. Czy po tej będę chciała sięgać po kolejne?

"Świat musi mieć sens. Ostatnia rozmowa" - abp. Józef Życiński, Aleksandra Klich [ ale chroń mnie Panie od pogardy ]

Zasadniczo entuzjastycznie podeszliście do pomysłu słowo na niedzielę cyklu o książkach związanych z duchowością tudzież religią. Przed niedzielą wzięłam na tapet wywiad rzekę z arcybiskupem Józefem Życińskim, ważną postacią dla metropolii lubelskiej, ważnej dla mojej Alma mater, którego śmierć i pogrzeb pamiętam, bo kończyłam wtedy studia i myślałam co dalej. Książka ukazuje się ponad siedem lat po śmierci Metropolity, gdy można powiedzieć został zapomniany, w mojej pamięci przetrwał obraz biskupa, który z uwagą przygląda się ludziom a w oczach widać głębokie zatroskanie, czułość, rozmiłowanie w człowieku. Jakim był człowiekiem, jakim naukowcem, jakie miał poglądy i dlaczego był tak kontrowersyjną postacią polskiego Episkopatu, na te pytania odpowiedzi znajdziemy w tej książce, a prócz tego, przypomnienie kilku, fundamentalnych prawd. Arcybiskupa Życińskiego nie ma już siedem lat, a tyle zdań jest wciąż aktualnych.

zapowiedź

24 września, nakładem nowego wydawnictwa JanKa ukaże się powieść Drzazgi, tak jest reklamowana, zapowiadana. 

"Diabelski młyn" - Aneta Jadowska

Chociaż obiecałam sobie, że wytrzymam do niedzieli z lekturą trzeciego tomu o przygodach Nikity, ale jednak się nie udało, sobota i sobotnie porządki są wspaniałym katalizatorem niezwykłych czytelniczych wyborów. Stwierdziłam, że chce mieć serię za sobą, po to by zacząć coś nowego, żeby nie odkładać finału na później, bo gdy tak robię, często po prostu detale umykają mi z pamięci.  Wtedy się denerwuję i to odbiera mi radość z lektury. A teraz postanowiłam kuć żelazo póki gorące i chyba zrobię sobie urlop od fantastyki, potrzebuję chyba romansidła. Co nie zmienia faktu, że jestem pod wrażeniem stylu Anety Jadowskiej. Dobrze, że Polki pokazują, że walczą o swoje miejsce w świecie fantastyki.