"Łabędzie" - Jacek Dehnel

Pierwszy tydzień maja upłynął mi pod znakiem wyzwań. Stosikowe losowanie przyniosło mi potężną pozycję i czytałam ją cały tydzień, wieczorami. Nie słyszałam za wiele o tej książce, ba ja nawet nie słyszałam o tej aferze, a przecież takie znane sprawy z okresu PRLu wracają, o aferze mięsnej słyszałam, a o handlu antykami nie. Może to jest nieco drażliwy temat, bo przecież złotem na mniejszą skalę handlowało wiele osób? No w każdym razie słyszałam jak Jacek Dehnel opowiadało niej i poczułam imperatyw zakupienia i przeczytania. To nie jest książka, którą się łyka w jeden wieczór, ale spędziłam z tą książką naprawdę dobry tydzień.

 

"Właśnie że tak! Nigdy w życiu! 20 lat później" - Katarzyna Grochola [ nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki]

 

Do serii o Judycie mam ogromny sentyment. Mama kupiła mi pierwszy tom kiedy byłam w pierwszej liceum i z nieznanych powodów zaczytywałam się przygodami tej zwariowane rozwódki w średnim wieku. Całą trylogię łyknęłam niemalże jednym tchem, a później pojawił się tom czwarty i też bardzo mi się podobał. Trochę się bałam kontynuacji, ponieważ często to już tak dobrze nie wychodzi, a ja też nie jestem jakąś fanatyczną wielbicielką autorki. Jednak wyczekiwałam premiery i zaczęłam czytać od razu. kęPoszło błyskawicznie(pomogła poczekalnia przy badaniu krwi i w przychodni, nie rozumiem dlaczego ludzie scrollują telefon, ile ja znakomitych książek przeczytałam w poczekalniach).

 

"Niepokój przychodzi o zmierzchu" - Marieke Lucas Rijneveld [ październikowy trup z półki]

 

Mój październikowy trup z półki to książka, która, znowu była swego czasu książką bardzo głośną, obecną wszędzie. A u mnie Niepokój przychodzi o zmierzchu już porósł grubą warstwą kurzu. Teraz mi się wylosowała ta książka i byłam bardzo ciekawa. Zaczęłam czytać i ta książka kojarzy mi się ze skandynawskim klimatem. Na pewno nie jest to książka łatwa, miła i przyjemna.

 

"Księga tęsknot" - Sue Monk Kidd [ lipcowy trup z półki]

 

Kupiłam Księgę tęsknot zaraz po premierze, jakieś cztery lata temu. Lubię bardzo książki autorki i zapomniałam już, czy czytałam jakieś recenzje tej, nie miałam pojęcia, a może zapomniałam o czym miała być. Pamiętam, że książka cieszyła się naprawdę dobrymi opiniami, a gdy zaczęłam czytać szło mi dosyć opornie. Czytałam ją cały weekend i mam nadzieję, że teraz pisząc, ułożę sobie w głowie co w sumie o tej książce myślę. Nie wiem czy świadomie sięgnęłabym po książkę, która pisana jest z perspektywy żony Jezusa. Ale po kolei…

 

 

"Pod słońcem" - Julia Fiedorczuk [ Drohiczyn, Ural, Warszawa, Białystok]

 

Kiedy padła propozycja, że na kolejne spotkanie Dyskusyjnego Klubu Książki przeczytamy powieść Pod słońcem, byłam zaintrygowana. Nie kojarzyłam Julii Fiedorczuk, dopiero z opisu dowiedziałam się, że była nominowana do Nike, co jest na pewno gwarancją pewnej umiejętności. Owszem książki nagradzane, są obecnie często bardzo dziwne, rzadko zyskują uznanie szerokiego grona odbiorców. Jednak nie jestem jednoznacznie uprzedzona, a opis tej książki był frapujący, uwiodła mnie też ta prosta okładka. Moim zdaniem wspaniała książka na wrzesień na te rocznicę końca pewnej epoki, tym bardziej że w tym roku chronologia jest szczególna, wrzesień 2023 to taki układ dni jak w 1939. Przyznam, że napełnia mnie to i dyskomfortem i skłania do refleksji tudzież pcha do książek oscylujących wokół takiej tematyki.

 

"Nasze dusze nocą" - Kent Haruf [ wieczory w jesieni życia]

Zbliża się druga środa miesiąca, a co za tym idzie, trzeba zabrać się za lekturę książki na Dyskusyjny Klub Książki. Tym razem padło na cienką książkę, mniej niż dwieście stron, poetycki tytuł, zagadkowy opis.  Zaczęłam czytać w sobotę rano i tak naprawdę lektura zajęłaby mi pół dnia, ale musiałam zająć się ogrodem, domem. Książka porusza tematykę życia z perspektywy starości, co samo w sobie jest trudne i pełne goryczy. Jest bardzo niewiele takich książek, bo my chyba nie chcemy ich czytać, stawać przed pytaniem co będzie, gdy jesień życia zapuka do drzwi. Jak spojrzymy wtedy w przeszłość?

 

"Wygasanie. Zmierzch mojego Kościoła" - Tomasz Terlikowski [ koniec Kościoła i katolicki ortodoks]

 Był czas gdy na Tomasza Terlikowskiego reagowałam alergicznie. Jego radykalizm, ortodoksja i to paradoksalnie, gdy byłam aktywna przy parafii, mnie odrzucały. Dlatego w sumie nie wiem jak to się stałam, że kilkanaście miesięcy temu włączyłam wywiad z nim. Może automatyczne propozycje YT? Słuchałam tego wywiadu i byłam w szoku. Może to inny Terlikowski? Może pomyliłam nazwiska? Myśli, które wypowiadał Tomasz Terlikowski były moimi myślami. Zawód, gorzka złość na episkopat, smutek w patrzeniu co robią z Janem Pawłem II.  Kiedy zobaczyłam książkę Wygasanie. Zmierzch mojego Kościoła od razu ją zamówiłam i bardzo za mną chodziła.

 

"Suknia. Opowieść o królewskim ślubie" - Jennifer Robson [ Londyn w powojennych latach]

 Oj ciągle łapię się na tym, że jak pojawia się książka z Windsorami w tle to w te pędy zdobywam. Leżała ta książka od listopada 2021. Trafiła do słoika z trupami. Nie widziałam recenzji tej książki. Było o niej głośno w okolicach premiery, ludzie pokazywali ją, na listach do kupienia, ale finalnie nie wiedziałam o czym będzie. A okładka przedstawia nam księżniczkę Elżbietę i księcia Filipa. Od razu uprzedzę, Elżbieta będzie tu tylko we wspomnieniach, z oddali, to opowieść z królewskim ślubem w tle. Ciekawym tematu tego ślubu, polecam film na Netflixie o przygotowaniach do ślubu, o torcie, o sukni.

"Empuzjon" - Olga Tokarczuk["człowiek istnieje tylko w języku?"]

 

Po tym jak Olga Tokarczuk dostała Nobla to oczywiście premiera książki Empuzjon nie przeszła bez echa, a ja bałam się sięgać, bo bałam się tej konfrontacji mojego ograniczonego mózgu, kulawych zmysłów z Literaturą. Ktoś powie, ze Nobel nie jest znowu takim wyznacznikiem i oczywiście, że tak jest, innych polskich noblistów znam i lubię. Byłam ciekawa jak odbiorę tę książkę, dlatego nie czytałam recenzji. Pierwszy raz, ktoś mnie zainspirował do czytania, na Klubie, Panie których zdaniu ufam – bardzo zachwalały – książkę kupiłam i pewnie czekałaby latami… ale okazało się, że będzie majową lekturą. Od razu wpisałam ją w kalendarz – właśnie na majówkę. Porównywana do Czarodziejskiej góry, do książki którą porzuciłam – gdy bohater wjeżdża na górę, bo była zbyt refleksyjna i tak niespieszna – że usnęłam.

 

"Panny z "Wesela". Siostry Mikołajczykówny i ich świat" - Monika Śliwińska

 To pierwsza taka sytuacja, że książkę z trupiego losowania kończę czytać, gdy już losuję coś nowego. Powodów takiego stanu jest kilka. Po pierwsze akurat początek marca był dynamiczny, czytałam inne książki i nie miałam zamiaru ich porzucać, a później wzięłam się za turecki serial i chociażby dziś poszłam spać koło drugiej. Sama książka też jest bardzo specyficzna i trzeba mieć wenę do takiej lektury. Czytałam całe morze zachwytów na jej temat.

"Sprawy sercowe. Historia serca w jedenastu operacjach" - Thomas Morris

 Ostatnio, gdy przyznałam się co czytam, a właściwie, gdy książka wypadła mi z torebki, która dzięki temu znacznie straciła na wadze usłyszałam no tak, te fazy na medyczne książki, to przyznałam rację, a później się wycofałam, bo ja nie mam faz na medyczne książki, ja uwielbiam tę tematykę, tylko brakuje mi czasu by eksplorować temat tak jakbym chciała. Książkę o historii odkryć związanych z sercem kupiłam jakieś dwa lata temu. Przynajmniej. Zaczęłam ją czytać, ale jakieś zaległości, inne książki przerwały to czytanie, chociaż zdążyłam poznać kolejną odsłonę opowieści o błękitnych dzieciach. Leżała ta książka obok łóżka, a ja uznałam, że życie jest za krótkie, żeby odkładać lekturę książek, które chciałam przeczytać, wprawdzie, żeby zrealizować ten plan potrzebuję jakichś osiemdziesięciu lat, by uporać się z domowymi zaległościami, ale jak to mówią, póki życia, póty nadziei.

"Ostatni" - Maja Lunde [ nim ludzkość sama się wykończy]

 

Gdy na rynku wydawniczym, w dłuższych odstępach pojawiają się serie książek, mogę pięknie obserwować jak zmienia się moje życie, oczekiwania podczas czytania poszczególnych tomów. Premiera Historii pszczół świat dyskutował o zagładzie tych pożytecznych owadów, kłócił się o ekologię. Premiera najnowszej książki Lunde zbiega się z początkiem nowego roku, z kolejnym miesiącem pandemii, globalna zagłada nieco zniknęła nam sprzed oczu, nowa zaraza odsuwa obawy o wymarcie przyrody, w końcu antropocentryzm ma się tak dobrze. 

 

"Matka(prawie) idealna - Kerry Fisher [do zaczytania i do zarwania nocy]

Z Kerry Fisher spotkałam się chyba rok temu, jej książka Sekretne dziecko swego czasu pochłonęła mnie i później kupiłam sobie kolejną jej książkę, chronologicznie pierwszą na polskim rynku, której ongi premierę przegapiłam. Ja trochę jestem już zmęczonym czytelnikiem, co sięgam po książkę to znudzona unoszę brwi, już tyle czytałam, mało co mnie zadziwia, dlatego bez żalu książkę porzuciłam i poszłam na Mszę, a później na rower. Powiem Wam, że gdyby nie to, że przy okazji porządków położyłam ją obok łóżka to jeszcze by leżała, bo okładka trochę mnie dezorientowała, nie wiedziałam, o czym to będzie. 

 

"Ziemia przeklęta| - Juan Francisco Ferrandiz [ los jednostki w barbarzyńskich czasach]

 

Na początku tego roku trafiła do nas zapowiedź książki, która zachęcała swoim solidnym rozmiarem.  Trochę już zapomnieliśmy jakim wielkim potencjałem jest średniowiecze zwłaszcza na rubieżach cywilizowanej Europy. Jakieś dziesięć lat temu takich książek ukazywało się sporo, wzbogaciłam wówczas swoją biblioteczkę o tak fantastyczne powieści jak chociażby Katedra w Barcelonie czy Filary ziemi, niniejsza książka jest nawiązaniem do tego nurtu powieści o czasach trudnych, bezwzględnych, w których próżno szukać wartości do których przywykliśmy. Przyznaję, że książka leżała na półce dosyć długo, bo trochę bałam się czy wytrzyma porównanie z tak ważnymi dla mnie powieściami, które w swoim czasie monopolizowały moją uwagę. W końcu przyszła pora na nią, w środku upalnego lata nie ma jak zaszyć się w chłodnym pokoju z dobrą książką.

"Włoszki. Czego mogą nas nauczyć?" - Gabriella Contestabile'

Najpierw Polki rzuciły się na książkach o tym jak urodę pielęgnują Koreanki, nowy nurt pojawił się nagle i zasypał nas kosmetykami z Korei, później przypomniałyśmy sobie że synonimem piękna i elegancji sla Polski zawsze były kobiety przechadzające się w trenczach po Polach Elizejskich, nagle pojawiła się książka o Włoszkach. Pojawiła się jakiś czas temu ale swoje musiała przeleżeć. Teraz, gdy temat Włoch jest na ustach wszystkich i każdy z nas z trwogą wsłuchuje się w wieści z Półwyspu Apenińskiego, ja chciałam przypomnieć sobie czasy, gdy za Alpami, zamiast oblężonego miasta było pyszne jedzenie, niekończąca się impreza a kobiety w typie Sophii Loren zachwycały nas swoją urodą.  

"Francuzki dojrzewają najpiękniej. Jak wraz z wiekiem stawać się coraz piękniejszą, bardziej świadomą i szczęśliwszą?"- Mylène Desclaux

W myśl zasady, że cudze chwalicie, Polki chętnie sięgają po książki, które mają zdradzić sekrety piękna kobiet innych narodowości. Parę lat temu był prawdziwy boom jeśli  chodzi o Koreankę i ogólnie Azję, wszystko co azjatyckie w drogeriach było drogie, metody pielęgnacji z Korei polegające na chlustaniu twarzy wodą określoną ilość razy i milionie kroków pielęgnacji opętały moje znajome. Wiadomo, że jeśli chodzi o Francję jest ona stolicą stylu i szyku nie od dziś, dlatego aż zdziwiłam się, że dopiero teraz wychodzi taka książka. No w sumie dotyczy ona upływu czasu. Sięgnęłam po nią bo usłyszałam o niej w okolicach urodzin, a wtedy łapię się na kremy plus 100 i reklamy domów spokojnej starości. Czy znalazłam już sposób na wieczną młodość i czy na CPNie pytają mnie o dowód, a policja zatrzymuje mnie na mieście i pyta dziewczynko dlaczego nie jesteś w szkole? 

"Powrót do życia. O żałobie i grzybach" - Long Litt Woon

Trochę wyrodziłam się z rodziny, bo ogólnie u mnie chodzenie na grzyby jest cenione a ja w sumie na poważnie poszłam raz, to chyba tam ugryzł mnie kleszcz i prawie umarłam na niezdiagnozowaną prędko boreliozę, chyba nikogo więc nie dziwi, że po lesie nie chodzę, jak trzeba grzyby oporządzę, ale parcia nie mam. Dlaczego więc skusiła mnie ta książka? Połączenie grzybów i żałoby mnie zafrapowało. Nie sądziłam, że ktoś poleci po bandzie i napisze o tym, że człowiek żyje a później staje się ziemią, takich bezpośrednich konstatacji nie usłyszymy już nigdzie, prócz wiejskiego pogrzebu i to w mojej Wschodniej Polsce.  

"Kot niebieski" - Martyna Bunda

Polscy autorzy częstą są niedoceniani, w końcu powiedzenie, że nikt nie jest prorokiem we własnym kraju, ma długą tradycję. A jednak Martyna Bundy, niedawno szturmem zdobyła polski rynek. Poważana dziennikarka, wzięła się za dłuższe formy i tak naprawdę ze nieznanej stała się gwiazdą literackiego świata. Debiutancka powieść była melancholijna, pełna detali, zdań, które ryły w sercu. Byłam ciekawa co będzie chciała przekazać nam w swojej drugiej książce, ta pierwsza była opowieścią o współczesności, tymczasem w tej od pierwszej chwili widzimy podróż w czasie, czy to gwarantuje sukces? 

"W niemieckim domu" - Annette Hess

Gdy zobaczyłam zapowiedź tej książki, od razu chciałam ją przeczytać. Jak bardzo miałam na nią ochotę, niech Wam uświadomi to, że przyszła w piątek jak byłam w pracy, a zaczęłam czytać jak tylko wróciłam do domu. Wprawdzie w weekend miałam sporo pracy, ale byłam pewna, że ją skończę. Szybko okazało się, że tematyka jest inna, niż się spodziewałam, to nie jest opowieść o wywożonych do Rzeszy pracowników przymusowych. Tytuł jest tak naprawdę dwuznaczny, odnosi się, na pierwszy rzut oka do nazwy restauracji, którą prowadzą rodzice głównej bohaterki, a z drugiej strony to opis tej książki, która pokazuje jak dwadzieścia lat po wojnie, Niemcy podchodzili do tematu rozliczenia nazistowskich zbrodni, jak patrzyli na Holocaust, może dalej tak patrzą? 

"Perfumiarka" - Margit Walsø

Powoli przyzwyczajam się do myśli, że nieważne jaka pora roku mnie dopadnie, nigdy nie odmawiam książce, która daje mi szansę do eskapizmu. Udawać się na emigrację wewnętrzną - cóż piękniejszego. Tym razem było ciężko, bo dookoła szalały przygotowania przedślubne, umówmy się nie narobiłam się, ale intensywnie myślałam, że coś muszę zrobić. Do tego stopnia, że w sobotę rano uświadomiłam sobie, że nie mam torebki, tzn. Mam ale nie wiem gdzie. No więc trudny to był czas, ale książka o tak cudownej lawendowej okładce nieustannie mnie kusiła. Skandynawska autorka, której nie kojarzyłam, pisze o Francji, o perfumach, zapachach. Z tego mógł wyjść równie dobrze hit, jak i kit.