"Między ustami a brzegiem pucharu" - Maria Rodziewiczówna [ stara szkoła ]

Często dochodzę do wniosku, że największe literackie szczęście jakie mnie spotkało to moja Mama, to Ona mi podsuwała i podsuwa najlepsze książki. Czasami mam po nich, wielką traumę, ale najczęściej rozpływam się w zachwytach. To Mama, wiele lat temu poleciła mi Między ustami a brzegiem pucharu, miała rację, wtedy książka mnie zachwyciła, ale x lat temu, to była ze mnie sentymentalna pensjonarka, byłam ciekawa jak odbiorę tę książką, będąc starą babą, z nieco innym spojrzeniem na świat. Dzięki wydawnictwu MG, które wznawia Rodziewiczównę, miałam pretekst do sentymentalnej podróży i rozprawienia się ze wspomnieniami.

"Przepisy na miłość i zbrodnię" - Sally Andrew [ smakowity kryminał ]

Od dawna mole książkowe, podkreślają, że nie wolno kupować książek po okładce. I chociaż sama noszę przypinkę nie oceniam po okładce, to często właśnie szata graficzna, jest tym co decyduje, że książka trafi w moje ręce. Przepisy na miłość i zbrodnię urzekły mnie właśnie cudownym kolorem lapiz-lazuli(akurat mam paznokcie w podobnym odcieniu. No i granat na okładce, nie jestem Persefoną, ale niewątpliwie mam skłonność do tego owocu. I chociaż książkę miałam w wersji elektronicznej, pochłonęłam ją bardzo szybko.

"Maleńka Dorrit" - Charles Dickens [wznowienie klasyki, w nowej odsłonie ]

Jestem zapaloną fanką klasyki. Dickens jest klasą samą w sobie, ustalił pewne standardy wiktoriańskiej powieści, był guru, mentorem pisarzy w tamtej epoce. Stworzył swój styl, mroczy, nieco cięższy. Mój pierwszy kontakt z tym pisarzem, to nie, Olivier Twist, a Nasz wspólny przyjaciel, na którego ongi polowałam na pewnym portalu. I chociaż kilka tych powieści stoi na półce, to Dickens jest moim wyrzutem sumienia. Mama zachwalała mi Maleńką Dorrit, a ja skorzystałam z tego, że Wydawnictwo Mg wznowiło tę powieść i postanowiłam nadrobić braki w klasyce.

"Dom Rothschildów. Prorocy finansów 1798-1848" - Niall Ferguson

Na tę książkę miałam ochotę od dnia jej premiery. Apetycznie wyglądający czerwony tom, kusił apetyczną objętością. A tematyka, no cóż, o Rothschildach słyszałam, ich nazwisko przewijało się, często w różnych kontekstach. Książka, pokaźnych rozmiarów, a i tak to tylko pierwszy tom. Pozycja nieco hermetyczna, bo tematyka specyficzna. Akurat ja lubię i bankowe i wekslowe wątki, mam do nich sentyment z czasów studiów, przez życzliwych nazywany dziwactwem, przez złośliwych niezdrowymi skłonnościami. Sądzę, jednak, że nie trzeba być obsesjonatem, by docenić, talent pisarski Nialla Fergusona.

"Jak powietrze" - Agata Czykierda-Grabowska [ porywa jak rwąca rzeka ]

Ostatnio miałam ochotę na romans. Taki, żeby porządnie mnie kopnął, najlepiej żebym się solidnie spłakała. I kosmos postanowił spełnić moje marzenie. Z moją Redaktor Prowadzącą – ukochanym Bujaczkiem, akurat gawędziłam na fejsie, o tym jaka jest podła itd. No i zapytałam, czy czytała i czy dobre, ta mnie zjechała jak mokre zboże, więc aby zadośćuczynić, chciałam zerknąć na kilka stron i brać się do pracy. Trochę popadywało, byłam padnięta, bo kosiłam trawę no i siadłam w kuchni, żeby zobaczyć, czy książka, którą żyje blogosfera, reklamowana jako pierwsza polska powieść New adult, jest coś warta… no i… nie zjadłam obiadu, miałam nadzieję, że będzie padać i nie będę musiała iść na tenisa. Poszłam na tenisa głodna, a w przerwach doczytywałam. Nie mogłam się oderwać. Karamba!! Co za książka!

"Pierwsza przychodzi miłość" - Emily Giffin [ oczyścić atmosferę ]

Niestety moja przygoda z książkami Emily Giffin dobiegła końca. Przeczytałam wreszcie najnowszą jej powieść, tocząc o nią bój z moją waleczną Mateczką. Trochę się bałam, bałam się, że jak zwykle, gdy myślę, że najlepsze zostawiam na koniec okaże się, że będzie to niestrawialne G. Książkę wzięłam do pociągu, a dziś kosiłam trawę w deszczu, bo zbyt się zaczytałam rano. A kosiłam mimo wszystko, bo jak najszybciej chciałam wrócić na spokojnie do tej książki. Chociaż to mężczyznę poznaje się nie po tym jak zaczyna, a jak kończy, to powiem Wam, że Giffin, skończyła we wspaniałym stylu. Teraz tylko będę czekała na kolejną powieść.

"Jedyna" - Maria De Los Santos [ kobiety to czytają]

Seria Kobiety to czytają, jest obecnie, jedną z moich ulubionych serii wydawniczych na rynku. Staram się śledzić na bieżąco to co się ukazuje, chociaż z czytaniem gorzej, bo o ile książki są świetne, o tyle czas nie chce się rozciągnąć. Te powieści pokazują, że literatura dla kobiet to nie tylko płytkie i prymitywne romanse, pokazuje, że kobiety lubią czytać książki problemowe, intrygujące, pokazujące, że życie nie zawsze jest proste, a największym dylematem nie jest wybór męża. Jedyna trochę za długo czekała na swoją kolej, ale gdy już wskoczyła na tapet… Oczekiwań nie miałam, nawet nie myślałam o czym może być ta powieść bo tytuł mówi wszystko i nic.

"Sto dni po ślubie" - Emily Giffin [ a co jeśli mówiąc tak, popełniamy błąd?]

Tak z jednej strony trochę się obawiałam, że w końcu będę miała przesyt powieściami Emily Giffin. Bo teoretycznie ile można? Okazuje się, że w jej przypadku można bardzo dużo, bo teraz czekam, aż Mama odda mi książkę i już będę finiszowała. Jakoś przegapiłam premierę Sto dni po ślubie, a może nie było o niej głośno? Okładka dosyć słodka, tytuł, trochę intrygująca, ale opis fabuły… koszmar każdej kobiety, spełnienie najgorszych lęków.

"Promyczek" - Kim Holden [ Loving can hurt. Loving can hurt sometimes ]

Tak, uwielbiam płakać na książkach. Miewam takie momenty w życiu, że aż mnie roznosi, bo potrzebuję się wypłakać. Nie wiem czy ma to związek z tym, że moje imię związane jest z greckim katharsis, ale tak odbieram te książki. Muszę odpowiednio się wyszlochać, wypłakać, wypalić od środka i dopiero wtedy mogę iść dalej. A jednak nie każdy wyciskacz łez, nadaje się do ego. To nie może być na siłę. Musi to być niespodziewane i wyniszczające. Nagłe, jak uderzenie małym palcem w kant szafki. A o Promyczku słyszę trzeci miesiąc. Wszyscy powtarzali, że książka mnie dobije. Byłam sceptyczna, bo zwykle obiecanki cacanki a później nic z tego.

"Harda" - Elżbieta Cherezińska [ epicka opowieść o legendarnej kobiecie]

Elżbietę Cherezińską uwielbiam. Gdy wepchałyśmy się do kolejki po autograf Mistrzyni z Karolą, w nagrodę za narażanie pleców na spotkanie z nożem, niezadowolonego tłumu, dowiedziałyśmy się, że na wiosnę planowana jest nowa powieść i to właśnie o Świętosławie. Trzeba było swoje odczekać, ale czymże jest kilka miesięcy. Na tę książkę warto było czekać i warto będzie czekać na kolejny tom. Jakie to były emocje. Zarwałam noc, ale zarwałabym ich więcej, dla takich książek, aż chce się ziewać rano.

"Siedem lat później" - Emily Giffin [ czy są jeszcze szczęśliwe zakończenia? ]

Emily Giffin ciągle mi się nie znudziła. Właściwie każda jej książka czymś mnie zaskakuje, sprawia, że zastanawiam się nad innym aspektem życia. Każda książka, kończy się dla mnie zbyt szybko i pozostawia z uczuciem żalu. A czytając tak Siedem lat później, jak i inne jej książki, przeżywam całą masę różnych emocji. Kurczę, ta książka, no była trudna, zakończenie było ciężkie do odgadnięcia, bo i w życiu jest ciężko znaleźć taki finał, żeby nas zadowalał, chociaż jesteśmy poobijani.

"Piętno von Becków" - Joanna Jax

Sagi rodzinne, to gatunek powieści, który kocha całą rozczytana Polska. Nasza historia, jest bogata w perturbację, które poplączą ludzkie losy, bardziej niż scenarzyści Mody na sukces, nic tylko korzystać. Pierwsza książka Joanny Jax Dziedzictwo von Becków był klasyczną sagą, poznawaliśmy wydarzenia chronologicznie, tymczasem kontynuacja, jest w modnym stylu, odkrywania tajemnicy z przeszłości i akcja toczy się na dwóch płaszczyznach, raz jesteśmy w XXI wieku, a innym razem, no cofamy się w czasie i mamy do odkrycia rodzinny sekret. Gatunek bardzo ostatnio popularny, a więc i poprzeczka wysoko zawieszona.

"Ten jedyny" - Emily Giffin [ nie bój się chcieć]

Faza na Emily Giffin trwa. One mają tę niewątpliwą zaletę, że można zabrać ją do torebki, wyjechać na wypoczynek i wiadomo, że akurat na ten wyjazd nam starczy. Tak było też z książką Ten jedyny, zaczęłam ją zaraz po skończeniu Siedem lat później tekst o tej drugiej, już niebawem przeczytacie, pewnie jutro. I co mogę powiedzieć, mój romans z Giffin trwa. A rzadko mi się zdarza, żebym czytała tak książka po książce powieści jednego autora.

"Prowincja pełna złudzeń" - Katarzyna Enerlich

Każdy ma swoje złudzenia. Lubimy wierzyć w coś, na co nie mamy szans, podkładając suche drewienka, pod tlący się ogień złudzeń. Czasami, nie zauważamy nagiej prawdy, ubierając ją w złudzenia i nasze życzenia. Czasami, po prostu wolimy nie wiedzieć, udawać, że nie widzimy,  bo to jest lepsze niż odpowiedź na pytanie, co z tym zrobić, łatwiejsze niż startowanie od nowa, tylko z mniejszą wiarą.

"Pewnego dnia" - Emily Giffin [ niewykorzystane okazje się mszczą, nawet jeśli tylko mentalnie]

Z Matecznikiem oszalałyśmy na punkcie powieści Emily Giffin, nie wiem co Matkosię tak zachwyca, bo jeszcze nie gadałyśmy o tym, bo mamy za mało książek przeczytanych, ale ja uwielbiam, to, że są lekkie, chociaż nie płaskie, wspaniale sprawdzają się na urlopie i dają do myślenia. I smutno mi, gdy się kończą. Nie lubię się rozstawać z bohaterami stworzonymi przez Giffin.

"Dziedzictwo von Becków" - Joanna Jax

Ostatnio bardzo rzadko zdarza mi się zarwać noc dla książki. Bynajmniej, nie dlatego, że czytam jakiś chłam, ale wieczorami wracam do domu tak padnięta, że mam siłę na maksymalnie godzinę czytania i usypiam snem sprawiedliwego. Miałam ochotę na Dziedzictwo von Becków od dawna. Jednak zaczęłam ją czytam w niefortunnym momencie. Rozumiecie – półfinał Wimbledonu, książka z meczem przegrała, ale później sen z nią przegrał. Wciąga tak prędko, że mogłam myśleć tylko o tym by wrócić do czytania. Niewiele się liczyło. Chociaż nie mogę się powstrzymać, by kilku wad tej powieści nie wytknąć. Nie ma wiele idealnych rzeczy na tym nieidealnym ze światów.

"Prowincja pełna czarów" - Katarzyna Enerlich

Lubimy, gdy życie jest pełne emocji, nie lubimy nudy, stabilizacja, równa się stagnacji, a stąd już tylko krok do cofania. Ja tak nie uważam, nad jazdę kolejką górską przedkładam spokojną kontemplację zachodu słońca. Dlatego tak się cieszę, że odkryłam w końcu serię o Prowincji, , kolejna książka o tych ludziach, tych miejscach, jest jak powrót do przyjaciół i znajomy kubek z ciepłą herbatą, która koi nerwy po ciężkim dniu.

"Niebo w kruszonce" - Monika A. Oleksa [ powieść o kobietach i dla kobiet]

Są książki na które się czeka, jak na wizytę przyjaciela, Monika Oleksa wydaje rzadko, od premiery jej ostatniej powieści musieliśmy czekać półtora roku. Jednak, kiedy już wypuszcza nową książkę, możemy być pewni, że ta książka doda nam sił, skrzydeł, natchnie nas wspaniałymi literackimi przeżyciami.  Pani Monika na żywo jest tak samo ciepłą i subtelną osobą, jak historie, które tworzy i chociaż Samotność ma twoje imię, kojarzy się mi z najbardziej przykrymi wydarzeniami w moim życiu, to mimo wszystko, ta powieść ciągle jest źródłem ciepła dla mnie. Chociaż rzadko mam ją w domu, bo dobrą literaturą trzeba się dzielić. Dlatego piszę do Was teraz.

"Dziecioodporna" - Emily Giffin [ o tym, że nie każda kobieta marzy o pieluchach ]

Czasami mam wrażenie, że kobieta która zamordowała innego człowieka, znalazłaby więcej zrozumienia, niż ta, która otwarcie przyznaje, że nie chce mieć dzieci. Morderczyni, zawsze może jakoś wytłumaczyć, to że zabiła innego człowieka, znajdą się ludzie, którzy pomogą jej wytłumaczyć tę sytuację, tymczasem kobieta, która nie chce urodzić dziecka jest czymś sprzecznym z naturą, no bo jak to możliwe? To faceci nie chcą zakopywać się w pieluchach, kobieta, automatycznie powinna pożądać małego zawiniątka i wypatrywać bociana.  A Claudia, bohaterka tej powieści, nie chce.

"Trawers" - Remigiusz Mróz [ finał trylogii o Forście]

Wielokrotnie, mniej lub bardziej przyjacielsko pytano mnie w jakim celu czytam książki Remigiusza Mroza, zwłaszcza serię z Ekspozycją, skoro pierwszy tom nie zachwycił mnie bezgranicznie, a wręcz przeciwnie. Odpowiadałam wtedy, to co zwykle, gdy ktoś pyta, dlaczego kontynuuję przygodę z jakąś serią, która mnie nie oczarowała, bo lubię kończyć to co zaczynam. Dziś mogę odpowiedzieć jeszcze inaczej, czytam, bo może okazać się, że skreśliłam za szybko, że uprzedziłam się przedwcześnie, a w tym ostatnim tomie jest coś, co mnie ewidentnie oczaruje.

"Coś niebieskiego" - Emily Giffin [ bo za jedną siną dalą druga dal]

Znowu powtórka, znowu niezawodna Emily Giffin. Sięgnęłam po Coś niebieskiego, bo chciałam sprawdzić, jak odbiorę tę powieść po latach. W Coś pożyczonego była pustą, durną babą, którą bym roztelepała, wiedziałam, że zmiana nie zaszła zbyt prędko, jeśli zaszła, a ja z wiekiem tracę tolerancję na głupotę. A jednak, przeczytałam tę powieść z ogromną przyjemnością i gdy piszę te słowa mam łzy w oczach. I to nie hormony.

Podsumowanie czerwca Po prostu

Skończył się czerwiec, czego oczekiwałam, już od końca maja. Potrzebowałam wakacji, a właściwie, to chciałam mieć z głowy, to co mnie prześladowało przez dłuższy okres. Teraz mam spokój. A właściwie, wizję kupy roboty na całe wakacje. A nawet na więcej. Mam wrażenie, że nic nie czytam, to przez to, że uparłam się połamać na korcie podczas nieudolnego usiłowania gry w tenisa. Jest jeszcze jeden plus końca czerwca... może to również koniec afrykańskich upałów.

"Coś pożyczonego" - Emily Giffin [ Nie oceniaj książki po gatunku!]

W życiu czytałam dwie powieści Emily Giffin, chociaż tematy powieści jest z pozoru banalna i lekka, to jednak jakieś pięć lat temu czytałam je z wielką przyjemnością. Zbliżająca się wielkimi krokami premiera najnowszej powieści autorki, miała być pretekstem do ponownej lektury i poznania nowych powieści tej poczytnej autorki. Zaczęłam od powtórki. Coś pożyczonego, oglądałam film, kiedyś też czytałam książkę. Pamiętałam szkielet powieści, ale dopiero ponowna lektura pokazała mi wiele smaczków. Chciałam oblepić ją karteczkami chociaż na litość boską, to miało być czytadło. Nie wiem, może to kwestia tego, że mam z bohaterką sporo wspólnego?? A pięć lat temu byłam świeżo po studiach i pełna jakiegoś dziwnego entuzjazmu??

"Prowincja pełna smaków" - Katarzyna Enerlich [ Nie mamy przecież wpływu na to, że pada deszcz]

Jestem umarta. Autentycznie. Przesadziłam z ruszaniem się. Nie jestem do tego raczej przyzwyczajona, jako rasowy malkontent, spodziewam się najgorszego, w związku z tym staram się zachować wszystkie siły na niepewne jutro. A może to po prostu życie tak mnie przygnębia i cała energia idzie mi na najzwyklejsze życie? Tymczasem cały tydzień, łażę machać rakietą, bo grą w tenisa na pewno tego nie można nazwać. Ponieważ tam gdzie gram, nie wolno używać słów powszechnie uznanych za wulgarne, to opanowałam do mistrzostwa sztukę gotowania się wewnętrznie. A jeszcze te upały, więc pojechałam nad wodę, popływałam – to umiem i lubię, później znowu tenis, w efekcie więc jestem nieżywa. A jeszcze meczowe emocje. Nie mam siły ruszyć żadną kończyną. Pisząc ten akapit, muszę robić przerwy. Dlatego sięgnęłam po książkę, tak sielską, mądrą i dobrą. I niespieszną. Katarzyna Enerlich, jej głęboka mądrość i spokój, są jak plaster na rany ciała i ducha.

"Nie pozwól mi odejść. Ella i Micha" - Jessica Sorensen

Ja naprawdę lubię romanse. Uważam, że po ciężkim tygodniu w pracy i na studiach, dwie rzeczy, które są legalne  idealnie mnie odstresują, tenis – w którego nadal nie umiem grać oraz czytanie dobrych książek o miłości. I chociaż ktoś może uważac, że to infantylne, zwłaszcza czytanie powieści NA przez babę, której powoli zaczyna majaczyć na horyzoncie trzydziestka – ale jeszcze nie!! To mówcie co chcecie, jeżeli to będą takie powieści, to będę je czytać i na emeryturze. O ile jej dożyję – naturlich.

" W cieniu prawa" - Remigiusz Mrózg [kryminał retro w wykonaniu uniwersalnego autora]

Jakoś tak, rok temu doszła do mnie wiadomość, że Remigiusz Mróz, bożyszcze blogosfery planuje powieść retro, która będzie miała miejsce w mojej Galicji. Ależ się ucieszyłam, później niestety kilkoma powieściami autora się rozczarowałam, ale na Targach widząc, spod lady wyciągany egzemplarz pokazowy, no cóż… zachorowałam. Uwijałam się z zaległościami jak mogłam, akurat za oknem upały okrutne, to i Mróz tematycznie się wpasował, łaknęłam ochłody. Kocham kryminały retro, znam kilka wspaniałych, miał więc autor wysoko zawieszoną poprzeczkę. Zaczęłam czytać i ojeny, jeszcze nigdy nie byłam tak zachwycona twórczością Remigiusza Mroza.

"Jan Matejko wszystkim znany" - Maria Szypowska

Można nie mieć zielonego pojęcia o malarstwie, ale Jan Matejko jest tak sztandarową postacią, że nie da się o nim nie słyszeć. On namalował naszą historię. Dał twarz królom i królowym, pokazał jak wyglądały bitwy. W czasach, gdy Polska była pod zaborami, pomagał czuć się nam dumnymi z bycia Polakami. Wydawnictwo Zysk i Ska wznawia klasyczną i elegancką biografię.  Mogę Wam obiecać, że to nie tylko literacka uczta, ale i jest co pooglądać. Akurat ja malarstwo Matejki zawsze lubiłam.

"Książka Rachel" - Sissel Værøyvik

Dopiero niedawno się dowiedziałam, że seria Gorzka czekolada ma takie podserie, cziemną – kryminalną i białą obyczajową. Ostatnia książka jaka czekała na przeczytanie należała do tej drugiej grupy i budziła moją ogromną ciekawość.  Holocaust w kontekście Skandynawii nie jest czymś co często bywa opisywane,  epizod opisany  w tej powieści był więc dla mnie novum, tym bardziej miałam wielkie oczekiwania i ogromną ciekawość. Zwłaszcza, że wydawnictwo przyzwyczaiło mnie do wysokiego poziomu swoich powieści.

"W cieniu tajemnic" - Anne Jacobs [ dla wszystkich szukających literackiego odpowiednika Downton Abbey]

Nawet w Polsce w końcu serial Downton Abbey zrobił karierę,  w telewizji często leci, a coraz więcej książek jest reklamowanych, jako literacka wersja popularnego angielskiego serialu. Ponieważ śledzę losy bohaterów z Downton od początku oraz lubię taki klimat kostiumowy to zawsze z ciekawością sięgam.  W cieniu tajemnic miało dodatkowy atut, apetyczna cegiełka. Niestety miało też wadę. Strasznie szybko się czyta i nim człowiek się obejrzał, oglądał już ostatnią stronę. Efekt uboczny, tak się zaczytałam, że spaliłam sobie nogi. Wyglądam jak żywa flaga polska.

"Śnieżka musi umrzeć" - Nele Neuhaus [ bo w małych miejscowościach, drzemią mroczne tajemnice]

To na książkę Śnieżka musi umrzeć chciałam najbardziej zapolować na spotkaniu Glogerów. Uwielbiam kryminały, a ten wiele osób mi zachwalało. Nim mogłam się za niego zabrać, musiałam przeczytać trzy poprzednie tomy, bo przecie tak się godzi. Niestety, jakoś żaden z wcześniejszych mnie nie zachwycił. Owszem, czytało mi się dobrze, ale bez oklasków na stojąco. Z lękiem zabierałam się za ten tom. No, ale kurczę, tego się nie spodziewałam. Jak dla mnie – najlepsza powieść autorki.

"Wszystkie kolory snów" - Urszula Jaworska [ a może życie to sen wariata?]

Seria z miotłą wydawnictwa W.A.B  wywalczyła już sobie silną pozycję na rynku wydawniczym. Po te książki sięgają kobiety szukające refleksji i dobrej lektury z mnóstwem emocji. Dlatego, gdy tylko pojawiła się szansa na wydarcie tej powieści, to musiałam z niej skorzystać. Psychodeliczna okładka i obietnica mocnych przeżyć. Zapowiadała się lektura bardzo emocjonalna.

"Paryski architekt" - Charles Belfoure [ kto ratuje jedno życie, ratuje cały świat]

Listę Schindlera oglądałam raz w życiu. Wywarła na mnie tak ogromne wrażenie, tak mnie poharatała, że boję się to powtórzyć. Pamiętam taką scenę, podczas likwidacji getta, gdy kamienice wydają się puste, Niemcy wpadają do mieszkań i wywlekają  ukrywających się w różnych skrytkach Żydów. Nie słyszałam o książce Paryski architekt, do czasu, aż wpadła mi w ręce w Warszawie. Dawno nie czytałam nic, co rozgrywałoby się w czasach II wojny światowej. Gdyby nie burza, pewnie połknęłabym ją w jedną noc, ale wolałam usnąć niż bać się, że zerwie mi dach.  Paryski architekt nie jest książką, o której grzmiała blogosfera. A szkoda. Mam nadzieję, że Was do niej przekonam.

"Głębokie rany" - Nele Neuhaus [ morderstwo z holocaustem w tle]

Znowu się przekonuję, żeby nie czytać jakiejś serii na raz i żeby nie obiecywać sobie za wiele po książkach, które mi się poleca. Męczarnia z tego tylko. Kiedy zabrałam się, bo termin gonił, za trzecią część serii o Pii i jej szefie i nieświadomie się przesyciłam.  Mordowałam tę książkę kilka dni, co w moim przypadku, gdy czytam kryminał jest autentycznym dramatem. A może po prostu styl autorki nie może mnie zachwycić? Bo jakoś żadna jej książka, jeszcze tak ostatecznie mnie nie przekonała. Chociaż dopatruję się dobrych stron.

#95 stos, wybrany - czyli co w ręce wpadło.

Ponieważ, wciąż wyczytuję zebrane zapasy, sama nic nie kupuję to i stos maleńki, skromny. Nie mogę powiedzieć, żeby to były wszystkie książki, jakie zdobyłam. Ot, te wpadły mi w ręce, gdy dziś stos przygotowywałam.

Moi domownicy mają wybitni dar, gubienia moich książek, zaczynają czytać, odkładają i szukaj wiatru w polu.
To mi się udało znaleźć.



Zapraszam : )

"Nienachalna z urody" - Maria Czubaszek [ nienachalna a genialna]

Na Targach wyraziłam pogląd, że niebezpiecznie książki pisać, bo autorzy, zaczęli przechodzić na drugą stronę Styksu. Zostałam za to zhejtowana, a ja nie żartowałam, nawet czarno z niczyjej śmierci. Nad zgonem Marii Czubaszek, wielce ubolewałam, bo lubiłam kobietę. Podobały mi się jej żarty, dystans, autoironia. Podobało mi się, jak jest szczera, jak kocha zwierzęta. Oglądałam programy z Jej udziałem, ba czytałam książkę wywiad-rzekę, którą napisała z Arturem Andrusem. Dlatego, gdy tylko nadarzyła się okazja by przeczytać książkę Nienachalna z urody nie wahałam się ani chwili. Bo ja też jestem taka nienachlana.  A kobiety, po których urody nie widać, powinny się solidaryzować. Chociaż mądrej kobiety posłuchać i poczytać, to i pięknej niewieście nie zawadzi.

"Pierwszy grób po prawej" - Darynda Jones

>

Rzadko sięgam po powieści, które mają mnie rozbawić. Jeżeli autor upiera się, że sprawi, że popłaczę się ze śmiechu, to zwykle wzbudza to we mnie tylko irytację. Dlatego, aby dbać o nerwy, po prostu takich powieści, generalnie unikam. Pierwszy grób po prawej była mi rekomendowana jako bardzo fajna, dobra książka, którą świetnie się czyta. Gdy ktoś mi sprzedał, że książka jest prześmieszna, mina mi zrzedła i odechciało mi się wszystkiego. Jednak przeczytać trzeba, a i ja mogę się mylić. Rzadko to się zdarza, ale jednak czasami….

"Przyjaciele po grób" - Nele Neuhaus [ Mundial, morderstwo i zoo]

>

Moje trzecie podejście do serii Gorzkaczekolada, a drugie spotkanie z Nele Neuhaus, która od czasów Tomasza Manna jest chyba pierwszą niemiecką autorką, która zbiera tak pozytywne recenzje w Polsce. Ciągle mam na uwadze, że seria, którą poznaję zyskiwać ma z każdym tomem. Tomów jest już sporo. Czeka mnie wiec sporo dobrego. Albo i nie. Na pewno jednak, chcę czytać po kolei. Książka tematycznie wpisała się idealnie, bo akcja rozgrywa się w 2006 roku, gdy za zachodnią granicą rozgrywane były Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej i już na samym początku, Polacy zostali skopani przez Niemców. Co regularnie nam się przydarza, a sytuacja odwrotna, jest fetowana, jak tryumfalny przejazd zwycięskiej armii Napoleona.

"Dom nad jeziorem" - Kate Morton [ tajemniczy dom, w zapuszczonym ogrodzie]

Kate Morton nie jest debiutantką, na polskim rynku, zdobyła już uznanie i grono wiernych fanów. Wydawnictwo Albatros, zaś ucieszyło nas ostatnio kolejną książką Dom nad jeziorem, słyszałam, że to podobno najlepsza powieść Morton. Do tej pory czytałam jej dwie książki, jedna bardzo mi się podobała, druga nie zachwyciła. Dwie wciąż czekają na swój czas. Na pewno zachwyca wydanie tej powieści. To po prostu piękne wydanie, idealny prezent dla romantyczki. Chociaż czy sama historia jest taka wesoła, to musicie sami ocenić. We mnie pod wpływem tej powieści, zakiełkował jakowyś smutek.

"Kiedy odszedłeś" - Jojo Moyes [ żyj z całych sił]

Moja przygoda z powieścią Zanim się pojawiłeś to stosunkowo świeża sprawa.  Książka mnie zachwyciła, wzruszyła i wypatruję kiedy w miejskim kinie będzie premiera, ale analizując zapowiedzi, to nastawiam się na kilka miesięcy czekania. Od momentu ujrzenia Kiedy odszedłeś w zapowiedziach, siedziałam jak na szpilkach. Okrutnie chciałam przeczytać tę książkę. Chciałam wiedzieć co się stanie z Lou, jak żyć po takiej stracie. Jak pozbierać się po śmierci, człowieka, który wstrząsnął naszym życiem.

"Karlsson z dachu" - Astrid Lindgren

Na powrót do książek z dzieciństwa mam fazę, albo w środku zimy, albo właśnie na wiosnę. Pamiętam jak zaczytywałam się książkami Astrid Lindgren. Chciałabym Wam opowiedzieć, jak to było fajnie, gdy Mama mi czytała, ale takie ekscesy skończyły się prędko, bo szybko nauczyłam się czytać i Mama czytała mi już rzadziej. Przygody Karlssona poznałam jako starsze pacholę, Mama kupiła mi pierwszą część, niestety w mojej bibliotece była tylko jeszcze jedna książeczka, jak się okazało ostatnia z cyklu. Tak więc, dopiero jako stara baba, poznałam całość przygód, bo Nasza Księgarnia wydała wszystkie trzy części w jednym tomie. Ilustrowana książeczka, wesołe obrazki i jedna z bardziej antypatycznych bohaterów książek dla dzieci.

"Romanowowie 1613-1918" - Simon Sebag Montefiore [ najlepsza książka historyczna tego roku! ]

Historia Romanowów jest w jakimś stopniu moim konikiem. Jak tylko przed oczyma zamajaczy mi jakaś pozycja o tej dynastii, nigdy nie umiem się opanować. Czytałam już kilka różnych biografii, czy to pojedynczych, czy w jakiś zbiorowy sposób traktujących o Romanowach, ale na najnowszą książkę Simona Sebaga Montefiore zapaliłam się jak kupka zeschłych liści. Ten autor jest u mnie w domu uwielbiany za biografię Stalina. A na żywo ma cudowny brytyjski akcent i fantastyczny angielski urok. Z Asieńką byłyśmy pod wrażeniem.

"Kozioł ofiarny" - Daphne du Maurier

Co myśli blogosfera o sprzedawaniu książek pod szyldem znanego nazwiska – wiadomo. Ogólnie to często raczej odpycha, niż zachęca, bo łapiemy się na tym, że wydawnictwo nie ma jak już nas zachęcic do kupna powieści, chce nas złapać na haczyk głośnego nazwisku. Książkę Kozioł ofiarny, moim zdaniem szata graficzna niezbyt się wyróżnia i chociaż ostatnio mignęła mi w księgarni to jednak jakoś z tej półki nie krzyczy. Chociaż kolory klasyczne. Za to tylna okładka, no to już inna sprawa. Wydawca przywołuje nazwiska: Hitchcoca i Kinga, co już mnie o szybsze tętno przyprawia. Ja nie oglądam horrorów, nie czytuję, ale dwóch rekomendujących oczywiście znam. Wprawdzie to nie Kozioł ofiarny tak wstrząsnął mistrzami grozy, ale inne książki autorki, jednak musicie przyznać, że taka rekomendacja, nie w kij dmuchał. Poprzeczka zawieszona wysoko.

"Projekt "Rosie" - Graeme Simsion [ Książkowy Sheldon Cooper]

Dziś będzie o drugiej książce z serii Gorzka czekolada, tę wylosowałam na Targach i bardzo mi na niej zależało. Nie wiedziałam, że w tej serii wydawane są też inne, nie kryminalne tylko, powieści, dlatego blurb mnie zaskoczył. Jednak po serii kryminałów ostatnio, chciałam się oderwać od morderstw. Zwłaszcza, w kontekście tej tragedii, która wydarzyła się ostatnio w mojej okolicy. Ta książka ułatwiła mi wewnętrzną emigrację. Wiedziałam, że tak będzie, gdy na pierwszej stronie, parsknęłam śmiechem. Ja!! Śmiechem, czytając książkę. Taki książkowy sztywniak. Później było tylko lepiej. Gdyby ktoś chciał mi podarować drugi tom, proszę o szybki kontakt : P

"Nielubiana" - Nele Neuhaus - [ Kryminał z tabunem koni w tle]

Janek z Tramwaju nr 4 to jest szuja i nygus, zachęcał mnie do serii Gorzka czekolada, mamił, obiecywał, ale o tym, że Śnieżka to dopiero tom czwarty wspomnieć zapomniał. No i prawda, dobrze, że mi się udało i mam trzy wcześniejsze tomy, bo inaczej serce by mi pękło, albo by mnie krew nagła zalała. Kiedyś próbowałam czytać kryminały obyczajowe, bez baczenia na kolejność, ale zobaczyłam, że nie jest to dla mnie. Gdy mam nóż na gardle, owszem, da się, ale jednak wolę po kolei.  Rzadko czytam niemieckie kryminały, rzadko sięgam po literaturę, która rozgrywa się u naszych zachodnich sąsiadów. I bez pojazdów o ksenofobii. My z Galicji, jeszcze nie do końca ogarniamy kwestie poprawności politycznej. Przynajmniej ja : P Ale jak już tak wszyscy zachęcali, że taka ta seria super, to co miałam robić. Złamałam się i już myślę, gdzie będę miała półkę dla Gorzkiej Czekolady upatrzoną. Chociaż, ja nawet gorzkiej czekolady nie lubię. Chyba, że z gorącą herbatą. W zimie.

Nie ma już maja : (

Nie cierpię zwrotów, że coś było intensywne, bo uważam, że to stanowczo zbyt nadużywane w blogosferze określenie. Tylko, że trudno inaczej opisać ten miesiąc. Działo się, oj działo się. Zaczął się czerwiec, ja ciągle myślami w maju, a ja chciałabym, żeby był lipiec i wakacje. Jutro do pracy, na cały weekend. Chciałabym, żeby czerwiec, tradycyjnie już był historyczny, bo i rocznica rozpoczęcia Wielkiej Wojny Ojczyźnianej(znowu nie wyrobiłam paszportu, nie załatwiłam wizy, wiec będę siedziała w Polsce), no i rocznica śmierci Franciszka Ferdynanda i Zofii. Mam historyczny stosik. Tylko ten czas... trochę to paradoksalne. No, a skoro już przy historii jesteśmy, to zerknijmy co się w maju działo.

"Prowincja pełna marzeń" - Katarzyna Enerlich [ na prowincji też się żyje ] ; - )

Od dawna marzyłam, żeby przeczytać Prowincję Katarzyny Enerlich, jednak to jest kilka tomów i nie miałam jak skompletować, ciągle to odkładałam. Dlatego cieszę się, że na warszawskim losowaniu, udało mi się zgarnąć tomów aż cztery. Chociaż dopadły mnie malkontentki i mówiły, że nudne, że usnę, że współczują. Tyle z tego gadania wynikło, że wzięłam byka za rogi, tak szybko. Zaczęłam czytać w deszczowe popołudnie i poszłam jak burza, która nadciągnęła nad moją Galicję.

"Łaskun" - Katarzyna Puzyńska [ i doczekaliśmy się powrotu do Lipowa]

Muszę Wam powiedzieć, że byłam sfochana na wydawnictwo Prószyński, że na Targach w Warszawie nie było premiery Łaskuna, bardzo mnie to gnębiło i już chciałam bojkotować, wszystkie książki wydawnictwa, gdy wsiadając do pociągu wczoraj w Lublinie po mile spędzonym czasie na konferencji Co Ty wiesz o blogowaniu weszłam na pocztę i patrzę, ebook Łaskuna oj powiem Wam, że modliłam się, żeby mój Internet pozwolił mi pobrać go na telefon i przestałam istnieć dla świata. Bo od Utopców czekałam na ciąg dalszy, nawet rozdawanego na Targach samplera przeczytałam tylko w kawałku i rozesłałam znajomym, bo nie chciałam sobie robić smaka. Jeszcze większego. Miałam piękny Dzień Dziecka. A Wy jeszcze czekajcie!! Jak ja Wam zazdroszczę, że to dopiero przed Wami.

"Pippi Pończoszanka" - Astrid Lindgren [ odkryj w sobie dziecko]

Nie lubię poprawności politycznej. Wkurza mnie to, bo to jakby ktoś próbował mi wmówić, że chcę kogoś obrazić, gdy ja nie mam takie motywu. Gdy ktoś mówi ale wiocha, czy ale to wieśniackie nie strzelam fochem, bo ktoś obraża mnie jako mieszkańca małego sołectwa. Po Agacie Christie przyszła kolej na Astrid Lindgren, dostajemy więc do rąk książeczkę dla dzieci, na której większość z nas się wychowała. Tylko z małą, kosmetyczną poprawką. Jednak Pippi zawsze się obroni. Uwielbiam wracać w chwilach stresu do książek, które znam z dzieciństwa, a że Nasza Księgarnia wydaje je tak pięknie, to warto mieć je na półce jako naprawdę śliczne książki. I w chwilach gorszych można mentalnie uciec do chwil, gdy życie było proste, a najlepszym planem na życie było zostanie poszukiwaczem rzeczy.

"Mimo moich win" - Tarryn Fisher [precz z mej pamięci, nie tego rozkazu moja i Twoja pamięć nie posłucha]

Od czasu do czasu, łapie mnie ochota, żeby się odmłodzić. A nie mogłam się oprzeć, świetniej promocji rozkręconej przez wydawnictwo Otwarte. Gdy kurier w łaskawości swojej odwiedził moją chałupę na prowincji, czym rychlej zaczęłam czytać, bo po prostu byłam ciekawa. Okładka mnie kusiła, lubię taką kolorystykę. Jak bawiłam się jeszcze grafiką i robiłam chociażby awatary, to celowałam właśnie w cuś takiego. Zaczęłam sobie czytać i poszło piorunem, co jest cechą charakterystyczną, dla literatury, dla młodszych ciałem.

#94 Stos, nabytki ostatnie i dlaczego szukam mieszkania

Gdy przyjechałam tydzień temu do domu i wypakowałam książki, złapałam się za pierś i zastanowiłam się gdzie ja to wszystko upchnę. Książkowe tetris to jednak moja specjalność i po kilku próbach, okazało się, że jeszcze kilka woluminów się zmieści. A ja tymczasem znikam dla świata i ludzi i muszę zająć się lekturą. Nie jest to przymus straszny, bo ja to się do każdej z książki palę, jak kukła Fawkesa ;) Strasznie jestem ciekawa tych tytułów.