"Arkadia" - Lauren Groff [ et in Arkadia ego ]

Ostatnio coraz bardziej zostaję w tyle jeżeli chodzi o głośne tytuły. Trochę celowo, czasami przypadkiem, nie rzucam się już tak bardzo na nowości, na tytuły, które atakują mnie z literackich periodyków, szaleją na reklamach. Dlatego ominęłam Fatum i furię książkę o której ongi było głośno, bo bardzo podobała się eks prezydentowi USA Barackowi Obamie. Miałam ją kupić, czy zdobyć, ale wyleciała mi z pamięci. Po prostu. Tym razem udało mi się zdobyć inną powieść autorki i z ciekawości zaczęłam ją czytać. Na przeszkodzie stanęły mordercze upały, które odbierają mi chęć do wszystkiego. Zimo wróć. Kubek gorącej herbaty i śnieżyca za oknem są lepsze niż frappe i upały.

"Uśpiony głos" - Dulce Chacón [ literacka Guernica ]

Pamiętam kto mi polecił tę książkę(Iza), pamiętam, że kupiłam ją w matrasie w promocji i pamiętam, że już kilka lat leży na półce, biorąc pod uwagę na którym stosie leży to naprawdę odleżała swoje. I gdyby nie pewne wyzwanie w którym biorę udział, pewnie trochę by jeszcze poczekała. Krótka lektura opisu i wiedziałam, że będzie mocno, że być może ta książka potarga mnie tak, jak potargała mnie powieść Komu bije dzwon tylko, że jak czytałam Komu bije dzwon byłam nastolatką, miałam pstro w głowie i książka mnie pokiereszowała i sprawiła, że dostałam spazmów. Teraz mam po prostu pustkę i koło serca tli się taki tępy ból… A książkę czytałam kilka dni, bo nie dałam rady w większej dawce.

"Rzymskie odcienie miłości" - Magdalena Wala [ ubi tu Gaius, ibi ego Gaia ]

W tamtym roku Marianna sprawiała, że wypatrywałam niecierpliwie poczty. Gdy tym razem niespodzianie zobaczyłam kopertę z Poznania, aż podskoczyłam, ale obiecałam sobie, że najpierw podkańczam wszystkie książki co na weekend miałam zaplanowane. I trwałam w tym postanowieniu… eeee 24 godziny, a może i z 26. Akurat dostałam wczoraj okrutnej migreny. Czytam akurat książkę ciężką i trudną a głowa mnie bolała okrutnie a głupio napiłam się cydru to i tabletki nie mogłam wziąć(głupota ma jest bezbrzeżna), stwierdziłam, że muszę w sukurs ściągnąć jakąś lekką powieść, miałam tylko nadzieję, że Magdalena Wala nie postanowiła się zbiesić i nie napisała jakiegoś chłamu, bo tego bym już nie wytrzymała.

"Człowiek, który zrozumiał naturę" - Andrea Wulf [ "Człowiek musi dążyć do czegoś Dobrego i wielkiego, reszta zależy od przeznaczenia" ]

Ostatnio na polskim rynku pojawia się coraz więcej ciekawych książek o tematyce przyrodniczej. Mnie w oczy wpadła książka będąca biografią, a przemówiła do mnie… kolorystyką. Jestem typową kobietą, jak kolorystyka wpadnie mi w oko to już przepadłam. A tej zieleni nie mogłam się oprzeć. Do tego stopnia, że gdy na instagramie wydawnictwa zobaczyłam uroczy kubek będący częścią promocji tej książki wymogłam zakup i gdy w końcu go dostałam, to nie mogę się od niego odczepić! Sama książka bardzo mnie kusiła, bo od lat planuję poczytać traktat o ewolucji Darwina i chociaż grzebanie w ziemi nie jest moją pasją, to wszelakie obserwacje zależności, ewolucji, odkrywanie nowych gatunków to coś co mnie bardzo pociąga. A tę książkę rekomendowali najrzetelniejsi blogerzy, że nie wspomnę o tym, że gdy po tłumaczeniem podpisują się Katarzyna Bażyńska-Chojnacka i Piotr Chojnacki, to czytelnik może być pewny, że będzie to cymesik!

"Róże i kapryfolium" - Paul Leicester Ford [ zmienności, imię twe: Kobieta! ]

Jestem wielką fanką powieści Przeminęło z wiatrem to jedna z moich ukochanych powieści i już dawno przestałam się łapać na zachęty, że to jakieś tam Przeminęło z wiatrem, ale opis tej powieści mnie zaintrygowała. A że postanowiłam trochę odpocząć od nowości, bestsellerów i tych wszystkich jednakowych książek w blogosferze chwyciłam właśnie za Róże i kapryfolium dziwiąc się, dlaczego książka nosząca tytuł(dosłowne tłumaczenie) Janice Meredith. Historia Amerykańskiej Rewolucji, została przełożona tak, a nie inaczej. Czyżby wydawcy uważali, że pensjonarki nie sięgną po książkę, której tytuł sugeruje, że będzie tam historia? A tytuł z kwiatuszkami, może skłoni jakąś matronę do sprezentowania takiej książki? Niezbadane są wyroki losu i rynku wydawniczego, bo ja skusiłam się pomimo kiczowatego, niewieściego konterfektu. Oj nie było lekko. Chociaż na portalach literackich książka zbierała, albo zachwyty, albo miażdżącą krytykę(tertium non datur), obawiałam się, że mnie jednak nie porwie.

"Światło nie może zgasnąć" - Diane Chamberlain [ nie wie nikt co się jeszcze zdarzy ]

Rzadko sięgam po ebooki, ale w sobotę siedziałam sobie u Siostry  i gdy na chwilę zostawałam sama, stwierdziłam, że nie będę marnowała czasu, a żadnej książki nie miałam. Tymczasem na telefonie drzemał sobie ebook z najnowszą książką jednej z moich ulubionych autorek. Diane Chamberlain. Minęło kilka miesięcy od ostatniej lektury, książki tej autorki i zaczęłam tęsknić. Ciągnęło mnie do tej nowej powieści, już nawet w księgarni trzymałam ją w rękach, a jednak odłożyłam. No i jak zaczęłam czytać to nie mogłam się oderwać, dziś praktycznie cały dzień spędziłam z oczyma utkwionymi w telefonie na którym czytam ebooki. Skończyłam i powiem wam, że nie potrafię przestać myśleć o tej powieści. Wspaniała!! Naprawdę jestem zachwycona!! I poturbowana emocjonalnie.

Przyszedł lipiec

Podsumowanie miało być wczoraj, już prawie siadałam do pisania, ale Klara rozłożyła się na biurku, a później zadzwoniła Siostra, żebym przyszła i od niej wróciłam tak późno, że nie dałam rady. No a rano kontynuowałam czytanie ebooka, teraz już skończyłam(świetny, tekst będzie jutro!!) i mogę dopiero teraz oddać się wycieczce w przeszłość, niezbyt odległą. Czerwiec nie był nudny. Był miesiącem w którym wszystko się idealnie splotło, było dużo wydarzeń, sporo dobrych książek, słabe też były, była i praca i rozrywka i film i serial i kontemplacja nieba. Naprawdę fajny miesić. Miesiąc Derbów Podkarpacia, dużej radości, późnych powrotów, ale i wczesnych pobudek, dla dobrej książki i nie tylko...

"Próba niewinności" - Agata Christie [ "Po co pan przyszedł? Och, po co pan przyszedł?"]

Co roku gdy przychodzą upały, które oblepiają człowieka jak wata cukrowa, ja sięgam po powieści Agaty Christie, och, jak one mnie chłodzą, chyba nawet lepiej niż skandynawskie kryminały. U Agaty jest klasa, styl, angielski klimat. Na półce wygrzebałam powieść, której jeszcze nie czytałam, a od lat kwitnie na agatowej półce. Dostałam ją ze sto lat temu w kryminalnej wymiance, no i w końcu bidula się doczekała. Nie jest ani z Herkulesem, ani z panną Marple, a ja do tej pory takich niezrzeszonych to czytałam dosłownie jedną sztukę, trochę się bałam, ale dramatycznie potrzebowałam ochłody. I cóż… po niedzieli jadę dokupić brakujące powieści z panną Marple. Agata – szykuj się na Lubliniankę!

"Sarajewo. Rany są nadal zbyt głębokie" - Hervé Ghesquière [ "Gdzie się podziały marzenia o sprawiedliwym i tolerancyjnym społeczeństwie?"]

Swego rodzaju tradycją stało się dla mnie czytanie pod koniec czerwca literatury związanej z I wojną światową. Czasami jest to coś związanego z historią wojny, czasami czytałam o Franciszku Ferdynandzie a w tym roku padło na reportaż o Sarajewie(i nie tylko). Miasto w którym padły strzały, które pogrążyły Europę w wojnie do dziś nie jest miastem spokojnym. Cała Serbia i Bałkany nadal są beczką prochu, bo czy są chorym człowiekiem Europy to może bym się diagnozować. Sama nigdy tam nie byłam, nie wiem czy prędko się wybiorę.  Wojnę w Jugosławii pamiętam jak przez mgłę, pamiętam że nagle w sklepie zabrakło kremu z białej i ciemnej czekolady, który uwielbialiśmy a był właśnie stamtąd przywożony. A w gazetach Rodziców zaczęły się opisy okropieństwa wojny. Moi Rodzice jeździli do Jugosławii, miałam nawet stamtąd zabawki, teraz ten kraj jest dla mnie przerażającym tyglem. Dlaczego? Już opowiadam.

"Łąki kwitnące purpurą" - Edyta Świętek [ nasza praca, największym bogactwem narodu ]

Gdy wychodzę z domu na dłużej, biorę książkę, gdy wiem, że może mnie bardzo wciągnąć, albo mam naprawdę dużo czekania, na wszelki słuczaj, jak to mówią na Wschodzie, biorę drugą. Tym razem to było naprawdę potrzebne, ale i krótkowzroczne, bo okazało się, że kontynuacja Cienia burzowych chmur to książka, która wciąga równie mocno i nie starczy na długo. Wieczorem było, jak to się mówi po sprawie. Cieszę się, że dałam się wciągnąć w tę sagę, bo to jest gatunek, który bardzo lubię, pomimo pewnych potknięć. Już z niecierpliwością czekam na tom trzeci i na kolejne. Obym wytrzymała. : P.

"Matka mojej córki" - Magdalena Majcher [ nie myśl schematami ]

Praca nauczyciela bywa przeidealizowana,  jak i przedemonizowana, nie ulega wątpliwości, że ma swoje plusy i minusy. Ja dziś miałam maraton egzaminowy, a zgodnie z procedurami to dużo czasu, dużo czekania, a co za tym idzie dużo czasu na dobrą książkę. Mój wybór wczoraj padł na powieść Magdaleny Majcher, której jedną powieść czytałam, a sympatyczna korespondencja z Autorką dawała nadzieję, na kolejną porcję emocjonującej lektury. Pierwszy rozdział sprawił, że ułożyłam sobie chyba cały możliwy scenariusz i cóż, zasadniczo nie jest to książka nastawiona na spektakularne zaskoczenia, ale siłą jest to, jak Autorka opisuje uczucia, przeżycia, a wiadomo, można to robić dobrze i źle. No ja mam do Autorki żal, a za co… poczekajcie ; )

"Chórzystki" - Jennifer Ryan

Jakoś tak się składa, że lato to pora roku, kiedy zdecydowanie mniej czytam. Niby mam więcej czasu, ale mniej poświęcam go na czytanie. Ot w weekend wolałam dać się ponieść przygodzie, wycieczkom, wpatrywaniu się w leniwe fale i wdychaniu tego wakacyjnego zapachu, wody, słońca i piasku a przeczytałam raptem kilka stron. Zresztą  Chórzystki były powieścią, którą niespodziewanie czytałam bardzo długo, właściwie sama nie wiem dlaczego, pogoda? Koniec roku szkolnego? Bo powieść trochę w stylu Oblubienic wojny, ale jednak w bardziej niespiesznej odsłonie. Inna sprawa, że ta okładka ma w sobie coś takiego, co momentalnie mnie do niej przyciągało, jeszcze jak widziałam ją tylko w zapowiedziach.

"Trzecia" - Magda Stachula [ a może usuńmy konto na Facebooku? ]

Debiut Magdy Stachuli Idealna ogromnie mnie wciągnął. Była to jedna z tych książek, które czyta się jednym tchem, nie patrzy na nic i prawie dostaje się paranoi. Chociaż pamiętam, że wtedy spodziewałam się kryminału, to thriller psychologiczny był wielkim WOW i uznałam, że autorka świetnie czuje się w tym gatunku. Jednak wiadomo, jedna jaskółka wiosny nie czyni, jedna nawet genialna powieść, nie świadczy o wielkości autora. Wiadomość o premierze nowej książki Trzecia przyjęłam z niezdrową ekscytacją, pamiętajcie, premiera już na początku lipca!! Piątego lipca, bądźcie w księgarniach. Nie jestem Magdą Stachulą, nie umiem tak stopniować napięcia :P

"Bilet do szczęścia" - Beata Majewska [ one way ticket ]

Oj nie umiem się trzymać list i planów. Niedawno na instagramie pokazywałam czytelnicze plany na bieżący tydzień, ale wizyta listonosza pogrzebała je żywcem. Dostałam kontynuację Konkursu na żonę autorstwa polskiej autorki Beaty Majewskiej. Ponieważ pierwszą część czytało mi się fantastycznie, po prostu mnie nosiło, żeby poznać dalsze losy. Niby domyślałam się, co będzie dalej, ale jednak domyślać się, a wiedzieć, to duża różnica. Nie wytrzymałam nawet godziny, rzuciłam wszystko i oddalam się lekturze, prędko też ją skończyłam i jestem ciekawa, czy autorka faktycznie ma zamiar kontynuować ten cykl, jakie mam zdanie na ten temat? Zobaczycie ; )

"Ósme życie (dla Brilki) Tom 1 - Nino Haratischwili ["Chcesz być wolna? Bądź wolna. Chcesz tańczyć? Tańcz."]

Przyszła kolej na kolejnego trupa z półki, nie ukrywam, że Ósme życie(dla Brilki)  jeszcze długo by leżało, gdyby Nicpoń Literacki z determinacją  godną pracownika NKWD agitował i agitował, w końcu nie miałam już wyjścia i z narażeniem życia zdjęłam pierwszą część książki, która w 2016 roku robiła taką furorę w polskiej blogosferze. Ponieważ książka zebrała całą kopę pochwał, to trochę się bałam, a co jeśli mnie nie porwie? Jeśli okaże się, że nie tylko nie daję się pokroić za czekoladę, to jeszcze Gruzja to nie moja bajka? Różnie mogło być, miałam nadzieję, że będzie dobrze i książkę wzięłam do pociągu, ale mój ulubiony konduktor i ogromna senność sprawiły, że podczas tej długiej podróży przeczytałam może z trzydzieści stron. Przyznacie, że nie rokowało to najlepiej.

"Kiedy nadejdą dobre wieści?" - Kate Atkinson [ Jackson Brodie część trzecia ]

Upalna niedziela jest idealna do czytania w plenerze. Lubię w lecie czytać kryminały, najlepsze są takie, które rozgrywają się gdzieś na Północy, albo w zimie bo tak miło chłodzą. Ty razem mój wybór padł na trzeci tom przygód Jacksona Brodie`go, znanej angielskiej pisarki, która dzięki Wydawnictwu Czarna Owca zagościła na naszym rynku i zaintrygowała nas kilkoma powieściami. Trzecia powieść, czytana po długawej przerwie, chociaż kryminały Atkinson są bardzo specyficzne, od czasu do czasu lubię się do świata jej powieści, ale nie wiem czy dałabym radę na raz połknąć całość. Chyba jednak nie, ona naprawdę pisze specyficznie, jeżeli ktoś lubi angielskie, niespieszne kryminały – będzie rad.

"Chajzerów dwóch" - Zygmunt Chajzer, Filip Chajzer [ o dwóch takich co ukradli media ]

Oj nie wiedziałam za bardzo za co się zabrać po ostatniej książce, którą czytałam.  To miało być coś co mnie rozerwie, wyrwie z melancholii w jaką wpadłam. Wzrok mój padł na Chajzerów dwóch bo tak już mnie kusiło od jakiegoś czasu.  Głównie te celebryckie książki trafiają do mnie do domu z myślą o Mamie. Zasadniczo ja nie oglądam telewizji od lat, jeżeli już to tenis, piłka nożna, teleturniej jakiś, czasami zerkam co się dzieje w polityce, brukowców nie czytam, plotki i ratlerki to nie moja bajka, ale Filipa Chajzera kojarzę, właściwie nie wiem dlaczego DDTVN nie oglądam od dawna, kiedyś lubiłam śniadaniówki, ale ilość reklam i materiałów dla idiotów mnie odstraszyły, może znam go z osobistej tragedii jaka Go spotkała, a może z walki z hejtem? Bo Zygmunta Chajzera znam oczywiście z Idź na całość, później z vizira, kilku programów i Lata z Radiem, którego ta idiotyczna polka sprawiała, że na wakacjach o 9 rano zalewała mnie krew. Z ciekawości sięgnęłam po tę książkę i od pierwszej strony wiedziałam, że to będzie świetny pomysł.

"Cień burzowych chmur" - Edyta Świętek [ Spacer Aleją Róż - tom I ]

 Kocham sagi rodzinne. Lubię niespieszne powieści w których fortuna kołem się toczy i ludzi doświadcza los. Wiadomo, że jest przekorny i gra w pokera jak śpiewa Zenon Martyniuk(yeah) i w takich sagach rodzinnych to najlepiej widać. Skuszona pozytywnymi recenzjami tej książki, jak ten tytuł mi się nie trzyma głowy to brak słów. Cień burzowych chmur, ha! Pierwszy tom serii Spacer Aleją Róż, na razie róże bohaterom sypać się nie będą ale II tom już leży przy łóżku i niebawem nadgryzę. Zapowiada się ciekawie a blogosfera oszalała, jak już popularna autorka Natalia Nowak-Lewandowska poleca, to nie może być kiepskie.

"Spacer nad rzeką" - Monika A. Oleksa [ sercowe sekrety w Kazimierzu nad Wisłą ]

Uwielbiam powieści Moniki Oleksy, moim zdaniem wyróżniają się na polskim rynku wydawniczym, wspaniałym poetyckim stylem, cudownymi opisami i motylkami. To piękna literatura, która wzrusza, gdy tylko zobaczyłam zapowiedź nowej powieści ukochanej autorki od razu zachorowałam. Książka przyszła w poniedziałek i miałam szczęście, że akurat kończyłam jedną książkę i mogłam bez żadnej zwłoki zabrać się za Spacer nad rzeką, wprawdzie do Kazimierza nad Wisłą nie dotarłam, ale wiedziałam, że i bez tego poczuję klimat. Ach!!! Dlaczego pani Monika tak rzadko pisze?? Tym razem powieść wydana w wydawnictwie Filia, w jak zwykle pięknej szacie graficznej, która skusi chyba każdą romantyczkę, mnie by skusiła… A czy treść utrzyma poziom?

"Makuszyński. O jednym takim, któremu ukradziono słońce" - Mariusz Urbanek [ "Nie uciekniesz... Nie uciekniesz..."]

Na biografię Kornela Makuszyńskiego pióra Mariusza Urbanka czekałam, od kiedy dowiedziałam się, że się pisze. Kornel Makuszyński to pisarz moich bezgrzesznych lat, mojej młodości głupie i odległej. Zdjęcie pisarza z tyłu książki kojarzyło mi się z portretem Dziadziusia, a Awantura o Basię kojarzyła mi się z Mamą, ze względu na zbieżność imion. Kochałam i kocham te książki a że Mariusz Urbanek pisze genialnie, to nie mogłam zdzierżyć, że data wydania jest nieznana. Błyskawicznie zamówiłam i wiedziałam, że długo na czytanie to ona nie będzie czekała. Powiem Wam jedno, chyba nie mamy drugiego takiego skarbu narodowego jak Mariusz Urbanek, pisarza, który tak pięknie pokazuje historię, który umie rozbawić i wzruszyć. Błyskawiczna i wspaniała lektura, nie będę stopniować napięcia. Książka jest świetna!! A ja, jak zwykle po biografiach Mariusza Urbanka pogrążam się w melancholii.

"Zamach. Jan Paweł II – 13 maja 1981. Spisek. Śledztwo. Spowiedź"- Jacek Tacik

Należę do ludzi wychowanych pod wpływem pontyfikatu Jana Pawła II, ponad połowa mojego życia upłynęła za pontyfikatu Papieża-Polaka. Mieszkając na wsi, udzielając się przy parafii, Karol Wojtyła był obecny stale w moim życiu. Później studia i teraz, nie dalej jak w piątek byłam na konferencji o nauczaniu Jana Pawła II, akurat idealnie zgrała się z tym moja bieżąca lektura, czyli książka o zamachu na Papieżu. Widziałam zapowiedź tej książki w TV z miesiąc temu, ale miałam ambiwalentne odczucia, trochę bałam się tematu, trochę myślałam jak o żerowaniu na popularnym bohaterze, trochę myślałam, że kupię Tacie na Dzień Ojca. Bo na Dzień Matki prezent już miałam.

"Eleanor Oliphant ma się całkiem dobrze" - Gail Honeyman [ gnis aurum probat, miseria fortes Miros]

Uwielbiam Jojo Moyes i rzucam się na każdą jej powieść. Gdy zobaczyłam, że rekomenduje powieść, dałam się na to złapać, chociaż zwykle tak uważam, bo niby wiem, że marketing, że reklama, że zwykle to bujda. Naprawdę tym razem to było silniejsze niż ja. Opis mnie intrygował, chociaż przecież zwykle te opisy nie mają wiele wspólnego z prawdą. Miałam właśnie ochotę na książkę nieoczywistą, taką, która nie będzie typową komedią romantyczną, a bohaterka niniejszej powieści wydawała się napisana dla mnie. Nie spodziewałam się czegoś takiego. Jedna z tych książek, dla których warto zarwać noc… podjęłam nieudolną próbę, jednak koniec roku szkolnego ma swoje prawa i doczytywałam od rana.

"Czarne narcyzy" - Katarzyna Puzyńska [ ósmy raz w Lipowie ]

Już po raz ósmy mamy zagościć w Lipowie. Na każdą powieść Katarzyny Puzyńskiej czekam z wypiekami na twarzy. Gdy książka do mnie trafia, zwykle mam ochotę rzucić wszystko i czytać. Niestety tym razem praca i konferencja, skutecznie mi to uniemożliwiły, dlatego sobota, sobota miała być dla tej, jednej z moich ukochanych pisarek. Dla Jej książek warto rezygnować ze snu, z wyjść, jak Katarzyna Puzyńska coś napisze, to powiem Wam, że klękajcie narody. Jednak bałam się tego tomu, to już ósmy, mało która seria wytrzymuje do tej pory, z zachowaniem poziomu. Czy Katarzyna Puzyńska, utrzyma naszą uwagę, czy wciąż będzie nas intrygować?

Będą spojlery, osoby, które ominęłyDom czwarty proszone są o nie-czytanie

"Cztery łabędzie" - Winston Graham [ Poldark już szósty raz ]

Kiedy książki składają się z trzech i więcej książki, regularnie obawiam się czy kolejna powieść utrzyma powieść. Stosunkowo rzadko biorę się za serie, które liczą naprawdę sporo tomów. Poldark do nich należy i nie wyobrażam sobie, że porzucę tę sagę. Na każdy tom czekam z niecierpliwością. Jak do tej pory żaden tom mnie nie zawiódł, czy Cztery łabędzie utrzymają poziom? Miałam podczas lektury naprawdę różne momenty, czy jednak ostatecznie nadal będę wracała do tej serii?

"Soraya" - Meltem Yilmaz [ miłość w czasach wojennej zawieruchy ]

Temat emigrantów nie schodzi z pierwszych stron gazet, z czołówek programów informacyjnych. O nowych epizodach spowodowanych kolejną falą emigrantów. Każdy z Polaków ma coś do powiedzenia na ten temat, świat się podzielił, na biblijne grupy, jedni to miłosierni Samarytanie, inni krzyczą ukrzyżuj. Okropieństwo wojny stawia nas przed nowymi wyzwaniami. A przecież wojna krzywdzi jednostki, ludzi takich jak my, chociaż dla nas to anonimowy tłum, potencjalnych terrorystów. A książka niedawno wydana przez wydawnictwo Marginesy pomaga nam uświadomić sobie, że chociaż kraje są różne, ale ludzie cierpią podobnie. Trochę przeleżała na półce, bo wcisnęłam ją w specyficzne miejsce, ale jak to mówią – lepiej późno niż wcale.

Piłka jest okrągła, a bramki są dwie.

Nie ukrywam, że maj zdominowany został sportowymi wydarzeniami, książek to wiele nie było. Nie było mnie dużo w internecie, bo praca i wyjazdy i mecze i turnieje i wyjścia na tenisa. No ogólnie w domu to bywałam względnie rzadko. Nie, bynajmniej sobie nie szkoduję, nie narzekam, bawiłam się świetnie. Było dużo śpiewu, śmiechu, ludzi, codziennych zachwytów i porannych łez, gdy trzeba było wstać : P. Ale raz się żyje prawda? Sezon w II lidze dobiegł końca, jeszcze u mnie na wsi trwa, no i oczywiście French Open wchodzi w ciekawą fazę! Za to ja czekam aż w ciekawą fazę mojej furtki wejdzie kurier z książkami :P. Bo coś bym poczytała. A wiadomo w domu pustki : P

"Tatarka" - Renata Kosin [ na letnie dni ]

Bardzo lubię okładki książek z wydawnictwa Filia. Są takie kobiece, delikatne i intrygujące. Momentalnie przyciągają wzrok. A Tatarka ma okładkę po prostu cudowną.  Zaczął się czerwiec a ta powieść wydaje się być zaproszeniem na noc świętojańską, szukanie kwiatu paproci, wicie wianków. O ile mnie pamięć nie myli to moje pierwsze spotkanie z powieściami Renaty Kosin, więc nie mam pojęcia czego się spodziewać. Mam jednak ochotę na romansidło. Ostatnio moje życie to mecze, praca, nie mam czasu na nic innego. Czy moje pragnienie się spełni?(oby do końca czerwca, wtedy rzucę się w romanse, spokojnie!! Te literackie, chyba tylko :P )

"Życie po duńsku" - Helen Russell [ rok w najszczęśliwszym kraju świata ]

Gdy wśród nowości pojawiają się reportaże to zwykle nie ekscytuję się za bardzo. Oczywiście zależy to od tematyki, bo są takie tematy, które od razu wyganiają mnie do księgarni. Dania jakoś nigdy nie znajdowała się w moim centrum zainteresowań. Z czym kojarzę Danię, od końca roku 2016 z hygge, którego nie stosuję bo jestem za dużą bałaganiarą, oczywiście z Andersenem, Kopenhagą i syrenką. To tyle. No jakiś kraj, kojarzę flagę, lokalizację, ale nic więcej. A jednak ostatnio Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego kusi reportażami, jeszcze dwa leżą na półce, nie – pardon trzy. Jeżeli te pozostałe będą tak samo dobre, to możliwe, że zmienię nastawienie do tego gatunku, bo do tej pory uważałam się na reportaże za głupia.

"Warto mimo wszystko. Pierwszy wywiad rzeka" - Anna Dymna, Wojciech Szczawiński [ uwierzyć znowu w świat ]

Miałam czytać jakąś powieść na weekendzie. Naszła mnie ochota na jakiś romans, na jakieś porywające opisy, ale nic nie mogło mnie zainspirować, tak przechodziłam się wśród tych moich książczyn i w końcu uznałam, że nie ma co się bronić, już kilka dni na biurku leżała książka wywiad-rzeka z Anną Dymną, a ja chciałam zacząć ją czytać jak tylko przyszła. Znam kilka ról Anny Dymnej, bo nie jestem wielką kinomanką, już Rodzice są bardziej oblatani. Natomiast ja od lat jestem pod wrażeniem tego jakim jest człowiekiem. Emanuje od Niej niezwykłe ciepło. Byłam bardzo ciekawa, a książka, którą podpisywała rok temu na Targach to był prezent dla Mamusi. Warto mimo wszystko to nowe, poszerzone wydanie.

"#Sława" - Karolina Korwin Piotrowska [ Warto mieć mózg i go używać ]

Dwa lata temu, gdy dorabiałam sobie, miałam w pracy TV i z nudów oglądałam programy, których w innych okolicznościach nigdy bym nie widziała. W ten sposób oglądnęłam program pani Karoliny Korwin Piotrowskiej. Program był w konwencji spotkania niewiast w wieku patronalnym, pod wiejskim kościołem, omawiano bowiem stylizacje poszczególnych celebrytów. W zamyśle miało to być dowcipne i cool, a trąciło jakby frustracją, jakby zazdrością. No nie podobało mi się, dlatego wszystkich książek autorki, do tej pory unikałam. Nie wiem co mnie skłoniło do sięgnięcia po #sławę, to był niezły impuls. Trzy dni i książka jest przeczytana, ja uświadomiłam sobie jak jestem do tyłu z trendami, nie wiem o co szum w Dzień Dobry TVN(właśnie muszę oglądnąć).

"Wieczność bez ciebie" - Bożena Gałczyńska - Szurek [ zamojskie klimaty ]

Z Wydawnictwem Szara Godzina miałam różne przygody, były książki, które mnie nie zachwyciły, były te, które bardzo wspaniale mi się czytało. Trochę brakowało środka, takiej powieści bez skrajnych emocji. Gdy do moich łapek trafiła Wieczność bez Ciebie trochę się wzdrygnęłam, ta okładka wali tandetą. Wybaczcie, niby jest piękny widok za plecami ładnej kobiety, kobieta ma piękną suknię, w dali powiewa szal, jest krew, brakowało mi jeszcze tęczowego jednorożca. Gdybym widziała tę książkę w księgarni uciekłabym na drugi koniec sklepu. Wybaczcie mi, nie wiem kto projektował okładkę, bo mnie ona plus tytuł sugeruje badziewny romans, na który bym się połakomiła, nie wiem chyba po urazie. Ciężkim. Mózgu. Za to cena jest zacna. Prawie 30 złotych, rzadko trafiają się książki poniżej trzech dyszek, młodnieję mentalnie, bo jak byłam w LO to tyle kosztowały czytadełka.

"Hrabia Monte Christo. Część 2" - Aleksander Dumas ["I Bogu jestem winien tę zemstę, po to mnie zesłał. Oto jestem."]

Jestem wielką fanką klasycznej literatury. Może nie przoduję jakoś wyjątkowo w znajomości literatury francuskiej, ale kilka sztandarowych powieści znam i cenię. Jedną z nich jest właśnie Hrabia Monte Christo. O pierwszym tomiepisałam niedawno. Dziś przyszła kolej na tę bardziej mroczną, mściwą część.  Krytycy podkreślają wyjątkowość tej powieści, pokazują, jak wszystko jest niejednoznaczne, że rzadko zdarzają się bohaterowie czarno-biali. Ponad półtora wieku mija od napisania tej książki, a ona wciąż jest aktualna. Człowiek jest marionetką, co go nie zabije, to go wzmocni, ale zemsta nie jest dobrym motywatorem. Bardziej niszczy mściciela. Wypala, jak kwas siarkowy.

"Chata" - William Paul Young [ wstrzyknijcie mi do żyły kawę]

Pokaźna grupa znajomych czytających książki, ma swoje plusy i minusy. Plusem jest to, że nowości są omawiane na bieżąco i można uniknąć ewidentnych czytelniczych wpadek. Dlatego chociaż i okładka wznowionej Chaty jak i film na ekranach nie były w stanie przyciągnąć mnie do powieści. Uznałam za pewnik zdanie osób, które znam i cenię, z którymi mam kompatybilny gust, że to nie jest powieść dla mnie. A jednak krętymi ścieżkami prowadzi nas los i w poniedziałek pożyczono mi tę książkę. Asertywność równa zero, chociaż miałam złe przeczucia i wiedziałam, że Irena mi łeb ukręci bo mam kolejki książek do czytania. Ale to, to cienkie jest więc ile mogło mi zająć. Niewiele, ale to co wycierpiałam to moje :/. Temu gatunkowi i autorowi mówię nie!

"Małe życie" - Hanya Yanagihara [ nikt nam nie gwarantuje szczęśliwego życia ]

Ciekawe czy w tym roku będę jakąś książkę czytała dłużej. Osiem dni, bowiem zaczęłam ją dokładnie  w ubiegły poniedziałek. Początkowo kiepsko mi szło, bo gubiłam się w bohaterach, później zaś miałam mniej czasu. Odczekałam ponad rok od jej zakupu, kupiłam ją w empiku na dzień książki, gdy była bardzo głośną nowością. W międzyczasie wysłuchałam wielu skrajnie różnych opinii. Były zachwyty, była miażdżąca krytyka, mnie przerażała objętość, bo miałam mało czasu, żeby w tę książkę wsiąknąć. No i przyszła jej pora, na pewno jest to zupełnie coś innego niż oczekiwałam czytając opis wydawcy. Dopiero wczoraj, w sumie to dziś rano miałam chwilę by poczytać ją tak absolutnie i porwała mnie, nie mogłam jej odłożyć. Warto było czekać.

żyję!!

Oj dawno takiego zastoju nie było! Zmierza ku końcowi, bo znowu!! się zaczytałam, jedna z książek tak mnie porwała, że mam nawet cichą nadzieję, że będzie o 18 padać i na tenisa nie pójdziemy.

A prócz pracy, bo niestety przez nią jest mnie mniej, to najbardziej porywa mnie tenis i piłka nożna.

Jednak, gdy dziś poczułam to uczucie zaczytania zobaczyłam jak mi tego brakowało!

 

 


Najpóźniej jutro przeczytacie co mnie tak porwało ;)

"Ziemia kłamstw" - Anne B. Ragde [ każda rodzina ma swoje sekrety ]

Urok skandynawskich powieści jest wszystkim znany. Wprawdzie obecnie renesans przeżywają kryminały z Północy, ale Wydawnictwo Smak Słowa przypomina, że nie samą zbrodnią żyją Skandynawowie, ale że potrafią pisać rewelacyjne sagi rodzinne. Z tego co się orientuję Ziemia kłamstw jest obecnie wznowiona, bo rozeszła się migiem, a Wydawnictwo kontynuuje kilkutomową serię. Sagi skandynawskie mają swoich zwolenników, ja nie jestem jakąś fanką ogromną, są takie które mnie znudziły, ale ponieważ saga rodzinna jako gatunek, bardzo mnie pociąga, nie mogłam przejść obok tego tytułu obojętnie. No i kilkutomowa seria. Ach!! Zawsze się na to łapię.

"Konkurs na żonę" - Beata Majewska [motylkowy romans na początek tygodnia ]

Miałam opublikować dziś zupełnie inny tekst. Tak się jednak złożyło, że miałam ochotę na romans. Złapałam pierwszą lepszą książkę, która sugerowała, że właśnie taką powieść dostanę. Słodki róż na okładce, róże, pierścionek. Na dodatek tytuł. Opis, wszystko krzyczało, że w końcu przeczytam książkę, która od początku do końca tym czego się spodziewałam. Miałam zacząć już wczoraj, ale rower i przyjaciele wygrali. Za to dziś od rana, do kawy była idealna. Wspaniała, ale nie że nie będę krytykować. Będę! Muszę znaleźć wagę jubilerską dziadka i będę ważyć argumenty. Jak Temida, gdzie mój miecz!

"Całe życie" - Robert Seethaler [ "Jedno wielkie dziadostwo z tym umieraniem" ]

Pogoda nas nie rozpieszcza w tym roku. Maj przypomina raczej deszczowy październik. Organizm wyczuwa jesienną chandrę i ja w takich chwilach, chętniej sięgam po powieści refleksyjne. Akurat klimat tej powieści jest taki, że tylko zawinąć się w kocyk i oddać się lekturze. Książka nie ma nawet dwustu stron, a jest bogata w treści. Jedna z bardziej interesujących premier tej wiosny. Ciężko o niej pisać, raczej radzę przeczytać ; )

"Hrabia Monte Christo. Tom I" - Aleksander Dumas [ "wlałem ci w serce uczucie, które tam nigdy jeszcze nie gościło: żądzę zemsty" ]

Każdy powrót do Hrabiego Monte Christo to podróż do mojego dzieciństwa. Miałam z 9 lat, może koło 10 gdy Tata dał mi tę powieść i kazał czytać. Tatuś, jakkolwiek bardzo kochany, chyba przeceniał moje możliwości. To nie jest powieść dla takiego dziecka. Dlatego przemęczyłam kilka stron i porzuciłam lekturę, wróciłam do niej dopiero parę lat później i wtedy już się nią zachwyciłam. Od kilkunastu lat(takie stwierdzenia pokazują, jak starą raszplą jestem), wracam do tej książki i za każdym razem coś innego zachwyca mnie, a już całość po prostu powala. Tym razem w łapki wpadło mi dwutomowe wydanie z wydawnictwa MG. Nadal nie porównałam zawartości, ale to pierwszy tom, emocje dopiero nadejdą, chociaż i w pierwszym tomie dzieje się sporo.

"Zagubieni w Paryżu" - Anna Laura Rucińska [ książka - fasolka wszystkich smaków ]

Kto śledzi mojego bloga pewnie wie, że nie jestem frankofilką. Owszem, uważam że nowowybrany prezydent jest uroczy i wkurza mnie darcie łacha z jego żony, skoro widać, że się kochają, ale to wychodzi ze mnie sentymentalna idiotka. Nie mam bzika na punkcie Paryża, może za dużo książek o ciemnej stronie Paryża czytałam. Kto raz przemierzył śmierdzące kanały tego miasta wraz z Jeanem Valjeanem ten chyba ma mniejsze skłonności do darzenia afektem miasta stalowej wieży. Chciałabym tam kiedyś się powłóczyć, ale bez szaleństwa. Dlaczego więc sięgnęłam po powieść sugerującą dużą zawartość Paryża? Bo miałam ochotę na romans a Zagubieni w Paryżu, kojarzyli mi się z romansem, więc wzięłam się do czytania, przy akompaniamencie poruszającej muzyki.

"Kto to pani zrobił?" - Agata Passent [ zamiast wybuchu śmiechu - śpiączka z nudów ]

Dzięki promocjom w marketach wchodzę w posiadanie książek, które chciałam przeczytać, ale dusza Sknerusa uważała, że nie chce aż tak, żeby zapłacić cenę okładkową. Właśnie tak było z książką Agaty Passent. Chciałam przeczytać od kiedy widziałam ją u Kuby Wojewódzkiego, promującą tę książkę. Za autorką przepadam tak sobie, moim zdaniem bardzo się lansuje, jakby za wszelką cenę chciała udowodnić wszystkim jak jest oczytana i obyta. No, ale jednak publikuje w porządnym periodyku, toteż uznałam, że może coś w tych felietonach jest. Książka podzielona na rozdziały, w każdym kilka felietonów, idealnie się sprawi do podczytywania.

"Caraval. Chłopak, który smakował jak północ" - Stephanie Garber [ daj się porwać grze ]

Oj długa i żmudna była moja droga do tej powieści. Dostałam ją bez zapowiedzi. Trafiła na dno stosu na biurku, niby na biurku, obok mnie, ale jednak na dnie, a ja tam rzadko zaglądam, bo stos rośnie do góry, więc tam na dole mogą być zagrzebane stosy Atlantydy, ten stos na obecną chwilę ma jakieś pół metra, a utrzymuje go moja wiara i grawitacja. Obok rośnie kolejny, o dziwo w ¾ naukowy. No więc nie wiem kiedy sięgnęłabym po tę powieść, gdyby nie święte oburzenie Agnieszki. Bruchal, jak bicz boży rzuciła się na jeden tekst w którym ktoś opisuje książkę ewidentnie bez czytania. Nie, bynajmniej nie chodzi o spory interpretacyjne. Chodzi o nieznajomość tematu. Aga tak mnie judziła, Irena oczywiście jej wtórowała, to co miałam robić, zaczęłam czytać, chociaż i po gatunek rzadko sięgam i ta moja lista na JUŻ ma kilometry długości, a nie spisałam jej tylko z lenistwa. Zaczęłam czytać i przepadłam. Czytałam w deszczu na przystanku, w busie czytałam(chociaż jak czytam w busie to mi niedobrze się robi), nie wyszłam na spacer, bo czytałam. I marzyłam… a o czym? A zobaczycie!

"A na imię jej będzie Aniela" - Marcin Wroński [ Lublin pod okupacją ]

Poczułam, że pora wyczytać kolejnego trupa z półki i chwyciłam za kolejny tom o ZydzeMaciejewskim. Czyżbym się stęskniła za Lublinem? Za lublinem, który opisuje w A na imię jej będzie Aniela wprawdzie trudno tęsknić, bo jest jeszcze bardziej ponury, chce się raczej uciekać, albo połknąć kapsułkę z cyjankiem. Zaczęłam niefortunnie czytać tę powieść drugiego maja, w końcu w Lublinie lubią majowe ulice, dlaczego niefortunnie? Bo Wroński tak opisuje, że opadły mnie lęki, czarne myśli i groza. A później ciężko było mi się oderwać. Zresztą, już dozgonnie fanką Marcina Wrońskiego będę. Chciałabym jednak zobaczyć, tego Czerwonooarmistę, co rękę po zegar na poczcie głównej wyciągał. : P

"Antykwariat spełnionych marzeń" - Dorota Gąsiorowska [ niech mówią co chcą, ja jestem wierna snom ]

Zaczęła się bardziej monotonna część mojej pracy. Siedzenie kołkiem na egzaminie nudzi, na szczęście można zawiesić wzrok na jakiejś powieści. Tylko, jakiej?? Oj od kilku dni rozmyślałam co będę czytała, propozycji było kilka i już nawet miałam odłożone dwie powieści. A jednak zmieniłam zdanie, w ostatniej chwili. Przypomniałam sobie o książce w pudełku obok łóżka, na kawę było już późno, ale stwierdziłam, że kilka stron Antykwariatu spełnionych marzeń powinno uspokoić moje emocje nadszarpnięte kryminałem. Trochę się bałam bo debiut autorki, średnio przypadł mi do gustu. Moja Mama jednak porwała książkę i nie mogła się oderwać i zachwalała mi tak, że w końcu się ugięłam. Poszło błyskawicznie, czy jednak autorka całkowicie przełamała moje uprzedzenia. Napijmy się korzennej kawy(marzyłam o niej cały dzień) i porozmawiajmy o książce.

"Połów" - Ove Løgmansbø [ tom drugi Mroza pod pseudonimem ]

Odkrycie nowego wcielenia Remigiusza Mroza napełniło mnie niesmakiem, ale lektura Enklawy nie

rozczarowała. Przymknęłam oko na wszystkie ciekawostki dotyczące Wysp Owczych, bo skoro autor tam nie był, to są wiarygodne jak polityczna propaganda, tudzież wyborcze obietnice. Naprawdę pierwszy tom mi się podobał. Dziś, po lekturze tomu drugiego muszę stwierdzić, że jednak lepiej byłoby, gdyby autor poprzestał na jednym tomie. Jednak mam nadzieję, że trylogia to będzie wszystko, bo jeżeli znowu będzie to tasiemcowa seria, to nie będę miała wyjścia i będę musiała zerwać ze swoim postanowieniem i przestanę kończyć serie. Połów bardzo mnie wynudził, dłużył się strasznie a jeszcze rzucała mi się w oczy maniera autora, która tak wkurza w innych powieściach.

"Pani Einstein" - Marie Benedict [ miłość geniuszy ]

Albert Einstein zdobył szturmem popkulturalny świat. Naukowiec pokazujący figlarnie język. Rozczochrana czupryna i mądre oczy. Pokrojony na kawałeczki mózg, bo naukowcy chcieli odnaleźć przyczynę jego geniuszu. A może za sukcesami Alberta ktoś stał? Marie Benedict chce zmierzyć się z ciekawą hipotezą. Przedstawia nam życiową towarzyszkę naukowca, no towarzyszkę z pewnego okresu w jego życiu. Pochodząca z rubieży Austro-Węgier Mileva, mogła stać za odkryciami Alberta Einsteina, a podpisali jego nazwiskiem prace, żeby chociaż on miał zawód. No i oddał jej Nagrodę Nobla. Czy to tylko warunek rozwodu, czy wyrzuty sumienia? Jak wyglądał romans naukowców? Czy wśród notatek z fizyki może zakwitnąć burzliwe, jak reakcja jądrowa uczucie? Czy po prostu Albert wyrwał jedną z nielicznych na wydziale kobiet?

"I wielka jest majowa moc, kiedy niebo się do ziemi uśmiecha"

Ufff skończył się kwiecień. Śnieżny, mroźny. Każdy wie, że kwiecień przeplata, że TROCHĘ zimy, a tu mieliśmy zero lata, ale dużo zimy. I to takiej solidnej. Zapomniałam już jak to jest pograć wieczorem w tenisa, ale za to zimowa kurtka nie czuje się zapomniana. W stopy wiecznie mi zimno. Dziś w pobliskim mieście jest koncert zespołu Enej i chyba ubiorę też zimowe buty, bo wczoraj w trampkach, na meczu okrutnie zmarzłam. W sobotę na meczu(również) zmarzłam też. Hipotermii dostanę. Maj powitał nas słońcem, ale i porywistym wiatrem. Cóż, ma jeszcze sporo dni, żeby się zrehabilitować, rozpieścić nas słońcem i ciepełkiem. I mam nadzieję, że nie zawiedzie, chociaż będzie pewnie to oznaczało mniej książek przeczytanych. Kwietniowa słota bowiem walnie przyczyniła się do porządnego czytelniczego wyniku.