"Spotkajmy się nad morzem" - Monika A. Oleksa

Parę lat temu zachwyciłam się twórczością Moniki Oleksy, nawet odstałam swoje do autorki na Targach Książki w Krakowie i wiem, że jest najcudowniejszą, ciepłą kobietą, która pewne miejsca kocha i pisząc o nich, robi to tak, że od razu mam ochotę rzucić wszystko i iść na spacer do Ogrodu Saskiego, albo jechać do Kazimierza. Monika Oleksa ceni też nadmorskie okolice. Już jedną książkę z tym miejscem mamy, czytałam ją parę lat temu i chociaż Monika Oleksa nadal władała piórem z pietyzmem godnym podziwu, ale Tylko morze zapamięta nie było w moim odczuciu najbardziej udaną powieścią, niezbyt mnie ta książka porwała. Dlatego sprawdzałam intensywnie czy ta książka jest częścią cyklu. Wydawca nie uznał za konieczne wspominać, że to druga część, ja też nie skojarzyłam, bo pierwszą czytałam dawno, od tego czasu przeczytałam kilkaset książek, miałam prawo nie pamiętać, więc tak można czytać powieść bez znajomości tomu pierwszego ale miło byłoby, gdyby ktoś o tym wspomniał.  

"Tylko morze zapamięta" - Monika A. Oleksa [ miłosne perypetie nad morzem]

Są autorzy, których książki chcę, gdy tylko dowiem się, że wyszła. Tam mam właśnie z powieściami Moniki Oleksy. Od kiedy parę lat temu odkryłam Jej powieści, zakochałam się i wyczekuję kolejnych. Wprawdzie nie każda mnie ostatnio zachwyca, ale powieść z morzem w tle to było coś czego potrzebowałam, bo w końcu tęsknię za szumem fal i miękkością piasku. Zaczęłam czytać, żeby odpocząć od maratonów recenzyjnych. Chciałam wyciszenia, motylków i tej całej atmosfery za którą pokochałam Oleksę. Czy znalazłam. Czy dalej będę śledziła rynek wydawniczy, czekając na kolejną książkę autorki? Poczytajcie a zobaczycie.

"Spacer nad rzeką" - Monika A. Oleksa [ sercowe sekrety w Kazimierzu nad Wisłą ]

Uwielbiam powieści Moniki Oleksy, moim zdaniem wyróżniają się na polskim rynku wydawniczym, wspaniałym poetyckim stylem, cudownymi opisami i motylkami. To piękna literatura, która wzrusza, gdy tylko zobaczyłam zapowiedź nowej powieści ukochanej autorki od razu zachorowałam. Książka przyszła w poniedziałek i miałam szczęście, że akurat kończyłam jedną książkę i mogłam bez żadnej zwłoki zabrać się za Spacer nad rzeką, wprawdzie do Kazimierza nad Wisłą nie dotarłam, ale wiedziałam, że i bez tego poczuję klimat. Ach!!! Dlaczego pani Monika tak rzadko pisze?? Tym razem powieść wydana w wydawnictwie Filia, w jak zwykle pięknej szacie graficznej, która skusi chyba każdą romantyczkę, mnie by skusiła… A czy treść utrzyma poziom?

"Niebo w kruszonce" - Monika A. Oleksa [ powieść o kobietach i dla kobiet]

Są książki na które się czeka, jak na wizytę przyjaciela, Monika Oleksa wydaje rzadko, od premiery jej ostatniej powieści musieliśmy czekać półtora roku. Jednak, kiedy już wypuszcza nową książkę, możemy być pewni, że ta książka doda nam sił, skrzydeł, natchnie nas wspaniałymi literackimi przeżyciami.  Pani Monika na żywo jest tak samo ciepłą i subtelną osobą, jak historie, które tworzy i chociaż Samotność ma twoje imię, kojarzy się mi z najbardziej przykrymi wydarzeniami w moim życiu, to mimo wszystko, ta powieść ciągle jest źródłem ciepła dla mnie. Chociaż rzadko mam ją w domu, bo dobrą literaturą trzeba się dzielić. Dlatego piszę do Was teraz.

Tragi Książki i nowy blog Łachy z Kachy

Pojechałam, pobiegałam, gadałam, pozowałam, a więc Targi Książki!!W końcu udało mi się wybrać na Międzynarodowe Targi Książki w Krakowie!!Nigdy się nie udawało bo zawsze nakładała się praca i studia - no nie dało się!!Ale tym razem - palec boży - seminarium nie było, wolne wyżebrałam i po perturbacjach - w drogę.
Kogo spotkałam?
Ano zacne Pisarki, zacnych Pisarzy i fantastyczne stwory.

"Samotność ma twoje imię" - Monika A. Oleksa

Fascynująca opowieść o pragnieniach ludzkiego serca, które nie chce dać się oszukać ani zignorować. Ewa, Martyna, Hanna, Janina, Danuta, Magda – kobiety w różnym wieku i z różnym bagażem życiowych doświadczeń . To co je łączy to Samotność, która niejedno ma imię. To również pachnąca domowym ciastem opowieść o codzienności, w której tęsknota za bliskością odnajduje zrozumienie, mocnej siłą przyjaźni i rodziny. Ubarwionej następującymi po sobie porami roku. To jednak przede wszystkim książka o poszukiwaniu samego siebie, i przesłanie, że nie można zamykać się na innych ludzi. Warto zrobić krok dalej i zaufać.

Na policzkach mam łzy, w brzuchu motylki. Przeczytałam wspaniałą książkę, a w sercu mam pustkę. Już po kilku akapitach Monika Oleksa mnie rozbiła. To moje drugie spotkanie z prozą lubelskiej autorki, jestem w fazie zdobywanej, jeszcze jednej dostępnej powieści p. Moniki. Poprzednia książka, również była doskonała…  Po tej oczekiwałam wielu wzruszeń, zresztą już sam tytuł, poetycki, obiecywał wiele.

Ewa ma czterdzieści dwa lata, od siedemnastu lat pielęgnuje w sercu nieszczęśliwą miłość do Mateusza. Szarość jego oczu przysłoniła jej świat. On wybrał inną, a Ewa nie umie zapomnieć, żaden mężczyzna nie jest w stanie zająć miejsca mężczyzny idealizowanego młodzieńczą miłością.  Fizycznie, Ewa idzie do przodu, pracuje, robi to co kocha, opiekuje się babcią, spotyka z przyjaciółmi, ale jej serce pogrążyło się w siedemnastoletnim śnie. Ten sen zostaje przerwany, gdy niespodziewanie spotyka Mateusza z rodziną na cmentarzu we Wszystkich Świętych. Jej wspomnienia ożywają, rany się otwierają, tym bardziej że Ewa żywi jakąś irracjonalną nadzieję, jakiś mały fragmencik jej, ufa że te siedemnaście lat, nie wiem, okaże się snem?

Tymczasem w okolicy Ewy zaczyna się kręcić Andrzej, nowy współpracownik. Mężczyzna również po przejściach, szukający stabilizacji, wydaje się, że z Ewą stworzą idealną parę i pokonają swoją samotność, a dodatkowo babcia Ewy, której jedyną troską jest by wnuczka przed jej śmiercią znalazła sobie mężczyznę, który się nią zaopiekuje, byłaby szczęśliwa i usatysfakcjonowana.

Ta książka to nie jest kolejna powieść o szukaniu drugiej połówki. Nie ma w niej tandety, jest czyste, literackie piękno.

W „Samotność ma twoje imię” spotykamy się z różnymi rodzajami samotności, bo jak ktoś mądry kiedyś stwierdził, samotność nie ma nic wspólnego z brakiem towarzystwa. Ewa, ma rodzinę, przyjaciół i pracę, ale cierpi z powodu braku domu pełnego miłości, dziecięcego śmiechu. Jej babcia, przeżyła piękne życie, nie bez kłopotów i trosk, ale zamartwia się samotnością wnuczki. Sąsiadka jej, mieszka w domu z samotnością i cieniem zmarłego męża, spotyka inną starszą panią, która pomimo żyjącego męża, zmaga się z pustką i tęsknotą. Chociaż ma rodzinę, wszystko czego zazdrości jej Ewa, samotna jest Martyna. Tak naprawdę nigdy nie wiemy, czy obezwładniająca samotność nie towarzyszy naszym sąsiadom, osobie którą mijamy na ulicy, nawet gdy zawsze na jej twarzy gości uśmiech. Samotność, tęsknota, to podstępna bestia, która siada na ramieniu i zasłania czarnym skrzydłem słońce, wtedy, gdy najmniej się tego spodziewamy. O tym jest książka Moniki Oleksak, o walce z samotnością, bitwie o miłość, często wbrew sobie.

Rozumiem Ewę, tak łatwo jest idealizować mężczyznę, który poszedł w swoją stroną. Najłatwiej go wybielić, uczynić z niego spiżowy posąg, porównania z którym nie wytrzyma mężczyzna z krwi i kości. Ale z drugiej strony, łatwo powiedzieć „zapomnę”

Precz z moich oczu!... posłucham od razu,

Precz z mego serca!... i serce posłucha,

Precz z mej pamięci!... nie tego rozkazu

Moja i twoja pamięć nie posłucha.

Pamięć Ewy na pewno nie słucha. Kobieta jak ćma do ognia kieruje się ku mężczyźnie, chociaż podświadomie wyczuwa, że nic dobrego z tego nie wyniknie.

Monika A. Oleksa stworzyła powieść przesiąkniętą melancholią, bardzo wzruszającą… znowu. Znów jestem pod wrażeniem tego, jak autorka sprawnie gra na duszy, uczuciach czytelnika. Pisze o uczuciach w taki sposób, że roztapiam się jak śnieg w promieniach słońca. Wzrusza, budzi motylki, sprawia, że momentalnie angażujemy się w życie bohaterów, kibicujemy im. Trzymamy kciuki za ich walkę z samotnością.

Uwielbiam prozę autorki, za klimatyczny Lublin za którym każdorazowo tęsknię, za melancholię i piękny język, cudowny styl, który porusza. Monika Oleksa nie pisze 10 książek rocznie, rzadko cieszymy się premierą Jej nowych książek, ale za każdym razem możemy być pewni, że to będzie powieść na doskonałym poziomie.

Polecam!!

"Ciemna strona miłości" - Monika A. Oleksa

Małgorzata dzieli swój czas między pracę w kancelarii prawnej a dom, w którym czeka na nią mąż i nastoletnia córka, Sylwia. Jej życie jest zapędzone, czasami kolorowe, czasami szarobure. Nieoczekiwanie otrzymuje list, a wraz z nim w uporządkowane życie Małgorzaty wkrada się nieproszona tajemnica.
Agnieszka, silna dwudziestoparolatka, najboleśniejszy czas po utracie rodziców spędza u Małgorzaty. Co łączy te dwie kobiety? Dlaczego dziewczyna nie potrafi odkryć tajemnicy mimo przegadanych nocy i spędzonego razem czasu?
"Ciemna strona miłości" pachnie jesienną szarlotką i mieni się kolorami lata. Jest w niej spokój sielskiego Nałęczowa, szum wzburzonego Bałtyku i pośpiech pędzącego miasta. Jest mądrość starszego człowieka i szaleństwo młodości. I jest miłość, ta ulotna i niespełniona i ta, która jest silna i przetrwa wszystko.

Dziś rano obudził mnie telefon od kuriera. Wprawdzie oczekiwałam tej książki przed weekendem, ale doczekałam się jedynie mejla z przeprosinami w opóźnieniu realizacji moich zakupów. No cóż… trudno. Zamówiłam tę książkę zaraz po przeczytaniu najnowszej książki Moniki Oleksy „Samotność ma twoje imię”. Lekturą Samotności byłam rozbrojona, rozbita na miliard kawałków. Miałam kaca książkowego, jakich mało. Chciałam więcej, chciałam klina, potrzebowałam znów upić się książką.

„Ciemna strona miłości”, to książka inna niż te książki autorki, które czytałam do tej pory… To opowieść o Małgosi, kobiecie sukcesu, spełnionej zawodowo i rodzinnie, która kryje w przeszłości tajemnicę, złamanego serce i poranionej duszy, ta historia do niej powraca, i jak to bywa z tajemnicami burzy jej spokój i zagraża wszystkiemu co osiągnęła.

Agnieszka jest młodą kobietą, tuż po dwudziestce, w tym trudnym wieku, gdy zawiedzione zaufanie i złamane serce potrafią zasiać w sercu zgorzknienie, którego nie wyrwie czas. Agnieszka przeżyła wspaniały romans z mężczyzną, który nie był taki, jak się przedstawiał. Teraz jednak złamane serce Agnieszki schodzi na dalszy plan, jej matka jest umierająca, dziewczyna z dnia na dzień ma zostać sama i na bruku…

Tak jak pisałam wcześniej… książka ta jest inna niż czytane przeze mnie wcześniej. Trochę się zawiodłam, bo sięgnęłam szukając określonych emocji, a dostałam coś zupełnie innego. Tylko, że im bardziej wgłębiałam się w lekturę, to zapominałam o swoich oczekiwaniach i po prostu pogrążałam się w magii słowa. „Ciemna strona miłości”, nie opowiada o szukaniu drugiej połówki, o miłości damsko-męskiej, a przynajmniej nie tylko. Rodzaje miłości są różne. To uczucie, które łączy matkę i dziecko jest szczególne. Piękne i kształtuje nas na całe życie.

Znowu znajdziemy klimatyczne opisy pięknych miejsc, ale siła tych książek, to przede wszystkim to jak Oleksa pisze o uczuciach, niemalże lirycznie. Tych książek się nie czyta, je się czuje.  I chociaż nie czuje się po lekturze tej książki jakbym dostała pięścią w żołądek(jak to było poprzednio), to jestem zaczarowana. Mam nadzieję, że pani Monika prędko napisze kolejną książkę. Ja się nie mogę doczekać!

dzień zaczął się wspaniale!! 

"Miłość w kasztanie zaklęta" - Monika A. Oleksa

Miłość w kasztanie zaklęta to opowieść o miłości kobiecej i słabościach zwykłego człowieka. O podejmowaniu trudnych decyzji i umiłowaniu życia. To książka o dostrzeganiu niedostrzegalnego. Marta, samotna trzydziestoparoletnia nauczycielka, ma przyjaciół, plany i marzenia, ale nie ma nikogo bliskiego, z kim mogłaby się nimi dzielić. Przedwczesna śmierć rodziców, a potem odejście ukochanej babci pozostawiły w niej głęboki ślad oraz poczucie ulotności i kruchości ludzkiego życia. Marta wie jednak, że wszystko ma swój czas, i dlatego czeka na księcia z bajki. Niespodziewanie w jej życiu pojawia się Piotr. Kim jest jednak tajemnicza kobieta, która zaklęła w kasztanie swą miłość do Piotra i do małego Miłosza? Czy ich losy, w zadziwiający sposób wplecione w życie Marty, się połączą? Czy Marta jest gotowa na przyjęcie wszystkiego, co przyniesie jej przyszłość?

Ojej. Wróciłam z lokalnej pielgrzymki, mam jakieś 18 km w nogach, chociaż oficjalnie pielgrzymka(od wyjścia z domu, do dojścia za bramę Sanktuarium) wg mojego GPS-u ze Stefana zamknęła się w skromnej 16,28 kilometrów… nie jest to dystans imponujący, na Pielgrzymce na Jasną Górę to zwykle połowa dziennego dystansu. Przy dobrych wiatrach. Noga chora boli. Gardło zdarte… Szczerze, teraz marzy mi się ziemne piwo i relaks. Ale nie musiałam rozkręcać koło od roweru. Tym sposobem nabyłam nową umiejętność, aczkolwiek dziś jakby wszyscy uparli się podnieść mi ciśnienie.  Od wczoraj raczę się melisą. Może będą efekty.

"... przechyla się ku jesieni Ziemia"

Ale nie chcę Wam opowiadać, ani o melisie, ani o nowych herbatkach których kosztuję, nie chcę się nawet rozpisywać o pielgrzymce. Chcę Wam opowiedzieć o niezwykłej książce, którą przeczytałam i która dogłębnie mnie poruszyła. Wygrałam ją ongiś w konkursie na blogu Autorki, chciałabym Jej w tym miejscu podziękować, za te wszystkie uczucia które mną targały, za łzy i za uśmiech. Za wspomnienie Lublina.

Marta dawno już przekroczyła trzydziestkę, ma wiernego przyjaciela, którego kocha, bez śladu namiętności i pożądania, chociaż jego matka chętnie widziałaby w Marcie synową. Od pewnego czasu Marta po pracy w szkole idzie do parku i siada na tej samej ławce obserwują, przystojnego mężczyznę, zbierającego kasztany. Irracjonalnie zaczyna ją on fascynować, chociaż na jego serdecznym palcu lśni obrączka, to w jego oczach kryje się niezmierzony smutek. Nieszczęśliwy wypadek sprawia, że drogi Marty i tajemniczego nieznajomego się krzyżują. Okazuje się że Piotr, jest lekarzem, ginekologiem, który niedawno pochował Marię, żonę, która była miłością jego życia, spotkaną po przejściach. Niełatwą miłość przerwał rak, najpierw Maria wygrała walkę z nowotworem, aby potniej ją przegrać, gdy była najbardziej potrzebna swojemu mężowi. Ciężko walczyć z duchem żony, tak uwielbianej, gloryfikowanej, która strata wciąż jest otwartą raną. Marta jednak wierzy, wierzy w Boga, w celowość Jego działań, wierzy w to, że wszystko w naszym życiu dzieje się po coś, że żadne spotkanie nie jest prawdziwe. Czeka na swojego Księcia i czeka na miłość, bo jej życie było jej pozbawione, śmierć rodziców, choroba babci, dzieciństwo w sierocińcu, ogromna potrzeba miłości.

Życie to nie jest bajka o królewnach i królewiczach, zwykła proza życia niesie nam wiele niespodzianek. Nie zawsze są one pozytywne i tak będzie i w przypadku Marty i Piotra…

pączki, nowa herbata i książka. Pączki mojej roboty. Przepis kiedyś był na blogu :)
Z okazji pielgrzymki tak sobie "dogodziłam"
Ciasto z 1,2 kilograma mąki, lekko nie było :P
Ale Babcia mi robiła pączki na pielgrzymkę...

Nie chcę zdradzać za wiele, chociaż tutaj akurat spojlery nie mają AŻ tak wielkiego znaczenia, największym atutem nie są nagłe zwroty akcji, ale styl Autorki, która przepięknie opisuje uczucia. Nie mogłam zwalić na hormony, na złą pogodę, na nadmiar alkoholu. Ta książka po prostu masakruje duszę. Nie mogę rozgryźć jej fenomenu, nie mogę odpowiedzieć na pytanie, dlaczego zrobiła na mnie takie wrażenie. Przecież nie za sprawą Lublina, który miałam przed oczami.  Temat, główny wątek jest ciekawy, łzogenny, ale nad tą książka nie tylko się płacze, ale przeżywa wszystkie targające nimi uczucia. Odczuwa się rozpacz, smutek, radość, pustkę i stratę. 

Przyznam się, że nie oczekiwałam wiele po tej książki,  ot jesiennej lektury, na chłodniejszy wieczór, przy kubku dobrej herbaty, a tymczasem zanurzyłam się w oceanie uczuć, targana wichrami emocji.  Wiem, że jak najszybciej muszę dorwać kolejną książkę Autorki. Jeśli jest tak samo dobra jak ta… to będzie niezwykłe doznanie.

Cieszą mnie takie książki, które udowadniają, że WARTO czytać POLSKICH autorów, że warto sięgnąć po coś bez polecanek, bez recenzji, bo odkrywa się takie perełki.

Polecam Wam z całego serca.

Chyba oglądnę teraz przedpremierowy odcinek Czasu Honoru i wypiję meliskę i padnę. Jestem skonana. I chora stopa mi dokucza, a struny głosowe mam w strzępach, a tak zawsze szczyciłam się akademickim głosem i gardłem, nie do zdarcia. Czyżby przyszła kryska?