"Małe miasto, wielkie kłamstwa" - Diane Chamberlain [przedostatni trup z półki w tym roku]

 Do słoika z trupami trafiła książka Diane Chamberlain, która naprawdę już sporo leżała na półce. Lubię bardzo jej książki i swego czasu kupowałam każdą w ciemno, ale do tej coś mnie nie ciągnęło. Może to że wydano ją w innym stylu graficznym i to mi się kłóciło? No nie wiem. Akurat się pochorowałam i nie chciało mi się szukać papierowego egzemplarza i wtedy w sukurs przyszedł mi czytnik i ebook. To jest ogromna wygoda. Chyba mam jeszcze coś nieprzeczytanego autorki ze starych czasów, tutaj poszło mi dosyć szybko. Tylko czy dobrze?

 

"Wyśniłam cię córeczko" - Diane Chamberlain

Siedzę sobie w pracy w poniedziałek, z jednej strony super bo ten poniedziałek to taka środa, ale jednak poniedziałek, ale tu dzwonię do domu, a tu okazuje się, że była poczta i najnowsza powieść z serii Kobiety to czytają jest już u mnie. O jeny, jak się ucieszyłam. Oj ciągnęło mnie do domu, jeszcze bardziej niż zwykle. Macałam po powrocie do domu, bezustannie, jak tylko udało mi się wyrwać mamie, bo opis Ją wielce zainteresował, zaczęła tez intensywnie się dopytywać czy mamy inne książki autorki, nie wiem jak mogła przegapić bo u Rodziców fragment półki zastawiony jest powieściami Chamberlain, te które się zmieściły, bo reszta to u ludzi, to w innych miejscach, bo autorka jednak sporo ich wydała. I dobrze!  Byłam bardzo ciekawa, co autorka tym razem wymyślała, od pierwszej strony wiedziałam, że to będzie zupełnie inna powieść, niż te co do tej pory czytałam.  

"Zostały po niej sekrety" - Diane Chamberlain [ przeszłość zawsze nas dopadnie]

Korzystając z okazji, że powtórzyłam sobie Prawo matki a premierę miała kolejna książka autorki i to traf chciał, że drugi tom dylogii, to uznałam, że trzeba kuć żelazo póki gorące i mając świeżo w pamięci tom pierwszy przeczytam sobie i drugi. Uspokoję Was od razu, że tę książkę napisano tak, że można ją czytać i bez znajomości pierwszej części, chociaż wiadomo, że najlepiej czytać całościowo. Będzie ciężko, bo pierwszy tom jest prawie nie do zdobycia. Czy kolejna książka Chamberlain mnie nie zawiedzie, rzadko się to zdarza, ale jednak bywało. Co nie zmienia faktu, że każda momentalnie ląduje na półce u mnie.  

  

"Prawo matki" - Diane Chamberlain [ powrót po latach]

Często dostaję zapytania o sprzedaż jakiejś książki, jako że działalności w tym kierunku nie prowadzę, już bardziej te księgi magazynuję i pożyczam, ale naturalną konsekwencją odmownej odpowiedzi jest pytanie, czy ja do tych książek wracam, bo jeśli nie, to jaki jest sens tego, że w domu zalegają hałdy książek. To pytanie pojawiło się również przy okazji moich intensywnych poszukiwań książki Prawo matki była to książka której brakowało mi na półce, a pamiętałam, że pożyczałam, niestety pożyczający okazał się nieuczciwy, a ja byłam chora z powodu straty i musiałam uzupełnić ten brak. A jako, że Wydawnictwo Prószyński wydało książkę, która miała być kontynuacją tej powieści, to stwierdziłam, że w sumie dlaczego nie powtórzyć...pamiętałam, że te siedem lat temu książka mi się podobała, czy dalej tak będzie? Wiem, że ta książka zbiera różne opinie, bo chociażby na LC przeczytacie skrajnie różne refleksje. 

"Światło nie może zgasnąć" - Diane Chamberlain [ nie wie nikt co się jeszcze zdarzy ]

Rzadko sięgam po ebooki, ale w sobotę siedziałam sobie u Siostry  i gdy na chwilę zostawałam sama, stwierdziłam, że nie będę marnowała czasu, a żadnej książki nie miałam. Tymczasem na telefonie drzemał sobie ebook z najnowszą książką jednej z moich ulubionych autorek. Diane Chamberlain. Minęło kilka miesięcy od ostatniej lektury, książki tej autorki i zaczęłam tęsknić. Ciągnęło mnie do tej nowej powieści, już nawet w księgarni trzymałam ją w rękach, a jednak odłożyłam. No i jak zaczęłam czytać to nie mogłam się oderwać, dziś praktycznie cały dzień spędziłam z oczyma utkwionymi w telefonie na którym czytam ebooki. Skończyłam i powiem wam, że nie potrafię przestać myśleć o tej powieści. Wspaniała!! Naprawdę jestem zachwycona!! I poturbowana emocjonalnie.

"Jak gdybyś tańczyła" - Diane Chamberlain [ Kobiety to czytają - jak zwykle gwarantują świetną lekturę! ]

Kiedyś myślałam, że nie mam ulubionych serii wydawniczych. Że nie kieruję się wyborem lektury w ten sposób, tymczasem już od dawna jest inaczej. Zaczęło się właśnie od Kobiety to czytają nie mam wszystkich książek z tej serii ale to chyba tylko kwestia czasu.  Ostatnio mam taki kryzys czytelniczy, nie mogłam w książce się zatracić, czytałam, ale ani nie czułam potrzeby zarywania nocy, ani wstawania wcześniej. Wczoraj, gdy skończyłam Piekło otwarte i gdy obrobiłam się z pracą(jaka fajna, chociaż chwilowa ulga), wzrok mój spoczął na tej książce i pomyślałam, koniec odkładania, w końcu jestem fanką i potrzebuję takiego zatracenia, jakie zwykle autorka mi gwarantuje.

"W cieniu" - Diane Chamberlain [ miłość nie szuka poklasku ]

Bardzo cenię prozę Diane Chamberlain. Z jednym wyjątkiem, jak do tej pory nie zawiodłam się na jej książkach. Porusza trudną tematykę, trochę jak Jodi Picoult, chociaż nie chcę się oszukiwać, to jest jednak dosyć prosto i tendencyjnie opisane. Owszem, dylematy opisane w powieściach tych pań są życiowe, są bardzo trudne do moralnej oceny, ale obie panie, jednak troszkę wszystko spłycają. I chociaż zdaję sobie z tego sprawę, wiem, że nie czytam najambitniejszej książki w życiu, ale zawsze mi mało tych książek i cieszę się, że w odmętach domowej biblioteczki mam jej dwie książki jeszcze.

"Dar morza" - Diane Chamberlain [jak ważna jest w prawda, wiedza o pochodzeniu]

Nadal nie dysponuję czytnikiem na który wciąż mi szkoda pieniędzy, wolę testować wytrzymałość fundamentów, ale są takie autorki, które sprawiają, że ja jednak mam ochotę na ebooka i przełamuję mój konserwatywny upór. Dodatkowo mój kręgosłup był wdzięczny, że do pociągowego czytania nie wybrałam np. biografii Hitlera. Chmberlain to moja miłość od pierwszego zaczytania, jedynie Dobry ojciec nieco mnie zawiódł, ale na każdą książkę czekam z wypiekami na twarzy. Ta leżała mi w programie do ebooków i wołała, uznałam, że teraz, albo nigdy. Uznałam, że będzie to lektura podróżna, wczoraj; Lublin i pociąg, mpk, dziś pociąg, mks, praca. W pracy się ze mnie śmiali, że siedząc w gwarze na przerwie wyłączam się i czytać, ale jeśli ktoś zaczął chociaż tę książkę – zrozumie. Wciąga… jak tytułowe morze. I nigdy nie wiadomo co z siebie wyrzuci.

"Dobry ojciec" - Diane Chamberlain

Ukochana córka. Rozpaczliwy wybór. Droga, z której nie ma odwrotu…

Nowość w klubie KOBIETY TO CZYTAJĄ!

Przed czterema laty dziewiętnastoletni Travis Brown dokonał wyboru: sam wychowa nowo narodzoną córkę. Kiedy większość jego przyjaciół imprezowała i chodziła na randki, Travis siedział w domu, zmieniał pieluszki i martwił się o pieniądze na życie, nigdy jednak nie żałował tej decyzji. Bella jest światłem jego życia. Kiedy jednak Travis traci pracę i dom, bezpieczeństwo – które z takim trudem stworzył dla Belli – zaczyna się chwiać.

A potem następuje cud. Praca w Raleigh może poprawić ich los. Musi. Ale gdy Travis przyjeżdża do miasta, przekonuje się, że nie chodzi o pracę, a udział w przestępstwie, które zapewni szybkie pieniądze bez żadnych konsekwencji. Czy aby na pewno?

Co sprawia, że stajemy się dobrymi rodzicami? Czy dobro dziecka może usprawiedliwić działania poza prawem? Jak daleko mogłabyś się posunąć, chcąc chronić swoje dziecko?

No i zapeszyłam. Nie chwal dnia przed zachodem słońca, teściowej za życia i autora – za wcześnie. Ostatnia książka lutego okazała się kryzysogenna, a ja przekonałam się, że nawet Chamberlain nie zawsze mnie zachwyci. Pomimo magnetyzującej okładki, autorka która do tej pory przykuwała mnie do swoich powieści, tym razem uśpiła mnie trzy razu(przez pierwsze dwadzieścia stron), a gdy akcja wydawała się porządnie rozwijać… zawiodła mnie stokrotnie.

"Kłamstwa" - Diane Chamberlain

Rodzinne historie są nakreślone na piasku, nie wykute kamieniu… Poruszająca opowieść o zaufaniu, zdradzie i wybaczeniu… 
Maya i Rebecca Ward są siostrami i cenionymi lekarkami. Podczas gdy Maya ogranicza się do spokojnej praktyki prowadzonej wspólnie z mężem Adamem, Rebecca lubi ryzyko i ekstremalne sytuacje. Gdy w wybrzeże Karoliny Północnej uderza potężny huragan, Rebecca i Adam nakłaniają Mayę do uczestnictwa w akcji ratowniczej. Maya bez reszty oddaje się niesieniu pomocy poszkodowanym, ale helikopter, którym transportuje rannych do szpitala, wpada do wezbranej rzeki. Wydaje się, że katastrofy nikt nie przeżył. 
W obliczu straty, Rebecca i Adam zbliżają się do siebie – najpierw szukając pocieszenia, potem namiętności. Nie wiedzą, że kilka mil od cywilizacji ranna Maya utknęła wśród obcych ludzi, którym być może nie powinna ufać. Czy z dala od siostry, zawsze spieszącej jej na ratunek, Maya odnajdzie odwagę, by się ratować?

Nie jest tak, że tylko zwożę do domu nowe książki, również od czasu do czasu sięgam na półkę i wyciągam, zapomniany tom, który kiedyś bardzo chciałam przeczytać, ale coś, jakoś i zapomniałam. Pamiętam doskonale kiedy kupiłam „Kłamstwa”, było to 17 września 2012, po egzaminie na studia doktoranckie, poszłam z koleżanką do Plazy na kawę i przy okazji wstąpiłam do Empiku i w oczy wpadła mi książka Chamberlaine, której nie miałam, a ja lubię jej powieści. Nie mylicie się, przeleżała na półce dwa lata, ostatni rok na półce u Rodziców, taka ją banicja spotkała… No, ale co się odwlecze… zaczęłam ją czytać zaraz po Romanowach, potrzebowałam książki na podróż… a wszystko co miałam pod ręką było nieporęczne, ciężkie… wpadły mi w ręce „Kłamstwa” i zaczęłam czytać…

Maya i Rebecca to dwie siostry, różne jak ogień i woda. Obie przeżyły traumatyczną śmierć własnych rodziców. Rebecca – starsza, wzięła na siebie brzemię opieki nad siostrą.  Maya uciekła w naukę. Pomiędzy siostrami jest niebanalna wieź, ale jeszcze więcej niedomówień, które tego lata mają wypłynąć.

Pierwsza część książki koncentruje się na staraniach o dziecko Mai i Adama. Oboje pragną dużej rodziny, jednak trzy kolejne ciąże kończą się poronieniem. Adamowi zależy na przekazaniu genów i niechętnie patrzy na adopcję, Maya – ortopeda dziecięcy, ma genialne podejście do dzieci, ale brakuje jej własnego, małej istotki, której da miłość. Zupełnie inna jest Rebecca, pracuje w organizacji, która niesie medyczną pomoc w rejonach ogarniętych klęską żywiołową, nie chce stabilizacji, na pewno nie ze swoim obecnym partnerem.

Druga część książki to opowieść o huraganach szalejących na Południu USA, na miejsce klęski wybiera się Rebecca i Adam, który dał się zaagitować do organizacji w której pracuje szwagierka. Rozmiar klęski poraża Adama, który widząc brak pediatrów namawia żonę, aby przyjechała. Maya przyjeżdża i daje się porwać pracy, aż pewnego dnia, helikopter w którym leci spada na ziemię. Adam i Becca są przerażeni, szukają Mai, ale wszelkie znaki na niebie i ziemi sugerują, że kobieta zginęła. Tymczasem Maya ocalała, na wyspie odciętej od świata, na której mieszkają tylko trzy osoby. Z pozoru wszystko jest w porządku, pozostaje tylko czekać, ale zazwyczaj czekanie jest najgorsze, zwłaszcza, że Rebecca powoli zakochuje się w Adamie, a Mai grozi niebezpieczeństwo.

Kolejny raz Chamberlaine oddaje w Nasze ręce powieść wielowątkową, z wątkiem sensacyjno-kryminalnym. Może pojawia się w niej kilka schematów znanych z jej innych powieści, ale można to tłumaczyć tym, że ona po prostu ma taki styl.

Przez pierwszą część książki, moje myśli skupiały się na rozpaczliwym pragnieniu posiadania dziecka. Kolejny raz miałam okazję czytać o tym, jak destrukcyjne jest to uczucie, wiem że tego się nie programuje, ale niemożność zajścia w ciąże niszczy wszystko dookoła, odbiera bliskość, radość, w końcu też nadzieję. Okropne, okrutne.  Później przyszła pora na refleksje nad rodzinnymi tajemnicami i niedomówieniami. Niby wszyscy wiedzą, że najprościej powiedzieć prawdę, o ile prościej byłoby gdybyśmy w ważnych sprawach byli szczerzy? Nie dotyczy to tylko tajemnic rodzinnych, ale po prostu – kontaktów międzyludzkich.

Książkę czytało mi się bardzo dobrze i szybko, tak naprawdę wciąż myślę o fabule, o wątkach, o problemach… Cieszę się, że w końcu przeczytałam tę książkę… szkoda, że tak późno, ale widocznie tak musiało być.

Wiem, że zwykle piszę to o każdej książce tej autorki, ale miłośnicy stylu Picoult, na pewno się nie zawiodą, zresztą, miłośnicy dobrej, ciekawej książki, po prostu, nie będą zawiedzeni. 

"W słusznej sprawie" - Diane Chamberlain

Jane jest wykształconą, pełną zapału opiekunką społeczną, która właśnie podjęła swoją pierwszą pracę. Ivy, jej podopieczna, razem z babką i starszą siostrą żyją w skrajnej biedzie. Fatalna sytuacja materialna tej rodziny sprawia, że Jane, zgodnie z obowiązującymi w Karolinie Północnej przepisami, ma doprowadzić do sterylizacji Ivy. Sytuacja się komplikuje, gdy dziewczyna zachodzi w ciążę…
Czy uda jej się zachować przy sobie córeczkę i uchronić ją przed adopcją?
Czy komukolwiek wolno ingerować w życie i przyszłość kobiety, nawet niepełnoletniej, jeśli z całego serca pragnie zostać matką? Co dzieje się w sytuacji, gdy problemy finansowe, rasa lub choroba dają „lepszym” prawo do ubezwłasnowolnienia „gorszej” jednostki? Jak dokonać słusznego wyboru między obowiązkiem a własnym sumieniem?

Chociaż wciąż ciężko mi przekonać się do ebooków, to jednak gdy trafiam na wciągającą powieść, odkładam na bok niechęć i daję się porwać lekturze. Tak było z książką „W słusznej sprawie”, woziłam ją na tablecie, ale jakoś nie mogłam się przekonać do czytania. Gdy jednak zaczęłam czytać… wpadłam. Takie SA powieści Chamberlain.

Jane dopiero skończyła dwadzieścia lat, stoi u progu małżeństwa z niezwykle poukładanym mężczyzną, który jest dla niej niczym książę z bajki. Pomimo posiadania narzeczonego, który ma dobry zawód, Jane też chce pracować. Wychowano ją tak, aby chciała pomagać, dlatego postanawia ubiegać się o pracę w opiece społecznej. To ciężka praca w której młoda idealistka dosyć brutalnie zetknie się z prawdziwym życiem. Pan mąż jest niezadowolony, bo dla mężczyzny w jego otoczeniu, pracująca żona to hańba. No i jak to jest, że zamiast wysłuchiwać o jego pracy, żona ma swój kawałek podłogi. Kawałek bardzo zabałaganionej podłogi. Jane jeździ na prowincję, do ludzi biednych, z problemami i sama jest sobie winna bo się przejmuje.

Ivy jest jedną z podopiecznych Jane. Dziś powiedzielibyśmy – patologia. Wychowuje ją chora babka, bo matka jest w zakładzie dla obłąkanych, a ojciec nie żyje. Siostra, niewiele starsza ma nieślubnego syna opóźnionego w rozwoju. W chałupie bieda aż piszczy. Dlatego w ramach projektu eugenicznego jej siostrę Mary Ellę poddano sterylizacji. Opieka społeczna chce również wysterylizować Ivy, bo może głupia nie jest, ale najpewniej prędko zajdzie w ciążę i będzie rodzić kolejne, korzystające z opieki społecznej dzieciaki.

Pomiędzy Jane i Ivy, chociaż obie pochodzą z dwóch różnych światów rodzi się specyficzna więź. Jane przekracza swoje uprawnienie i popełnia zawodową zbrodnię, zaczyna się przejmować. Rozpoczyna walkę z systemem, z uprzedzeniami, walczy o przyszłość Ivy i o spokój swojego sumienia.

Temat eugeniki w USA poruszała onegdaj Picoult, jednak niestety wmieszała w to wątek paranormalny i niestety „Drugie spojrzenie” wspominam jako jedną ze słabszych książek. Chamberlain poszła w dobrą stronę. Napisała najlepszego sortu powieść. Intrygującą i poruszającą. Pokazującą czytelnikowi problem. Ciężko sobie wyobrazić, że arbitralna decyzja osób, które przychodzą „pomagać” może pozbawić możliwości posiadania dzieci. Jeden zabieg, utrzymany w tajemnicy. Ktoś kto decyduje za nas o najważniejszych sprawach o naszej przyszłości. Jak się można czuć z taką świadomością, że ktoś chce wymazać nasza rodzinę. Wystarczy poczytać o tym w rozdziałach Ivy, nieufność, lęk, ogromny stres. Wbrew pozorom ją i Jane wiele łączy, obie chcą walczyć o siebie, na przekór opinii innych.

Siłą tej książki jest fabuła, to jakie przemyślenia i emocje wzbudza w czytelniku.  Jest gniew i poczucie niesprawiedliwości, niemy sprzeciw i przysłowiowy opad rąk.

To naprawdę bardzo dobra powieść, w stylu Picoult, w najlepszym stylu Chamberlain, życzyłabym sobie więcej takich poruszających, wciągających książek!!

Polecam wielbicielom emocjonującej lektury i nowych informacji, bo eugenika i projekty eugeniczne nie są popularnym tematem i niewiele można o nich poczytać, dopiero teraz wychodzą na jaw.

Warto, naprawdę warto

"Zatoka o północy" - Diane Chamberlain

Wszystkie dzieci popełniają błędy – czasami tragiczne w skutkach… Należący do rodziny letni dom na wybrzeżu New Jersey był dla Julie Bauer miejscem wakacyjnej sielanki… dopóki nie została zamordowana jej siedemnastoletnia siostra. Przez ponad czterdzieści lat, jakie minęły od śmierci Izzy, Julie nie zdołała uporać się z poczuciem winy, które rzuciło cień na całe jej życie, poważnie komplikując stosunki z matką i nastoletnią córką. Niespodziewanie znaleziony list ujawnia, że do więzienia za morderstwo trafiła niewłaściwa osoba. Powraca pytanie, co naprawdę zaszło tamtej strasznej sierpniowej nocy w 1962 roku. Przy okazji wznowionego śledztwa wychodzą na jaw kolejne tajemnice; i choć ich wyjaśnienie wymaga bolesnego zmierzenia się z przeszłością, dzięki odkryciu prawdy Julie i najbliższe jej osoby mogą wreszcie zaznać spokoju.

 Godzina 02.03, od ponad dwóch godzin wieś jest ciemna, jakby zasnuł ją cień Mordoru, do końca książki zostało mi siedemdziesiąt stron. Podejmuję odpowiedzialną decyzję i postanawiam iść spać.  Nie będzie mi dane poczytać ostatnich stron do kawy… pierwszą rzeczą, po przebudzeniu było otworzenie ebooka i dokończenie lektury. Powoli przyzwyczajam się do przejmującego smutku w sercu, przyzwyczajam się do uczucia wypalenia duszy…  Diane Chamberlain kolejny raz udowodniła, że stawianie jej w tym samym rzędzie co Jodi Picoult jest w pełni słuszne. Chamberlain potrafi stworzyć historie inspirujące, poruszające i trzyma czytelnika w napięciu niemalże do samego końca.

Jest rok 2003, Julie ma pięćdziesiąt trzy lata, siedemnastoletnią córkę, niedawno rozwiodła się z mężem, który ją zdradzał, z zawodu jest pisarką. Z pozoru jej życie jest ułożone, ale nawet te pozory normalności zostają zburzone pewnego dnia,  gdy na jej progu staje Abby córka jej przyjaciela z dzieciństwa, który mieszkał obok ich letniego domku. Powraca wspomnienie tragicznego lata 1962, gdy Julie miała 12 lat, gdy zginęła jej starsza siostra Isabel, gdy życie całej rodziny się zmieniło. Okazało się, że Ned – stryj Abby a brat Ehana, umarł i zostawił list w którym wyznaje, że za morderstwo Izzie został skazany niewinny człowiek. Julie, która przez czterdzieści jeden lat obwiniała się za ten wypadek chce wymóc na Ethanie, aby zaniósł list na policję. Julie zawsze uważała, że chłopak skazany za to morderstwo był niewinny, że prawdziwym zabójcą był Ned. Co naprawdę wydarzyło się tamtej feralnej nocy? Dlaczego śliczna, młoda dziewczyna stojąca na progu dorosłości, zakochana do szaleństwa i zbuntowana zginęła? Diane Chamberlain perfekcyjnie snuje swoją opowieść, dawkując informacje sprawia, że książkę czyta się jednym tchem.

To nie jest jakiś tam kryminał, to doskonała wielowątkowa powieść. Akcja w połowie dzieje się w roku 2003, a w Polowie jest retrospekcją, z tamtego lata. Narratorkami są Julie, jej młodsza siostra Lucy i matka Maria, każda wnosi cos do tej historii, nawet retrospekcje okraszając komentarzem, z perspektywy czasu i doświadczenia. Dodatkowo opowieści, wspomnienia Marii, przenoszą nas w schyłek międzywojnia i okres II wojny światowej, gdy Maria była młodą, zakochaną dziewczyną.  Ten zabieg sprawia, że historia staje się pełna, zarzut subiektywizmu się oddala. Pamięć, uwaga każdego człowieka są indywidualną sprawą, dlatego dopiero wysłuchawszy opowieści kilku osób możemy złożyć obraz w całość.

Ponieważ, Isabel została zamordowana w latach sześćdziesiątych pojawia się problem segregacji rasowej, braku tolerancji, ma to tragiczny finał, bowiem za zabójstwo dziewczyny odpowie czarnoskóry chłopak. Mimo, że autorka nie stawia tej tematyki na piedestale, sygnalizuje, że ojczyzna tolerancji, demokracji, równości – bo tak dziś jawią się Stany Zjednoczone, nie zawsze taką była. W bohaterach książki znajdziemy ludzi o różnym stosunku do „czarnych”, Julie – młoda i otwarta, początkowo – zapewne z powodu tez jakie wygłasza jej ojciec – bigot, uważa ich za głupszych, po rozmowie z dziadkiem jednak zmienia zdanie. Sąsiad Bauerów – prezes SN New Jersey jest zaś  bastionem tolerancji.

Mamy tutaj kilka problemów związanych z wychowaniem dzieci, zarówno w latach sześćdziesiątych jak i współcześnie. Autorka nie podaje tego złotego środka, ale pokazuje jakie postawy mogą nieść negatywne reperkusje. Nadopiekuńczość jest zła, pobłażanie jest złe, czyli jak zwykle zloty środek.

Gdybym miałam w tym jednym akapicie napisać o czym jest książka – a to właśnie zamierzam zrobić – napisałabym, że o czasie. O tym, że nie wiemy jakie konsekwencje przyniosą nasze czyny.  Kiedy tak naprawdę zaczął się ten ciąg zdarzeń, który tragiczny finał miał tej sierpniowej nocy? Czy to było w latach czterdziestych? Czy może jeszcze wcześniej – latach trzydziestych? Czy wszystko się zaczęło gdy Bauerowie przyjechali na wczasy? A może początkiem był młodzieńczy bunt Isabel? Jej pierwsze kłamstwa? A może gdyby ojciec jej tak nie pobłażał? A może… nie wiemy, każdy gest, każde słowo mogło być kamyczkiem który potrącił lawinę. Złożoność wydarzeń oraz niemożliwość przewidzenia reperkusji jest czymś co czyni życie pięknym i zaskakującym, ale jednocześnie świadomość jak mało od nas zależy może przerażać.

Zarwałam noc dla tej książki, uważam że była tego warta. Niesamowicie wciąga, jest napisana doskonałym stylem. Pozostawiła we mnie uczucie smutku, bo przez czterdzieści jeden lat tyle ludzi cierpiało. Dlaczego? Z powodu snobizmu? Z powodu klasowej dumy? Taka amerykańska „Trędowata”? tylko tragiczniejsza, mniej romansowo-kucharkowa, a bardziej życiowa? Bez zmysłów wypełzających na usty, bez pysznych rumaków? Z prozą życia, zapachem morza, szumem fal i ciepłem piasku? Diane Chamberlain wspięła się na wyżyny, prezentuje doskonały przykład powieści obyczajowej, słodko-gorzkiej, niespiesznej a jednocześnie porywającej.

Wiedziałam, że się nie zawiodę, tak jak nie zawiodłam się dotychczas na żadnej książce tej autorki, ale nie wiedziałam, że wywrze ona na mnie tak silne wrażenie, że próbując usnąć w środku nocy, nie będę mogłam, bo w głowie wciąż będę miała bohaterów i wydarzenia o których dopiero przestałam czytać i masę spekulacji i przypuszczeń.

Co tu dużo mówić polecam! Ale zacznijcie czytać, wtedy gdy będziecie mieli możliwość połknięcia tych 410 stron za jednym razem, odkładanie tej książki to tortura, to niemożliwość. 

"Sekretne życie CeeCee Wilkes" - Diane Chamberlain

Jeśli wyzna prawdę, na zawsze straci córkę. Jeśli prawdę zatai, nigdy nie odzyska siebie. W 1977 roku zaginęła ciężarna Genevieve Russell. Dwadzieścia lat później policja odnajduje jej szczątki, a Timothy Gleason zostaje oskarżony o zabójstwo. Dziecko jednak zniknęło bez śladu. CeeCee Wilkes wie, w jakich okolicznościach umarła Genevieve Russell – widziała wszystko na własne oczy. I wie, co się stało z jej dzieckiem. Teraz Timothy’emu Gleasonowi grozi kara śmierci, a ona stoi w obliczu wyboru. Powiedzieć prawdę i zniszczyć swoją rodzinę. Albo pozwolić niewinnemu człowiekowi umrzeć, by chronić życie zbudowane na kłamstwie. Obwołana „nadzwyczajnie utalentowaną pisarką” przez „Literary Times”, autorka światowych bestsellerów Diane Chamberlain przedstawia pełną wzruszeń, pasjonującą opowieść, w której analizuje konsekwencje matczynej desperacji, zbyt daleko posuniętej miłości i decyzji, która zaciera granicę między dobrem a złem.

Gdy w mejlu znalazłam ebooka „Sekretnego życia” wszystko inne przestało istnieć. Inne książki, dom, telewizja. Nawet kot. Skończyłam czytać po północy, trochę popłakana, wzruszona, z głową pełną przemyśleń. Ale z opisaniem, dokładnym jak ta książkę przeciągnęła mnie niczym przez wyżymaczkę, będzie ciężko. Znowu ten sam problem, książki świetne ciężko opisać.  Spróbuję jednak.

Książka zaczyna się… specyficznie. Dwójka ludzi uprawia seks, jedną jest Cory piękna, ale niesamowicie zalękniona kobieta, świat ją przeraża. Oto próbuje porozmawiać ze swoim partnerem o przyszłości, zaplanować coś, jednak nie jest świadoma, że za chwilę jej świat runie. Jej narzeczony – Ken, jest reporterem telewizyjnym, w tym momencie jest u szczytu kariery, relacjonuje głośną sprawę, wiec jakie jest jego zdziwienie gdy dostaje telefon iż została mu odebrana z oczywistych powodów. Z jakich powodów? I dlaczego Cory ma zapchaną pocztę głosową. Gdy włączają telewizję widzą matkę Cory, która wyznaje iż zna okoliczności śmierci zaginionej przed laty kobiety, którą teraz znaleziono  martwą, bo była przy tym…

Przenosimy się w czasie o 28 lat do tyłu. Poznajemy szesnastoletnią CeeCee, jej matka zmarła, gdy dziewczyna miała lat dwanaście. Od tamtej pory CeeCee błąkała się pod rodzinach zastępczych, teraz pracuje w barze, ale marzy o pójściu na studia, i marzy o Timie. Tim studiuje pracę socjalną, jest zagorzałym przeciwnikiem kary śmierci, wkrada się do serce i życia CeeCee błyskawicznie, przy nim dziewczyna czuje się kobietą. Nie może uwierzyć, że taki mężczyzna ją pokochał, ale za to uczucie CeeCee może wiele zapłacić. Może, bo według słów Tima nie musi. Chodzi o porwanie żony gubernatora, aby wymóc na nim ułaskawienie siostry Tima, która siedzi w więzieniu gdyż zabiła fotografa, który ją zgwałcił i przez upór nie przyznała się do tego na Sali sądowej wstydząc się gwałtu i traumatycznych wspomnień. Skutkiem tego wylądowała w celi śmierci. To bliźniacza siostra Tima, który zrobi dla niej wszystko. Wraz z bratem Marty`m opracowali perfekcyjny plan porwania gubernatorowej, mają ją następnie przewieźć do domku na odludzi, w którym będzie CeeCee, ona zostanie z kobietą, gdy oni pojadą negocjować z gubernatorem. Andy i Marty działają w SCAPE, organizacji podziemnej walczącej z karą śmierci. Ostatnim przystankiem, przed domkiem na odludziu jest domek w leśnej głuszy, gdzie ukrywa się wspólnie małżeństwo, również należące do SCAPE, CeeCee tam nauczy się wszystkiego co może jej się przydać. Następnie z Timem i Martym jedzie do domku, do którego za kilka godzin przywieziona zostanie gubernatorowa. Już od początku idzie źle, okazuje się że żona gubernatora jest w zaawansowanej ciąży, w każdej chwili może urodzić, a wiąże się to z wielkim ryzykiem, bowiem podczas poprzedniej ciąży miała krwotok i grozi jej to również teraz. Kiedy kobieta zaczyna rodzić CeeCee jest bezradna, nie wie jak dojechać do szpitala, nie ma telefonu, więc nie ma jak wezwać  pomocy. Kobieta umiera, wydawszy na świat córkę.  CeeCee zabiera dziecko i jedzie do owej ukrywającej się pary. Tam zacznie nowe życie, nowe życie w którym każdego dnia będzie żyła w strachu i w poczuciu winy.

Przez niemalże trzy dekady, nikomu ani słowem nie piśnie o swojej przeszłości, o duchach przeszłości, przemówi dopiero gdy mężczyźnie którego kiedyś tak bardzo kochała będzie groziła.

Książka przez ani chwilę nie nudzi, wręcz przeciwnie, nie można się od niej oderwać. To poruszająca powieść obyczajowa, która traktuje również o wielu fundamentalnych problemach, od zasadności kary śmierci, po tak zdawałoby się błahy temat, jak to do czego zdolna jest młoda zakochana dziewczyna.  Losy CeeCee są poruszające, być może ją potępicie, ja przez całą powieść  nie uczyniłam tego, było mi żal spragnionej miłości dziewczyny, który dostawszy się w machinę intryg nie była w stanie uciec przed kłamstwem. W której ten strach był tak silny, że przeniosła go na córkę. To co przeżyła CeeCee jest niewyobrażalne, gdy uświadomimy sobie, że przez niespełna trzy dekady żyła w kłamstwie, kłamstwie które powodowało permanentne poczucie zagrożenia, mimo nowego perfekcyjnego życia, mimo miłości wspaniałego człowieka. Ona zdawała sobie sprawę, że jej czyn skrzywdził wiele osób, więc zapewne tym wyznaniem po latach chciała zapobiec kolejnej tragedii, śmierci człowieka, złego który był głównym sprawcą jej nieszczęść, który tak niecnie wykorzystał jej miłość, ale mimo wszystko tego który nie był winny zarzucanego mu czynu. Bezpośrednio. A może wciąż kochała Tima, na przekór wszystkiemu czego się w międzyczasie dowiedziała? Oceńcie sami!

To moja czwarta książka tej autorki, nie waham się powiedzieć, że najlepsza. Nie ma potrzeby porównywać jej do książek Picoult, „Sekretne życie CeeCee Wilkes” to książka niezwykła sama w sobie, po prostu. Chociaż na pewno spodoba się wielbicielką Picoult. Zapewne Jodi więcej scen umieściłaby w sądzie, ale Chamberlain opisuje życie, codzienność, przez co książka nabiera jeszcze mocniejszego wydźwięku.

Powieść absolutnie fenomenalna!!!

"Tajemnica Noelle' - Diane Chamberlain

Czy istnieją granice wybaczenia?

Szanowna pani Anno, Trudno mi pisać o tym, co muszę pani przekazać, a przy tym zdaję sobie sprawę, że pani jeszcze trudniej będzie dać sobie z tym radę. Ogromnie mi przykro...
Niedokończony list to jedyny trop, który może odsłonić przed Tarą i Emerson przyczyny samobójstwa ich przyjaciółki, Noelle. Znały ją jako zaabsorbowaną swoim zajęciem, gotową do poświęceń położną, kobietę oddaną rodzinie i przyjaciołom, kochającą życie. Nie znały jednak całej prawdy…
Zagadkowy list, zdradzający istnienie bolesnej tajemnicy, stał się dla przyjaciółek zmarłej bodźcem do szukania prawdy o kobiecie o złożonej osobowości, która życie każdej z nich oraz losy trzeciej, nieznanej im osoby naznaczyła miłością i współczuciem, ale też zdradą i kłamstwem.

 Wzięłam się do książki ktorą nabyłam za ostatnią wypłatę. Więc nie minął miesiąc od jej zakupu, ale ja lubię książki tej autorki, to moja trzecia(muszę nabyć „Kłamstwa”) i podtrzymuję swoje uczucia, nadal cenię autorkę za to w jaki sposób buduje napięcie, rozwija akcję.

Noelle, tytułowa bohaterka z zawodu położna popełnia samobójstwo. Dziwne pradwa? Chociaż biorąc pod uwagę, że tytuł brzmi „Tajemnica Noelle” to możemy przypuszczać, że treść książki skupi się na odkrywaniu tajemnic o których zmarła nie chciała, lub nie zdążyła powiedzieć. A tych tajemnic jest wiele.  Jednak każdy kolejny sekret okazuje się gorszy od poprzedniego. Z ukrycia wychodzi prawda, mroczna i bardzo bolesna, może zburzyć spokój i szczęście wielu osób. Ale jej odkrycie, wydobycie na światło dzienne wydaje się być konieczne, dyktowane sumieniem, a gdy człowiek chce uciec, zmienić zdanie okazuje się, że jest za późno.

Tak. Zdecydowanie książka trzyma w napięciu, przyciąga jak magnes, nie można od lektury się oderwać. Całkiem tak jak od „Spójrz mi w oczy”. Porównanie nie jest przypadkowe, bowiem obie książki zahaczają o podobny problem, podobny, chociaż nie identyczny. Również w tej książce znajdziemy wiele pytań, które wymagają od nas udzielenia odpowiedzi.

Wasz Kasiek nie posiada potomstwa, ale nie wyobraża sobie uczuć bohaterek dramatu, kiedy się próbowałam w to wczuć, czułam jakby ktoś dał mi cios pięcią w brzuch(gdy był to jeszcze brzuch , a nie podstawka pod książkę i kubek z herbatą : P )brak tchu i coś niewyobrażalnie dławiącego, odbierającego oddech. Cenię autorów, którzy bez względu na to że dana sytuacja jest fikcją potrafią wzbudzić w czytelniku tak silne uczucia.

Nie tylko wątek głowny wart jest uwagi. Problemy Tary z córką również są ciekawą częścią historii. Cały proces żałoby, zagubienia, jakie przechodzi młoda dziewczyna, która owszem jest w wieku zawodów sercowych, ale na pewno nie powinna poczuć miażdżącej siły śmierci. Jasne dziewczyna przeżywa trudny okres, ale chyba już jestem tak stara że wczuwam się w sytuację Matki, bo zachowanie Grace mnie strasznie wkurzało a to jak zabiegała o względy chłopaka gwałciło moją kobiecą dumę. Nie wolno się tak zachowywać!! Jeśli facet jest na tyle głupi, żeby zawinąć ogon i odejść, jedyne co można zrobić to dać krzyżyk na drogę.

Na początku Noelle wydała mi się sympatyczną kobietą, ale wraz z upływem akcji straciłam tą sympatię, ciekawe czy Wy będziecie/macie tak samo.

Z dwóch przyjaciółek bardziej polubiłam Tarę, może dlatego że kocham „Przeminęło z wiatrem”? To Tarze kibicowałam z całego serca, może dlatego tak szybko straciłam sympatię do Noelle.

Żeby było jasne, to że jakaś postać wzbudziła moją irytację, nie znaczy że książka mi się nie podobała. Przeciwnie, cieszę się że wraz z tym jak czas mnie posuwa ;] jak rośnie liczba przeczytanych książek, wciąż są książki dla których zarywam noc, które wzbudzają we mnie masę uczuć, sprzecznych niekiedy, ale zawsze żywych, wrzących, jak woda na dobrą herbatę.

Wiem, że MUSZĘ kupić brakującą książkę Chamberlain „Kłamstwa” pewnie poczekam na jakieś wolniejsze środki, niestety w bliżej nieokreślonej przyszłości, albo aż któreś z prezentodawców się zlituje. Ale wiem, że to tylko kwestia czasu..

Zacznijcie czytać a nie będziecie mogli się oderwać, chociaż ja przez pierwsze kilka stron nie mogłam złapać blusa i zastanawiałam się czy złapie rytm tej książki. Jak złapałam, to niezłego szwunga!!

A i uważam okładkę za klimatyczną....

"Szansa na życie" - Diane Chamberlain

Ile jest w stanie zrobić matka, by ochronić własne dziecko? Jedynym marzeniem ośmioletniej Sophie Donohue jest być jak inne dziewczynki. Jej matka Janine z ociąganiem zgadza się, by córka razem z zastępem zuchów pojechała na dwudniowy biwak. Dziewczynka z wyjazdu nie wraca. Wbrew swym pragnieniom Sophie nie jest jednak zwykłą ośmiolatką. Cierpi na rzadką chorobę, a Janine, podejmując ostatnią próbę uratowania jej życia, wpisała córkę na eksperymentalną terapię, pomimo ostrych sprzeciwów swoich rodziców i byłego męża. Bez leku Sophie długo nie przetrwa; matczyna intuicja podpowiada Janine, że jej córka żyje, ale czasu jest niewiele. Głęboko w lasach Wirginii toczy się inny dramat. Sophie znajduje schronienie w chacie Zoe, która walczy o uratowanie własnej córki, skazanej za morderstwo. Dręczona wyrzutami sumienia, że nie poświęcała Marti czasu, kiedy ta była mała, bo bez reszty zajmowała się własną karierą aktorską, teraz przygotowała plan ucieczki córki z więzienia, któremu poważnie zagraża pojawienie się Sophie. Obie matki, Zoe i Janine, z wielką determinacją dążą do uratowania swych córek, ale może się to udać tylko jednej z nich.

 Znowu książkowe plany czytelnicze poszły spać za sprawą Blogera… wczoraj przeczytałam recenzję tej książki, a że już kilka miesięcy leży u mnie na biurku pod stosem innych(do przeczytania jak najszybciej), a recenzja mnie zaintrygowała, pomyślałam, jak nie teraz to kiedy? I Sięgnęłam po książkę Diany Chamberlain, której „Prawo matki” wywarło na mnie spore wrażenie. Ciekawa byłam czy z tą książką będzie tak samo, zwłaszcza że do czynienia mamy znowu z tematem matczynej miłości, której jako bezdzietna panna, tak do końca nie ogarniam… Czy była chemia między mną a tą książką? Posłuchajcie ; )

Sophie cierpi na ciężką niewydolność nerek żyje tylko dzięki dializom, przeszczep nerki od matki został odrzucony, ale pojawia się nadzieja nowa ziołowa terapia która budzi sprzeciw konwencjonalnych lekarzy i rodziny Sophie. W terapię wierzy matka ośmioletniej dziewczynki Janine, dzięki temu leczeniu Sophie czuje się lepiej, codziennie nie musi być dializowana, może pojechać na skautowski obóz, pojawia się jednak problem – Sophie z tego obozu nie wraca. Rozpoczyna się walka o czas, Sophie musi poddać się dializie, musi wziąć dawkę leku – inaczej umrze, ale gdzie szukać dziewczynki, czy w ogóle jej szukać skoro wszystkie znaki na ziemi i niebie wskazują, że nie mogła przeżyć.

W kryzysowej sytuacji na wierzch wychodzą wszystkie wzajemne żale, pretensje, Janine znosi je pokornie, kocha córkę i zrobi wszystko by ją odnaleźć i uratować, wbrew rodzinie, światu i władzom.

To nie jest jedyny wątek tej książki, poznajemy jeszcze Zoe hollywoodzką gwiazdę filmową, która straciła męża, jej córka jest w więzieniu, skazana niesłusznie za morderstwo. Zoe starzeje się – co w Hollywood jest największą zbrodnią, nie daje sobie rady z życiem, które do tej pory pełne sukcesów zamienia się w kupkę popiołu. Losy małej dziewczynki i dojrzałej kobiety się skrzyżują.

Autorka w swojej książce porusza wiele problemów, głównie skupia się na relacji matka-córka, będziemy mieli okazję poznać dwa modele. Pierwszy gdy matka rezygnuje ze wszystkiego, by zaopiekować się dzieckiem, jest w stanie góry przenosić by to dziecko ocalić, by zapewnić mu komfort, aby żyło i było szczęśliwe. Drugi przypadek to matka, która decyduje się na dziecko „bo wszystkie koleżanki mają” a po porodzie oddaje córkę niańkom, posyła do szkól z internatem i nie zwraca na nie uwagi. Jest jeszcze matka Janine – Donna która jest najwredniejszą postacią w książce, obraża się na córkę, potrafi latami się do niej nie odzywać każąc za zły wybór.

Wydaje mi się że Chamberlain to troszkę niższa polka niż Picoult, początkowo myślałam, to będzie ta sama broszka. Tak jednak nie jest, Diane Chamberlain pisze dramaty rodzinne, mniej skupia się na jakimś konkretnym problemie roztrząsając go i pozwalając nam wyrabiać sobie opinie poprzez spoglądanie na to samo z różnych perspektyw, Chamberlain przedstawia nam konkretną sytuację, pokazuje Nam życie konkretnej rodziny, która znalazła się w kryzysowej sytuacji, pokazuje nam sposoby zachowania, reagowania i jak zza sceny odkrywa nam ciemne karty historii, ludzi którzy są na rozdrożu.

Chociaż w połowie książki byłam zdziwiona, ze autorka ma zamiar ciągnąć tą historię przez tyle stron jeszcze, to jednak akcja mi się nie dłużyła, wręcz przeciwnie nowe fakty, wiadomości stale trzymały w napięciu a i skoki adrenaliny też były.

Bo naprawdę do samego końca nie wiedziałam jak to się skończy.

Polecam książkę, jako lekturę która zaabsorbuje Was bez reszty i nie będziecie mogli się oderwać.

Wiem już że muszę sięgnąć po kolejne książki autorki.

"Prawo matki" - Diane Chamberlain

Jej syn został oskarżony o zabójstwo. Jak daleko posunie się, by go chronić? Świetna powieść, dobrze napisana i do końca trzymająca w napięciu! Równie porywająca, co książki Jodi Picoult.

Piętnastoletni Andy Lockwood cierpi na zespół alkoholowy płodu (FAS). Mówi wszystko, co mu ślina na język przyniesie i nie potrafi przewidzieć konsekwencji swojego zachowania. Jego matka, Laurel, postanowiła przez całe życie wynagradzać chłopcu swój błąd. Była uważna i opiekuńcza – może nawet nadopiekuńcza. Mimo to pewnego dnia zgodziła się, żeby Andy poszedł bez opieki na zabawę w miejscowym kościele. Kto mógł przypuszczać, że budynek stanie w płomieniach? Na szczęście chłopiec wychodzi z pożaru bez szwanku – co więcej, ratuje swoich kolegów. Niestety policja zaczyna podejrzewać go o podłożenie ognia, a Laurel musi zadać sobie pytanie, na ile zna własnego syna… i do czego się posunie, by – zgodnie z obietnicą – chronić go za wszelką cenę?

Oj ciężkie zadanie mnie dziś czeka. Ciężko zrecenzować książkę… tak skomplikowaną i chociaż czytało się ją lekko tak trudną.

Pisałam kilka razy, że rzadko książka spełnia wysokie oczekiwanie, dla mnie „Prawo matki” miało być dziełem na miarę Picoult, wciągającym, dającym do myślenia, niesamowicie intrygującym. Gdy uświadomiłam sobie czego oczekuję, chciało mi się śmiać z samej siebie, bo która książka taka będzie. Dlatego chyba tak długo odkładałam lekturę… patrzyłam na przepiękną okładkę w zimnych morskich kolorach, niemalże słyszałam szum fal, i czułam zimną wodę, ale książki nie czytałam.

Jeśli miałabym książkę porównać do innej na pewno byłoby to porównanie do „W naszym domu” luźne, bo jednak ktoś może uznać te porównania za naciągane, „Prawo matki” nie jest kopią książki Picoult, aczkolwiek dotyka podobnych problemów.

Poznajemy rodzinę, Laurel – matkę, Maggie – córkę i Andy`ego – syna. Andy jest chory ma FASD, czyli alkoholowy zespól plodowy, Laurel piła będąc w ciąży, w efekcie Andy nie jest taki jak większość chłopców w jego wieku, w pewien sposób jest podobny do dzieci z zespołem Aspergera, dba o rytm dnia, ma problemy z komunikacją, wszystko rozumie dosłownie, nie rozumie metafor, nie jest też tak genialny jak dzieci z Aspergerem. Bardzo garnie się do ludzi, łaknie akceptacji, przyjaźni, ale każdy z nas był nastolatkiem i wie że dzieci są okrutne, nie tolerują słabości. Andy tego nie rozumie, chce być lubiany. I nagle pojawia się szansa, kiedy ratuje dzieci z płonącego kościoła, Andy jest bohaterem, ulubieńcem tłumów. Do czasu, przez miasteczko jak grom przetacza się wieść, ze Andy, który wciąż chodzi w glorii swego bohaterstwa, mógł podpalić kościół. Tłum który wczoraj go ubóstwiał, teraz najchętniej by go zlinczował. Andy sam nie może się bronić, dlatego w tą walkę angażuje się jego matka, siostra oraz stryj, którego Laurel z jakichś powodów nie akceptuje i oskarża o śmierć męża….
Ta ksiażka to nieustanne odkrywanie tajemnic rodzinnych.

Co się stało z przyjaźnią Laurel i Marcusa, dlaczego Laurel odebrano małego Andego, gdzie zgubiła się ta dobra pogodna dziewczyna jaką spotykamy w pierwszej retrospekcji? I kto u diaska podpalił ten kościół, kto sprawił, że trzy osoby zginęły a dziesiątki były w śmiertelnym niebezpieczeństwie. W cieniu sądowej sprawy, aresztu, będziemy świadkami walki matki o swojego syna, matki i córki które zrobią wszystko by pomóc Andy`emu. Czy miłość ma granice? Bo sądząc po sytuacji w tej książce opisanej, absolutnie nie! Nie istnieją prawa boskie ani ludzkie, które mogłyby zatrzymać kochającą osobę przed czasami szaleńczym i nieracjonalnym działaniem. To jest jak instynkt, pozbawione racjonalnego uzasadnienia, czasami wręcz szaleńcze, ukierunkowane tylko na jedno – ochronę ukochanej osoby.

To książka bardzo wielowątkowa, dotyka wielu problemów, dając do myślenia, na pewno to wychowywanie dziecka niepełnosprawnego, autorka zadaje pytanie jak bardzo można zrezygnować z siebie, do którego momentu ta pępowina może pozostać nieodcięta, kiedy nadchodzi ten moment że matka musi każdemu dziecku dać minimum samodzielności, dla dobra obojga, bo przecież rodzic musi najpierw sam założyć sobie maskę, żeby mógł się zając dzieckiem. Książka ta opowie o zjawisku depresji poporodowej, o tym że nawet najlepszy mąż z silną empatią może to przeoczyć, przypomina o tym, że wizyta u psychiatry i leczenie nie jest końcem świata i dowodem na bycie wariatem, że rezygnacja z leczenia nie sprawi że się wydobrzeje, ale będzie pierwszym krokiem w stronę większego problemu.

Bo tak naprawdę wszystko zaczyna się od tej depresji poporodowej. Później mamy problemy z alkoholem, niewierność, picie w ciąży, chorobę dziecka, walkę z problemami natury psychicznej.

Właśnie sobie uświadomiłam, że próbując opowiedzieć o problemach o których traktuje ta książka musiałabym opowiedzieć Wam 90% książki a nie o to chodzi. Zresztą jestem pewna, że doszukiwanie się kolejnych problemów to również indywidualna zasługa czytelnika.

Polecam z całego serca tą książkę, napisaną bardzo dobrze, z podziałem na poszczególne osoby, co pozwala dostrzec rożne punkty widzenia tego samego problemu, uświadomić sobie, że nie ma spraw, lub jest ich bardzo mało, które są czarnobiałe, ta książka pokazuje także, że problem spychany do podświadomości zawsze się wydostanie na wierzch i rozwali Nam życie.

Widziałam w księgarni jeszcze jedną książkę autorki a w zapowiedziach kolejną… na pewno również po nie sięgnę!