"Władca łakomstwa" - Ana Huang [kolejny tom "Władców grzechu"]

Seria Władcy grzechu to od jakiegoś czasu moja ulubiona seria, chociaż, w moim odczuciu bardzo nierówna, a jednak każdy tom zamawiam już w przedsprzedaży, bo jestem ciekawa, jak na moich emocjach zagra Ana Huang. Poprzednia książka, nawet mi się podobała, więc miałam podskórny strach, że tutaj może nie zagrać wszystko tak jak chciałam. Jak tylko skończyłam książkę Edyty Świętek, zaczęłam tę powieść i znowu, trochę za mało spałam, ale naprawdę ciężko się oderwać.

 

Jest jego największą rywalką… i największą słabością.

Przystojny, utalentowany i kochany przez (prawie) wszystkich, Sebastian Laurent zawsze jest na szczycie. Spadkobierca kulinarnego imperium, dzięki swojemu wyczuciu i naturalnemu urokowi, stał się legendą.

Ludzie nie dostrzegają jednak demonów czających się pod maską idealnego chłopca. Tylko jedna osoba zbliżyła się do niego na tyle, by poznać jego prawdziwe oblicze – Maya Singh, jego rywalka z dzieciństwa i… obsesja.

To też jedyna osoba, która rzuciła mu wyzwanie. Skoro nie jest w stanie jej znieść, dlaczego nie może przestać o niej myśleć?

***

Bystra, dowcipna i piekielnie ambitna Maya Singh, czołowa menedżerka ds. marketingu, jest przyzwyczajona do wygrywania – chyba że jej przeciwnikiem jest Sebastian. Rywalizacja z nim to coś, co całe życie ją irytowało, ale i motywowało.

Kiedy więc seria niefortunnych zdarzeń zmusza ją do współpracy z zaprzysięgłym wrogiem, jest zdeterminowana, by go prześcignąć i raz na zawsze pokazać światu, kto jest najlepszy.

Czego nie przewidziała? Tego, że spędzony z nim czas wcale nie będzie trudny do zniesienia. Wręcz przeciwnie. Okazał się całkiem przyjemny.

Między miłością a nienawiścią granica jest bardzo cienka, ale to granica, której Maya nigdy nie może przekroczyć. Nie z nim. Nigdy.

Maya pochodzi z hinduskiej rodziny, jest chorobliwie ambitna i chce być świetna w tym co robi. Interesuje ją tylko pierwsze miejsce, ale jej matkę interesuje tylko by znalazła sobie porządnego męża. Jej Nemezis jest syn przyjaciela rodziny, kolega ze szkoły: Sebastian. Ich rywalizacja sięga czasów szkolnych i przynajmniej ze strony Mayi jest bardzo gorąca. Nagle ich ojcowie każą im współpracować przy nowym projekcie, który ma  pchnąć rodzinne firmy na zupełnie inne tory. O ile Maya rywalizuje zawzięcie, o tyle Sebastian jest błyskotliwy, ambitny, ale nie ma obsesji wygrywania, boryka się z traumami, bo tak naprawdę nie chce pracować w korpo, chce być kucharzem, a ostatnio gdy szefował kuchni ktoś zginał, a ojciec gra tą kartą nader nieczysto. Jest też jakaś tajemnica z przeszłości, jakieś niedomówienia, coś się wydarzyła pod koniec szkoły, ale długo będziemy trwali w niepewności.

Z jednej strony mamy motyw hate-love, ale mamy też po części wątek friends – to-lovers, bo jednak znają się od tak dawna, tylko siebie uznają jako godnych rywali. Mam tutaj trochę mieszane uczucia, bo ten wątek niechęci, żeby nie powiedzieć nienawiści jest taka na siłę. Sebastian bywa złośliwy, ale czyta Mayę błyskawicznie i trafnie a ona jest często niegrzeczna i bucowata. Środek na przeczyszczenie? No cóż Mayu, karma wraca. Kilkukrotnie.

Niby wszystko fajnie, jest nawet wątek quasi-kryminalny, ale według mnie, pomiędzy bohaterami nie ma żadnej chemii. Możemy mieć pukanie, lody i całe parno świata, ale to wszystko jest na siłę.

 

Nie polubiłam Mayi, co jest ewenementem, bo do tej pory lubiłam bohaterki Huang. Ona jest bucowata, już nawet nie chodzi o obsesję doskonałości, bo to jesteśmy w stanie obronić, chociaż to jest taka cecha, która ma ją definiować w naszych oczach. We wszystkim ma być naj. No i tego nikt z rodziny nie rozumie, matka uparła się by ją wydać za mąż, wysyła ją na randki, a Maya albo spuszcza epuzera po brzytwie, albo wtrąca się Sebastian i ich odstrasza. Szczerze, dla mnie to też jest słabe, że dziewczyna się z kimś spotyka, a on się pojawia i go odstrasza. W imię czego, skoro na tym etapie nie ma poważnych zamiarów. Nieładnie. Najbardziej ciekawił mnie wątek tajemniczego zatrucia, chociaż to też jest niewykorzystany potencjał. Taka sobie jest ta książka. Niezła, ale zabrakło mi takiego final touch, które sprawiłoby, że byłaby to doskonała opowieść, ot jak Władca dumy. No nic. Poczekam na kolejny tom.