"Andaluzja, Ole!" - Victoria Twead

Nowa Książka autorki bestsellera U mnie zawsze świeci słońce. Para Anglików, Victoria i Joe, skończyła właśnie przebudowę swojego życiowego nabytku - przytulnego domu w spokojnym, andaluzyjskim miasteczku. Trudy budowy oraz przetrwanie pierwszej hiszpańskiej zimy w opustoszałym El Hoyo zbliżyły Vicky i Joe do lokalnej społeczności. Teraz nasi bohaterowie wiodą ustabilizowane, wypełnione słońcem i dobrą kuchnią życie. Kiedy wydaje się, że już nic nie może zakłócić tej idylli, pod sąsiedni dom zajeżdża z impetem furgonetka z napisem „Ufarte. Ryby”. Jednak zamiast kontenera świeżych ryb, z ciężarówki wyłania się typowo hiszpańska rodzina. Mama Ufarte, Tata Ufarte, Babcia Ufarte, piątka dzieci Ufarte, a szóste w drodze. W jednej chwili spokój miasteczka El Hoyo zostaje zagrożony… Pełen humoru i autoironii styl autorki sprawia, że Andaluzja, Ole! jest idealną lekturą na wakacje oraz antidotum na wszelkie smutki. Galeria rewelacyjnie nakreślonych postaci na czele z Rodziną Ufarte oraz Geronimo, lekko podstarzałym i wiecznie „na gazie” fanem Realu Madryt, jest gwarancją, nieustających salw śmiechu. A pełne słońca i południowych smaków przepisy przeniosą nas do kraju hucznej fiesty i prawdziwej, latynoskiej radości życia. Która mimo pozorów senności tkwi w każdym hiszpańskim miasteczku. Pełen humoru i autoironii styl autorki sprawia, że Andaluzja, Olé! jest idealną lekturą na wakacje oraz antidotum na wszelkie smutki. Galeria rewelacyjnie nakreślonych postaci na czele z Rodziną Ufarte oraz Geronimo, lekko podstarzałym i wiecznie „na gazie” fanem Realu Madryt, jest gwarancją, nieustających salw śmiechu. A pełne słońca i południowych smaków przepisy przeniosą nas do kraju hucznej fiesty i prawdziwej, latynoskiej radości życia. Która mimo pozorów senności tkwi w każdym hiszpańskim miasteczku.

Wydaje mi się, że jestem patriotką, nie wychowano mnie w kulcie zagranicy, w kulcie dolara, czy innej waluty. Nie wpojono mi przekonania, że „zagranicą” jest raj na ziemi. Niemniej jednak marzy mi się czasami wyjazd do Hiszpanii. Czasami myślę, że tam chciałabym zacząć zupełnie nowe życie. Toteż lubię czyta książki o ludziach którzy porzucili swoje dotychczasowe życie i przenieśli się na Półwysep Iberyjski. Miałam nosa, przed tegoroczną zimą(która jest mroźna) przyszykowałam sobie zapas takich książek. I gdy zima mi da się we znaki, biorę i czytam. „Andaluzja. Ole!” to druga część opowieści o dwójce ludzi w średnim wieku, którzy porzucają deszczową Anglię na rzecz słonecznej Hiszpanii.

Minęło kilka lat Viki i Joe zadomowili się już w El Hoyo, wciąż nazywani się Anglikami,  tu mała niekonsekwencja tłumacza(chociaż nie sprawdzałam, czy obie książki tłumaczyła ta sama osoba), w każdym razie w I tomie tłumacz nie przekłada hiszpańskiego Ingles, tymczasem tutaj w tomie drugim – mamy przełożone  na Anglicy! To nie razi, nie przeszkadza, to określenie nie pada też, znów jakąś zawrotną ilość razy. Da się znieść.

Ciężko znieść szaleńcze napady apetytu, gdy czyta się o iberyjskich przysmakach, gdy oczami przebiega się przepisy. Tylko wyjątkowo silna wola i późna pora powstrzymywały mnie przed udaniem się do kuchni i przygotowaniem sobie niektórych tapas, czy deserów. W tej części jest zdecydowanie więcej dań nie dla mnie, albowiem nie jadam mięsa, więc… niestety, ale jednak jest kilka przepisów dzięki którym będę mogła się wyżyć kulinarnie.

No, ale nie jest to książka z przepisami, li i jedynie, ani nawet, przede wszystkim. To zbiór zabawnych historyjek związanych z przeprowadzką do innego państwa i próbą zaaklimatyzowania się w nowej społeczności. Tak jak przypuszczałam, część druga jest mniej zabawna niż część pierwsza. Niestety. Nie oznacza to że nie będzie dobrej zabawy. Będzie, gwarantuję że się pośmiejecie, że lektura sprawi Wam frajdę. Ba! Nawet wzruszycie się do łez.

Moim zdaniem jest to książka słabsza od pierwszej części, jeśli się śmiałam, to nie były to już gwałtowne wybuchy radości, bliżej im było do rozbawienia. Owszem Geronimo – wciąż niezawodny, Paco z Rodziną, chociaż jest ich już  mniej, również dają radę. Miejsce Paco i jego rodziny zajęła bardzo wielodzietna familia, która mnie by dobiła, gdyby zamieszkali obok mnie. Ale ich wyskoki były źródłem rozrywki, zwłaszcza popisy i żądza zemsty osobnika  nazywanego Fifi!

Dzięki tej książce przeżyjemy Święta Bożego Narodzenia po hiszpańsku, poznamy nowe zwyczaje, nowe tradycje. To była naprawdę ciekawa i miła lektura, ale jednak odrobinę słabsza od pierwszego tomu. Tak ja to odbieram. Chociaż w tej części przeżywać będziemy Mudnial i chociaż ja go tak dobrze pamiętam, nie znalazłam w tej książce emocji towarzyszącej meczom, przeżywaniu, oczekiwaniu. Nic!

No trudno.

Nie żałuję jednak lektury ani trochę. Wciąż chcę uciec do Hiszpanii!

"U mnie zawsze swieci słońce" - Victoria Twead

Może porzucić szarą codzienność, przeprowadzić się do malowniczej wioski w słonecznej Andaluzji i tam znaleźć swój raj na ziemi? Victoria namawia męża ma przeprowadzkę z deszczowej Anglii do południowej Hiszpanii. Odtąd kierują się tylko sercem. Kupują ruinę w maleńkiej wiosce, poznają nowych przyjaciół, biesiadują przy winie, stają się częścią tego gościnnego świata o fascynującej kulturze. Zaprzyjaźnią się z osiemdziesięciopięcioletnią, popalającą trawkę seksbombą. Zostaną hodowcami kur, a ich jajka będą "najgorętszym towarem" w rodzimej wiosce. Nie spodziewają się jednak, że to miejsce potrafi nieźle zażartować z przyjezdnych. Daj się uwieść czarowi małego, hiszpańskiego miasteczka, gdzie życie staje się sielanką... z odrobiną chilli.

Dawno, dawno temu – wspominałam, że skompletowałam sobie słoneczną biblioteczkę na zimne dni. Wczoraj był bardzo zimowy dzień. Zamieć, okropny wiatr i zimno. Po powrocie z pracy postanowiłam chociaż sercem i duchem przenieść się tam gdzie zawsze świeci Słońce, do Andaluzji. Sięgnęłam po książkę „U mnie zawsze świeci słońce”, chociaż uważam, że tytuł oryginału, nawet bez obecnego w angielskim tytule rymu „kurczaki, muły i dwóch starych głupków” , brzmi zabawniej, ale faktycznie książka mogłaby się nie sprzedać. Za to polska okładka jest ładniejsza od angielskiej!

Zazdroszczę ludziom, którzy mają tyle odwagi, żeby porzucić całe swoje życie i zmienić  kraj zamieszkania, chociaż często się śmieję, że jak mnie wszystko wkurzy, rzucę wszystko, zostanę bezdomną śpiewaczką pod budynkiem Kortezów Generalnych, ale ciężko byłoby mi przy całej mojej hiszpanofilii na porzucenie Podkarpacia, mojej wsi i taki krok w nieznane. A przecież młoda jeszcze jestem, życie przede mną, wyzwania itp.

Tymczasem Vicki i jej mąż postanawiają wyprowadzić się do słonecznej Hiszpanii i realizować plan pięcioletni. Ten plan to pomysł  męża Vicki, który jest wojskowym, tuż przed emeryturą i nie jest entuzjastycznie nastawiony do tego pomysłu, stawia warunek, pojadą, ale na pięć lat. Później zdecydują co robić dalej. Mają wielkie nadzieje, ogromne plany, czy angielskie myślenie da sobie radę w starciu ze słynną hiszpańską mananą?

Wiecie, że nie zaśmiewam się na książkach. Z reguły. Na tej pękałam ze śmiechu. Perypetie angielskiego małżeństwa na hiszpańskiej prowincji zarażają ciepłem i humorem. Wiedziałam, że to dobry wybór na zimową lekturę, czułam zapachy tam opisywane, widziałam słońce, czułam lepkość soku z winogron. Dodatkowo w książce znajdziemy przepisy na smakołyki kuchni hiszpańskiej, bez wyszukanych składników, po które trzeba się udać na Półwysep Iberyjski. Potrawy, z opisów sądząc, są aromatyczne, wyraziste i bardzo śródziemnomorskie. Mam ochotę wypróbować wiele z nich. Najprawdopodobniej będę się dzieliła efektami.

Co mogę Wam napisać, rozbawiła mnie ta ksiażka, śmiałam się w głos czytając o Kurcie, o Mafii i panienkach, o małym walecznym kogucie o Mamie. Pokochałam wiernego fana Realu Madryt, który jest pesymistą, zafiksowanym na punkcie swojego klubu.

Odbiega ta powieśc od większości, które zalewają nasz rynek. Po pierwsze rzecz nie dzieje się w Toskanii. Bohaterką nie jest śliczna młoda dziewczyna, która ucieka i osiedla się w Hiszpanii i tam odnajduje miłość. Ble ble, ble.

To jest taka zwykła opowieść, Czujemy się, jakbyśmy wpadli na wino do znajomych i usiedli posłuchać ich historii. Nie są cele brytami, nie mają nieograniczonych funduszów, a jednak krok po kroku realizują swój plan, na przekór zabobonom, małej polityce, kłopotliwym budowlańcom(pokochacie Jesusa – serio – nie uprawiam propagandy religijnej, co w tej książce wyprawia jeden Jesus, można ze śmiechu się popłakać).

Zaraz chwytam drugi tom, który przezornie kupiłam. Obie książki były kupione w środku upalnego lata, oby druga zapewniła mi tak dobre wrażenia jak pierwsza.

Gorąco polecam, wszystkim przemokniętym, zmarzniętym, zniechęconych szeroko pojętymi okolicznościami.

Tej książki nie da się nie polubić.

A jako, że ta książka jest na faktach autentycznych,  niech wypełni 2/3 wyzwania styczniowej trójki e-pik

Dodatkowo jest pierwszą z serii dwóch, więc w sumie 2w1 :P