"Domek nad morzem" - Maria Ulatowska

Pięćdziesiąt lat życia Ewy i jej przyjaciół obfituje w wydarzenia wspaniałe i dramatyczne. Są narodziny, śmierć, małżeństwa, zdrady, miłości, przyjaźnie, zwątpienia, osobiste tragedie, pragnienia... Warszawa, Bydgoszcz, Trójmiasto – tam dzieje się wszystko. To historia o tym, jak los przejmuje inicjatywę, czasem wystarczy mu tylko pomóc, mocno wierzyć i bardzo chcieć, by wszystko się udało.
Maria Ulatowska czytała od zawsze. To, że napisze książkę, wiedziała również od bardzo dawna. Na co dzień specjalistka od prawa dewizowego, dopiero na emeryturze znalazła trochę czasu i zrealizowała swoje marzenie. Mieszka w samym centrum Warszawy, ale najchętniej mieszkałaby gdzieś poza miastem… Na przykład tam, gdzie stoi dworek pośród sosen. Najbardziej bowiem kocha las, swoją rodzinę i psy. Może w trochę innej kolejności… „Domek nad morzem” to jej trzecia książka.

Moją przygodę z prozą Marii Ulatowskiej rozpoczęłam niezbyt udanie. Powoli kończyłam studia i czytałam(zauroczona okładką) drugi tom Sosnówki, bądźmy szczerzy – wkurzyła mnie ta książka i rozczarowała. Tylko, że ja jestem naiwna i daję drugą, trzecią i trzydziestą szansę. I dobrze, bo dzięki tej „naiwności” odkryłam „Kamienicę przy Kruczej” piękną, ciepłą opowieść przenosząca mnie w świat taki jaki pamiętałam z serialu „Dom”. I dzięki tej „naiwności” wygrałam na FB inną książkę pani Marii. P.T. Autorce pozostawiłam wybór, w ten sposób w środku mroźnego grudnia przywędrował do mnie „Domek nad morzem”, na stosie  przeleżał swoje, aż do wczoraj, gdy zdjęłam go z półki. Marzę o morzu, chce mi się plaży, słońca znikającego w wodach Bałtyku, a to miałam, chociaż tylko na okładce.

Tylko gdzie to morze skoro przenosimy się do Warszawy połowy XX wieku, gdzie mieszka Ewa z dziadkami oraz chorą mamą i ojcem, który rzadko jest obecny ciałem, jeszcze rzadziej duchem, ale te krótkie chwile gdy JEST wystarcza, aby zarazić dziewczynkę miłością do książek. Przez całe życie Ewy, książki będą sposobem na ucieczkę od trosk, większych i mniejszych tragedii. A życie Ewy nie będzie wolne od trosk, pochowa najbliższą rodzinę w bardzo młodym wieku, dziecięcym jeszcze, będzie musiała się przeprowadzić i porzucić przyszywanego brata – Maćka, przyjaźń którego – obok książek będzie dla niej tarczą obronną przeciwko światu.

Autorka z niezwykłą lekkością, przeplatając historie bohaterów z wierszami K.I. Gałczyńskiego snuje opowieść o miłości, przywiązaniu, wierności marzeniom. Na przekór losom, na przekór czasom.  Przypomina, że warto marzyć, że w życiu chodzi się na kompromisy, ale są dziedziny, w których zadowalanie się półśrodkami nikomu nie przyniesie szczęścia.

Ta książka, jak i „Kamienica przy Kruczej” to dojrzała powieść, mimo zakończenia, budząca smutek, nostalgię, żal jaki wywołuje świadomość, że zmarnowało się tyle lat, gdy już od tak dawna mogło się być szczęśliwym. Takie przedstawienie tematu zawsze budzi u mnie lęk i właśnie smutek, lęk, że mnie to spotka i smutek jaki budzą zmarnowane szanse.  Mimo przemyconej sporej dawki goryczy, książka jest słodka, dobrzy są bohaterowie, którzy trwają w swym idealnym świecie, odcięci od polityki, od przemian ustrojowych, od ciężkich czasów PRL-u i rodzącej się w bólach demokracji. Czy słusznie? Nie wiem, dla wielu będzie to pewnie wadą, mi przeszkadzało, że z powodu braku odniesień(albo tylko krótkich wspominek) nie mogłam umiejscowić wydarzeń w czasie, ani wczuć się w klimat. Ale z drugiej strony ileż było takich sag rodzinno-politycznych? Tutaj mamy tylko losy bohaterów. Nie ma co się nastawiać na powieść historyczną! To dobra historia o ludziach. Opowieść skłaniająca do refleksji i co tu dużo mówić – wyciskająca łzy z oczu. Ja się oczywiście popłakałam.

Książkę wygrałam na FBowym profilu Autorki. DZIĘKUJĘ!!! 

"Kamienica przy Kruczej" - Maria Ulatowska

Krucza 46 – wspólny adres, od którego zaczyna się każda historia w tej książce. Dzieje zwykłych ludzi na tle czasów, w których przyszło im żyć. Losy mieszkańców pewnej warszawskiej kamienicy od roku 1937 do końca XX wieku. Tosię i Piotra wiele dzieliło, ale łączył adres, który w ich świadomości został na zawsze. Przedzierając się przez wojnę, okupację, powstanie, lata powojenne i wszystkie przemiany dziejowe, starali się zwyciężać okropności dnia codziennego. Miłość, trudne wybory, rozstania, walka o przetrwanie i o zachowanie własnej tożsamości – szukali własnego szczęścia bez względu na wszystko. I najważniejsze – z optymizmem, dzięki któremu wszystko może się udać. A czasami… uda się coś, o czym nie śmiało się nawet marzyć.

 Z literaturą polską są problemy. Nieważne, że 99 na 100 przypadków, okazuje się, że to dobre książki, to jednak człowiek pamięta ten 1% i się zraża… Zwłaszcza, gdy obrażony autor, wyśle nam list z „uprzejmościami”. Trzeba być odważnym człowiekiem, żeby czytać polskich autorów!  A brać się za książkę Autorki, której czytałam tylko jedną książkę, a moje refleksje po lekturze nie były za dobre.   Ale coś mnie ciągnęło do „Kamienicy przy Kruczej”… co? Nie wiem. Okładka obiecywała kilka historii, więc uznałam, że będzie to zbiór opowiadań o różnych osobach, które łączy tylko adres, a taka konstrukcja… nie do końca mi leży. Nie jestem fanką Warszawy, jestem prosta dziewucha ze wsi, mogę nie czuć ducha miasta. Wiec dlaczego wzięłam się za tą książkę? Gdyby ktoś zapytał mnie o to dwa dni temu, odpowiedziałabym, że nie mam zielonego pojęcia… Nie miałam żadnych większych oczekiwań, owszem – wzrok przyciągała ładna okładka, ale nigdy bym nie sądziła, że za tak ładną, spokojną okładką kryje się taka piękna historia!

Autorka bawi się historią, skacze po czaso-przestrzeni. Ale mimo dość luźno potraktowanej chronologii czytelnik nie będzie miał problemów z orientacją, wszystko jest czytelnie poopisywane. Nie ma też problemu z miejscem akcji, wszystko toczy się wokół tytułowej Kamienicy przy ulicy Kruczej w Warszawie.

Pamiętacie, kultowy już serial Dom? Według mnie jeden ze wspanialszych seriali, zabawny, wzruszający, cudo polskiej telewizji. Ja oglądam za każdym razem gdy TVP serwuje nam powtórki. Według mnie ta książka ma klimat tego serialu! Czytając, miałam przed oczami ów dom przy ulicy Złotej, mieszkańców, uwikłanych w wielką historię, ale także swoje prywatne małe dramaty. Dodatkowo mamy tutaj to, czego nie mieliśmy w serialu. Losy bohaterów podczas wojny. Umieszczenie akcji podczas II wojny światowej, w Warszawie, jest ryzykowne, bo owszem mamy duży potencjał, mamy dramaty, mnóstwo wydarzeń, ale można otrzeć się o banał, o zbyt duży patos, który sprawi, że książka będzie nadmuchana, napuszona.  A tutaj Autorka poszalała, mamy wątek żydowski, więc dramat holocaustu, motyw rozłączonych kochanków, dramat Warszawy pod okupacją, Powstanie Warszawskie, później jego upadek i exodus. Ładunek dramatyzmu jest ogromny.

Losy powojenne toczą się dookoła Tosi, córki mieszanego małżeństwa Żyda – Szymona i katoliczki – Magdaleny, którzy na początku wojny, w trosce o córeczkę porzucają ją na progu sąsiadów, aby zapewnić jej chociaż minimalne bezpieczeństwo. Sami – rozpływają się w wojennej zawierusze. Tosia rośnie, kochana, rozpieszczana przez przybranych rodziców, którzy gdy dziewczynka ma dziesięć lat decydują się powiedzieć jej prawdę. Wtedy jeszcze nie rozpowszechniono, w takim stopniu jak dziś, konfliktu dziecko-rodzic, więc Tosia nie wie, że powinna się buntować, pyskować rodzicom, uciekać z domu. Kocha swoich rodziców i niewiele zmienia fakt, że nie łączą jej z nimi więzy krwi.

Dziewczynka dorasta, ponosi porażki, odkrywa pasje, realizuje marzenia. Ma kochającą rodzinę, marzy o miłości idealnej. W końcu jest zmuszona porzucić swój dom rodzinny przy Kruczej. Zakłada własną rodzinę, w sposób jakże odmienny od tego, jaki wybrała kilkanaście lat wcześniej jej matka.

Równolegle obserwujemy losy Piotra, który w czasie wojny traci całą rodzinę, jako młody chłopak zostaje prawie zupełnie sam z ciotką i ukochanym psem. Po klęsce Powstania przemierza prawie całą Europę. Poharatany przez wojenne doświadczenia, przypadkiem spotyka kobietę, którą postanawia uczynić swoją żoną. Wychodzi z założenia, że we dwójkę, łatwiej będzie dźwigać powojenną traumę. On również zakłada rodzinę i wraca na Kruczą. Zaczyna się powojenna rzeczywistość. Proza życia w Polsce Ludowej.

Nie chcę Wam streszczać tej książki, bo niespodzianki dodają jej wiele uroków. To, że dla mnie była pełna zwrotów akcji, gdy już mi się wydawało, że wszystko wychodzi na prostą – bach! Zwrot akcji. Ale naturalny – bez obaw.

Jest mi smutno, że mam już lekturę za sobą, była mi bardzo miłą i wierną towarzyszką w chorobie. Czyta się bardzo przyjemnie. Chyba muszę Mikołaja poprosić o inne książki Autorki. Zwłaszcza, że w „kamienicy” mamy odniesienia do wcześniejszych powieści. Ja czytałam tylko jedną i ten brak wiedzy, raczej mi nie przeszkadzał w prawidłowym odbiorze,  te odniesienia dotyczą bohaterów drugoplanowych, więc naprawdę w niczym to nie wadzi.

Chciałabym bardzo gorąco polecić tą książkę nie tylko wielbicielkom romansów, ale przede wszystkim fankom i fanom powieści obyczajowych, bowiem mamy tutaj ponad pół wieku historii niezłomnego miasta, które swoje miano zawdzięcza mieszkańcom, którzy nie dają się przeciwnościom losu. Jeśli ktoś lubi – tak jak ja – serial Dom, to dla Niego również jest to pozycja obowiązkowa.

Według mnie „Kamienica przy Kruczej” to kawał dobrej prozy, naszej polskiej, bez zbędnego patosu, bez pustej gadaniny. Napisane w ciekawym stylu, poruszającym i angażującym czytelnika w losy bohaterów. Co się będę jeszcze rozpisywać… Polecam!!

"Pensjonat Sosnówka" - Maria Ulatowska

Okazuje się, że można być szczęśliwym, gdy tylko pomoże się trochę losowi. Albo… kiedy los nam pomoże! W wyremontowanym dworku na Kujawach Anna Towiańska, młoda „dziedziczka z Sosnówki”, urządza przytulny pensjonat. Zakochana w tym miejscu, jego klimacie i w tutejszych ludziach, zdobywa nowych przyjaciół i… traci serce. Czy prowadzenie pensjonatu okaże się łatwym kawałkiem chleba?

„Pensjonat Sosnówka” to opowieść o ludziach dobrych i o tych, którzy dobro dopiero mają w sobie odkryć; o barwnym Dyziu, małym Florku, cudownej Irence, niezawodnym Jacku, suczce Szyszce oraz wielu innych mieszkańcach i gościach magicznej Sosnówki. To historia o poszukiwaniu miłości niezależnie od wieku i odkrywaniu pasji w rzeczach, które kochamy. O pensjonacie, który stał się enklawą dla wszystkich poszukujących równowagi w życiu. O miejscu, gdzie czas płynie wolniej, sosny szumią i pachną jak zwykle, a jezioro nieustannie lśni w słońcu..

Znowu się zawiodłam i znowu jestem czepialska.

Pierwsza książka Marii Ulatowskiej kusiła mnie z półek księgarni, ale się nie dałam. Dałam się skusić na drugi tom. I niestety się zawiodłam. Nawet nie tyle zawiodłam co zirytowałam.
Większość opinii z okładki jest prawdziwa, owszem roi się od niepoprawnych optymistów, nieprawdopodobnych zbiegów okoliczności. Tylko czy to jest zaletą? Jadłam kiedyś w Łebie gofra, który wyglądał pięknie był jednak tak słodki, że człowiek zwalał bitą śmietanę, żeby nie wyrzucić go do kosza, bo to grzech przecież… Tutaj też miałam ochotę wyrzucić połowę tej słodkości, albo wyrzucić książki.
Książkę postanowiłam przeczytać do ostatniej strony więc zagryzałam zęby i zagryzałam kwaskowatym rabarbarem, żeby nie zemdliła ta cała słodycz.
Nie czytałam pierwszej części i nie jestem pewna czy mam ochotę…
Nie jestem optymistką, zwę siebie realistką wiem, ze istnieje dobro, ale i zło, dlatego wizja świata którą przedstawia autorka zupełnie do mnie nie przemawia. Poza tym styl, dla mnie to nie jest lekkie pióro, autorka tworzy milion wątków i pobieżnie każdy prowadzi. Motywy, myśli bohaterów są przedstawione tak po łepkach, że nie ma szans na zżycie się z nimi, oni się przewijają, jak ludzie na dworcu potrącając Cię w biegu. Czujesz się jak na karuzeli, migają Ci jakieś twarze.
Autorka właściwie nie prowadzi jakiejś spójnej akcji, po prostu skacze po tematach i najwięcej czasu poświęca na opisy rodem z „Trędowatej”, nie wiem czy to miało być zamierzone, ale ja miałam właśnie skojarzenia ze stylem „Trędowatej” niekoniecznie pozytywne.

Ogólnie miałam ochotę rzucić w kąt książkę kilka razy, jednak silna wola wygrała i domęczyłam do końca.
Posłuchałam zapowiedzi autorki w której mówi o książce. Niby wszystko się zgadza…. Ale dla mnie tylko niby…

Może jeśli w bibliotece spotkam pierwszą część przeczytam. Kupić na pewno nie kupię….