"Czarny tort" - Charmaine Wilkerson [trup z półki, który prawie mnie zabił nudą]

 

Ciężko miał mój pierwszy lipcowy trup z półki. Najpierw musiałam go znaleźć, a był zakopany głęboko pod stosami. Później wciągnęła mnie wymagająca lektura o miastach zamkniętych, później epicka powieść, a jak przyszło do Czarnego tortu to nie była to miłość od pierwszego wejrzenia, ba nie polubiliśmy się wcale. Wiem, że kupiłam tę książkę, bo ongi wiele osób ją chwaliło, jednak minęło już tyle czasu, że nie wiem kogo obwinić. Męczyłam się prawie tydzień. Brr.

 

"Z woli Bożej. Historie duchowej przemocy" - Monika Białkowska [gdy wspólnota staje się sektą]

 Od pewnego czasu mówi się wiele o traumie związanej z religią. Taki temat na tapet wzięła Monika Białkowska, empatia i wiedza, która powinna być stawiana w kościele na piedestale, ale że za mojego życia tam pewnie nic się nie zmieni(prędzej lefebryści na skutek ekskomuniki wybiorą oficjalnie papieża). Mnie nie spotkało w kościele nic złego, chociaż byłam w różnych wspólnotach od dziecka, jedyne co mogło być źródłem  traumy to głupota, ale duchowieństwo nie ma na nią monopolu. Po przeczytaniu tej książki dostrzegłam jakie miałam szczęście, a jakie nieszczęście spotkało innych. Wstrząsające historie.

 

"Świat w oczach sąsiadki" - Ryszard Koziołek [o świecie przez pryzmat literatury - felietony]

Jest stereotyp człowieka nauki, który jest introwertykiem zamkniętym w swoim gabinecie. Może to działa w przypadku nauk ścisłych, ale wydaje mi się, że badania w naukach humanistycznych wiele ważnych przemyśleń rodzi się z interakcji z ludźmi.  Dopiero zderzając swoje teorie z drugim człowiekiem, konfrontując swoje przemyślenia z ludźmi, że tak powiem zwykłymi ludźmi. Właśnie takie rozmowy profesora literaturoznawstwa z projekcją sąsiadki są tematem felietonów, które profesor Ryszard Koziołek publikuje w Polityce, a teraz wyszły w formie książkowej i skusiłam się na nie. A dodatkowo wysłuchałam kilku podkastów, dzięki którym mogłam poznać lepiej profesora.

 

"Szaleństwo i śmierć spłyną z gór" - Maryla Szymiczkowa (Jacek Dehnel, Piotr Tarczyński)

 

Bardzo niecierpliwie wypatrywałam premiery nowej części opowieści o Profesorowej Szczupaczyńskiej, bo okazało się, że Kraków to za mało jak na możliwości żony profesora Uniwersytetu. Ten tom inauguruje także nową szatę graficzną(ale dla wielbicieli poprzednich okładek, mamy do wydrukowania obwolutę, która będzie pasowałą). Cieszyłam się, że zaczynam kilka dni wolnego i że czeka mnie niezmącona żadnymi przymusowymi przerwami lektura. Literacko, jak zawsze na zachwycającym poziomie.

 

"Marzenie panny Benson" - Rachel Joyce [listopadowy trup z półki]

 Kupiłam Marzenie panny Benson bo polecała ją Tosia, a Ona poleca dobre książki i musiało mnie coś w recenzji ująć, że uznałam, że to będzie książka dla mnie. Książka przyszła i trafiła na poczesne miejsce przy łóżku, a że tam mam zawsze największe stosy hańby, to i musiała odczekać swoje, aż doczekała trafienia do słoiczka z trupami. Przyznam, że kusiła mnie ta książka od jakiegoś czasu, ale zawsze mnie coś mnie wytrącało z równowagi.

 

"Jak rozbiłam szkło. Moje dorastanie wśród Świadków Jehowy" - Tulia Topa [ o rzeczywistości w sekcie]

Ponieważ słucham kanału Światusy, to naturalnie, że algorytmy podpowiadały mi inne filmiki w tym klimacie, a ostatnio z każdego kąta wyskakiwała na mnie Tulia Tołpa i informacja, że napisała o Świadkach Jehowy. Oglądałam sporo filmów, myślałam, że sporo wiem i postanowiłam, że na pewno tej książki nie kupię. Oglądnęłam kilka wywiadów z Tulią i uznałam, że już wiem wszystko, ale coś mnie jednak skusiło i nie mogłam doczekać się lektury. Gdy Tata żył, dosadnie powiedział Świadkom co myśli o ich wizytach i omijali nie tylko nasz dom, ale i całą ulicę, kilka tygodni temu świadkowie jednak przyszli, a ja raz że nie umiem robić awantur, dwa akurat miałam w głowie świeżo czytanie dnia, ale jednak dosyć stanowczo powiedziałam nie, ale czuję że jeszcze zadzwonią. Nigdy nie miałam więc do czynienia z tą religią, ale wychowałam się wśród praktykujących katolików i byłam ciekawa tego porównania.

 

"Stefcia" - Joanna Adamek [ fenomen, który porwał Polskę]

 

Zanim się wkręciłam na dobre w słynny serial muzeum w Kozłówce, to dużo o nim słyszałam. Mnóstwo znajomych udostępniało. Co ciekawe, bez względu na bańkę, czy ktoś jest prawicowy, czy bardziej lewicowy, to wszyscy jednoczą się w zachwycie. Czekałam z niecierpliwością, na książkę, chociaż nie wiedziałam o czym będzie. Czy to będzie spisany scenariusz tych filmików, które już są? Czy może ciąg dalszy? A może jakaś zupełnie nowa historia. Będąc na spotkaniu premierowym w Kozłówce dowiedziałam się, jaki jest zamysł. Na własne oczy ujrzałam miejsce i ludzi, którzy tworzą coś tak dobrego.

 

"Oślizgłe macki, wiadome siły. Historia Ameryki w teoriach spiskowych" - Piotr Tarczyński [jakie tajemne siły rządzą światem i czy zamach na Trumpa to fake}

 

Moja fascynacja Podkastem amerykańskim zaczęła się prawie rok temu w okresie intensywnej kampanii, przed wyborami prezydenckimi. Od tamtej pory co tydzień słucham nowego odcinka, nadrabiam stare odcinki i łykam książki napisane przez autorów. Teraz wyszła książka jednego z nich: Piotra Tarczyńskiego o, o ironio, teoriach spiskowych. Zasadniczo omijam takie tematy jak mogę, zakładam, że proste wyjaśnienia mają sens, ale ta książka jednak mnie zaintrygowała, chociaż autor nie nabija się z wierzących w rozliczne teorie. Po prostu, niektóre mają jakieś uzasadnienie, jakieś podstawy, a to że niektóre to sen wariata? No cóż, można wierzyć w co się chce. Kto teraz porywa dzieci, skoro papież Franciszek zmarł?

 

"Trupia Farma. Sekrety legendarnego laboratorium sądowego" - Bill Bass , Jon Jefferson

 Chwilę przyszło mi czekać na sięgnięcie po wrześniowy tytuł ze stosikowego losowania. Padło na książkę, która bardzo długo zalegała na biurku(prawie stopiła się z nim w jedność), a kupiłam ją, bo jestem lekko nienormalna i uwielbiam wątek antropologii sądowej, od czasów serialu Kości, wierzę, że każdą sprawę kryminalną można rozwiązać, a pomogą w tym kości, które mówią, gdy człowiek już nie może. Teraz wiem, że to nieprawda.

 

"Tego ci nie powiedziałam" - Kelly Rimmer [ umarłam z nudów i żenady]

 Z ogromnym poślizgiem, ale sięgnęłam po drugi trup sierpniowy. Wylosowała mi się książka Tego ci nie powiedziałam, która jakiś czas temu była naprawdę głośna i widziałam ją wszędzie, a że lubię książki z historią wojny w tle to kupiłam i tradycyjnie musiała swoje odleżeć. Nie będę Was trzymać w niepewności, książkę męczyłam okrutnie, widać że jest to pisana przez obcokrajowca opowieść o tym, jak wyobraża sobie wojnę w Polsce, więc jeśli chcecie poczytać dla wojennych fragmentów, to srodze się rozczarujecie – ogólnie styl i treść bardzo kiepskie.

 

"Snape. Prawdziwa twarz tajemniczego mistrza eliksirów" - Lorrie Kim

 Po Harrego Pottera sięgnęłam stosunkowo późno, ale od pierwszego czytania pokochałam Severusa Snape`a. To jedna z moich ulubionych postaci, która zawsze będzie miała twarz i głos Alana Rickmana. Ostatnio staram się nie łapać na książki wydawane na fali popularności jakiejś lubianej serii, ale książka o Severusie musiała być moja, nawet jechałam do miasta rowerem by ją odebrać, ale czytałam powoli, bo nie chciałam jej kończyć. Za dobrze mi się ją czytało. Dla fanów serii i Mistrza Eliksirów obowiązkowa pozycja.

 

"Jedyna. Biografia Karoliny Lanckorońskiej" - Marcin Wilk [ najgłośniejsza biografia tego lata!]

 Polskie arystokratki często odgrywały dużą rolę jako mecenaski sztuki i nauki, ale kobiety w świecie nauki w pierwszych dekadach XX wieku nie były powszechnym zjawiskiem. My Polacy mieliśmy już jakąś tradycję w tym względzie, Polki od dekad wyjeżdżały za granicę, gdy w Polsce uniwersytety były przed nimi zamknięte. Jednak to było dostępne dla najwybitniejszych i lepiej sytuowanych. Popatrzmy na drogę Marii Skłodowskiej, ile ją kosztowało to wyrzeczeń. Jednak nie była to droga Karoliny Lanckorońskiej. Gdy czytałam o niej wiele lat temu, sama związana wtedy z uniwersytetem, byłam nią zafascynowana, później przeczytałam Chłopki i moje spojrzenie na arystokrację stało się bardziej krytyczne, jednak nawet największy krytycyzm nie może negować tego, że życie Lanckorońskiej było długie i fascynujące, a my dostajemy, ponad po dwóch dekadach od jej śmierci, pierwszą pełną jej biografię.

 

"Między końcem a początkiem" - Jojo Moyes [ ciężki początek, ale wciągnęło fest]

 

Ostatnio mam bardzo chropowatą relację z Jojo Moyes. Kiedyś bardzo przypadła mi do gustu, ale później kilka książek mnie zawiodło, a ja nadal kupuję je z uporem maniaka, tyle że później leżą i czekają. Ta książka Moyes liczyła się do jakiegoś wyzwania na good reads, ale jak zaczęłam ją czytać, byłam przekonana, że to będzie ostatnia książka autorki jaką kupiłam, bo czytało mi się ją siermiężnie. Praktycznie czytałam ją prawie tydzień, ale widzę teraz, że to była moja wina, bo jak tylko zaczęłam czytać ją na przerwach w pracy i skupiałam całą swoją uwagę na lekturze, to wtedy zaczęłam się wciągać w akcję.

 

"Nasze ciała, ich pole bitwy. Co wojna robi kobietom" - Christina Lamb [jakim okrutnym miejscem jest świat]

 Dawno temu, pod wpływem zachwytów w internecie kupiłam książkę Nasze ciała, wasze pola bitew, klasycznie chciałam odczekać aż nieco zapomnę o tych zachwytach, a trochę się bałam lektury, aż trafiła, jak wiele przed nią, do słoika z trupami na nowy rok. Miałam dobrą intuicję, że się bałam. Ta książka pokazuje, że może i sobie wmawiamy, że świat idzie do przodu, jesteśmy na wyższym poziomie cywilizacyjnym, ale to bujda. Jesteśmy okropnymi istotami, a świat to obrzydliwe miejsce, a już świat owładnięty wojną sprzyja najgorszym instynktom, które drzemią w człowieku. Chociaż z niektórych wydobywają pokłady bohaterstwa i siły.

 

"Połamany celibat" - Monika Białkowska [ o celibacie w wywiadach]

 

Ostatnio chętniej sięgam po książki o tematyce powiązanej z duchowością, czy też Kościołem. Czasami to pozycje stricte dotyczące duchowości, a czasami takie okołożyciowe. Ta książka zdecydowanie należy do drugiej kategorii. Nie spodziewałam się jakiegoś traktatu o celibacie. To jest książka, która pisze kobieta bo kiedyś zarzucono jej romans z księdzem, wiadomo jak jest w małych i tradycyjnych społecznościach. A ona po prostu pochodziła z domu, w którym z księżmi utrzymywało się przyjazne stosunki, ona uważa, że potrzeba księżom takich relacji i dopóki nie poradzimy sobie z tym tematem, celibat będzie ciążył. Zresztą, teza o szkodliwości celibatu, bezsensie tegoż, jest motywem przewodnim tej książki, co nieco mnie zaniepokoiło. Nie lubię książek pisanych pod tezę. Autorka nie ma w tej książce rozmowy z księżmi homoseksualistami, ani tymi którzy wybrali kapłaństwo zamiast miłości.  Mamy za to rozmowy z kobietami, których, no właśnie… kochankowie? Partnerzy? Wybrali jednak pozostanie w kapłaństwie.

 

"Jestem Żydówką" - Miriam Synger

 Wydaje mi się, że słowem, które dobrze mnie opisuje jest: ciekawość. Jestem ciekawa świata uwielbiam uczyć się nowych rzeczy i chłonę ciekawostki jak gąbka. Nie jestem antysemitką, co nie jest takie oczywiste biorąc pod uwagę miejsce i czas, w którym przyszłam na świat. Ba! Z gruntownych badań jakie przeprowadziłam nie mam w sobie kropli żydowskiej krwi, jedyne związki(nie krwi a powinowactwa), mieliśmy z Żydówką, która przeszła na katolicyzm i poślubiła brata mojego dziadka(żydowscy krewni się jej wyrzekli i tyle). Oglądam autorkę książki na Instagramie, bo ciekawi mnie judaizm i szukałam książki, która będzie mi wyjaśniać podstawy judaizmu, chociaż nigdy nie uległam magii mitów, nie wierzę, że Żydzi pija krew polskich dzieci, nie mam w domu Żyda z grosikiem, ale mieszkam blisko miejsca, które sto lat temu było sztetlem i od starszego pokolenia słuchałam o wasze ulice, nasze kamienice. Wylosowałam książkę na drugiego trupa stycznia i liczyłam, że wiele się nauczę. Jak to ja, nie czytałam dokładnie opisu i za to zapłaciłam.

 

"Garbo. Najbardziej tajemnicza gwiazda Hollywood" - Robert Gottlieb

 

Czy jesteście fanami kina? Ja raczej do takich się nie zaliczam, nie zwykłam wydawać ostatnich groszy na bilet do kina. Jednak lubię biografie, a nie trzeba być filmowym fanatykiem, by kojarzyć Gretę Garbo(chociaż najprawdopodobniej nie oglądałam żadnego filmu z jej udziałem). W kultowym polskim serialu Dom, jeden z bohaterów permanentnie podrywa kobiety porównując je właśnie do Garbo. I faktycznie, gdy spojrzymy na jej fotografie, nie sposób zachwycić się jej urodą. Kim była ta kultowa dla swojej epoki aktorki. Oto dostajemy do rąk obszerną biografię, pięknie wydaną, na dobrym papierze z dużą ilością zdjęć.

 

"Most of All You. Dotyk miłości" - Mia Sheridan [ stosikowe losowanie - styczen]

 Kiedyś zaczytywałam się w powieściach Mii Sheridan, w okolicach roku 2018 tych powieści było sporo i naprawdę leciałam hurtem, a później ten zapas się wyczerpał. Gdzieś w tym roku wpadła mi w oczy powieść, której opisu nie kojarzyłam i chyba chciałam wrócić do tych emocji, ale  z drugiej strony bałam się, czy po tylu latach lubiana autorka spełni oczekiwania. Leżała ta książka kilka miesięcy, aż w końcu los mi ją zesłał na stosikowe losowanie. Vis maior, bezdyskusyjnie. Przeczytana błyskawicznie, bo i był weekend i była sauna, gdyby nie obowiązki, pewnie przeczytałabym ją w pół dnia. Czyta się szybko.

 

"Dezorientacje. Biografia Marii Konopnickiej" - Magdalena Grzebałkowska [ zacna biografia na leniwe dni]

Ostatnimi dniami intensywnie zastanawiałam się czy Magdalenę Grzebałkowską odkryłam sama, czy jedną z książek polecił mi Były(miał drań gust do dobrych książek, to uczciwie muszę przyznać), ale wydaje mi się, że nim wspomniał mi o jednej z książek, to sama przypadkiem nabyłam 1945 wojna i pokój,  od tamtej pory jestem fanką autorki i mam wszystkie biografie, które wyszły spod jej pióra(to czy przeczytałam, to zupełnie inna kwestia), a na biografię Konopnickiej się napaliłam i ucieszyłam się, że akurat korzystając z przerwy świątecznej będę mogła ją przeczytać. Biografię Dulębianki już czytałam.

 

"The Hardest Fall" - Ella Maise [ nadal nie lubię angielskich tytułów]

Bezdyskusyjnie wsiąkłam w powieści Elli Maise, ale to już koniec, gdyż, ponieważ, albowiem, przeczytałam ostatnią książkę jaką miałam na stanie. Teraz pora już opuścić świat romansideł i wziąć się za poważniejszą literaturę, ale nadal uważam, że Maise jest warta uwagi, świetnie sprawdza się do czytania jednym tchem i w okolicznościach, gdy lekturę można przerwać regeneracyjną drzemką. Chociaż może czytanie trzech książek za jednym zamachem to zły pomysł, bo jednak w pewnym momencie to nuży. Ale z drugiej strony, co nie nuży w takiej intensywności, chyba tylko sernik z brzoskwiniami. On nigdy nie zawodzi.