"Kukułcze jajo" - Camilla Läckberg [ kiepska seria]

 

Nowy rok zaczął się ewidentnie od wyczytywania zapasów i nie dlatego, że mam jakąś akcję, ale tak wyszło, że jakoś ręka wyciąga się po starsze zakupy. Jakiś czas już nie ruszałam kryminału, a za oknem taka pogoda, że nic tak nie siądzie jak skandynawski kryminał. Moim zdaniem są dwie pory roku dobre do tego gatunku, po pierwsze środek upalnego lata, gdy te skandynawskie klimaty działają jak klimatyzacja, albo właśnie taka pogoda jak teraz, gdy ciągle jest zimno, ponuro, mróz i taka podróż na północ tylko podbija klimat. Szkoda tylko, że Lackberg straciła formę.

 

"Pogięta szpada" - Winston Graham [Dziedzictwo rodu Poldarków]

 Trupy z półki na rok 2024 powoli znikają, przedostatnim trupem został kolejny tom Poldarka. Zbliżam się do końca tej wieloletniej przygody. Ubolewam, ze serial jest nie do oglądnięcia w Polsce, muzyka była świetna, fabuła ciekawa, zdjęcia zachwycające. Niczego więcej nie trzeba. To tom pokaźnych rozmiarów, który koncentrował się będzie wokół ucieczki Napoleona z Elby i chociaż w poprzednich tomach nigdy nie było nudno, to jednak w tym tomie będzie kumulacja przeróżnych zdarzeń i dramatów.

 

"Światło, którego nie widać" - Anthony Doerr [ książka, która czekała na półce prawie dekadę - prawdziwy trup]

 Światło, którego nie widać atakowało z witryny każdej księgarni jaką mijałam, Było to prawie dekadę temu, a ja długo walczyłam by nie dać się skusić tylko okładce, ale czytałam też pozytywne recenzje i powoli się łamałam. W końcu, przy okazji jakiejś wizyty w Lublinie, kupiłam i nie mogłam się doczekać lektury, czy wspominałam, że minęło prawie dziesięć lat? Osiem na pewno.  Niedawno było głośno o ekranizacji tej książki, znajomi pytali czy czytałam książkę i czy polecam, tak ten tytuł trafił do trupiego słoiczka. Co brałam do ręki książkę zachwycała mnie okładka, kolorystyka jest tak piękna. Soundtrack filmu dosyć sztampowy, ale byłam bardzo ciekawa jak ocenię książkę.

 

"Uwolniona. Jak wykształcenie odmieniło moje życie"- Tara Westover

 Pierwszy trup z półki w tym roku, to książka Uwolniona. Kupiłam ją we wrześniu 2019, w czasach przed wojną i przed pandemią. Kupiłam skuszona wspaniałymi opiniami, ale później ją odłożyłam, bo musiałam wyzbyć się tak dużych oczekiwań. Jeśli jestem świeżo po takich zachwytach, to książka nigdy nie jest w stanie sprostać oczekiwaniom. No i tak wyzbyłam się oczekiwań, że ksiażka wędrowała z jednego stosu hańby, na drugi,  co ją przekładałam – przypominałam sobie, że podobno dobra i że chcę przeczytać… tak o niej pamiętałam, że wpisałam do trupiego słoiczka. I ślepy los przemówił.

 

"Taniec młynarza" - Winston Graham [ wróciłam do Poldarków]

 

Jeśli chodzi o marcowe trupy z półki naprawdę nie miałam łatwo Panny z wesela były lekturą wymagającą, zwłaszcza, że miałam ciężki czas w życiu a fascynacja serialem tureckim nie pomogła. Gdy jako drugiego trupa wylosowałam kolejny tom Poldarka trochę się przestraszyłam. Nie czytałam książek z tej serii od września 2018 co wydaje się eonem. Bałam się, że zapomniałam o co tam chodziło, chociaż do tej serii mam sentyment, podobał mi się serial, mam nawet dwa sezony na dvd, ale nie mogę znowu oglądnąć bo nie mam czytnika. Ta seria kojarzy mi się z wyjazdem na WTK dawno temu, bo wtedy zaczynałam tę przygodę. Okazało się, że przerwa nie sprawiła, że się pogubiłam, jednak wciąż miałam za dużo przeszkadzaczy.

 

"Ciężar pianina" - Chris Cander

 

Muzyka zajmuje w moim życiu ważne miejsce, może nie gram tak jakbym chciała, ale ciągle sobie obiecuję, że kupię sobie fortepian, albo skrzypce(najchętniej zbudowałbym sobie takie prawdziwe organy, ale to może być trudne) i będę sobie hobbystycznie brzdąkała, ale skoro jeszcze nie zainwestowałam w sprzęt to muzyki słucham dużo i często i szukam na półkach książek, które będą miały w sobie mocny motyw muzyczny, taki że będę czytać a palce mimowolnie będę obejmować oktawy. Ciężar pianina wpadł mi w oko bo kusił klimatem ZSRR i muzyką, która chwyta za serce, no i dwa przedziały czasowe, to coś co bardzo lubię, na co łatwo mnie złapać. Czytałam tę książkę na raty, raz zaczęłam i nagle coś mnie rozproszyło, jednak do dwóch razy sztuka. 

"Głos przeszłości" - Zbigniew Zborowski

W pierwszej chwili nie skojarzyłam Zbigniewa Zborowskiego, autora którego wcześniejsze powieści czytałam i lubiłam. Nie skojarzyłam go też w drugiej i trzeciej chwili, dopiero lektura biogramu na skrzydełku książki otworzyło furtkę w pamięci. Książka leżała haniebnie długo na hałdzie wstydu. Zaciekawił mnie opis, ale jak już książka przyszła to jakoś stałam się sceptyczna, nie ciągnęła mnie i leżała zbierając kurz. W końcu przyszedł na nią termin, bo czas uciekał. Zaczęłam czytać i momentalnie się wciągnęłam. Byłam zła, że dałam jej tyle czekać. To naprawdę świetna książka, miks powieści kryminalnej, powieści historycznej, która porusza ważne i aktualne problemy. 

 

"Irlandia" - Edward Rutherfurd

Nie tak dawno dojrzałam do lektury książki Dublin, jedna z moich ukochany serii wydawniczych, które moim zdaniem oczarują każdego kto lubi powieści historyczne, czerpiące z prawdziwych wydarzeń. Okazało się, że Dublin nie był zamkniętą powieścią ale pierwszym tomem, a mogłam się spodziewać bo w końcu autor zwykle te swoje monograficzne powieści doprowadza do współczesności. Na początek może powiem, czy trzeba znać wcześniejszy tom. Absolutnie nie, tom drugi jest kontynuacją, we wstępie mamy kompleksowe omówienie tomu pierwszego, przypomnienie tego co działo się w Irlandii i u bohaterów, a że Irlandia opowiada o potomkach bohaterów, o młodszych gałęziach rodów, to tak naprawdę nie trzeba znać tomu pierwszego, ale moi zdaniem dla walorów literackich warto. 

"Dublin" - Edward Rutherfurd

Lata temu odkryłam Szmaragdową serie, od tego czasu wczytałam się bardzo i śledzę intensywnie nowości wydawnicze, szukając powieści z tej serii. Gdy odkryłam powieści Edwarda Rutherfurda to już przepadłam po całości, bo autor ma do zaoferowania czytelnikowi to czego oczekuje miłośnik powieści historycznych. To nie jest pierwsza tego typu monografia, którą mam u siebie w domu. Wiedziałam czego oczekiwać, książki tego typu nie są jakoś mega lekkie i nie chodzi bynajmniej o objętość książki. W tych powieściach mamy do czynienia z mnogością bohaterów, co wymaga skupienia się i pełnej uwagi.  Sądzę, że autor zasłużył już u mnie na honorową półkę. Wprawdzie Dublin czekał prawie rok na swój czas, ale doczekał się i to najważniejsze! 

"Zapach śmierci" - Simon Beckett

Tematyka antropologii sądowej to od pewnego czasu coś co bardzo lubię. Moja rodzina, znajomi, uważają, że skłonność do zaczytywania się w opisach sekcji zwłok, wnikania co i jak, gdy już umrzemy jest niezdowe, żeby wprost nie orzec że to najzwyklejsza patologia i powinnam się leczyć. A ja jednak lubię takie seriale – bardzo nawet, a jak tylko wpadnie mi w oko coś co zahacza o antropologię sądową to znoszę, jak pies cudze kapcie do domu. O powieściach Becketta słyszałam, nawet znajomi wysyłali te strzały swoje, jak to.... nie czytałaś?? No to uznałam, że czas nadrobić braki, jak zwykle strzeliłam sobie w kolano i przeczytałam książkę, która jest częścią serii. Bo dlaczego nie.   

  

"Uwięzieni w raju" - Xavier Güell

Książki o Zagładzie nie tracą na popularności, pomimo faktu, że od zakończenia II wojny światowej minęło już kilkadziesiąt lat, to grono miłośników literatury z wątkiem Holocaustu wciąż rosną. Gatunek ten jest szeroki, ma wiele odsłon, od powieści które są romansem, ale dzieją się w getcie, czy w obozie, przez powieści z różnym natężeniem dramatu opowiadające o obozie, po wstrząsające historie będące zapisem eksperymentów medycznych w obozach. Jaką książką miała się okazać powieść Uwięzieni w raju czy będzie powieścią lżejszą, a może jednak zmasakruje nas od środka? Ta książka to część mojej ulubionej serii wydawniczej Szmaragdowa seria do tej pory zasadniczo mnie nie zawiodła, owszem miała słabsze strony, ale niezmiennie sięgam na półkę po powieści sygnowane logiem szmaragdu. 

"Czarownica" - Camilla Läckberg [ wracamy na zabójczą północ]

Kocham kupować książki, niestety często okazuje się, że kupuję je po to, aby później leżały dłuuugo na półce. Długo to pojęcie względne, ale zalegają dekadami, latami, miesiącami, jak coś poleguje tygodniami jeno, to już jest dobrze.  Najnowszą część o Fijallbace kupiłam wkrótce po premierze, dotarła do mnie rok temu w styczniu, dopiero teraz wzięło mnie na wygrzebanie jej z półki. A przecież kocham Lackberg, tylko tych książek jest tak dużo, a czasu tak mało. Książkę zaczęłam czytać coś koło piątku, ale powieści tej szwedzkiej autorki zwykle towarzyszą mi dłużej, nie są to książki, które połykam w jeden wieczór, czy dzień nawet gdy mam go cały wolny. Co tym razem zdarzyło się na północy…

"Przybysz z morza" - Winston Graham [ 'Bez uczuć nie ma niczego, co warto wspominać."]

Przymusowe wolne spowodowane chęcią wydostania się moich płuc na wolność wykorzystuję na wyczytywanie stosów, już nawet nie stosów, a raczej hałd wstydu, grzebię moje trupy z półki.  Gdy za oknem ponuro i jesień rozwarszawia się po całości, warto więc wybrać się do Kornwalii. Ósmy tom przygód rodu Poldarków. To niesamowite, że to już tyle lat minęło. To widać, tak samo jak w życiu najlepiej po dzieciach, po tym jak rosną. Chociaż nie mogę powiedzieć, że mnie nudzi. A powinno, po ośmiu tomach… niewiele sezonów seriali dało radę tak długo utrzymać moją uwagę. Wprawdzie do serialu ciągle obiecuję sobie wrócić, to jednak na razie tylko książce jestem wierna.

"Fala gniewu" - Winston Graham [ Saga Rodu Poldarków, po przerwie ]

Dziedzictwo Rodu Poldarków to seria, która podbiła moje serce dwa lata temu, gdy przeczytałam pierwszy tom. Nawet serial oglądałam, ale jakoś życie mnie dogoniło i jestem do tyłu bardzo, a moja kablówka odcięła mi kanał na którym Poldark leci, bo był tylko promocyjnie na krótki czas. Jeżeli wydadzą ten serial, chętnie go kupię. Uwielbiam Kornwalię, nawet Bartek sprezentował mi książkę, też o Kornwalii, ale tu się lenię. Premiera dziesiątego tomu stala się katalizatorem tego bym wygrzebała tomy, które kupiłam i czekają na lekturę, oczywiście ósmy i dziewiąty były na tak zwanym podorędziu, ale za siódmym musiałam przewalić cały stos za łóżkiem(pokazuję często na FB i Instagramie), a okazuje się, że tylko ja myślę, że jest tam kilka książek, tam zalega kilkadziesiąt. Więc po takim trudzie zaległam z lekturą bez zwłoki.

"Pogromca lwów" - Camilla Läckberg [ w ludziach drzemie zło ]

Gdy podróżuję pociągiem, lubię mieć w torebce powieść. Literatura faktu, jakiś ciężki kaliber, na tyle wymagają uwagi, że nie mogę się rozpraszać ładnym widokiem, czy też opóźnieniem pociągu, albo napadem gruźliczego kaszlu pasażera dwa siedzenia dalej. Dlatego ryzykując życie wyjęłam kryminał ze stosu, a leżała tam ta książka, już prawie dwa lata, o ile pamięć mnie nie myli. Kupiłam ją razem z Małym życiem, jakby w innym życiu. A tu proszę, kolejny tom mojej ulubionej skandynawskiej serii pojawił się na rynku, a ja miałam takie zaległości. Słyszałam różne opinie o tej książce, więc chyba dobrze uczyniłam, że pozwoliłam tym wszystkim opiniom ucichnąć, skazałam je na zapomnienie i po prostu wyszłam na spotkanie z dobrą zagadką.

"Herezje chwalebne" - Lisa McInerney

Niewątpliwy sukces powieści Małe życie sprawił, że pojawiło się wiele książek będących do niej porównywanych, bądź nazywanych lepszymi. Na tej fali trafiła do mnie powieść Herezje chwalebne. Okładka trochę mnie zaniepokoiła bo sugerowała taki styl za którym ja nie przepadam, uliczny, prymitywny i niepokojący. Jednak ciekawość zwyciężyła, a z kawą czarną, nawet najmroczniejsza książka ukaże jasne strony. Zwłaszcza, że akurat ja do fanek Małego życia się zaliczam. Byłam ciekawa czy i ta książka przejedzie po mnie jak walec po miękkim asfalcie.

"Sekretne życie krów" - Rosamund Young [ rogate ranczo ]

Tak się składa, że wychowałam się i mieszkam na wsi. Za czasów mojego dzieciństwa, okolica w której mieszkali moi dziadkowie pełna była gospodarstw, rano i wieczorem, niosły się krowie odgłosy, a moje dzieciństwo brzmiało łańcuchem, ciągnącym się po asfalcie, gdy kobiety wyprowadzały krowy na paświsko. Na paświsku, staram się oddać ten wyraz tak jak się u mnie mówiło. Pozwólcie mi wrócić do dzieciństwa. Krowy się wyganiało na błonia, a w połowie dnia, jechało się zmienić im miejsce, żeby miały dużo trawki, po upolowaniu, czyli wbiciu palika, jechało się do domu, po krowę wracało się wieczorem, później było dojenie. Od dziecka miałam sentyment do krów, chociaż mleka zimnego, które nie zostało poddane działaniu temperatury, nie pijam. Nie namówicie mi na mleko z pianką prosto z wymion.

"O świcie wzięłam psa i poszłam..."- Kate Atkinson

Gdy za oknem są piekielne temperatury, jakoś tak chętniej sięgam po kryminały. Nic tak nie chłodzi, jak dobra zbrodnia i intrygujące śledztwo. Ponieważ już strasznie długo leży na stosie czwarty tom serii o Jacksonie Brodie. Angielskie kryminały mają swój niezaprzeczalny urok. Wprawdzie wiele osób może je uważać za nudne, czy też niespieszne, jak to się czasami określa, ale ja je uwielbiam, zwłaszcza w środku upalnego lata, nie ma nic przyjemniejszego niż coś zimnego w szklance i leżak, no idealnym dopełnieniem, byłby jakiś akwen wodny, ale dziś mecz, więc są jakieś priorytety. Już kilka dni temu zaplanowałam, że weekend upłynie mi pod znakiem czwartego tomu tej serii u boku Jacksona.

"Chórzystki" - Jennifer Ryan

Jakoś tak się składa, że lato to pora roku, kiedy zdecydowanie mniej czytam. Niby mam więcej czasu, ale mniej poświęcam go na czytanie. Ot w weekend wolałam dać się ponieść przygodzie, wycieczkom, wpatrywaniu się w leniwe fale i wdychaniu tego wakacyjnego zapachu, wody, słońca i piasku a przeczytałam raptem kilka stron. Zresztą  Chórzystki były powieścią, którą niespodziewanie czytałam bardzo długo, właściwie sama nie wiem dlaczego, pogoda? Koniec roku szkolnego? Bo powieść trochę w stylu Oblubienic wojny, ale jednak w bardziej niespiesznej odsłonie. Inna sprawa, że ta okładka ma w sobie coś takiego, co momentalnie mnie do niej przyciągało, jeszcze jak widziałam ją tylko w zapowiedziach.

"Kiedy nadejdą dobre wieści?" - Kate Atkinson [ Jackson Brodie część trzecia ]

Upalna niedziela jest idealna do czytania w plenerze. Lubię w lecie czytać kryminały, najlepsze są takie, które rozgrywają się gdzieś na Północy, albo w zimie bo tak miło chłodzą. Ty razem mój wybór padł na trzeci tom przygód Jacksona Brodie`go, znanej angielskiej pisarki, która dzięki Wydawnictwu Czarna Owca zagościła na naszym rynku i zaintrygowała nas kilkoma powieściami. Trzecia powieść, czytana po długawej przerwie, chociaż kryminały Atkinson są bardzo specyficzne, od czasu do czasu lubię się do świata jej powieści, ale nie wiem czy dałabym radę na raz połknąć całość. Chyba jednak nie, ona naprawdę pisze specyficznie, jeżeli ktoś lubi angielskie, niespieszne kryminały – będzie rad.