"Przyjaciele. Ten o najlepszym serialu na świecie" - Kelsey Miller

Serial Przyjaciele jest kultowy w okresie emisji gromadził przed telewizorem tłumy. Wtedy mnie nie zainteresował, udało mi się długo uniknąć Friendsomani i byłam pewna, że ten moment nigdy nie nastąpi Aż dostałam od koleżanki cały serial, były wakacje, ja byłam na studiach i zaczęłam oglądać... Wsiąkłam. Od tamtego czasu, oglądnęłam całość kilkukrotnie, wciąż wybucham śmiechem, wciąż jestem zakochana. Może ten serial mnie nie ukształtował, nie marzyłam o wyjeździe do Nowego Jorku, ale ten serial jest jak mój bezpieczny port, w gorszej chwili kilka odcinków i od razu inaczej patrzę na świat. Gdy tylko zobaczyłam zapowiedź tej książki wiedziałam, że będę musiała ją przeczytać, a później zaczęły spływać sceptyczne recenzje. 

"Grantchester" - Grantchester (2014) serialowa miłość.

źródło - filmweb

Dawno nie pisałam o filmach ani o serialach, ale ostatnio zauważyliście zmniejszoną aktywność na blogu, a spowodowane jest to tym, że wsiąkłam w pewien serial. Głupim przypadkiem dopiero teraz. Otóż onegdaj zakochałam się a niejakim Jamesie Nortonie, który grał w mini serialu Wojna i pokój z ubiegłego roku. Grał księcia Andrzeja, a więc postać, którą łatwo pokochać, chociaż na początku jest bucem. Zresztą, bywa i później tym mega bucem, ale jest i tak cudowny. I tak zanotowałam w pamięci, żeby nadrobić filmografię tego aktora. I traf chciał, że zaobserwowałam go na insagramie, a tu neews, że trzeci sezon serialu. Nagle mnie olśniło, przecież ja czytałam książkę, na której okładce był ten młodzian!!! A że ja seriale angielskie uwielbiam, to tak na próbę włączyłam. Ładna mi próba, poszłam spać po pierwszej.

Czas Honoru - Powstanie

źródło

Akcja tej specjalnej serii „Czasu honoru” toczy się podczas Powstania Warszawskiego, czyli w chronologii całego serialu stanowi powrót do wydarzeń wcześniejszych. To sensacyjna opowieść o powstańczym szlaku bojowym jednego oddziału, złożonego nie tylko z bohaterów poprzednich sezonów, ale też z nowych postaci, młodych ludzi z rozmaitych warszawskich środowisk. Ich powstańcze losy wypełniają treść serialu.Ostatnie dni lipca 1944. Przez Warszawę ciągną kolumny niemieckich wojsk wycofywanych z frontu wschodniego. W mieście rośnie napięcie – sztabowcy Armii Krajowej debatują nad wybuchem powstania. W lokalach konspiracyjnych tysiące młodych ludzi czekają codziennie na decyzję. Wśród bohaterów są doskonale znani z poprzednich serii Władek, Michał, Bronek i Janek , ale też postaci nowe, do których należą Wilk, Adam, Mickiewicz, Apacz, Irena, Bambo i Zosia.W okupowanej Warszawie toczą się nerwowe przygotowania do Powstania. Janek, Bronek, Michał i Władek zostają przydzieleni do kompanii specjalnej, która w czasie Powstania ma stanowić osłonę Komendy Głównej. W oczekiwaniu na ogłoszenie godziny „W” dowódca kompanii, „Krawiec”, nakazuje im odebranie pod Warszawą zrzutu specjalnego kuriera z instrukcjami od rządu londyńskiego.(źródło strona serialu)

Po kilku latach od początku emisji, kultowego już serialu Czas Honoru, doczekaliśmy się epickiego finału. Twórcy uznali, że najlepszym zakończeniem serialu o cichociemnych będzie pokazanie ich walki w Powstaniu warszawskim. Widzowie domagali się Powstania w czasie chronologicznie odpowiednim, jednak wtedy twórcy odpowiadali, że nie mają na to środków. Moim zdaniem, taka czasowa roszada jest pomysłem, złym, wiemy jak skończyli bohaterowie, wiemy kto przeżył, a kto nie i odziera nas to z całej niespodzianki(której zbyt wiele nie mamy, bo jak powstanie się skończy wie największy troglodyta). Złapałam się w pewnym momencie, że tylko czekam kiedy które z nowych bohaterów padnie, bo skoro nie ma ich w serii „po powstaniu”, to musi zginęli. I tak sobie odliczałam. Oczywiście odcinek ostatni był rekordowy…

12 odcinków, tyle dzieje się pomiędzy oczekiwaniem na wybuch powstania, pełnym niecierpliwości, oczekiwania, radości na myśl o wolności, do odcinka ostatniego, pełnego brudu, pyłu cegłowego i rozpaczy. Gdy czyta się książki historyczne o powstaniu, autorzy podkreślają to jak mieszkańcy palili się do walki. To brzmi tak abstrakcyjnie, dopiero ten serial pokazuje młodych chłopaków, którzy mają dosyć upokorzeń i chcą walczyć… niestety serial doskonale pokazuje też ewolucje nastrojów1) mieszkańców, którzy nie są monolitem, ludzie upadają na duchu, mają dosyć piwnic, strachu, mają dosyć konania bliskich.

Oczywiście niewzruszoną skałą jest Helena – matka Wandy. Ja nie wiem… aktorka grająca tę rolę, pisze ten serial, czy nie mogłaby odjąć nieco heroiczności Helenie? Przecież ta postać jest już śmieszna. Pamiętam, jak ze znajomymi śmieliśmy się, że Helenka to by w pojedynkę wojnę wygrała. Jest wszędzie, niezłomna, cierpiąca i dzielna niczym Gabrysia Borejko. Jak zobaczyłam ją przed czołgiem w ostatnim odcinku to już umarłam… no całe przejęcie jakie miałam z poprzednich scen szlag trafił.

Druga irytująca rzecz – ilość pozytywnych zbiegów okoliczności. Umierający major, którego Michał przypadkiem spotkał, przypadkiem okazał się szyfrantem z wojny bolszewickiej gdy okazało się, że trzeba złamać kod i przypadkiem okazał się muzykiem, gdy Sowieci zaszyfrowali wiadomość w utworze Czajkowskiego, dobrze że przypadkiem nie okazał się ojcem Stalina. W tym serialu zawsze stąpali na granicy prawdopodobieństwa, ale tutaj popłynęli.

Tak jak mówiłam, niestety niespodzianka jest zepsuta na samym wstępie i nie mamy jakichś większych emocji, no wątek Celiny zepsuto po całości, wątek historyczny – wiemy jak powstanie się kończy, toteż chyba nawet ja się nie łudziłam, że wygrają. Za to ocalenie Leny, po tym jak widzieliśmy jak to się stało, zasługuje bezdyskusyjnie na miano cudownego.

I znowu zgrzytała mi aktorka grająca Wandę, nie lubiłam Jej od II sezonu, tutaj wygląda jak matka reszty sanitariusze. Nietrafiony wybór aktorki.

Pomimo wszystko, oglądało mi się dobrze, chociaż jak to mój Tatuś trafnie stwierdził, przykro jest jak się patrzy na takich młodych oddanych ludzi, jak się wie, że przegrają i będą zniszczeni, a tak się starają i walczą i giną, a dziś jest tylu złodziei… Tata dlatego nie ogląda, a ja oglądnęłam tak, żeby mieć całość odhaczoną….

I było dużo, dużo przejmujących momentów.


49/52

"W garniturach" - Suits 2011

z filmweb

Dzięki swojej fotograficznej pamięci i ponadprzeciętnej inteligencji Mike Ross zdobywa pracę u Harveya Spectera. Jednak firma, w której pracuje, zatrudnia jedynie prawników z Uniwersytetu Harvarda.

Lubię seriale prawnicze. Zapewne jest to spowodowane moim wykształceniem i tym, że bardzo lubię oglądać procesy w systemie common law. Suits oglądałam niemalże od premierowych odcinków, niestety długie przerwy spowodowały, że porzuciłam przystojnych panów w garniturach, ale równo tydzień temu postanowiłam do nich wrócić. I wciągnęłam się, może bardziej niż pierwotnie.  Chociaż zwykle, gdy stracę do jakiegoś serialu serce... to rzadko wracam i się zakochuje.

Fabuła jest interesująca, młody chłopak Mike Ross uciekając przed policją trafia na spotkanie rekrutacyjne w dużej prawniczej firmie, która zatrudnia tylko absolwentów Harvardu, jednak jego inteligencja, buta a także fakt, że pozostali kandydaci są bezjajeczni, sprawiają, że Harvey Specter postanawia zaryzykować i zatrudnić chłopaka, który nie ma prawa uprawiać prawa. W ten sposób Mike Ross zaczyna pracować z Harveyem i razem tworzą naprawdę interesujący tandem. Ciężko to opisać, należy to zobaczyć. Harvey jest prawnikiem ze stereotypów, krwiożerczy, zadufany i - o bogowie - nieziemsko przystojny(a może to te garnitury?), Mike jest pracowity, ale okazuje dużo serca i przejmuje się ludźmi.

W kancelarii pracuje jeszcze szereg innych pracowników, każdy jest godny uwagi i wiele wnosi do akcji serialu. Pierwszy sezon jest naprawdę świetnie zrobiony, a ponieważ jestem w połowie następnego, mogę Wam szczerze polecić. Nie trzeba znać się na prawie, nie trzeba być amerykańskim jurystą, naprawdę nie pożałujecie czasy spędzonego na oglądaniu. 

Polecam!!

40/52

co tam panie w telewizorni

Absolutnie nie porzuciłam oglądania różnych rzeczy… zwykle puszczam film i idę pracować, aby kątem oka obserwować akcję. Często zabieram też laptopa z filmem do kuchni i gdy sterczę przy stolnicy leci jakiś film. Ostatnio oglądałam:

35/52 Chirurdzy – Grey`s Anatomy

Opowieść o życiu lekarzy pracujących w Seattle Grace, którzy starają się pogodzić życie zawodowe z osobistym.

Mamy za sobą już dziesiąty sezon tego serialu. Dekada z Meredith, Cristiną, Alexem… pamiętam, że zaczęłam oglądać ten serial jak byłam na trzecim roku studiów i przed ćwiczeniami obgadywałyśmy z koleżanką kolejne odcinki. Miałam wtedy po prostu maraton. Trzy sezony nadrobiłam w jakieś 1,5 tygodnia. Leciałam hurtem…

Z tamtych Chirurgów niewiele zostało. Z serialu odeszła Adison, Burke. Straty Burke`a żałowałam najbardziej, moim zdaniem był dla Cristiny idealnym partnerem i ta chemia, jaka była pomiędzy nimi już nie powtórzyła się w żadnej parze. Ale nie chcę Wam opowiadać o wszystkich sezonach, tylko o moich luźnych refleksjach związanych z sezonem najnowszym. Obecnie ten serial jest nijaki. Jedyne co zapamiętałam to ucieczka April z Jacksonem, bo Jackson jest ciasteczkiem i z przyjemnością się go ogląda. Ten epizod był motylkowy, uroczy. Callie z Arizoną miotają się w swojej homoseksualności i w sumie nie wiem o co im chodzi. Cristina i Hunt też kręcą ze sobą w jakimś schizofrenicznym tańcu. Meredith z Derekiem, pomimo pozornej bajki nie mogą żyć normalnie i trzeba im podłożyć jakieś problemy.  Serial da się oglądać. I fani będą to robić, nawet po odejściu Cristiny, które doskonale obrazuje upadek tego serialu. Wystarczy przypomnieć sobie jak kiedyś reagowaliśmy na odejścia bohaterów z tego serialu. Ja do dziś pamiętam jak zmartwiałam podczas oglądania, gdy przeżyłam iluminację, że John Done to George. A teraz odchodzi Cristina, tak sztucznie, tak bez emocji, to wepchniecie do akcji Prestona – na co czekałam od jego odejścia – jest takie miałkie i sztuczne jak PCV a wzbudza w sobie tyle emocji, co ulotka z herbatki z melisą.

Czy oglądnę kolejny sezon. Pewnie tak. Porzuciłam Kości, Supernatural i wiele innych seriali. A przy GA wciąż trwam. Czyżby urok McBoskiego i Jacksona?

36/52 Skubani.

Dwa indyki, Franek i Olo, przenoszą się w czasie do pierwszego Święta Dziękczynienia, by usunąć swoich pobratymców z ludzkiego menu

Bajka… już gdy widziałam zwiastun byłam wielce zainteresowana. Lubię bajki. Jestem tak infantylna, ze lubię pooglądać kreskówki(teraz do pracy puszczam Gumisie). Ostatnie nowości w kreskówkowym świecie podobały mi się, tu warto wspomnieć „Krainę lodu”, czy „Zaplątanych”. W „Skubanych” zaczęło się genialnie. Pazura dubbingujący Franka i Fronczewski w roli Ola.  Jak już się pojawią, to gagi są zabawne, ale raczej nie mam zakwasów ze śmiechu. Animacja jest ładna, kolorowa, ale nie oszukujmy się to bajka, one zwykle są kolorowe, a ta niczym się nie wyróżnia. Nie wiem czy była jakaś ścieżka dźwiękowa. Motyw z podróżą w czasie? Nadal nie trzyma się to kupy, taka pętla czasowa(zboczenie w związku zachłyśnięciem się naukami ścisłymi), ale ta podróż w czasie, motyw w bajkach i w filmach: oklepany jak kosa w żniwa. Można się na początku pośmiac, ale summa summarum, naprawdę bez rewelacji.

37/52 Daję nam rok.

Nat i Josh wzięli niedawno ślub. W ich małżeństwie właśnie pojawił się pierwszy kryzys.

Kiedyś bajki i romanse kończyły się ślubem. Tym razem zaczyna się od ślubu. Para szybko zaczyna przeżywać kryzys. Zresztą od początku złe znaki mnożyły się jak króliki. Film jest momentami zabawny, w brytyjskim czarnym humorze, ale kilka dowcipów nie zmienia tego, że film jest denny. Bohaterowie są płytcy i płascy a taka spektakularna radość, że dotrwali do pierwszej rocznicy i mogą się rozwieść jest dla mnie dziwna. Nie polecam naprawdę.

38/52 Top Chef.

Oglądałam cały sezon. Na początku byłam załamana, Ci szefowie tylko źlamdali, bo tego nie umieją, tamtego nie znają. Załamywałam się nad stanem polskiej gastronomii. W miarę upływu czasu zmieniłam zdanie. Z odcinka na odcinek było coraz lepiej. Polubiłam bardzo Sebastiana i Bartka i Adasia z Pierogarni, wkurzał mnie Limonka. Program jest chyba wciąż dostępny na ipli. Można sobie oglądnąć. Bardzo lubię oglądać jak gotuje ktoś, kto się na tym zna.

Jutro na jakimś kanale(chyba na stop klatce) o 13 z minutami Rozważna i romantyczna. z Alanem!!!!

Good wife - finał sezonu czwartego

Gdy liczne zdrady oraz korupcja prokuratora stanowego wychodzą na jaw, jego żona, by utrzymać rodzinę, musi po latach wrócić do zawodu prawnika.

Zakończył się już czwarty sezon, jednego z moich ulubionych seriali. Good wife, tłumaczony przez naszą telewizję jako "Żona idealna". Serial ten, nie opowiada - wbrew tytułowi - jak stać się idealną partnerką. To h istoria Alicji Florric, której mąż - prokurator stanowy - trafia do więzienia za korupcję, w międzyczasie wychodzą jego inne świństwa, między innimi korzystanie z usług prostytutek. Jego żona, wraca - po kilkunastu latach do praktykowania prawa, w kancelarii swojego przyjaciela ze studiów - Willa. Pełna ideałów Alicja zostaje wrzucona między rekiny.

Czwarty sezon. Alicja wciąż praktykuje, jej mąż dawno wyszedł z więzienia, objął - znów(bodajże trzeci sezon) stanowisko prokuratora stanowego, ale apetyt mu wzrósł w miarę jedzenia. Teraz chce być

Ekipa Good Wife

gubernatorem. Alicja go wspiera, chociaż praca adwokata w dużej korporacji nieco ukróciła jej idealistyczne zapędy, niewiele zmieniła jej charakter.

Kobieta wciąż nie akceptuje wielu posunięć firmy, a także komitetu wyborczego jej męża. W międzyczasie kryzys ekonomiczny uderza w jej firmę, która zmuszona jest do dużych oszczędności  Will Gardner, jeden z filarów firmy boryka się z procesem i grozi mu wyrzucenie z palestry.

Już sama niwa zawodowa obfituje w kłopoty. Perturbacje towarzyszą również jej życiu osobistemu, Alicja wciąż nie może się zdecydować kogo kocha i z kim chce żyć.

Ten serial oglądam nie na bieżąco, ale czekam aż nazbiera mi się odcinków kilka i oglądam hurtem. Od pierwszego odcinka uwiódł mnie Will Gardner i wierna mu oglądam do dziś. Wciąż kibicuję jego związkowi z Alicją, która jak zwykle się miota i momentami mnie irytuje. Wydaje się stosować pełen hipokryzji relatywizm, a jej niezdecydowanie w obliczu faktów jest wkurzające.

Jestem bardzo przywiązana do tego serialu, do humoru jaki w nim panuje, zwykle gdy na ekranie pojawia się David Lee - specjalista od prawa rodzinnego, sarkastyczne żarty mnożą się jak bakterie w czasie pandemii. Irytuje mnie Peter i jego syn. Tu również nic się nie zmieniło.

Lubię ten serial, za to że jest stały, pojawiają się bohaterowie z poprzednich odcinków. Takimi stałymi są prawnicy - adwokaci i sędziowie, jak również pracownicy prokuratury. Także sprawy klientów zataczają koło i spinają fabułę klamrą.

Co do odcinka finałowego... mimo niepewności, dużej stawki i końcowych scen, które miały być pełne niepewności i podgrzewać atmosferę, jakoś nie byłam jakoś bardzo przekonana. W pewnym momencie gdy odgadłam na kogo czeka Alicja, czułam raczej rozczarowanie.

Ciekawa jestem jak w przyszłym sezonie zostanie to rozwiązanie.

Mam nadzieję, że po mojej myśli. 

W czwartym sezonie mogliśmy poznac również nowe twarze, które dużo dobrego wniosły do akcji.

Ale moimi ulubieńcami wciąż są:

Will Gardner którego gra Josh Charles

Cary Agos czyli; Matt Czuchry

Elli Gold w którego wciela się; Alan Cumming

Lubię bardzo wątek Diane i Kurta...

Oj nie mogę się doczekać co będzie dalej... a tu czekaj tyle

"Sisi" (2009) miniserial

Serial opowiada o austriackim cesarzu Franzie Josephie, który darzy uczuciem młodszą od siebie Elisabeth. Jest to miłość od pierwszego wejrzenia, ale matka Franza Josepha Sophie nie akceptuje tej miłości.

Jestem zafiksowana na punkcie Cesarzowej Elżbiety, rzadko mi się zdarza, aby interesować się jakąś postacią a nie darzyć jej sympatią. Tak jest w przypadku Elżbiety – Sissi, kiedyś jawiła mi się jako księżniczka idealna. Oczywiście za sprawą mojej Mamy z którą jako mała dziewczynka oglądałam Trylogię Marishki.  Romy Schneider była piękną cesarzową, w bajecznych strojach, które już na zawsze spaczyły mój gust. I tak powoli rodziła się moja historyczna pasja.

Nie byłabym sobą gdybym przy najbliższej okazji nie oglądnęła kolejnego filmu o Sissi, leciał on onegdaj w TV, ale coś mi w oglądaniu przeszkodziło, majaczy mi się, że w trakcie pierwszej części mogłam na pielgrzymce być… No nic – film udało mi się zdobyć i oglądnąć. Z zainteresowaniem i rosnącą irytacją.

Główną rolę odgrywa  Cristiana Capotondi, która jest śliczną kobietą, sprawia wrażenie bezbronnej, eterycznej, zagubionej co sprawdza się gdy Sissi jest biedną zahukaną przez teściową dziewczynką, ale nie gdy przeobraża się w bardziej waleczną, pewną swego wpływu na Cesarza kobietę.

źródło

Rolę Franciszka Józefa gra David Rott któremu daleko do ciepłego i słodkiego Franciszka Józefa z trylogii z połowy ubiegłego wieku, ten Franz jest bardziej oficjalny, widać, że to zdyscyplinowany żołnierz, który kocha swoją żonę, ale równie wysoko ceni racje stanu. Historyczny oryginał nie był ciepłym misiaczkiem był władcą absolutnym, który prowadził wojny, posyłał ludzi na śmierć, był przez wielu nienawidzonym zaborcą, ciemiężycielem, w jego imię wykonywano wyroki śmierci, ten serialowy cesarz bardziej mi „leży”. Tamten był zbyt dobrotliwy.

Cesarz i Cesarzowa tworzą ładną parę.

Uwielbiam seriale i filmy kostiumowe, zwłaszcza z epoki sukni z krynolinami, uwielbiam takie stroje i nigdy nie mogę się napatrzeć. Oraz uwielbiam takie koki upinane na karku. I pod względem wizualnym nie  mogę nic temu filmowi zarzucić, ogląda się cudownie, bo zdjęciowo, kostiumowo jest przepięknie. Jednak nie samym obrazem człowiek żyje w tym wypadku…. Chodzi o historię.

Mamy władcę znacznej części Europy, któremu despotyczna Matka wybrała za zonę swoją Siostrzenicę – Helenę, piękną(w tym okresie wiele osób twierdziło, że dziewczyna była piękniejsza od swej słynnej siostry, której uroda stała się legendarną po urodzeniu dzieci). Na pewno Helena była bardziej odpowiednia do roli cesarzowej, wychowywano ją z nadzieją, że złapie za męża jakiegoś następce tronu, była więc wykształcona(najlepiej z sióstr) i przygotowywana do roli władczyni, ale Franciszek wybrał swoją drugą kuzynkę – Elżbietę, która wdała się w ojca – lekkoducha, a po rodzinie swej matki odziedziczyła skłonność do dziwactw, możliwe że lepiej byłoby gdyby nie wychodziła za mąż, była zbyt niezależna, chciała mieć wszystkie prawa i żadnych obowiązków, była kapryśna i dzika. Nigdy nie pogodziła się z  etykietą i obowiązkami głowy państwa. Tylko, że Franciszek ją kochał.

Film jest bliższy prawdzie historycznej niż wersja z Romy, zgrzytów między Sissi i mężem jest więcej, silniejsze są antagonizmy na lini Elżbieta – Zofia. Ale i tak wciąż jest to bajka. Z wieloma przekłamaniami(noc poślubna w ogrodzie, w istocie Sissi i Franciszek skonsumowali swe małżeństwo dopiero trzeciej nocy po ślubie, w cesarskiej sypialni, a pod drzwiami stały matki obojga i ważniejsze osoby w panstwe, co było już krokiem naprzód, bo wcześniej bywało, że małżonkowie musieli konsumować małżeństwo – aby była stuprocentowa pewność, gdyż nieskonsumowane małżeństwo można rozwiążać – do dziś tak jest ciekawych zachęcam do zgłębienia tematu „matrimonium ratum, sedn non consumatum”) czy niedoróbki(Sissi nie mogła mówić do teściowej na Ty, ani pocałować męża w kościele).

Bardzo ugładzono historię, Sissi wciąż wyjeżdża z Wiednia bo tak każe lekarz, interesuje się polityką, tęskni za mężem… Prawdy historycznej jest tam niewiele, ale ogląda się wciąż bardzo dobrze.

Jako film kostiumowy tak, jako historyczny – zdecydowanie nie…

                          

(od lewej w strojach z epoki: Dama dworu Sissi - Hrabina Esterhazy w tej roli Franziska Sztavjanik, następnie, brat Franza, arcyksiąże Maksymilian - Xaver Hutter, dalej Franciszek Józef, Elżbieta, Arcyksieżna Zofia Martina Gedeck i przedostatni stoi hrabia Andrassy(bardzo naciągnięto tutaj historię)  w tej roli, znany z następnego w kolejce kostiumowca "Sophie mlodsza Sissi" Fritz Karl

Źródło zdjęć biło tu 

Top 10: ulubieni bohaterowie filmów i seriali

Top 10 to akcja, przy okazji której raz w tygodniu na blogu pojawiają się różnego rodzaju rankingi, dzięki którym czytelnicy mogą poznać bliżej blogera, jego zainteresowania i gusta. Jeżeli chcesz dołączyć do akcji - w każdy piątek wypatruj nowego tematu na dany tydzień.

Dziś przyszła pora na... Dziesięciu ulubionych bohaterów filmów i seriali!

Jako że jesteeem nałogowym oglądaczem seriali i filmów wszelakich, wybór topki spędzał mi sen z powiek. Postanowiłam ograniczyć się do seriali bardziej współczesnych i filmów które nie są ekranizacjami.

Po pierwsze

Will Gardner – przystojny adwokat z serialu Good Wife. Można powiedzieć mój kolega po fachu, którego po prostu uwielbiam. Jest przebiegły, cholernie inteligentny. Widzę pasję z jaką wykonuje swój zawód. Kibicowałam jego miłości… Niestety… Zdaję sobie sprawę, że nie jest aniołem i często jego motywy są niskie, ale samymi ideami niestety nie wyżyje….

Chandler Bing – od jakiegoś czasu śmieję się, że ten człowiek jest moim mistrzem i wszelkie zażalenia jeśli chodzi o moje głupie poczucie humoru, sarkazm i ironie należy kierować właśnie do Chandlera, który mnie nauczył takiego stylu bycia. Wprawdzie on przy Monice się nieco wyrobił i wyporządniał. Ja nie zamierzam :P

Vincent Nigel-Murray – kochałam go i szczerze opłakałam. Uwielbiałam tego genialnego chłopaka, który na stres reagował tak jak ja, recytowaniem nieistotnych ciekawostek historycznych, próbując wiedzą przykryć zakłopotanie. To że go zabito uważam za skandal, grandę i ehhh. Nawet Zacka tak nie lubiłam chociaż dobre dwa sezony za nim tęskniłam…

Jack Hodgins. – po pierwsze – pasja. Uwielbiam ludzi z pasją, a pan od robaków jest ucieleśnieniem moich marzeń, kocham jego poczucie humoru, szalone eksperymenty, bycie królem laboratorium. Angela ma farta. To pewne!

Preston Burke – Według mnie mężczyzna idealny serialu Chirurdzy. Uważałam, że Cristina jest głupia. Akceptował wszystkie jej dziwactwa, wspierał. Był przyjacielem, mentorem, ale też partnerem. Ale my baby potrafimy być głupie i nie doceniamy.

Dereck Shepherd – McBoskiego nie da się nie kochać. Wiem, że są niewiasty, które nie podzielają tego silnego uczucia, co z jednej strony rozumiem, ale Serek tak potrafi popatrzeć, że kolana miękną. No i genialny jest a to zawsze mnie kręci :D

Nielegalnie wbiję w jedną kategorię. Chłopcy z Czasu Honoru. Najmniej lubię Bronka, wiec rozpisywać się nie będę. Ale Janka, Władka i Michała po prostu uwielbiam, teraz za sprawą książki mego Syna robię powtórkę serialu i normalnie każdorazowo krew mi się ścina w żyłach, adrenalina skacze a ja przeżywam, jak głupek.

Lars Rainer. – Geniusz zła. Dla odmiany czarny charakter serialu. Stara się zniszczyć polskie podziemie, jest przebiegły jak lis, też zdolny i inteligentny i naprawdę świetnie mu to niszczenie idzie… tylko że historia napisała inny scenariusz…

Walter Fane – wiem, że miałam pominąć ekranizację, ale „Malowany welon” jest specyficznym filmem, niby na motywach książki, jednak wiele wątków zmieniono. I bardzo zmieniono również postać Waltera, ten filmowy jest mężczyzną idealnym. Nieśmiały i zakochany do szaleństwa w kobiecie która widzi w nim tylko ciamajdę. Jednak on robi wszystko by ją uszczęśliwić. DO czasu, gdy dowiaduje się że przyprawiała mu rogi zabiera ją na prowincje do ogarniętych epidemią cholery Piździchowic, wydaje się że na pewną śmierć. Bardzo prawdopodobnym się wydaje, że nie przeżyje ani on, ani ona. I wten sposób Walter ukarze i siebie i Kitty. Jeśli nie widzieliście tego filmu polecam z całego serca. Nic nie poradzę, sama jestem życiową ciamajda i dlatego tak lubię takich właśnie mężczyzn. Mówią, że ciągnie swój do swego :P Film obfituje w piękne zdjęcia i niesamowicie rozczulające sceny. Z Walterem w roli głównej : )

Merlin i Artur. Merlin to moja świeża – stosunkowo – serialowa miłość i uwielbiam tych bohaterów. Wzruszam się i zaśmiewam do łez – na przemian : )

źrodła obrazków
[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10]

serialowy łańcuszek

Przez dwie osoby zostałam wywołana do tablicy aby opowiedzieć o kilku swoich ulubionych serialach.

Niegrzecznie byloby uchylić się od odpowiedzi. Więc proszę 
Oto zasady tego łańcuszka.
Opublikuj u siebie na blogu logo taga
Napisz kto Cię otagował
Zaproś co najmniej 5 innych blogów
Wymień i opisz kilka swoich ulubionych seriali

Otagowała mnie murilega,

Jako, że nie chcę nikogo na siłę obligować, wiec kto chce niech piszę ;)

Kilka seriali… jako serialo-maniaczka będę miala zagwozdkę… ale niech będzie

Po pierwsze Allo Alllo.
Był czas, kiedy jako dziecko nienawidziłam szczerze tego serialu, który nałogowo oglądali rodzice. Później na wakacjach po maturze załapałam się na powtórki i wsiąkłam. Pamiętam, że leciał gdy byłam na I roku studiów. Oglądałam każdy odcinek(tak ułożyłam sobie zajęcia) a później przeżywałam, że jednego odcinka nie oglądnęłam bo musiałam pojechać po wyniki egzaminu z filozofii(zamiast – co nietypowe i podkreśla moje uwielbienie – stresować się czy zdałam). Oglądałam ten serial do oporu. Uwielbiam. Poprawia mi humor, wiele zwrotów weszło do mojego słownika. Majstersztyk i genialne poczucie humoru.

Przyjaciele.
Gdy lecieli w polskiej TV nie oglądałam, wsiąkłam na wakacjach po IV roku. Wracałam z praktyk i oglądałam. Do dziś oglądnęłam kilkadziesiąt razy każdy sezon, wiele odcinków znam na pamięć. Mam spaczone poczucie humoru, poczuciem humoru Chandlera. Bywa że zaśmiewam się do łez. Według mnie – klasyka seriali.

Downton Abbey.
Przepiękny serial kostiumowy. Jak na razie oglądnęłam tylko dwa sezony odcinek świąteczny(bo tyle stworzono) . Niespieszny obyczajowy serial o życiu arystokracji angielskiej na początku XX wieku. Świetni aktorzy, cudowne stroje. Piękne zdjęcia. Kto nie widział – musi nadrobić!

Chirurdzy.
Początek fascynacji to trzeci rok studiów. Nadrabiałam po kilka odcinków dziennie. Chociaż moim zdaniem serial miał kilka słabych sezonów. Niektóre odcinki były tak słabe, ż e poważnie myślałam, aby porzucić oglądanie, to jednak wciąż jestem na bieżąco. Wciąż się wzruszam, wciąż mnie też bawi. Nie mogę się oderwać i często sobie powtarzam.

Sherlock

Uwspółcześniona wersja przygód słynnego detektywa wyprodukowana przez niezawodne BBC. Potwierdza zasadę że nie liczy się ilość a jakość. Po trzy odcinki w każdym sezonów(aktualnie skończył się drugi) odcinki długie(jak na serial) a niemalże nie czuje się tego czasu. Genialna postać Sherlocka, którego po prostu kocham! Właśnie robie powtórki z pierwszego sezonu i wciąż jestem oczarowana. Polecam każdemu w ciemno!

Kości.
Zaczęłam oglądać kilka lat temu. Również moim zdaniem pogorszył się, ale wciąż oglądam, doczekałam się pary B&B która była kwestią czasu, ale przyszło czekać dłuuugo. Wylałam wiele łez nie tylko śmiechu, ale także ze wzruszenia. Dobry humor, świetne przypadki, chociaż często nie dla wrażliwych(ja już mogę jeść w czasie oglądania bo się uodporniłam)

Żona idealna.

Serial z mojej branży. Uwielbiam amerykańskie procesy. Świetnie się ogląda popisy prawników o czym pisałam jakoś niedawno przy okazji rezencji książki Picoult. W tym serialu podkochuję się w Willu wiernie od początku. I chociaż serial nie cieszy się w Polsce ogromną popularnością to ja jestem zachwycona!

Wszystkie zdjecia będące plakatami pochodzą ze strony filmweb.pl ze strony konkretnego serialu!

"Uczciey przekręt" - Leverage (serial TV 2008 - )

Nate Ford (Timothy Hutton), to uznany detektyw i specjalista w wykrywaniu oszustw ubezpieczeniowych, którego umiejętności nieraz pomogły w odzyskaniu skradzionych dóbr dla jego pracodawcy. Jednakże gdy jego firma odmawia mu wypłaty ubezpieczenia na leczenie umierającego syna, Ford decyduje się rozpocząć pracę jako wolny strzelec. Tym samym przeciwstawia się międzynarodowym korporacjom oraz wszystkim którzy wykorzystują swoją władzę i pieniądze do uciskania innych ludzi. Wkrótce zostaje zatrudniony przez szefa firmy aeronautycznej w celu odzyskania skradzionych planów lotniczych. Do pomocy Nate’owi zostają zatrudnieni: złodziejka Parker (Beth Riesgraf), haker Alec Hardison (Aldis Hodge), ekspert od ściągania długów i specjalista w dziedzinie walki Eliot Spencer (Christian Kane) oraz oszustka Sophie Devereaux (Gina Bellman). Gdy po udanej akcji drużyna nie otrzymuje wynagrodzenia wszyscy członkowie grupy decydują się kontynuować walkę z bezkarnymi oszustami, wielkimi korporacjami i wszechwładnymi instytucjami.

Wydawało mi się, ze przeszło mi uzależnienie od seriali, w nic nowego nie mogłam się wciągnąć a stare seriale… część porzuciłam i na bieżąco byłam tylko z Good wife, Bones i GA. Wsiąknęłam w książki i powtarzanie moich ukochanych filmów i seriali(w ciągu ostatnich miesięcy kilkakrotnie oglądnęłam całych Przyjaciół i wiele sezonów Allo Allo, o LOTRze nie wspomnę.
A tu niespodzianka wciągnęłam się w serial, który ma aktualnie cztery sezony, więc intensywnie nadrabiam. Mówię o serialu „Uczciwy przekręt” w oryginale „Leverage”, tłumaczenie jest… hm jak to często bywa co najmniej dziwne. Ale nie oglądam tego dla tytułu. A dlaczego?
Zacznijmy od początku, na początku poznajemy Nata Forda, byłego pracownika koncernu ubezpieczeniowego, który jest w rozsypce, kiedy jego syn zachorował na raka, jego firma odmówiła finansowania leczenia, w efekcie chłopiec zmarł, Nat wpadł w alkoholizm, rozstał się z żoną(ona go zostawiła) i najprawdopodobniej leżałby w rynsztoku, gdyby pewien cwany przedsiębiorca lotniczy nie zechciał wykorzystać jego dramatu, żeby nabić konkurencję w butelkę. Powiedział Natowi, ze jego własność intelektualna została skradziona, przez co on będzie miał ogromne kłopoty, namawia Nata, żeby je ukradł powrotem. Kusi go pieniędzmi(ogromnymi), a także gra mu na uczuciach tak aby Nat widział słuszną sprawę, pojedynek jednego biednego człowieka i ogromnego koncernu. Nat się zgadza, do tego przedsięwzięcia angażuje „genialnych” przestępców, Eliota, który świetnie walczy, pokonuje przeciwników bez pistoletu, a za pomocą sztuk walki i broni białej. Hardisona, który potrafi włamać się do każdego komputera, jest genialnym hakerem. I Parker, złodziejkę która jest niezrównana we włamaniach i ucieczkach.
Kradną te plany, jednak okazuje się, ze wcale nie działali w dobrej sprawie, po prostu ukradli i rujnują niewinnego człowieka, a ich zleceniodawca wcale nie jest ofiarą. Ba organizuje zamach na ich życie. Na szczęście nieudany, ale bardzo motywujący. Szajka postanawia się zemścić i do zespołu dołącza Sophie – oszustka, kobieta stu twarzy i tysiąca akcentów. I tak mamy już cały zestaw, przestępców, szukanych listami gończymi w wielu krajach, którzy stają się złymi w służbie dobra.

Ten serial to współczesną wersja historii Robin Hooda i jego szajki, którzy walczą ze złem tego świata, z bogiem współczesności, którym jest pieniądz. W starciu z wartościami materialnymi człowiek jako taki nic nie znaczy. Nat i jego gromadka starają się to zmienić, pomóc jednostce, zmieniając chociaż mały fragment świata.

Jak dla mnie nie chodzi o ten morał, że dobro zawsze wygrywa, według mnie ten serial jest naprawdę dobrym pomysłem na wieczorne oglądanie. Uwielbiam te chwile gdy przebieram się w piżamę, przygotuję sobie termofor, skończę czytać i przenoszę się do serialowego świata.

To nie tylko ciekawe historie/przypadki, bywają sytuacje wzruszające, ale też masa historyjek rozbawiających do łez. Oj już nie raz ktoś zaglądał mi do pokoju i pytał z czego się tak zaśmiewam. Dobrą zabawę gwarantują ciekawie napisani bohaterowie.

Polecam ten serial z całego serca i ostrzegam bo diabelnie wciąga i widzicie ile czytam „Oblężenie” bo gorliwie nadrabiam…
Ale skończyła się przerwa świąteczna i moje stare seriale też wracają...

Na razie jednak skupię się na II sezonie Leverage :D

"Przepis na życie" - 2011

Główna bohaterka "Przepisu na życie" to Anka (w tej roli Magdalena Kumorek) - z pozoru typowa żona i matka. W pogoni za codziennymi obowiązkami zawodowymi oraz domowymi nie zauważyła, że do jej życia wkradła się nuda, a u boku jej męża Andrzeja (Piotr Adamczyk) pojawiła się nowa kobieta (Maja Ostaszewska). I nagle nieoczekiwanie przychodzi ten dzień, kiedy jej codzienność rozpada się w drobny mak jak porcelanowa filiżanka. Na szczęście u boki Anki jest jej nastoletnia córka Mania (Aleksandra Radwańska), przyjaciółka Pola (Edyta Olszówka) i mama Irena (Dorota Kolak), które nie pozwolą jej płakać nad rozlanym mlekiem. Przypadek sprawi, że Anka zacznie pracować w restauracji odkrywając w sobie pasję i talent do gotowania. Czy Anka poznając sekrety kuchni odnajdzie drogę do własnego serca?

Rzadko oglądam polskie seriale. Po pierwsze prawie wcale nie oglądam Tv, co utrudnia mi zadanie, dwa najzwyczajniej w świecie nie interesują mnie owe polskie dzieła małego ekranu.
Tak nie z gruchy ni z przysłowiowej Pietruchy, naszło mnie na oglądanie „Przepisu na życie” po prostu słyszałam wiele pozytywnych opinii.
Serial to historia kobiety, która w dniu rocznicy ślubu dowiaduje się od męża, że to koniec ich małżeństwa i ze on odchodzi. Traci ona pracę, staje na rozdrożu, ale tak naprawdę to początek zabawy.
Teoretycznie cierpię na nadmiar opowieści o kobietach tuż przed czterdziestką, które stają na rozdrożu i jakoś cudownie im się wszystko układa.
Ten serial jest jednak inny, ma ogrom humoru, co sprawia, że nie traktuje się go jako realną opowieść o życiu a po prostu sposób na dobrą zabawę przed ekranem. Oglądnęłam wszystkie odcinki błyskawicznie i obecnie z zapartym tchem śledzę perypetie bohaterów w drugim sezonie.
Jeśli ktoś szuka akurat dobrego serialu to ten polecam z czystym sercem. Jestem pewna, ze pokochacie bohaterów, którzy są naprawdę genialnie odegrani przez aktorów i to tak się składa przyzwoitych

"Chichot losu" 2011

Główna bohaterka serialu to Joanna – prawie 30-letnia psycholog. Unika zobowiązań i głębszych kontaktów z ludźmi. Jej przyjaciółka – Elżbieta – jest rozwódką z dwojgiem dzieci: 9-letnią Agnieszkę i 7-letniego Karola. Pewnego dnia Joanna podejmuje się opieki nad dziećmi Elżbiety. Dzień później Elżbieta ginie w wypadku samochodowym, a Joanna zostaje tymczasową opiekunką Karola i Agnieszki. Ta dramatyczna sytuacja wywraca życie głównej bohaterki do góry nogami. Równolegle z wątkiem obyczajowym rozwija się wątek kryminalny. Rzekomy wypadek samochodowy, w którym zginęła Elżbieta, jest na tyle podejrzany, że śledztwo w tej sprawie podejmuje dociekliwa prokurator Dorota Makowska. Wspomaga ją nadkomisarz Arkadiusz Wilczek – stuprocentowy "glina". Czy uda im się odkryć, dlaczego zginęła Elżbieta? W doborowej obsadzie "Chichotu losu" zobaczymy m.in.: Martę Żmudę-Trzebiatowską, Mateusza Damięckiego, Urszulę Grabowską, Monikę Kwiatkowską-Dejczer, Małgorzatę Pieczyńską, Leszka Lichotę, Mariusza Drężka, Piotra Grabowskiego i Łukasza Simlata.

Spieszę do Was z recenzją serialu „Chichot losu”. Nadrobiłam odcinki i poznałam historię o której w wersji pisanej już wspomniałam, teraz chcę opowiedzieć wrażenia z wersji małoekranowej. Słusznie zauważono, że serial, jest na motywach powieści, to nie jest ekranizacja. Mamy pewne główne wątki, ale akcja jest poprowadzona, bardzo swobodnie potraktowano książkową fabułę. Zmieniono wiele wątków. Jeśli mam być szczera na gorsze.
Film mimo, że daje nam ten komfort, że mamy gotowe twarze, jednak jest zdecydowanie uboższy, prostszy. Taki popkulturowy. Moim zdaniem to taki serial co nic nie wnosi w nasze życie. Ot zajmuje czas i tyle. Ja wymagam więcej. Chcę mieć emocje, przeżycia. A tutaj wszystko jest takie… nie wiem jak to nazwać. Serial mnie nie rozczarował, bo oczekiwałam naprawdę gorszego badziewia.
Ale nie jest to dzieło sztuki.

"Downton Abbey" - 2010

Życie w angielskim zamku Downton Abbey toczy się ustalonym od pokoleń porządkiem. Sielską atmosferę w posiadłości lorda Granthama (Hugh Bonneville) i jego żony Cory (Elizabeth McGovern) zakłóca wiadomość o śmierci ich niedoszłego zięcia oraz spadkobiercy. Szok po tragedii potęguje fakt, że teraz jedynym dziedzicem może zostać nikomu nieznany kuzyn Matthew (Dan Stevens).

Dziś filmowo-serialowo.
Rozłożyły mnie zatoki, wiec nie mam ochoty na czytanie tak boli.
Chciałam się z Wami podzielić wrażeniami z serialu kostiumowego, który zrobił na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Bardzo lubię filmy kostiumowe, zwłaszcza produkowane przez BBC bo ta stacja w niewytłumaczony sposób dodaje do filmu jakowąś magię, czar, urok.

Ten serial opowiada o rodzinie żyjącej w tytułowej posiadłości Downton Abbey. Pięcioosobowa rodzina, ma problem z dziedziczeniem. W rodzinie są same córki. Spędza to sen z oczu im, oraz Matce głowy rodziny, którą gra Maggie Smith i jest genialna, zresztą polecam wizytę na filmwebie i zapoznanie się z obsadą.

Film zaczyna się tuż po katastrofie Titanica w której to ginie dziecic majątku, który miał się ozenić z najstarszą córką rodziny z Downton. Przy okazji poznajemy członków rodziny
oraz służbę tego wielkiego i pięknego domu. Serial przedstawia wiele wątków, kończy się wiadomością o wybuchu I wojny światowej i w dalszym ciągu zapowiadają się świetne.
Tematem głównym serialu są problemy na płaczyźnie dziedziczenia majątku. Lord Grantham i lady Cora kiedyś, dawno pobrali się z rozsądku, teraz się kochają, jednak nie mają upragnionego syna, który przejąłby majątek(dylemat ja Dumie i uprzedzeniu) ich najstarsza córka Mary miała wyjść za dalekiego kuzyna i w ten sposób dostać co do niej należy. Niestety zginął on w katastrofie Titanica. Do Downton przybyć ma więc bliżej nieznany daleki kuzyn Crawley wraz z matką.

Prawdopodobnie serial ten leci na TVN Style. Nie opowiada tylko o losach arystokracji, która przeżywa ostatnie lata świetności, które odmieni wojna. W serialu równolegle opowiadana jest historia i życie służby zamieszkującej Downton.
Muzyka, śliczne stroje, elementy komediowe. Tak zwany całokształt sprawia, ze warto i to bardzo oglądać serial.









Źródło zdjęć i plakatu oraz opisu

"Siostra Jackie" - Nurse Jackie

Serial opowiada o nowojorskiej pielęgniarce, balansującej pomiędzy ciężką pracą w szpitalu, a dramatami prywatnego życia. Główną rolę gra gwiazda "Rodziny Soprano" Edie Falco.

Tyle słyszałam dobrego na temat serialu Nurse Jackie, więc w ubiegły czwartek gdy wróciłam z łagru do domu, a akurat zapowiadali, ze ma lecieć trzeci odcinek, myślę sobie dlaczego nie. Oglądnęłam nie zachwycił mnie, później cały weekend spędziłam oglądając dwa sezonu Nurse Jackie i dziergając na drutach(za to kocham lektora). I dalej nie wiem w czym tkwi fenomen tego serialu. Bo dr Hałsowi do piet nie dorasta. Fabuła marna, humor średni… Takie nasze „Daleko od noszy” tylko w ładniejszych wnętrzach.
Szczerze nie polecam.
Mamy pielęgniarkę, która wyłudza leki, ale jest uważana, za najlepszą pielęgniarką w szpitalu, jest miła, pomocna, serdeczna. Prowadzi podwójne życie. I wraz z rozwojem serialu to podwójne Zycie prowadzi do coraz większych kłopotów. Z tego co wiem trzeciego sezonu nie będzie. I dobrze.

Przygody Merlina(?!) - Merlin 2008

Zanim Merlin (Colin Morgan) i Artur (Bradley James ) stali się legendą byli młodzieńcami pragnącymi przygód. W poszukiwaniu miłości i prawdziwego przeznaczenia, duet ten popełniał wiele błędów po drodze...

Skończyłam trzeci sezon Merlina. Pobiłam swoisty rekord jak na rok akademicki, bo trzy sezony w dwa tygodnie… A dwa ostatnie tygodnie miałam wyjątkowo zalatane. A będzie tylko gorzej….
Jako wytłumaczenie dodam, że najwięcej oglądnęłam, gdy przyplątało się do mnie zapalenie oskrzeli. Nie mogłam spać bo świszczało mi w drogach oddechowych to włączałam sobie Merlina. I łapu capu nadrobione. Kilka odcinków nawet już zdążyłam powtórzyć.

Ale od początku. Merlin to chłopiec z niecodziennymi zdolnościami, którego zaniepokojona matka wysyła do Kamelot do Gajusza- nadwornego medyka, aby zaopiekował się chłopcem, bo zdolności Merlina w małej wiosce za bardzo w oczy się rzucają. Przybywa przeto Merlin do miasta w którym panuje Uther Pendragon, który nie lubi magii, mało powiedziane nienawidzi magii i każdego chociażby podejrzanego o stosowanie czarów karze śmiercią. Ma syna, zadufanego, upierdliwego księciunia Artura, który jest pępkiem świata i robi co chce. Król Ucher wychowuje również córkę przyjaciół Morganę. Dodajmy do tego dwórkę Morgany Gwen( afro-amerykańska Ginewra) i mamy głównych bohaterów opowieści. Przewija się jeszcze smok(uroczy i kochany), oraz szereg postaci epizodycznych, mniej lub bardziej przyjemnych.

Przyznaję się bez bicia w legendach arturiańskich jestem zielona jak trawa w marcu. Coś tam czytałam na lekcjach polskiego. Ale chyba mój profesor jakoś nie poświęcił temu należytej uwagi, bo pamiętam tylko informacje z ramki w podręczniku.. Nie wiedziałam jeszcze(chociaż parę lat się zbieram) filmu „Król Artur”, więc do serialu podeszłam na totalnym luzie i bez jakichkolwiek oczekiwań.
I co dostałam zapytacie(albo i nie :P ) Dostałam uroczą, zabawną bajkę. Doskonałą na poprawę humoru, zły dzień czy chorobę. Dla mnie idealny. Kolorowy, zabawny z efektami specjalnymi, bez jakiejś ideologii, skomplikowanej filozofii. Te trzy sezony zleciały błyskawicznie. Były emocje. Nawet Wen gdzieś się domaga, żeby coś dopisać(żeby on się tak pisania magisterki domagał).
Absolutnie jestem na tak. Aczkolwiek jako kompletny zieleniak w temacie nie jestem autorytetem.
No i mam kilku swoich pupilków. Zresztą uważam, że obsada jest świetna a filmik z zabawnymi wpadkami mnie nieodmiennie rozkłada…


Jest to również świetny serial do robótkowania…. Jeśli tylko moje Kocie Dziecko śpi i nie przychodzi mi pomagać robić na drutach wyciągam koszyczek i oglądając macham ile wlezie…

Serial niemalże idealny. I chociaż ostatni odcinek trzeciego sezonu był dopiero wczoraj, już czekam na kolejny odcinek!! Kolejny sezon ja chcę!!