"Jane Austen w domu" - Lucy Worsley [ "każde z nas stworzone jest z garści akcesoriów"]

Doskonale pamiętam jak to się stało, że sięgnęłam po książki Jane Austen. Było w to w wieku nastoletnim, byłam w liceum i najpierw w telewizji oglądnęłam Rozważną i romantyczną z niezapomnianym i nieodżałowanym Alanem. Później dopadłam książkę w szkolnej bibliotece, a później zaczęłam kompletować swoje książki. Po maturze jeździłam regularnie do księgarni i kupowałam kolejne książki. Oglądałam ekranizacje i płakałam w duchu bo w lokalnej bibliotece, ani księgarni nie było żadnych biografii. Teraz jestem już starą babą i jak tylko coś wychodzi to sobie zdobywam i oddaję się lekturze. Tak było z najnowszą publikacją wydaną przez Świat Książki, a poświęconej tej autorce. Z góry uprzedzam to nie jest taka typowa biografia.  

"Mansfield Park" - Jane Austen [ wybitny portret czasów, ludzi i zwyczajów ]

11 lat po pierwszej lekturze Mansfield Park, postanowiłam wrócić do tej bardzo specyficznej książki, która miała takiego pecha do ekranizacji. Nie jest tak, że Mansfield nie ma fanów, ale trzeba przyznać, że książka jest rzadko wymieniana, jako ukochana powieść, która wyszła spod pióra Austen. Ponieważ w tym tygodniu obchodzimy dwustulecie śmierci tej kultowej autorki i to był dla mnie wyborny pretekst do powtórki. Akurat na kolejne rocznice będę miała inne książki do powtórki, bo widzę, że z każdym czytaniem dostrzegam coś nowego. Dojrzewam, zmienia mi się perspektywa. To dojrzewanie jest zwłaszcza potrzebne w tych późniejszych powieściach Austen, które nie ogniskują swej uwagi, jedynie na wątku romansowym, ale można w nich dostrzec poważniejszą problematykę.

"Jane Austen i jej racjonalne romanse" - Anna Przedpełska-Trzeciakowska [ Myśl o przeszłości tylko wtedy, kiedy może ci ona sprawić przyjemność ]

Jeżeli jest coś co dziwi moją Familię, to gdy idę spać dobrze po północy a wstaję przed świtem, w zimie jest to i tak nieco łatwiejsze bo to słońce wstaje trochę później, ale i tak dziś przeżyli szok, bo już o szóstej byłam przytomna. Powód był prosty, wczoraj chwyciłam do torebki drugą książkę, będącą trupem z półki, Jane Austen i jej racjonalne romanse ta biografia z cenionej serii Fortuna i Fatum przeleżała u mnie na półce ponad dwa lata. A w tym roku wypada dwusetna rocznica zgonu pisarki, która od lat uwodzi rzesze czytelników swoim poczuciem humoru, ironią, trafną obserwacją. Dwa lata temu Padma, jak zwykle niezawodna zainspirowała mnie do zakupu, teraz  dowiedziałam się o roku Austen, więc uznałam, że lepiej go nie zacznę. A kto lepiej napisze polskim czytelnikom o Austen niż jej polska tłumaczka, kobieta, która dosłownie dała nam Austen. Miałam szczęście bo siedziałam w komisji egzaminacyjnej a tam ma się kilkadziesiąt minut nieprzerywanego czytania. Uczta dla umysłu.

"Emma" - Jane Austen [ jak się ma pieniądze, to można być starą panną]

Gdy przeczytałam pierwszy punkt Bookathonowego wyzwania od razu wiedziałam, że któraś książka z serii Angielski Ogród będzie jak znalazł, a padło na Emmę, chociaż robiłam powtórkę tej powieści, raptem rok temu. A jednak ja wciąż i wciąż powtarzam, że lubię książkowe repety, bo za każdym razem coś innego rzuci mi się w oczy, inny szczegół mnie zaczaruje, wiec chociaż nie robię powtórek Austen co miesiąc, to jednak, co roku… może to stać się nową tradycją. A Emmę czytam raptem trzeci raz, chociaż wydaje mi się, że znam ją tak doskonale, bo już tyle razy oglądałam różne jej ekranizacje. Chyba najbardziej polecam mini-serial, jest najwierniejszy, chociaż gdy pierwszy raz go oglądnęłam… mało nie dostałam zawału.

"Rozważna i romantyczna" - Jane Austen

Po śmierci męża pani Dashwood wraz z dziećmi opuściła ukochany dom i zamieszkała w posiadłości Barton. Dwie z jej córek - panny na wydaniu - choć różne pod względem charakterów, tak samo szukają szczęścia i miłości. Uczuciowa, impulsywna Marianna marzy o mężczyźnie szarmanckim, wrażliwym, lubiącym te same lektury co ona. Łagodna i rozważna Eleonora odda serce jedynie człowiekowi spokojnemu i odpowiedzialnemu. Niestety świat, którym - zamiast prawdziwych uczuć - rządzi pozycja społeczna i pieniądz, może boleśnie rozczarować te pełne uroku, ufne kobiety…

W ubiegłym tygodniu facebookową przestrzeń moli książkowych, instagram i blogi zalały posty, jakby sponsorowane prze sieć sklepów biedronka. Cała czytająca Polska ruszyła do tego dyskontu, uzbrojona w dziesięciozłotówki, aby w cenie niecałej paczki papierosów z akcyzą, jakiejś połowy flaszki wódki z nie najwyższej półki, nabyć książki. Nie byle jak wydane kieszonkowe wydania, z badziewnym papierem itp. Ale ślicznie wydane, przez Świat Książki, w serii Angielski ogród, dzieła z angielskiej klasyki. Napatrzyłam się na te zdjęcia i korzystając z leniwego, długiego weekendu postanowiłam zdjąć z półki książkę, która leży tam prawie pół roku. Rozważna i romantyczna,  jedna z moich ulubionych książek, od której zaczęła się moja przygoda z Austen. Książka, trochę zapomniana, chociaż biorąc pod uwagę styl Austen, w tej powieści prezentowany, nie jest to aż takie dziwne.

"Emma" - Jane Austen

Małżeństwo dla pieniędzy to nikczemność, a małżeństwo bez nich to głupota - tak zwięźle podsumował lord David Cecil poglądy autorki na tę instytucję. Ale Emma to nie tylko kolejna książka o perypetiach matrymonialnych w XIX-wiecznej Anglii. To przede wszystkim błyskotliwa komedia omyłek, której przedmiotem jest gra pozorów, samooszustwa i iluzje, jakich dostarcza nam w nadmiarze nasz egoizm i zadufanie. W samym zaś środku intrygi stoi niezwykła bohaterka, pełna życia i wigoru, urocza, nieznośna i apodyktyczna Emma...

 Padma z Miasta książek zainspirowała mnie do powtórki książek Austen. Przypomniała, że we wtorek wypadała rocznica urodzin autorki kultowych powieści. Czekając aż poczta dostarczy mi biografię Jane, przypomniałam sobie, że gdzieś po domu pląta się powieść, której powtórkę zaczęłam dawno temu. Książka która ma irytującą główną bohaterkę, a pomimo to jest naprawdę fantastyczną lekturą. Doskonałe ekranizacje, świetni bohaterowie. Powieść idealna, nie tak słynna jak „Duma i uprzedzenie”, ale przecież warta uwagi.

"Duma i uprzedzenie" - Jane Austen

Najgłośniejsza powieść Jane Austen, na podstawie której zrealizowano równie głośny film. Nawiązuje do niej Helen Fielding w bestsellerowym Dzienniku Bridget Jones. Niepozbawiona ironii i humoru kostiumowa opowieść o zamążpójściu.

Rzecz dzieje się na angielskiej prowincji na przełomie XVIII i XIX wieku. Niezbyt zamożni państwo Bennetowie mają nie lada kłopot – nadeszła pora, by wydać za mąż ich pięć dorosłych córek. Sęk w tym, że niełatwo jest znaleźć odpowiedniego męża na prowincji. Pojawia się jednak iskierka nadziei, bo oto posiadłość po sąsiedzku postanawia dzierżawić pewien młody człowiek, przystojny i bogaty...

Z klasyką jest tak, wstyd nie znać. Są dzieła literackie, które nawet paręset lat po premierze, są obecne w przestrzeni publicznej. „Duma i uprzedzenie”, jest taką powieścią, nawiązuje do tej książki niezliczona ilość filmów, seriali, powieści. To jest charakterystyczne dla kanonów, dopiero ich znajomość pozwala nam w pełni wyłapywać aluzyjki. A nawiązania do Austen czają się wszędzie.

Na szczęście powieść ta nie jest białym krukiem, można ją dostać w każdej chyba bibliotece, a dodatkowo często jest wznawiana. Właśnie wyjątkowo urokliwe wznowienie, stało mi się pretekstem do powtórki tej powieści, którą znam, kocham, ekranizacje oglądam często(w różnych wersjach). Ta książka jest jak dobry sprawdzony przyjaciel , koi nerwy, poprawia humor, a z odrobiną pysznej herbaty, staje się sposobem na przemiłe spędzenie czasu.

Już gdy czytam to zdanie(pierwsze!!), otula mnie znajoma błogość.

„Jest prawdą powszechnie znaną, że samotnemu a bogatemu mężczyźnie brak do szczęścia tylko żony.”

Fabuła powieści jest znana chyba wszystkim, przynajmniej ze słyszenia. W Anglii żyje sobie rodzina z piątką córek. Zwą się Bennetowie. W okolicę sprowadza się zamożny, młody i co najważniejsze samotny młody dżentelmen. Pani Bennet uznaje to za znak z nieba, iż ten człowiek został przeznaczony na męża jednego z jej córek.  Wraz z panem Bingleyem, on to bowiem jest sprawcą zamieszania, zjawiają się – jego córki, mąż jednej z nich i kawaler jeszcze od Bingleya zamożniejszy, ale również o wiele mniej sympatyczny. Dosyć prędko przyjaciel pana Bingleya – pan Darcy, łączy okolicę w antypatii do jego osoby, a na czele tej grupy stoi druga z córek Bennetów – Elżbieta, której próżność ów dżentelmen uraził.

„Duma związana jest z tym, co co sami o sobie myślimy, próżność zaś z tym, co chcielibyśmy, żeby inni o nas myśleli.”

Jane Austen pokazuje nam Anglię przełomu XVIII i XIX wieku. Świat w którym o wartości człowieka świadczył dochód. Świat w którym honor, maniery, konwenanse miały o wiele większe znaczenie niż dziś. Jako, że jest to czas w którym autorka żyła, wie o czym pisze, robi to z wyczuciem, klasą, powieść po tylu latach czyta się wciąż doskonale i wywołuje wciąż żywe emocje, a także wciąż się o niej dyskutuje, o motywach zachowań bohaterów, alternatywnych wersjach. Dzieje się tak w przypadku książek najwyższej próby.

"Daremnie walczyłem ze sobą. Nie poradzę, nie zdławię mego uczucia. Pozwól mi, wyznać, jak gorąco cię wielbię i kocham."*

Wybaczcie, że tak po macoszemu potraktowałam treść, nie chciałam się rozpisywać, ponieważ uważam, że chyba każdy, mniej więcej wie o czym jest ta powieść. A jak nie wiem – koniec i bomba i trzeba nadrobić ;-)

Mam do tej książki ogromny sentyment, niewątpliwie jej zaletą jest to, że można do  niej wracać i wracać i odkrywać coś nowego, dostrzegać jakiś detal, zachwycić się smaczkiem, który wcześniej się przegapiło.

Jane Austen tworzy cudowną procesję barwnych bohaterów. Nie ma tutaj postaci, które są nijakie. Zobaczcie cudownego Pana Collinsa, który jest uniżony, świętoszkowaty i zadufany w sobie do granic możliwości, Pani Bennet z jej nerwami, zmianami nastrojów, ekstrawertycznym charakterem i drobnomieszczaństwem. Karolina i Luiza Bingley, dwulicowe, wredne i wywyższające się w cudownej hipokryzji. A przecież bohaterów jest dużo więcej.

Jane Austen pisze z humorem, ironią, celne puenty, trafne wnioski.  Powieść jest prawdziwa i czyta się ją z ogromną przyjemnością. Zresztą, miliony fanek nie mogą się mylić!

Dziś chciałabym zwrócić Waszą uwagę na nowe wydanie.  Mam kilka egzemplarzy „Dumy” w domu, ale to jest najpiękniejsze,  twarda oprawa z obwolutą, przydatna satynowa zakładka, dobry papier, świetna czcionka. I urokliwa okładka w różyczki, pasująca do charakteru książki. No i doskonałe tłumaczenie Anny Przedpełskiej-Trzeciakowskiej, znawczyni epoki, która nie tłumaczy tylko słowo w słowo, ale dba o to by treść, korespondowała z klimatem.

Zobaczcie sami :- ) 

Klasyka rządzi!

* Wszystkie cytaty pochodzą z książki "Duma i uprzedzenie", autorstwa Jane Austen, wydanej przez Świat Książki w 2014 roku.

"Perswazje" - Jane Austen

Anna Elliot, skromna i delikatna, przed ośmiu laty za namową rodziny zerwała zaręczyny z przystojnym, lecz niezamożnym kapitanem Wentworthem. Teraz ma lat dwadzieścia siedem i ponieważ odrzucała względy innych mężczyzn, wydaje się skazana na staropanieństwo. Gdy rodzina z powodu kłopotów finansowych przeprowadza się do Bath, los znów stawia na jej drodze ukochanego. Czy kapitan Wentworth odkryje na nowo wdzięk i szlachetność Anny? I czy ona rzeczywiście pragnie odzyskać jego miłość, tym bardziej, że o jej względy zabiega bogaty i utytułowany kuzyn?

Długo żyłam w świecie bez Jane Austen. Osiemnaście lat… wprawdzie w Liceum podeszłam raz do jej powieści, ale wtedy „Rozważna i romantyczna” mnie pokonały, oddalam książkę do szkolnej biblioteki  i zapomniałam o autorce. Chociaż ekranizacja z Alanem wciąż była w moim sercu. Aż pewnego upalnego letniego dnia, gdy stresy matury były już za mną, buszowałam w mojej ulubionej księgarni Stańczyk w Stalowej Woli, w ręce wpadła mi „Duma i uprzedzenie” z Keirą i Mateuszem na okładce. Kupiłam i od razu zaczęłam czytać.  Połknęłam błyskawicznie, oglądnęłam film i sięgnęłam po kolejne książki Austen. W Stańczyku bywałam regularnie, zamawiałam kolejne powieści. Do dziś mam je na półce i sentymentem darzę. Jak widać lubię do nich wracać, tak bardzo, że 52 książką w tym roku są właśnie „Perswazje”. Jedna z piękniejszych, chociaż z delikatną nostalgią,  historia miłosna.

Anne Elliot jest starą panną, ma prawie trzydzieści lat. Druga z kolei córka baroneta, jej ojciec jest mężczyzną próżnym i płytkim, takoż i jej najstarsza siostra. Dla jej ojca i najstarszej siostry Elizabeth liczy się uroda, pozycja, koneksje i nazwiska. Niewiele lepsza jest najmłodsza siostra Mary, która jest dodatkowo hipochondryczką i jest okrutnie upierdliwa. Matka dziewcząt zmarła gdy były one małe, opiekę w jej zastępstwie sprawuje przyjaciółka pani Elliot – lady Russell. To za sprawą lady Russell Anna odrzuca starającego się o jej rękę początkującego marynarza Fryderyka Wentwortha, który wraca na morze. Później o rękę Anny stara się inny młodzian, ale wtedy Anna nikogo nie pyta o zdanie i daje mężczyźnie arbuza, a ten żeni się z jej siostrą Mery. Chociaż cala jego rodzina i zapewne on również, wolałaby Annę.

Ponownie ścieżki Anny i Fryderyka splatają się za sprawą klopotów finansowych jej ojca. Walter jest zmuszony oddać dom w dzierżawę z powodu problemów finansowych(żyje ponad stan). Rodową siedzibę wynajmuje siostra Fryderyka z mężem - admirałem Croftem. To za sprawą siostry Fryderyk zaczyna bywać w towarzystwie Anny, ale wydaje się, że przed laty jej rekuza głęboko go zraniła. Tak głęboko, że nie ma nadziei na odbudowanie dawnej zażyłości. Dziś zamożny, szanowany kapitan Wnetworth planuje wstąpić w związek małżeński, ale kandydatki upatruje raczej w jednej ze szwagierek Mary Elliot, w jednej z uroczych

panien Musgrove. Wydaje się, że Anna i Fryderyk to zamknięty rozdział. Zwłaszcza, że w pobliżu Anny zaczyna się kręcić dobrze urodzony, daleki krewny – dziedzic tytułu i majątku jej ojca William Elliot.


„Perswazje” to, pomimo upływu lat, jedna z ukochanych książek Austen. Prześciga nawet najsłynniejszą „Dumę i uprzedzenie”. Z wiekiem dostrzegam w tej książce jeszcze więcej zalet. Dostrzegam ironiczne poczucie humoru Austen. Upajam się również nastrojem nostalgii jaki bije z tej książki.






Anna jest niesamowitą postacią, budzi współczucie, ale i podziw. Ma tak niesamowicie irytującą rodzinę, że aż normalnego człowieka telepie, nie można, nie podziwiać jej siły i cierpliwości. Jest mi jej żal nie tylko przez to co przechodzi z krewnymi, jak jest pomiatana i lekceważona, ale również ze względu na jej miłosny dramat. Przez niespełna dekadę Anna żyje samotna z poczuciem utraconej miłości. Tym smutniejsze są jej losy iż, samotność jest jej wyborem. To, ze jej romans nie miał happy endu jest jej winą, tego iż usłuchała namów i poddała się perswazjom. Może mieć pretensje tylko do siebie, może wyrzucać sobie, że była za słaba.


A gdy jej ukochany zjawia się po latach, niemalże w glorii, ona jest już kobietą dobiegającą trzydziestki, według pojęć swojego pokolenia, jest już w wieku średnim, stara panna. Wysuszona, zabiedzona, jej uroda przeminęła. Jakże może konkurować z pięknymi młodymi panienkami? Nic dziwnego, że nowe skłonności Fryderyka jej nie złoszczą, nie czyni mu w myślach wyrzutów. Według niej zasłużyła na to, a postępowanie mężczyzny jest usprawiedliwione. Da temu wyraz w pewnej rozmowie z przyjacielem Fryderyka. Jemu zwierzy się z siły kobiecej miłości, nawet gdy gaśnie wszelka nadzieja, w przeciwieństwie do męskich uczuć, które – bez ujmowania im siły – gasną, gdy braknie obiektu uczuć.






W tej powieści przeczytamy pewien przepiękny list, który chyba poruszy każde niewieście serce.






„Perswazje” to poruszająca opowieść o miłości dojrzałej, o pojawiającej się szansie, gdy brakło już nadziei.


Ta książka to klasyka poruszająca i zabawna. Cudowna!


W pełni zasługuje na swoją etykietkę: klasyka – przeczytać koniecznie!