"Nie zapomnij o mnie" - Mhairi McFarlane

 

Miałam ostatnio ochotę na coś rzewnego. W głowie miałam pragnienie, żeby poczytać książkę któa mnie wzruszy, ale nie tak lekko, że ojej było smutno, ale najlepiej jakbym się popłakała ze spazmami. Wiem, że są takie klasyki do płaczu targającego ciałem. W moim przypadku to Pan Wołodyjowski(Panie pułkowniku Wołodyjowski, larum grają!), czy Trędowata(wieńczcie ją anieli), wiadomo jednak, że powtórna lektura nie masakruje tak jak to pierwsze wzruszenie. Nikt mi nie był w stanie polecić książki, która przyniesie pożądany skutek, zatem zaczęłam czytać to co mam tam w kolejce

 

"Miłość na później" - Mhairi McFarlane [co czytać jesienią?]

 Odebrałam sobie książkę z paczkomatu, wyjęłam powieść w niebieskiej uroczej okładce i poczułam, że od razu chcę ją czytać. Opis mnie zaintrygował. Jest to scenariusz na komedię romantyczną i czytając ją miałam właśnie takie myśli. Oczywiście jest tutaj pewna schematyczność, ale umówmy się przykre niespodzianki czekają nas podczas sprawdzania stanu konta tydzień po wypłacie, od lektury oczekuję ucieczki od rzeczywistości i pozytywnych przeżyć, dodatkowo książka ta skłoniła mnie do kilku ważnych refleksji.

"Uwaga! To może być miłość" - Mhairi McFarlane

Powieść Mhairi McFarlane, autorki bestsellera „Nie mów nic, kocham cię”.
Przygotuj się na dawkę ciętego dowcipu i głębokich wzruszeń, na opowieść równie zabawną, co romantyczną.
Anna Alessi, ekspertka w dziedzinie historii bizantyńskiej, szuka sensownego faceta, by prowadzić z nim inteligentne rozmowy, no i spędzać romantyczne chwile.
Pomijając dziwaków, z którymi wciąż umawia się na randki, u Anny nie mogło układać się lepiej: szczęśliwa trzydziestolatka z pracą, którą kocha. Jednak nie zawsze tak to wyglądało – o niektórych wydarzeniach z przeszłości wolałaby zapomnieć.
Kiedy pojawia się James Fraser – człowiek, przez którego najadła się kiedyś największego wstydu na świecie – jej życie przewraca się do góry nogami. Jednak wygląda na to, że James się zmienił. Uprzejmy. Dojrzały. Zabawny. Ludzie się zmieniają, prawda? Dlaczego więc Anna boi się mu zaufać?
Ta książka sprawi, że w jednej minucie będziesz się śmiać, a zaraz potem utoniesz we łzach!

Na urlopowy wyjazd wzięłam stos książek, których recenzjowanie mnie goniło, wzięłam też jedną z prywatnych zakupów. Książkę, którą polecała Klaudyna przekonując, że skoro tak mi się spodobała „Nie mów nic kocham Cię” to ta też przypadnie mi do gustu. Kupiłam ją dosłownie tuż przed wyjazdem, chociaż nie mogę powiedzieć bym cierpiała na niedobory na półkach – no ale wiecie. Wiecie prawda?

„Uwaga to może być miłość” to powieść autorki, po której kolejną książkę sięgnę w ciemno. Jeśli ktoś nie czytał jeszcze „Nie mów nic kocham Cię”, naprawdę gorąco polecam. Jest bardzo dobra i ciepła. Natomiast „Uwaga to może być miłość”, nie zaczyna się słodko. Anna ma 32 dwa, lata gdy miała szesnaście była szkolnym pośmiewiskiem, gruba i potworowata.  Byłą wniebowzięta, gdy najpopularniejszy chłopak w szkole zaproponował jej wspólny występ na zakończenie szkoły, nie przypuszczała, że to podpucha, że chłopak zrobił to by ją publicznie upokorzyć. No, ale minęło 16 lat Anna schudła i wyładniała, odnosi sukcesy, jest świetna w swojej dziedzinie, ale wciąż tkwią w niej kompleksy sprzed lat. Faceta szuka w internecie i trafia na popaprańców. Wzbrania się przed pójściem na jubileusz szkolny, boi się starych demonów. Za namową przyjaciół idzie, spotyka swoich prześladowców, ale nikt jej nie rozpoznaje, później niestety drogi ich się znowu przetną, tylko Anna postanawia się nie ujawniać… Jak długo jednak można ukrywać oczywistość? Na dodatek problem zamążpójścia siostry Anny, kwestie internetowych randek i wiele innych zabawnych i wzruszających perypetii dopadnie nas na kartach tej powieści.

Kolejna książka i kolejny gotowy scenariusz na komedię romantyczną. Właściwie mogłabym o niej napisać to samo, co pisałam o jej poprzedniczce. Chętnie oglądnęłabym film… Autorka ma bardzo ciepły styl, przykuwa uwagę. Jej książki uspokajają, chociaż tutaj tematyka jest trochę ciężka, tu problemem bohaterki nie jest tylko samotność, ale samotność wyrosła na fundamencie niepewności i szkolnego prześladowania. Chyba każdy z nas z autopsji zna przykłady, gdy życie szkolne zapisało w Nas poczucie beznadziejności w jakiejś kwestii, czy to przekonanie że jesteśmy ofermą sportową, czy to, że bazgrzemy, czy to że nie znajdziemy miejsce w społeczeństwie. Anna przeszła wyższy poziom tragedii i fragment gdy o tym opowiada – uwierzcie chwyta za serce- piękna jest ta scena… .

Być może uznacie, że książka jest banalna, bo oto znowu wyśmiewanie w szkole kaczątko staje się łabędziem… tak jest ten wątek, ale moim zdaniem tutaj jest to lepiej poprowadzone właśnie dlatego, że autorka nie mówi nam „ha! Schudnij, wszystkie Twoje problemy znikną”, nie – pokazuje, że problemem jest psychika, a ją ciężko zmienić, czy jest na to recepta – nie! To zbyt indywidualne. Anna uciekała w naukę, dzięki temu osiągnęła świetną zawodową pozycję, ale ucieczka w pracę nie załatwia problemu, przed którym uciekamy. Prawdziwe co nie?

Wątek miłosny… też jest fajny, dynamiczny, do tró loffa nie pałamy od razu sympatią… tak ma być, jego postać zmienia się, ewoluuje, tak jak nasze uczucie…

Moim zdaniem książka jest – świetna… będzie wysoko w sierpniowym rankingu… oby więcej takich. Czekam na następną. Autorko!! Pisz szybciej ;-)

"Nie mów nic, kocham Cię" - Mhairi McFarlane

Ciepła opowieść o prawdziwej miłości, którą niektórzy mylą z przyjaźnią.

Romantyczna jak Pamiętnik Nicholasa Sparksa

Zabawna jak Dziennik Bridget Jones

Urocza jak Notting Hill

Co byś zrobiła, gdyby nagle w drzwiach pojawiła się twoja niespełniona miłość sprzed lat? Mężczyzna, o którym bardzo chciałaś zapomnieć…

Manchester. Miasto na tyle duże, żeby się w nim nie nudzić, ale i wystarczająco małe, by natknąć się za rogiem na ducha z przeszłości.

Rachel. Trzydziestolatka na rozdrożu. Świeżo upieczona singielka.

Ben. Początkujący prawnik. Właśnie przeprowadził się z żoną do miasta.

Rachel i Ben. Kiedyś najlepsi przyjaciele, nierozłączni na studiach. On był jej rycerzem, ona jego głosem rozsądku. A potem coś poszło nie tak...

Dziesięć lat później wpadają na siebie w bibliotece. Odżywają stare wspomnienia i ciepłe uczucia. Ich znajomość dostaje drugą szansę.

Ale czy można przyjaźnić się z kimś, kto był miłością twojego życia? Oboje zadają sobie to samo pytanie.

Mhairi McFarlane urodziła się w Szkocji w 1976 roku i do tej pory wyjaśnia, jak należy wymawiać jej imię (zaczyna się od „V”, nie od „M”. Tak, to my, walnięci Celtowie…). Pracowała jako dziennikarka. Jest blogerką, co, jak wiadomo, jest kodem oznaczającym, że tak naprawdę obija się na Twitterze. Lubi pić wino, jeść i kupować ubrania; same imponujące hobby… Mieszka w Nottingham z mężczyzną i kotem. Nie mów nic, kocham cię to jej pierwsza książka.

„Bridget Jones, miej się na baczności! Nadchodzi nowa bohaterka, gotowa wziąć życie we własne ręce i... skomplikować je sobie w imię miłości i przyjaźni. Zabawna, lekka lektura na wolne popołudnie!”.

Anna Mucha

Ktoś  może powiedzieć, że blogsfera książkowa to Kółko Wzajemnej Adoracji,  że jeśli  komentujemy wpisy to na zasadzie „super wpis, zapraszam do siebie”. Weszłam sobie do Klaudyny na bloga aby przeczytać o TOP10 książkach które zmieniły Jej blogowe życie i wśród tych książek znalazłam pozycję, która zbierała kurz u mnie na biurku. Kupiłam ją w promocji 3 w cenie 2.  Razem z nią kupiłam „Obietnicę gwiezdnego pyłu” i „Gołębiarki” obie przeczytałam dawno temu. A za ta nawet się brałam i czytałam – pamiętam w poczekalni u lekarza, ale przyszły inne książki i ta wylądowała znowu na stosie na biurku. Gdyby nie Klaudyna, czekałaby na Godota.

Klaudyś dziękuję!! Uratowałaś mi dzień!!

Rachel jest na rozdrożu, po trzynastu latach, tuż przed ślubem rozstaje się z narzeczonym. Poszło o drobiazg, kłótnia – w sumie o nic. Wiele wskazuje, że ta awantura o nic, była odruchem obronnym organizmu. Problemy się nawarstwiały i to w końcu wybuchło.  Z tym rozstaniem zbiegło się w czasie jeszcze jedno wydarzenie. Po latach w pobliżu Rachel pojawia się jej przyjaciel z czasów studiów – Ben. Dziś doskonale zapowiadający się prawnik, niestety żonaty. Przez lata studiów jego i Rachel połączyła głęboka przyjaźń, czy naprawdę tych dwojga nie łączyło nic więcej? Chemia po między nimi, aż bulgocze, jak w burzliwej chemicznej reakcji. Oboje przechodzą ważne chwile w swoim życiu, a my będziemy mogli obserwować teraźniejszość i dzięki Rachel również będziemy mieli retrospekcje z ich wspólnej przeszłości…

Rzadko trafiam na tak idealne komedie romantyczne w wersji książkowej, po przeczytaniu tej książki mam ochotę natychmiast oglądnąć film, chociaż z tego co wiem, niestety nie została ta powieść zekranizowana. A szkoda. Klaudyna porównała książkę do „Jednego dnia” i faktycznie coś w tym jest, podobny wątek, czyli odwieczny dylemat czy może istnieć damsko-męska przyjaźń bez wątku łóżkowego, prawdziwego, lub urojonego. Odpowiedź zostawiam Wam, a swoje zdanie(jak zwykle) mam.

Książka jest pełna ciepła, urocza z masą dobrych emocji.  Jest bardzo motylkowa, rozczulająca. Napełnia czytelnika ciepłem, jak łyk gorącej herbaty w słotny dzień. Moim zdaniem to jedna z lepszych książek jakie przeczytałam w maju i w całym tym roku. Fajna opowieść o miłości, która nie jest  przewidywalna od samego początku. Właściwie do samego końca nie wiedziałam jakie będzie zakończenie, chociaż pewne elementy rozszyfrowałam.

Bohaterka jest porównywana do Bridget Jones… nie wiem czy każda książka o samotnej kobiecie w pewnym wieku mająca przyjaciółki, niewyparzony język jest już z góry skazana na bycie kolejną Bridget? Rachel polubiłam bardziej… jej riposty są cięte, na dodatek tłumaczka się przyłożyła i zadała sobie trud, aby gry słów były dla polskiego czytelnika zrozumiałe. Dobra robota.

Reasumując… książka jest zabawna i wzruszająca, ciepła… i naprawdę bardzo, bardzo dobra. Polecam Wam bardzo! Sięgnijcie po tę książkę. Naprawdę warto.