"Północ południe" - Elizabeth Gaskell [ lata mijają; uwielbienie pozostaje]

Życie jest pełne tragicznych wyborów, bo jak określić inaczej ten dylemat, gdy mamy ograniczony czas(wszak nikt nie jest wieczny), a tu tyle wspaniałych, nowych książek czeka na czytanie, ale jest jeszcze mnstwo książek, które już przynajmniej raz(czasami, dwa, trzy bądź więcej razy) czytałam, ale kocham je miłością wielką i ciągle mi mało. W okolicy świąt miałam ogromny kryzys.. Co zaczynałam książkę to odkładałam, mordowała się strasznie, aż tu Agnieszka, podrzuciła mi pomysł na powrót do powieści Północ południe, cudowna powieść z czasów wiktoriańskich jest jak powrót do domu. Już kiedyś o niej pisałam, ale dla mnie jest tak wyjątkowa, że wykorzystam każdą okazję by do niej zachęcać. A ostatnia powtórka była chyba trzy lata temu.  

"Żony i córki" - Elizabeth Gaskell [ cudowna opowieść o sielskiej, angielskiej prowincji]

Od pewnego czasu jestem rozdarta, praca, siłownia, życie towarzyskie, naukowe no i czytanie. Nie da się jednocześnie czytać dwóch książek jednocześnie co sprawia, że prędzej czy później dopadnie nas zjawisko ciągu geometrycznego. Bo jak czytać nowości, gdy przybywa ciągle książek do których chcecie wrócić. No i wzięłam się na sposób, ja do posiłku muszę czytać i muszę czytać książki w których wiem, że np. następny akapit nie zacznie się od sceny larwy wychodzącej z brzucha, żebym ja nie dostała torsji. Dlatego do posiłków czytam stare książki, do których chcę wrócić, a nie mam kiedy, zwykle taka powtórka trwa tygodniami, bo niestety nie urządzam wielogodzinnych biesiad, ale dzięki temu mogę delektować się detalami. Tym razem postanowiłam wrócić do Gaskell i do książki na której nowe wydanie polowałam, a dopiero teraz udało mi się przeczytać. Cudowne Żony i córki serial polecam a książka… powtórka była przyjemnością.

"Północ południe" - Elizabeth Gaskell [polska Ziemia obiecana - nie wiem, ale na pewno, jedna z mych ukochanych, motylkowych powieści]

Te moje powtórki. Bywa tak, coraz częściej, czy to z powodu starzenia, że nagle nachodzi mnie ochota na konkretną, już czytaną książkę. I chociaż dookoła piętrzą się stosy, apetycznych nowości, a Irenka ukręci mi głowę, jak ongi moja Babcia kurom w sobotę, to po prostu MUSZĘ. Tak było ostatnio. Zaraziłam kilka osób serialem Północ południe w którym to cudowny Richard Armitage, zanim zaczął zachwycać jako Thorin Dębowa Tarcza, to czarował niewieście serca. Tak sobie wymieniałyśmy uwagi, w związku z filmem, a ja poczułam, że kurczę od dawna nie czytałam książki. Mam to piękne wydanie z serii Angielski ogród, piękne, dziewicze i nieczytane. Zdjęłam z półki, zaczęłam czytać. Delektowałam się każdym słowem. Wydaję mi się, że w czasach gonienia za nowością, ginie ta radość czytania, delektowanie się literaturą. A może to kwestia tego, że jednak to co dziś wychodzi najczęściej jest mierne? Czy można delektować się zupką chińską? Szybką, uniwersalną i taką właściwie nijaką? Ta książka na pewno nie jest taka, klasyczna, doprawiona idealnie, różne wątki, które harmonizują ze sobą. Posłuchajcie.

"Północ południe" - Elizabeth Gaskell

Wreszcie wydanie polskie słynnej klasycznej powieści Elizabeth Gaskell!
Akcja powieści obejmuje czasy rewolucji przemysłowej w Anglii. Główna bohaterka, Margaret Hale z sielskiego Południa przeprowadza się na przemysłową Północ, do miasta Milton (wzorowanego na Manchesterze). Tak poznaje od podszewki życie robotników przędzalni bawełny oraz jej właściciela, pana Thorntona.

Długo nosiłam się z powtórką tej książki. Aż tu w sobotę weszłam na jeden z blogów i natrafiłam na okładkę tej powieści. PYK i już zdejmowałam ją z półki, już siedziałam na polu, w promieniach chylącego się ku zachodowi, słońca i płynęłam do innego świata. Gaskell jest u nas w Polsce, stosunkowo niszowa. Szkoda, bo i jej powieści i ekranizacje tych powieści są perełkami. Warto po nie sięgnąć i uciec do lepszego świata. Z całego serca polecam, rzadko trafiają się tak motylkowe dzieła, pełne ciepła i jakiejś pozytywnej energii.

Margaret Hale jest córką pastora, przez ostatnie lata bawiła w Londynie u ciotki, jednak teraz po ślubie córki tejże ciotki wraca do rodziców na wieś. Do rajskiego Helstone, małej wioski na południu Anglii, gdzie wszyscy się znają a w pamięci Margaret jawi się ona niczym Arkadia. Niestety niedługo będzie mogła cieszyć się sielanką, jej ojciec z powodu kryzysu wiary występuje z Kościoła i zmuszony jest szukać nowego domu i zajęcia. Za radą swojego przyjaciela, wybór eks-pastora pada na Milton, przemysłowe miasto na północy. W porównaniu z Helstone Milton to inny świat, brutalny, brudny, zadymiony, obcy i ogromny. Ludzie tam kierują się zupełnie innymi standardami moralnymi. Więcej tam biedy, wyzysku, a wszystkim rządzi zysk i pieniądz. Personifikacją tych cech, które Margaret uważa za najgorsze, wydaje się być John Thornton, właściciel dużej fabryki. Pech chce, że zostaje on uczniem jej ojca, drogi Hale`ów i Thorntonów przecinają się raz po raz. A młody fabrykant zaczyna darzyć dumną pannice z południa czymś więcej niż tylko sympatią.

Mogłabym nazwać tę książkę „Dumą i uprzedzeniem” w mieście  fabryk, bo konstrukcja jest podobna. Tylko, że „Północ południe” to nie tylko romans. Autorka korzystając z własnych obserwacji, jednym z głównych problemów uczyniła narodziny przemysłu w Anglii, problemy panów i siły roboczej. Strajki, kwestie finansowe, bankructwa wszystko to znajdziemy w książce, dlatego „Północ południe” to książka o społeczeństwie, nie tylko płytki romanc. Zresztą romans też płytki nie jest. Gaskell pisze cudownie, tak wyraziście, że czytelnika targają te same emocje, co bohaterów w powieści.  John Thornton jest jednym z moich ukochanych bohaterów literackich, po genialnej ekranizacji BBC, będzie zawsze miał twarz Richarda Armitage`a, jego mimika, głos, gesty doskonale oddają jego rozterki, rozdźwięk pomiędzy zewnętrznym opanowaniem a katuszami wewnętrznymi.

Nie wiem jak Wy, ale ja od czasu do czasu muszę sięgnąć po książkę taką jak ta, osadzoną w innym świecie, z szeleszczącymi sukniami, szarmanckimi mężczyznami. Książkę o świecie pełnym klasy, chociaż nie idealnym. Gaskell napisała wspaniałą książkę, którą śmiało można postawić w jednym rzędzie z „Dumą i uprzedzeniem”.

Z całego serca Was zachęcam do zapoznania się z tą historią, a później oczywiście sięgnijcie po ekranizację. 

"Ruth" - Elizabeth Gaskell

Tytułowa bohaterka, Ruth Hilton, to młoda dziewczyna, sierota, która zarabia na swe utrzymanie jako szwaczka. Kiedy traci posadę i dach nad głową, oczarowany jej urodą i skromnością dżentelmen, proponuje dziewczynie schronienie i pociechę. Szczęście nie trwa długo, zdruzgotana i zhańbiona Ruth otrzymuje jednak szansę na nowe życie pośród ludzi, którzy ofiarują jej miłość i szacunek. Kiedy Bellingham ponownie wkroczy w życie Ruth, dziewczyna zmuszona będzie dokonać niemożliwego wyboru pomiędzy akceptacją ze strony ogółu a osobistą dumą. Elizabeth Gaskell (autorka tak znanych powieści jak Północ i południe czy Żony i córki) kreśli pełen współczucia portret "kobiety upadłej", śmiało przeciwstawiając go ówczesnym poglądom na temat tego, co grzeszne i nieprawe. Pierwsze polskie wydanie!

Właśnie skończyłam czytać Ruth, jestem upłakana, wzruszona i pod ogromnym wrażeniem. Nie mówcie, że w obecnych czasach klasyka przebrzmiała, że nowości, nowości to, to czego molowi trzeba. Mało jest współczesnych książek takich jak ta.

Wyczekiwałam premiery Ruth, bowiem bardzo podobały mi się dotychczasowe powieści Gaskell „Północ południe” oraz „Żony i córki”. Ciekawa byłam kolejnej powieści, zastanawiałam się czego mogę spodziewać się po takim opisie. Ciężko było mi uwierzyć w odważną powieść na miarę Thomasa Hardy`ego, przecież „Ruth” ukazała się cztery dekady przed słynną powieścią „Tessa d`Urberville”, a Tess była powieścią skandalizującą, niemoralną, złą. Czy coś w takim stylu, tyle wcześniej mogło wyjść spod pióra żony pastora?

Początek powieści zaiste przypomina „Tess” oto poznajemy Ruth, niewinne i osierocone dziewczątko, które opiekun oddaje do terminu u krawcowej. Ruth powala na kolana urodą, jest śliczna jak aniołek i naiwna, ta uroda ją zgubi. Zwraca na siebie uwagę, rozpieszczonego, zamożnego młodzieńca.  Może moralność Ruth powstrzymałaby ją przed upadkiem, ale niestety zostaje przyłapana na spotkaniu z owym młodzieńcem, przez szefową, która w związku ze złym dniem wydala ją z zakładu. Gdzie może się podziać sierota? Ulega namowom mężczyzny i wyjeżdża z nim do Walii, gdy żyją w grzechu, ku zgorszeniu gości gospody, do czasu aż jej kochanek nie zapada poważnie na zdrowiu. Wtedy przyjazd jego matki kładzie kres idylli zakochanej dziewczynie. Matka, rozsierdzona wieściami o nagannym prowadzeniu się syna, za które jest odpowiedzialna, wyzuta ze wszelkich zasad pannica, wywozi nieprzytomnego syna, zostawiając we łzach szalejące z niepokoju i miłości stworzenie. W przypływie łaskawości Mamusia zostawia pięćdziesiąt funtów. Ale Ruth nie dba o pieniądze, oszalała z powodu rozstania z miłością swego życia chce zakończyć swe cierpienia. I pewnie tak by się owa historia zakończyła, gdyby nie przebywający w okolicy pastor, który wyciąga do dziewczyny pomocną dłoń i poruszony jej cierpieniem postanawia otoczyć ją opieką. Wezwawszy swą siostrę Faith postanawiają przygarnąć Ruth. Ruth która pogrążona jest w katatonii, z której wyrywa ją wieść iż będzie miała dziecko.   Zapada więc decyzja, że dla znajomych pana i panny Benson, Ruth będzie młodą wdową, daleką krewną i nikt nie dowie się prawdy.

Ciężko mi opowiedzieć, jak bardzo ta książka mnie poruszyła, wciąż mam słone ślady na policzku. „Ruth” to nie tylko historia młodej kobiety, która miała pecha, że dała się zwieść na manowce, to piękny portret prowincji w czasach Gaskell. Takich obrazów na żywo już nie znajdziemy, zostało nam świadectwo zawarte w książkach. Jako, że Gaskell była wierzącą osobą, jej książka jest głęboko przesiąknięta wiarą, znajdziemy w niej liczne odniesienia do Pisma Świętego, zarówno Starego jak i Nowego Testamentu. Dzięki temu cała powieść , jest opowieścią o ogromnej wierze, nadziei i pokorze bohaterki. Ruth dźwiga brzemię świadomości swoich grzechów, tego jak nisko kiedyś upadła. Nie oczekuje już niczego od życia, ma nadzieję tylko żyć próbując zadośćuczynić Bogu za swoje grzechy i dobrze wychować swojego jedynego syna.  Dlatego nie skarży się, nie utyskuje, nie złorzeczy, nawet mężczyźnie, który kiedyś ją tak podle potraktował. Gdy wydaje się, że wszystko zaczyna się układać okazuje się, ze koszmar może powrócić, co uświadamia nam, że coś takiego jak pogrzebanie przeszłości nie istnieje, bez względu gdzie uciekniemy, jak się zmienimy historia nas dopadnie, ale to od nas zależy jakie wnioski wyciągniemy z własnych błędów.

Tak jak wspomniałam jest to książka zupełnie inna od poprzednich, od pięknych miłosnych historii, czy nawet obrazków z życia wsi. „Ruth” to powieść moralizatorska, która stoi na bardzo wysokim poziomie, dziwię się że „Tess” jest taką sławną książką, gdy podobna tematycznie „Ruth” do tej pory kryła się w cieniu. Ale „Ruth” to nie tylko morały przeplatane cytatami z Biblii, to, jak wspomniałam, pyszny portret epoki z całą gamą ciekawych postaci i problemów, które z wielkim wyczuciem i świetnym stylem porusza Elizabeth Gaskell.

Chciałabym polecić „Ruth” nie tylko wielbicielką angielskiej pisarki, ale wielbicielom literatury klasycznej i wielbicielom dobrej książki, którą bez wątpienia jest „Ruth” którą umieszczam na półce z moimi  ulubionymi, wyjątkowymi powieściami.

Gorąco polecam.

"Cranford" - Elizabeth Gaskell

Cranford to nie tyle powieść, co zbiór szkiców, swego rodzaju album nostalgicznych obrazków z życia niemłodych kobiet – panien i wdów – z prowincjonalnego miasteczka w XIX-wiecznej Anglii. Ich życie zorganizowane jest według kodeksu wykwintnej oszczędności, całą zaś wolną od zasad przestrzeń wypełniają czarujące dziwactwa bohaterek, ich snobizm i niedorzeczne obyczaje.

Błyskotliwie uchwycone ograniczenia społeczne są zarazem źródłem wielu trosk. Zajmowana przez damy pozycja jest na tyle wysoka, by uniemożliwić im pracę zarobkową, nie zapewnia im jednak wystarczającego dochodu, by mogły żyć niezależnie.

Na kartach tego utworu Gaskell w pełni zademonstrowała swój niesamowity talent budowania opowieści wokół wydarzeń dnia codziennego oraz umiejętnego operowania suchym humorem równoważonym idealnie wymierzoną szczyptą tragedii. Udało jej się ponadto stworzyć galerię niezapomnianych postaci, z których każda „ma własną indywidualność – żeby nie powiedzieć ekscentryczność – całkiem nieźle rozwiniętą”. Jest to bowiem przede wszystkim opowieść o kobietach: o ich zainteresowaniu pozycją społeczną, konwenansami i modą, lecz także o ich zainteresowaniu sobą nawzajem.

Cranford to powieść niezmiernie zabawna, miejscami nieopisanie smutna, to książka o dobroci i o tym, że „uczciwe życie przysparza przyjaciół”. Przez niektórych uważana jest za kobiecą odpowiedź na Klub Pickwicka.

Wydanie zawiera także dwa niepublikowane dotąd w Polsce szkice: Poprzednia generacja i Klatka w Cranford.

 Cieszy mnie to, że w Polsce widać powrót do klasyki. Coraz więcej wydawnictw dochodzi do wniosku, że warto wydawać dzieła sprawdzonych autorów sprzed stuleci. Cieszy  mnie zwłaszcza powrót do Gaskell, która dawno, dawno temu była w Polsce wydana, ale jej jedyna książka(wydana w Polsce), właśnie Panie z Cranford chodziła po allegro w astronomicznych cenach. Nie dla przeciętnego czytelnika. Dlatego podskoczyłam z radości, gdy tłumaczka Pani Katarzyna Kwiatkowska napisała do mnie pewnego pięknego dnia. Właśnie w sprawie Cranford. Gdy książkę powitałam  domu, natychmiast wylądowała przy łóżku, do jak najszybszego przeczytania. A ja raczyłam się przemiłą dedykacją. Za którą, i za książkę ślicznie dziękuje.

Niestety jestem tak chamska i bezczelna, że gdy książka mi się nie podoba nie mam, a raczej nie miałabym skrupułów aby to bezwstydnie wysmarować.

Na szczęście jednak, wiedziałam, że to mi nie grozi, zdążyłam już na tyle poznać autorkę, ze wiedziałam iż Jej styl mi całkowicie odpowiada. Zresztą jestem również pod  wpływem doskonałego serialu produkcji BBC, który luźno opiera się  na  motywach opowiadań Gaskell o paniach z Cranford. Można spokojnie przeczytać najpierw książkę, serial jest zrobiony w taki sposób, że i tak będziemy miały niespodzianki.

Cranford to babiniec, mieszkają tu głównie stare panny, lub bezdzietne wdowy, które żyją w swoim świecie, nie zważając na zmieniające się mody, obyczaje.  Ich światem jest Cranford. Dobrze się czuja w swoim gronie, chociaż nie obce są im drobne niesnaski, ich losy wbrew pozorom pełne są małych, lub większych dramatów, tragedii, jednak nic nie jest w stanie ich złamać. Żyją skromnie, oszczędzają na świecach, dbają o przyzwoitość do tego stopnia, że pomarańcze spożywają w swoim pokoju.

Pani Gaskell stworzyła szereg przeciekawych postaci, które dodatkowo nabierają barw gdy dołoży się im twarz aktorki odtwarzającej ich rolę w filmie.

Mamy więc pannę Jenkyns, noszącej dumne imię Deborah, która jest strażniczką przyzwoitości Cranford, dba bardzo o to co wypada. Jej siostra – panna Matty jest nieco bardziej „swobodna” w swoim życiu przeżyła swoją nieszczęśliwą historię miłosną, jest niesamowicie prostoduszna i do szpiku kości prawa. Do tych dwóch pan w odwiedziny przyjeżdża panna Smith, która jest narratorką, wprowadza nas do Cranford i przedstawia resztę towarzystwa. Poznamy więc damę, nieco wyżej urodzoną od swych przyjaciółek, która ma bzika na punkcie swego pieska, inna Pani ma hopla na punkcie swojej krowy, której sprawiła nawet flanelową piżamę.

Każda z bohaterek powieści ma swój niezapomniany charakter, charakterystyczny styl wypowiedzi, system wartości.

Mimo, że książka ma niewiele ponad dwieście stron, zapada się w nią niczym w puchowe, cieplutkie piernaty, jest niczym filiżanka gorącego kakao, rozgrzewa, ociepla, niesie ze sobą wiarę, że wszystko się ułoży. Książka także wzrusza, ale także w chwilach wzruszeń grzeje serce. Już teraz wiem, że książki na półkę nie odłożę, ma leżeć przy łóżku, abym mogła do poszczególnych opowiadań wracać gdy będzie mi źle. Ciężko o książkę która z takim wdziękiem łączy humor, sarkazm, ironię z odpowiednią dawką wzruszeń.

Naprawdę gorąco polecam

"Żony i córki" - Elizabeth Gaskell

Saga rodzinna autorki powieści Północ i Południe. Skomplikowane losy dwóch rodzin o odmiennym statusie społecznym oraz barwny obraz angielskiej prowincji w epoce wiktoriańskiej. Molly jest dorastającą córką lekarza w miasteczku Hollingford. Mimo że we wczesnym dzieciństwie została osierocona przez matkę, żyje beztrosko i szczęśliwie. Pewnego dnia dowiaduje się jednak, że jej ukochany ojciec postanawia ożenić się po raz drugi. Molly pogrąża się w rozpaczy. W tym dramatycznym momencie pomocną dłoń wyciąga do niej syn bogatych sąsiadów, Roger… Barwne i wyraziste w swojej różnorodności postacie bohaterów. Ich skomplikowane relacje ukazują stosunki społeczne w XIX-wiecznej Anglii w przededniu nadchodzących zmian obyczajowych i politycznych.

Zarywając noc, bo wstać będę musiała po szóstej, uparcie dokańczałam książkę…

Elizabeth Gaskell to autorka dwóch świetnych powieści, które zajmują w moim sercu ważne miejsce, nie ukrywam, że pierwsza miłość narodziła się po obejrzeniu świetnych ekranizacji, dziś chciałabym Wam opowiedzieć o moich wrażeniach, pierwszych wrażeniach z lektury „Żon i córek”, książki mającej ponad 800 stron a jednocześnie tak wciągającej, że mijają one niepostrzeżenie, jak krajobraz widziany z pędzącego pociągu. W mgnieniu oka. To jedna z tych książek, która powoduje rozdwojenie uczuć, z jednej strony chce się ja skończyć a drugiej strony każda strona przybliżająca do końca napawa smutkiem, że niedługo trzeba będzie opuścić ten świat wytwornych pań, honorowych dżentelmenów, pachnący białymi goździkami i smakujący jeżynami.

„Żony i córki” to coś więcej niż płomienny romans kostiumowy, to przede wszystkim spokojna, nieśpieszna historia sennego miasteczka, gdzie plotkowanie jest głównym zajęciem. W takim miasteczku żyje doktor Gibson ze swoją córką Molly, doktor jest wdowcem ale nie narzeka na swój stan ze swoją dorastającą córką rozumie się tak świetnie, że wiele współczesnych rodzin mogłoby mu tego zazdrościć, jednak młode kobiety to potencjalne zgryzot źródła dla swych ojców i takiego frasunku doświadcza szacowny doktor, uznaje więc(cóż za typowo męska błyskotliwość i logika), postanawia więc powtórnie się ożenić z niezwykle elegancką wdową Panią Krikpatrik de domo Cler o kwietnym imieniu Hiacynta, która również ma córkę. I tak zaczyna się wszystko. Będzie wielka miłość, skandal, szalone zauroczenia, tajemnice, wyższe sfery, ach! Będzie wszystko.

Dziś książki takiej objętości i o takiej tematyce nie cieszą się takim powodzeniem jak niegdyś. Śmiem twierdzić, że absolutnie niesłusznie, ta książka jest bowiem jedną z najlepszych jakie ostatnimi czasy czytałam. Niesamowita mnogość uczuć towarzyszy czytelnikowi w trakcie lektury, zainteresowanie, bezbrzeżna irytacja, smutek i wzruszenie, to tylko niektóre z barwnej palety. Pani Gaskell z realizmem i dokładnością maluje nam obraz życia małego miasteczka, trosk i radości jego mieszkańców.

Autorka zmarła niestety przed jej ukończeniem, wprawdzie znamy kierunek w jakim miała zamiar poprowadzić losy bohaterów, jednak nikt nie porwał się( z tego co wiem, jeśli jest inaczej proszę mnie poprawić) na dokończenie tego dzieła, wiemy tylko że miał miejsce happy end, jednak jak dokładnie do niego doszły, jakie słowa padły pozostawione jest naszej wyobraźni(co zresztą teraz zajmuje me myśli).

Wiele wątków mnie porwało, bo nie da się nie zaangażować w akcję, chyba każdy poczuje gorzki smak łez wzruszenia, czytając o głębokiej miłości Dziedzica do swej żony, autorka opisuje je z niezwykłą subtelnością i delikatnością, nie jest wylewna, ale słowa jakich używa trafią do każdego serca… do mnie przykładowo ten wątek w mini-serialu przemówił w pełni dopiero po przeczytaniu opisów książkowych.

Cudowną postacią jest nowa pani Gibson, jestem pewna ze ją znienawidzicie, jest typem tak irytującym, że pokochacie swoich najbardziej upierdliwych rodziców, uznacie się za dzieci szczęścia i na kolanach będziecie dziękować Illuvatarowi, że nie macie w domu takiej brzęczącej kobiety, która jest tak niezwykle pusta, próżna i pełna hipokryzji oraz wiecznych pretensji. A jednocześnie jej osoba jest opisana z tak celną ironią, że zasługuje to na określenie majstersztyku.

Mogłabym tak pisać i pisać bez końca… bo tyle uczuć, myśli teraz się we mnie kłębi, ale chyba lepiej będzie niż czytać te wypociny chwycicie za w/w książkę. Ja zaś przed snem chyba oglądnę sobie resztę serialu : )

Chciałabym wspomnieć jeszcze o technicznej stronie, która niestety mnie zawiodła, książka nie jest tania… chociaż w porównaniu do niektórych książek branżowych jej cena jest śmiesznie niska, ale niestety proporcjonalnie do jakości wydania jest szalenie wygórowana. Wydana na cieniutkim i lekkim papierze, co jest zaletą bo niewiele waży, obwiozłam ją tam i z powrotem przez dwa województwa i nie czułam jakiegoś dotkliwego ciężaru, to jest niewątpliwy plus. Papier jest bardzo delikatny, cieńszy mam tylko w domowym wydaniu Pisma Świętego. Ale grzbiet! Uniknąć zmarszczek, czy o zgrozo!! Złamań grzbietu można tylko czytając książkę pół-otwartą co w okolicach połowy jest niemalże niemożliwe. Jeśli nie jest się osobą cierpiąca na fetysz gładkiej okladki i inne neurozy jak autorka tego tekstu jest to chyba awykonalne. A być może jestem w blędzie, ale uważam, że książka kosztująca 49.90 złotych(polskich nowych) nie powinna być do jednokrotnego wydania i nie powinnam drżeć, że mi się rozsypie w rękach. Oraz nie powinnam układać chytrego i przebiegłego planu ukrycia jej w tylnych rzędach biblioteczki, żeby nie dorwała się do niej moja Mateczka(nota bene ofiarodawczyni tego kruchego woluminu) która mogłaby sprawić, że książka się ciut zużyje… nie kupiłam eksponatu muzealnego, ale tak muszę ten drogi mi(nie ze względu na cenę akurat) tom traktować.

Tłumaczenie jest bardzo dobre, chociaż w trakcie lektury miałam drobne zastrzeżenia, ale umykają wobec ogromu pozytywnych wrażeń :)

Jednak nie ocenia się książki po okładce, na pewno nie po sposobie wydania, ta książka jest tak świetna, że jej treść przysłania wszelkie niedoskonałości wydania. Mam nadzieję, że ktoś jeszcze skusi się na podróż do XIX wieku