"Dom duchów" - Isabell Allende [niesamowita saga rodzinna]

Pamiętam kilkanaście lat temu jak był szał na Isabele Allende, ja wtedy załapałam się na Podmorską wyspę, ale już wtedy słyszałam tyle dobrych rzeczy o Domie duchów, że czułam obawę czy mnie też zachwyci. Dopiero minęło bardzo dużo czasu i podobno jest serial, zaraz sobie włączę. Jestem w szoku, że ja fanka sag rodzinnych, wielopokoleniowych opowieści i tyle zwlekałam. Epicka książka, ale byłam w szoku, że tak długo czytałam, Wyczuwam erę Isabelle Allende w moim świecie czytania.

 

"Ratownik. Nie jestem Bogiem" - Justyna Dżbik-Kluge, Jarosław Sowizdraniuk

 Pierwszy trup czerwca wylosował się trudny. Ratownik. Nie jestem Bogiem. Oj przybyła ta książka ponad dwa lata temu, a od tamtego czasu miałam do czynienia z pogotowiem, szpitalami, SORami dużo więcej niż bym chciała, więc musiała odczekać. Ja ogólnie mam duży szacunek dla tego zawodu, mój Tata przed samą emeryturą jeździł w zakładowym pogotowiu, jako kierowca, bo miał wszystkie potrzebne uprawnienia(później miał być kierowcą wozu strażackiego, ale finalnie przepisy emerytalne mu to uniemożliwiły, może to i lepiej, bo Mama przez dekady pracy Taty wystarczająco się ostresowała mężem kierowcą, że chociaż na emeryturze mogła odetchnąć). Zaczęłam tej książki słuchać w wersji audio, ale, gdy po pięciu minutach miałam świeczki w oczach, uznałam, że chodzenie po błoniach zapłakaną będzie dziwnie wyglądało. To był dobry pomysł, płakałam w trakcie tej lektury wielokrotnie, nie dlatego, że przed oczami miałam reanimację Mamy, nie dlatego, że przypominałam sobie wizyty karetki u moich Rodziców, którzy byli ze starej szkoły i jak już wyrazili zgodę na karetkę, to był to albo zawał, albo złamanie. Dlatego tych ludzi, którzy wzywają pogotowie, bo kogoś boli paluszek, to bym potelepała. Świetna książka, bez lukru, ale o prawdziwym powołaniu.

 

"Mity greckie opowiedziane na nowo" - Charlotte Higgins

 Oj dawno mi się nie zdarzyło, żebym drugiego trupa z danego miesiąca kończyła czytać w następnym miesiącu. Jest w tym tylko moja wina ponieważ późno ją zaczęłam, w kwietniu wychodziły książki na które bardzo czekałam, a dodatkowo popołudniami chodzę na spacery i wtedy słucham audiobooków. Na tę książkę miałam ochotę od wielu miesięcy. Od dzieciństwa byłam znana z tego, że jako jedyna w domu uwielbiałam mitologię grecką, jak oglądaliśmy teleturnieje i były pytania z tej kategorii, patrzono na mnie wyczekująco. W domu nie miałam za wiele opcji rozszerzenia wiedzy, mieliśmy Mitologię Parandowskiego, w bibliotece też nic nie było, zatem teraz miałam okazję poczytać coś więcej o mitach. Nie będę ukrywała, że ten tytuł wzbudził we mnie przekonanie, że to będzie współczesna wariacja na temat mitów. Jednak to klasyczne mity, ale absolutnie nie jest to zarzut.

 

"Trzy imiona Ludki" - Gisela Pou[mniej znana historia]

Książka Trzy imiona Ludki zaciekawiła mnie już swoim opisem. Nie znałam tego wątku z historii, a przecież swego czasu mocno interesowałam się historią Hiszpanii, no ale jakoś Barcelonę traktowałam po macoszemu. Byłam bardzo ciekawa w którą stronę pójdzie autorka, kiedy czytałam opis, pomyślałam o Hannie Krall i o rozmowie Mariusza Szczygła, w jednym z podkastów o jej felietonie w którym dziewczynka, tyle razy zmieniała imię ukrywając się, że nie wiedziała jak się przedstawić. Poruszyło mnie to.

 

"Popłynę przed siebie jak rzeka" - Shelley Read

 Drugi marcowy trup nieco mnie zaskoczył, ale przede wszystkim ucieszył. Kupiłam Popłynę przed siebie jak rzeka od razu w okolicach premiery, zbierała dobre opinie od zaufanych osób, ale jak to bywa wylądowała gdzieś głęboko na hałdzie wstydu i o niej zapomniałam. Dopiero przeglądając stare zakupy przypomniałam sobie o niej i wpisałam na trupią listę. Nie wiem czy to jest kwestia mojego etapu w życiu, czy po prostu ta książka jest dobra obiektywnie. Mnie wciągnęła dosłownie od pierwszej strony.

 

"Zima pożegnanych" - Anna Kańtoch

 

Och, jak dawno nie czytałam żadnego kryminału, nie wiem dlaczego. Na szczęście wyszła nowa powieść Anny Kańtoch, co było doskonałym katalizatorem zmiany. Chciałam skończyć tę książkę przed końcem kalendarzowej zimy, no i udało się, ale jak się zacznie czytać tę książkę nie sposób się oderwać, zwłaszcza że intryga jest naprawdę misterna. W sumie, mam nadzieję, że to nie będzie konie tej serii.

 

"Pożegnanie z bronią" Ernest Hemingway [ kolejny trup z półki pochowany]

 Ernest Hemingway to autor kojarzony dla adeptów podstawowej edukacji, z powieścią o facecie, który płynie na ryby. Później w świecie licealistów dyskutujących o literaturze omawia się pijackie skłonności Ernesta i… to by było na tyle. A przynajmniej ja miałam tyle do czynienia z Hemingwayem na ścieżkach mojej edukacji, nic nie słyszałam o straconym pokoleniu, kiedyś zachwyciła mnie książka Komu bije dzwon i złamała mi serce, później wielokrotnie sobie obiecywałam, że będę więcej Hemingwaya czytała no i na obietnicach się skończyło, nawet gdy na DKK nasłuchałam się zachwytów właśnie nad Pożegnaniem z bronią. No ale w końcu nadszedł czas na tą kultową książkę.

 

"Diana. Królowa serc" - Julie Heiland

 Stosikowe losowanie w październiku przyniosło mi ciekawy tytuł. Ta książka leżała tak długo, że byłam pewna że to jest biografia. Gdy w końcu przyszła na nią kolej, byłam w szoku że to beletryzowana biografia. I chociaż dziwnie mi się chodziło z tym cukierkowym tomem o barwie barbie różu, to jednak porwała mnie ta opowieść, chociaż to było ciekawe doświadczenie czytać powieść o tych wydarzeniach które już były tyle razy wałkowane.

 

"Błękitny zamek" - Lucy Maud Montgomery [jak powrót do domu]

 

Lucy Maud Montgomery jest znana głównie z cyklu powieści o Anne Shirley, która niedawno dzięki Wydawnictwu Marginesy przeżywa renesans, za sprawą nowego tłumaczenia. O tym, jak dużo daje świeży, przekład mogliśmy się już przekonać, teraz ponownie dana jest nam przyjemność z odkrywania na nowo ukochanej powieści. Błękitny zamek to książka, która ma dwa znane w Polsce tłumaczenia i każde z nich ma swoje grono fanów. Tym razem mamy trzeci przekład. Zamiast Buby mamy Gnuś, no i pretekst do ponownego czytania tej urokliwej historii.

 

"Lekcje chemii" - Bonnie Garmus [ czerwcowy trup]

 Prawie zapomniałam o trupie z półki w tym miesiącu, na szczęście nadrobiłam i zabrałam się za Lekcje chemii książki która, jak zdążyłam zauważyć  podzieliła czytelników. Niektórzy uważają, że to zachwycająca książka, inni pisali że męczyli ją nielitościwie. Ja sama nie wiedziałam o czym jest, skusiła mnie ta chemia w tytule i tablica Mendelejewa na obwolucie. A okazało się, że pochłonęłam ją piorunem, dobrze że w święto, bo nie chciałam się od niej odrywać. Żałuję, że nie mam telewizji Apple`a bo chętnie oglądnęłabym serial.

 

"W stronę Anny. Opowieść o Annie Iwaszkiewicz" - Sylwia Góra [nietuzinkowa kobieta ]

 Bardzo lubię i cenię serię biografii z Marginesów. To opowieści o kobietach, które były wybitne dla swojej epoki, ale przez lata z jakiegoś powodu były w cieniu, nie miały szansy przemówić. Anna Iwaszkiewicz zaintrygowała mnie za sprawą powieści i serialu Stulecie Winnych, cicha towarzyszka Iwaszkiewicza, a im więcej o niej czytałam, szukałam, tym bardziej mnie intrygowała i dlatego gdy tylko zobaczyłam zapowiedź biografii to od razu chciałam przeczytać. Momentalnie się za nią zabrałam. Wspaniała lektura na letnie czytanie w cieniu drzew.

 

"Rytuał" - Wojciech Chmielarz [Jakub Mortka powrócił]

 Kiedy myślę jak dużo czasu i zmian minęło od kiedy zabierałam się za kompletowanie serii o JakubieMortce, jak zarażałam tą serią Mamę, jak razem omawiałyśmy kolejne perypetie, to upływający czas wywołuje u mnie tylko melancholię. O nowym tomie o Mortce dowiedziałam się całkiem niedawno, oczywiście od razu wpisałam datę premiery do kalendarza i napaliłam się jak szczerbaty na suchary. Ach! Gdyby wczorajszy finał Rolanda Garrosa nie trwał ponad pięć godzin, pewnie już wczoraj bym skończyła czytać, ale kto widział wczorajsze widowisko, ten wie że nie sposób było oderwać wzroku, a tak jak Mortka jest specjalistą od ładowania się w tarapaty, tak Carlos Alcaraz jest mistrzem od epickich widowisk. Zaraz… Wojciech Chmielarz też tworzy epickie historie.

 

"Trzecia osoba" - Anna Kańtoch[tajemnicze zaginięcie sprzed lat]

 

Kiedy zobaczyłam zapowiedź nowej książki Anny Kańtoch od razu wiedziałam, że będę chciała ją przeczytać i faktycznie nie czekałam długo. Podobała mi się okładka, bo barwy szmaragdowe, to moje ulubione odcienie. W sumie to piąta książka Kańtoch, którą czytałam i mam jeszcze trzy w zapasie. Nie czytałam żadnych recenzji Trzeciej osoby, więc w sumie nie spodziewałam się niczego, ale od samego początku wczułam się w tajemnicę. Poszło dosyć szybko.

 

"Codzienność i groza. Trzecia Rzesza w 1943 roku" - Oliver Hilmes [ nietypowo o historii]

 

Jedną z najbardziej wyczekiwanych premier wiosny była książka Codzienność i groza. Trzecia Rzesza w 1943. Okładka, która wyglądała jak propagandowy plakat i tematyka, bardzo mnie przyciągały. Chociaż w sumie, jak zwykle, nie wczytywałam się w opis i nie widziałam, czy to powieść, czy też naukowy traktat. Zawsze mnie intrygowała Trzecia Rzesza od strony zwykłego obywatela. Zwykle książki o takiej tematyce dotyczą, albo opozycjonistów, albo już końca wojny, gdy wszystko jest wiadome, Niemcy dowiadują się o skali okropieństw, a sami drżą o własne życie. Ta książka miała być czymś zupełnie nowym.

 

"Rilla ze Złotych Iskier" - Lucy Maud Montgomery [nowe tłumaczenie najlepszej części]

 

Cała seria nowego tłumaczenia Anne z Zielonych Szczytów zdobyła sobie szerokie grono fanów. Jestem ciekawa ile nowych osób sięgnęło po przygody Anne, a ile to czytelnicy sentymentalni, dla których ta seria to synonim młodości. Chociaż Anne to kultowa powieść, mam wrażenie, że większość osób, po przeczytaniu pierwszego tomu, jako lektury w szkole, nie sięgnęło po kolejne tomy, a moim zdaniem to właśnie Rilla ze Złotych Iskier to tom najlepszy. Byłam ciekawa, czy nadal będę płakała(nadal) i czy nadal uznam ten tom za najlepszy(wciąż).

 

"Tristan 1946" - Maria Kuncewiczowa [klasyka zawsze w cenie]

 Maria Kuncewiczowa i jej Cudzoziemka była powieścią, która poruszyła mnie kiedyś w liceum i sprawiła, że inaczej spojrzałam na powieści klasyczne z XX wieku. Pamiętam, że poruszyła wiele osób w klasie, była inna niż wcześniejsze lektury. Naprawdę tchnęła powiewem zmian. O książce Tristan 1946 też słyszałam, ale po pierwsze nie wiedziałam, kto napisał, a po drugie, trochę się lękam sięgać po klasykę, czuję się jak profan, który zapuścił się za blisko prezbiterium. Jednakowoż dzięki Wydawnictwu Marginesy mamy możliwość sięgnięcia po nieco zapomniane klasyki. Czy zapomniane klasyki zeszły w cienie niepamięci słusznie? Czy to zalew nowości spycha je w niepamięć?

 

"Rodzinny interes" - Wojciech Chmielarz [ Bezimienny - odsłona czwarta]

Książkę nr 98 zaczęłam czytać na paznokciach i poszło mi całkiem sprawnie. Zgodnie z postanowieniem miał to być kolejny tom o Bezimiennym ponieważ raz na jakiś czas lubię zaczytać się w jakiejś serii, łyknąć więcej niż jeden tom za jednym zamachem, a nie zastanawiać się co tam się działo Bardzo podobała mi się kampania reklamowa wokół tej książki, aczkolwiek jestem nieco nieobiektywna, bo spędziłam kiedyś kawałek wakacji właśnie na wyspie Wolin i chociaż już wtedy Międzyzdroje były skomercjalizowane, to jednak jestem po prostu fanką nadmorskich kurortów. Po lekturze Rodzinnego interesu, z jednej strony trochę bym się tam bała jechać, ale z drugiej – te ptaki i cała poniemiecka historia no i oczywiście masa wody dookoła. Wojciech Chmielarz znowu odwalił świetną robotę.

 

"Zwykła przyzwoitość" - Wojciech Chmielarz

Książka numer 97 A.D 2024 została przeczytana jednym tchem, trochę w  saunie, a trochę w nocy. Pamiętam gdy Wojciech Chmielarz opowiadał o serii o Bezimiennym na spotkaniu w bibliotece. Przyznam, że koncepcja książki, a co dopiero serii z bohaterem, którego imienia nie ma w książce i my go nie znamy, wydała mi się abstrakcyjna. Jednak im bardziej wsiąkam w tę serię( a wsiąkłam bezdyskusyjnie i już czytam tom czwarty – najnowszy – wydaje mi się to nader oryginalnym chwytem i naprawdę pasuje do Bezimiennego, który jest człowiekiem z cienia.

 

"Dług honorowy" - Wojciech Chmielarz [ drugi tom serii o Bezimiennym]

Premiera kolejnego tomu serii o Bezimiennym popchnął mnie w stronę wcześniejszych tomów, które leżą i czekają aż je przeczytam. Byłam zdziwiona bo okazało się, że czytałam tylko tom pierwszy, więc by uspokoić sumienie wzięłam się za tom drugi, Dług honorowy leżał u mnie na półce kilkanaście miesięcy, a w głowie mam to jak Wojciech Chmielarz barwnie opowiadał o tej serii u nas w bibliotece dwa lata temu. Teraz muszę przegrzebać hałdy przy łóżku i znaleźć tom trzeci, ale na pewno kilka książek przerwy sobie zrobię. Nadal jestem w szoku jak sprawnie Chmielarz napisał tę powieść, że faktycznie nigdzie nie pada imię głównego bohatera. Brawo za kreatywność.  

 

"Dolina tęczy" - Lucy Maud Montgomery

 

Czasami ktoś pyta po co te nowe tłumaczenia. Po co na nowo przekładać coś co jest kanonem, weszło do klasyki? Dla mnie na pewno to za każdym razem jest pretekst do powtórki, a ponadto te książki, przynajmniej te Montgomery zyskują nowe życie. Może mamy tam kolokwializmy jak „pogadam”, których w stuletnim wydaniu próżno szukać, ale prócz żywego, aktualnego(ale wciąż pięknego) języka na światło dzienne wychodzą nowe smaczki. Dolinę Tęczy znam niemalże na pamięć, zawsze kojarzyłam ją jako opowieść o dzieciach Anne i Gilberta, jak ja się myliłam, albo dojrzałam i zmieniła mi się perspektywa.