"Uprzedzenie" - Krzysztof Arkadiusz Rędzio [znowu mordują w Sandomierzu]

 Był czas, gdy w okolicy spotkań autorskich było jak na lekarstwo i dopiero pandemia i spotkania online sprawiły, że mogłam uczestniczyć w takich spotkaniach do woli. Jednak w międzyczasie i w Stalowej Woli tych spotkań zaczęło być więcej. Dowiedziałam się, że Miejska Biblioteka organizuje spotkanie z autorem kryminału i to ze Stalowej Woli i chociaż o książce nie słyszałam, to Znajoma, która wyciąga mnie tylko na dobre spotkania, namówiła i korzystając z urlopu pojechałam, książkę kupiłam, autograf dostałam i zostałam tak zaintrygowana, że natychmiast(niemal) zabrałam się za lekturę. Czytanie poszło mi piorunem(nadal urlop), nawet zgadłam mordercę i nie wiem teraz czy trop był tak oczywisty, czy ja jestem tak przenikliwa(skłaniam się ku opcji pierwszej).

 

"Hannah" - Lucy Wild

Autorzy, którzy wydają książki metodą self-publishingu, nie cieszą się jakimś szczególnym poważaniem. Często są wykpiwani, a są miejsca w internecie, w których jest zakaz polecania takich książek. Nigdy w taką skrajność nie wpadałam, może dlatego, że kilkakrotnie książki takich autorów i byłam pozytywnie zaskoczona. Dlatego, za nic mam uprzedzenia i chętnie sięgam po autorów, którzy w komercyjnych wydawnictwach nie mogą się przebić. Mało to razy tak bywało, że self-publishing wydawał wartościowe książki, a zwykłe wydawnictwo jakiegoś gniota? Wprawdzie autorki o zagranicznych nazwiskach (pseudonim, czy naprawdę?) i akcja koniecznie w Stanach, zawsze mnie nastrajają sceptycznie, ale okładka "Hannah" była hipnotyzująca i naprawdę miałam wielką ochotę.

"Przepustka od Pana Boga" - Jan Śleszyński

Niektóre książki czekają długo i przyjemność z czytania jest wtedy większa, inne muszą odczekać swoje, jakby organizm czuł, że lektura będzie bolesna i się przed nią wzbrania. Nie należę do tej grupy ludzi, którzy uważają, że wydawanie w self-publishingu jest czymś nagannym. W ten sposób ukazało się wiele wartościowych powieści, a ogrom chłamu, jaki ukazuje się czasami, w tych porządnych wydawnictwach, przyprawia o ból głowy. Zatem nie osądzajmy powieści po wydawnictwie. Ja sama tak naprawdę nie zwracam na to uwagi i nie mam z automatu jakichś obaw. Co najwyżej mam oczekiwania.

Początek lat osiemdziesiątych dwudziestego wieku w Polsce to burzliwy okres karnawału Solidarności i mroczny czas stanu wojennego. W tych realiach osadzona jest opowieść o miłości dwojga ludzi, którzy marzą o szczęściu i wspólnym życiu. Michał Rogiński, młody ambitny oficer z zasadami, staje się niewygodny dla aparatu partyjno-politycznego w swojej jednostce w Warszawie. Zostaje skierowany do zielonego garnizonu, co oznacza rozłąkę z ukochaną żoną.

Po wprowadzeniu stanu wojennego bierze udział w pacyfikacji Stoczni Gdańskiej, gdzie wbrew sobie musi stanąć naprzeciwko walczących o swoje prawa związkowców. Przed Michałem wiele wyzwań i dylematów moralnych, jednak najważniejsze decyzje jeszcze przed nim. Jego córka rodzi się z wadą serca, uratować może ją jedynie kosztowna operacja za granicą. Rozpoczyna się walka o życie dziecka. Rogiński zderza się z obojętnością, złą wolą, biurokracją, ale także interesownością władz komunistycznych. Dla swoich najbliższych jest jednak w stanie zrobić wszystko...

Przepustka od Pana Boga to książka, która skupia w sobie tematy, które lubię. Po pierwsze realia życia w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, po drugie błękitne dzieci, czyli tetralogia Fallota, a więc zaburzenia kardiologiczne u dzieci, wymagające operacji, bo inaczej los takiego dzieciaczka byłby bardzo ciężki. Wysiłek czy nawet gwałtowny śmiech sprawiał, że dziecko zaczynało się dusić, wynikało to z wady w budowie serca, które nie zasklepiało się, jak należy i krew z obiegu płucnego i głównego mieszała się, co zaburzało równowagę krwiobiegu. Jak widzicie to naprawdę mój konik. Życie zaś w mrocznych czasach PRL-u interesuje mnie ze względów sentymentalnych. Lubię czytać, oglądać i słuchać o tamtym okresie. Te czasy obserwujemy z perspektywy Michała, doktoranta, oficera, idealisty. Zakochany w swojej żonie jest u progu własnego mieszkania. Nie może skończyć doktoratu, bo nie ma dostępu do tajnych badań. Prowadzi zwykłe życie, aż zachodzi za skórę władzy i dostaje rozkaz wyjazdu z Warszawy. Zbliża się stan wojenny, a krótko po nim termin porodu pierwszego, wymarzonego dziecka Michała, które, jak już wiecie z mojego przydługiego wstępu, urodzi się chore, a Michał będzie starał się zrobić wszystko by jej pomóc.

Brzmi ciekawie? Bo zapowiadało się fantastycznie, a jak jest? Nudno. Przeraźliwie nudno. Autor postanawia nas zabrać w podróż w czasie, co samo w sobie jest zabiegiem świetnym, ale wykonanie jest siermiężne. Akcji w tej książce jest tyle, co prawdy w obietnicach wyborczych. Jest mnóstwo opisów, które nic nie wnoszą, pełno dialogów nie tylko drętwych, ale też bez przełożenia na akcję. Czasy są ciekawe, problemy dają pole do eksploatowania ich i stworzenia z tego porywającej i wzruszającej powieści, ale absolutnie nie wyszło. Jest nudno. Książka bez akcji. Absolutnie nie polecam, bohaterowie są tekturowi, nie można się zaangażować w ich problemy. Bardzo ciężka powieść i równie dotkliwy wielki zawód.

Książka recenzowana dla portalu Duże Ka

"Oswoić Hiszpanię" - Joanna Lessnau

 

Od wielu lat przeżywam głęboką fascynację Hiszpanią, sporo czytam, uczyłam się języka, planowałam wojaże, które od jakiegoś czasu nie są synonimem elitarności. Pamiętam doskonale, gdy Polska weszła do Unii, gdy zaczęliśmy żyć podróżami bez paszportu, świat się skurczył, a wyjazd na drugi koniec kontynentu stał się tylko troszkę bardziej wymagający niż wyjazd na drugi koniec Polski. Hiszpania jest popularną destynacją np. dla Anglików na emeryturze, stąd czytałam sporo o tym kraju z perspektywy przybysza, zresztą przez Hiszpanię biegnie coraz bardziej popularny szlak św. Jakuba, więc Hiszpania na pewno nie jest terra incognita, a jednak ktoś z Polski uznał, że trzeba nam ten kraj przybliżyć. Czemu nie, każdy pretekst by poznać bliżej obiekt naszej fascynacji jest dobry.

"Uwięzieni w przeszłości" - Maria Czebotar

Wszyscy nosimy w sobie ciężar wcześniejszych pokoleń. Może nie dziedziczymy smutku, rozpaczy, strachu tak w genach, ale podczas procesu wychowania, przez osmozę chłoniemy to wszystko co nasi rodzice noszą w sobie. Nie jest to teoretycznie temat nowy, ale zawsze jestem ciekawa jak autor podejdzie do tego tematu. Czy coś co od lat jest wałkowane może być pokazane w nowy, albo chociaż interesujący sposób?  Moim zdaniem warto dawać szansę, zwłaszcza polskim autorom, bo sądzę, że za dużo zagranicznego chłamu zalewa polski rynek, a wiele dobrych polskich książek ginie niezauważonych.  

"Porozmawiaj z księżycem" - Justyna Adamów-Bielkowicz [najlepsza powieść obyczajowa jaką czytałam, dla wszystkich co kochali starą Jeżycjadę]

Znajomości z blogosfery mają masę zalet, dzięki ludziom poznaję świetne książki. Kiedyś z Agnieszką rozmawiałyśmy o książkach, które są świetne, ale jest o nich cicho. Taka rozmowa zaczęła się od Księdza Rafała którego jej poleciłam i który Agę zachwycił i wtedy Aga powiedziała mi o książce Porozmawiaj z księżycem. Aga, wcielenie szczodrości powiedziała, że kocha tę książkę i dlatego mi jej nie ofiaruje, a to już znaczyło wiele, bo było jej przykro. Dopadłam powieść na aukcyjnym portalu i leżała długo na stosie hańby pod biurkiem. Zaczęłam ją czytać i byłam zauroczona. Ta książka ma wszystko, za co kochaliśmy Jeżycjadę dopóki się nie skiepściła. To obraz domu, do którego chcemy wejść na herbatkę, posiedzieć, pośmiać się, albo nawet pomartwić. To skandal, że o tej książce było tak cicho. To jedna z najcudowniejszych książek jakie czytałam. 

"Sezon na lisa" - Agata Czykierda-Grabowska

Niefortunnie się złożyło, że dopadło mnie niezbyt groźne dla życia, ale dokuczliwe schorzenie, a mianowicie zapalenie zatoki szczękowej. Wprowadza mnie to w stan dosyć drażliwy, jestem marudna i dlatego by móc oddać się bez reszty swojej hipochondrii przygotowałam sobie zestaw zdechlaka, czyli remedia na chorą zatokę i coś co ma mi uprzyjemnić czas, głównie liczyłam na książkę, bo byłam przekonana, że pogoda dopisze. Miało wiać, padać i być jak pod psem. Przyznacie, że to idealna aura dla tych którzy kochają zagrzebać się w pościeli z książką. Tak jak tydzień temu sięgnęłam po powieść Agaty Czykierdy-Grabowskiej bo w ubiegły weekend po prostu mnie zaczarowała i byłam pod wrażeniem tej historii. Nie mogłam się doczekać leniwej lektury. 

"Stand by me" - Agata Czykierda-Grabowska [ motylkowa opowieść dla wielbicielek romansu]

Piątek, piąteczek piątunio moje serce radowało się tą myślą od rana, a żyłam weekendem od środy, bo to wtedy pierwszy raz obudziłam się z myślą zaraz, zaraz czy to dziś nie sobota, niestety na sobotę swoje musiałam odczekać, ale za to kalendarz ma to do siebie, że w końcu ten weekend nadchodzi. Po ciężkiej powieści o Holocauście, uznałam, że zasłużyłam na coś lekkiego i dobrego, a że na stosie hańby zaległo się już kilka powieści Agaty Czykierdy Grabowskiej a jeszcze niejaka Irena dolała oliwy do tego ognia to się skusiłam. Powiem Wam, lekko nie było, organizm proletariusza jest nastrojony tak, że około 11 na serialu zamykają mi się oczy, trafiam tylko w pilota, no i kima, ale tu zawalczyłam, po pierwsze starcze stawy łapie reumatyzm i chyba na zmianę pogody bolało mnie kolano, a po drugie stwierdziłam, że chociaż chciałam się wyspać, nie prześpię weekendu. Kilka stron i pójdę spać. Mhmh. Poszłam spać o drugiej, zostawiając sobie kilka stron do kawy. 

"Pierwszy raz" - Agata Czykierda-Grabowska [polskie new adult ]

Do tej pory czytałam dwie książki Agaty Czykierd-Grabowskiej, jedna mnie zachwyciła, druga zaś wywołała dosyć ambiwalentne uczucia. Byłam ciekawa tego, czego doświadczę przy lekturze tej powieści. Gdy tylko książka do mnie dotarła, wiedziałam, że dostanie natychmiastowy priorytet, chociaż oznaczało to, że do pracy nie będę chodziła bardzo wyspana. Odpuściłam sobie rower, nie chciało mi się gadać ze znajomymi. Każdy kto przeszkadzał mi w lekturze, awansował na wroga. Chyba nawet wyłączyłam dźwięk w telefonie. Pomimo, że fizycznie to ponad trzysta stron, to jednak jest to książka na jeden dzień, no na dwa, jeśli założymy, że w domu chcemy coś zrobić. 

"Klient nasz... czyli koszmar pracownika działu reklamacji" - Rafał Świerzy

Wiadomo, że człowiek jest odważny, gdy nie grożą mu żadne konsekwencje. Nie od dziś wiadomo, że prawdziwa twarz człowieka wychodzi na jaw w kontakcie telefonicznym. Wtedy najpokorniejszy w życiu człowiek, przeobraża się elokwentnego lwa, który sponiewiera i zostawi, odchodząc w poczuciu spełnionego obowiązku. Do naszych rąk trafia książka napisana przez długoletniego pracownika działu reklamacji popularnej sieciówki. Po opisach można wydedukować o który sklep chodzi, tak mi się wydaje. Opisuje swoją pracę, ciekawe przypadki, pokazuje tę pełną stereotypów pracę od podszewki. Czy zmieni to postrzeganie pracownika infolinii, czy działu reklamacji? Nie sądzę. Pewne instynkty po prostu w człowieku drzemią i czekają tylko na okazję, by wyjść na wierzch.