"Angielka" - Katherine Webb

Uwielbiam powieści w których akcja toczy się dwutorowo i w pewnym momencie te tory zaczynają być styczne. Dzięki takiej konstrukcji powieści pokochałam obie powieści Katherine Webb. Nieustannie żałuję, że dopiero trzecia powieść tej autorki ukazuje się na polskim rynku, ale może mniej znaczy lepiej? Tym razem, w środku tego upalnego lata, dostajemy książkę, która z okładki atakuje nas słońcem, tropikami i żarem pustyni. W pełnię lata czytam książkę, której akcja toczyć będzie się na pustyni, bardziej zgrzać bym się mogła czytając książkę, której akcja rozgrywa się w piekle, albo wewnątrz wulkanu. Czy jednak dla Katherine Webb warto znieść odrobinę upału? Czy może jednak trafiłam tym razem na książkę słabszą?

"Echa pamięci" - Katherine Webb

Nowa, porywająca powieść świetnie przyjętej w Polsce Katherine Webb, autorki bestsellera "Dziedzictwo". Anglia, rok 1937. Czternastoletnia Mitzy Hatcher wychowuje się samotnie w Blacknowle, wsi na wybrzeżu Dorset. Dla nieokrzesanej, odrzuconej przez lokalną społeczność dziewczyny przyjazd słynnego artysty Charlesa Aubreya, jego egzotycznej kochanki i ich córek na letnie wakacje jest niczym powiew świeżego powietrza. Jako muza Charlesa, Mitzy wchodzi w głęboką, trwałą relację z rodziną Aubreyów na trzy kolejne lata. Mitzy stopniowo zaczyna widzieć przed sobą przyszłość, o jakiej nawet nie marzyła. Rodzi się w niej potężna miłość, która ewoluuje razem z nią – niewinne uczucie przeradza się w obsesję, dziecinne zauroczenie ustępuje znacznie bardziej skomplikowanym emocjom. Upłynie blisko siedemdziesiąt pięć lat, zanim konsekwencje tej wielkiej namiętności ujawnią się w pełni dzięki młodemu właścicielowi galerii sztuki, zapatrzonemu w pośpiesznie naszkicowany portret i zdumionemu jego intensywnością. Próby rozwikłania tajemnicy obrazu zawiodą go do Blacknowle, gdzie odkryje prawdę o tamtych gorączkowych, letnich miesiącach sprzed kilkudziesięciu lat.

Ongi zachwyciło mnie „Dziedzictwo”, lubię książki w których przeszłość przeplata się z teraźniejszością.  Wiem, że temat jest nieco oklepany, że po „kodach” mamy już troszkę dosyć tajemnic dzieł sztuki, szukania korzeni, rodzinnych tajemnic. Czy „Echa pamięci” mogły dać nam coś nowego, a jeśli nie nowego to chociaż poruszyć, zainteresować czytelnika?

Cóż… przekonajmy się.

Zach jest na życiowym rozdrożu, jego żona odeszła od niego, zabrała córkę i wyjechała do Stanów. Ojciec tęskni za córką, na dodatek jego życie zawodowe, dalekie jest od doskonałości. Mężczyzna prowadzi galerię sztuki, ale trzy obrazy które są najcenniejsze dla niego są stałą ekspozycją, nie do sprzedania. Wyszły spod ręki  Charlesa Aubreya, słynnego malarza, który chociaż zginął na plaży Dunkierki wciąż jest ceniony, a jego prace zyskują na wartości. Życie Zacha od najmłodszych lat upływało w cieniu tego artysty.  Babcia chłopca zwykłą sugerować, że gdy w 1939 roku poznała nad morzem malarza, połączyło ich coś więcej. Zach postanawia pojechać do Blacnowle i zobaczyć czy znajdzie tam jakiś ślad po artyście, jakąś inspirację, która pchnie prace nad jego książką do przodu. Może znajdzie też swoje korzenie? Nie spodziewa się na pewno takiego kalibru odkrycia.

Katherine Webb ma wspaniałe pióro. Dzięki niej trafiamy na wybrzeże, bryza muska nam twarz, sól wplątuje się we włosy, oszałamia nas huk fal a zapach ziół odurza. Gdyby Webb postawiła na romans, pewnie byłaby to pierwszorzędna chałą. Tymczasem to co napisała autorka to powieść obyczajowa, opowieść o różnych ludzkich losach, które nawet po latach przeplatają się i przenikają. Efekt motyla. Lwia część historii jest opowiadana z perspektywy Mitzy, nadmorskiej muzy malarza. Gdy poznaje artystę Mitzy jest jeszcze dzieckiem, niekochanym, zaszczuty, dzikim zwierzątkiem. Przywykła do rozkazów, do połajanki, do szyderstwa. Rodzina, która przybywa z wielkiego świata, życzliwa, wesołą, emanująca miłością jest novum prędko Mitzy zakochuje się w tym cieple. A jeszcze prędzej zakochuje się w malarzu. Czy to prawdziwa miłość? Pozostawiam Wam to pod rozwagę. Dla mnie to wielki dramat człowieka, nienauczonego ciepła i dobra, które w pewnym momencie zatraca swoje człowieczeństwo, granice dobra i złą są płynne a nad wszystkim panuje przerażający relatywizm.  Ta książka ma głębię, nie spodziewałam się w z pozoru lekkiej książce, takich dylematów, że stanę przed koniecznością osądu. Mój osąd nie wypada na korzyść Mitzy, mimo wszystko. Jeszcze mniej dobrego mogę powiedzieć o mieszkańcach tej wsi, którzy przyczynili się do tego, nawet przez zaniechanie.

Bardzo niejednoznaczne to jest wszystko, problematyczne. I będę czekała na Wasze opinie : )

Według mnie ta książka jest świetna na lato. Czytałam ją w busie, pociągu i w domu na słońcu i to taka fajna pozycja od której trzeba, raz na jakiś czas, oderwać wzrok i wystawić się do słońca, przemyśleć motywy postępowania bohaterów. Dlatego nie czyta się jej błyskawicznie. Ciężko też się w nią wciągnąć, a momentami – uczciwe przyznaję – dłuży się nieco. Niemniej jednak uważam, że warto. Porusza ciekawe sprawy, nie jest tak powierzchowna jak wszystkie inne książki o poszukiwaniu tajemnic dzieł sztuki. Nie jest tak sztampowa, oklepana. Ciekawa.

Według mnie warto. : )

Spodziewajcie się konkursu, w którym do wygrania będzie ta książka. Tylko chwilowo nie mam czasu o tym myśleć, mam chałturę na głowie, dziś rano obudził mnie telefon z informacją, że zakwalifikowałam się do następnego etapu konkursu o pracę(kciuki!!) i jeszcze seminarium pod koniec miesiąca i koniec roku szkolnego.

"Dziedzictwo" - Katherine Webb

Trwa surowa zima. Po śmierci babki Erica Calcott i jej siostra Beth wracają do Storton Manor, imponującej rezydencji w południowej Anglii, gdzie jako dziewczynki spędzały wakacje. Przeglądając rzeczy babki, Erica wraca wspomnieniami do dzieciństwa…

Rozmyśla o Henrym, kuzynie, którego tajemnicze zniknięcie ze Storton Manor odcisnęło piętno na całej rodzinie. Erica postanawia rozwikłać zagadkę; pragnie pozbyć się duchów przeszłości i sprawić, by Beth mogła w końcu zaznać spokoju. Gdy Erica zagłębia się w dzieje swojej rodziny, odkrywa sekret, który wiedzie ją do Ameryki przełomu wieków, pewnej pięknej dziedziczki i przeklętej, jałowej ziemi.

Kiedy przyszłość i teraźniejszość zaczynają się zbiegać, Erica i Beth muszą stawić czoła dwóm straszliwym zdradom i dziedzictwu, jakie po sobie pozostawiły.

Dziedzictwo to niesamowita, zapadająca w pamięć i poruszająca historia, której echa będą odzywać się w tobie jeszcze długo po zamknięciu książki...

 Sporo książek, nim rozpocznę lekturę musi  nabrać, tak zwanej mocy urzędowej, ta czekała stosunkowo niedługo, dodatkowo leżała na biurku, obok laptopa, czyli tam gdzie jestem codziennie i kłuła w oczy mnie boleśnie i dosyć upierdliwie. A że czytałam najpierw jedną, później drugą i trzecią pochlebną powzięłam zamiar przeczytania jej dosyć szybko.

Jako rzekłam, już po recenzjach, po blurbie, wiedziałam, że to taki gatunek, taki styl, który lubię i świetnie się mi czyta. Ale wrodzony sceptycyzm kazał mi uważać, wszak nie od dziś wiadomo, że wiele razy, nastawiając się na pozytywne wrażenia zdarza nam się rozczarować, dotyczy to w równym stopniu: mężczyzn, muzyki, filmów i książek też.

Książka zaczyna się mrocznie, młoda kobieta porzuca swoje dziecko. Dlaczego to robi? Czy się to wyda? Jakie to będzie miało konsekwencje? Krótki fragment korty intryguje, stawia wiele pytań. I nagle ciach! Przenosimy się w czasy współczesne, dwie siostry przyjeżdżają do tego samego dworu, w którym wiele lat temu zostało porzucone dziecko, nie przybywają go szukać, po prostu ich babka zmarła i zapisała im ten dom, jeśli w nim zamieszkają. Erica – wolny duch i jej siostra Beth, która cierpi na depresję, chociaż żadna nie planuje tu zamieszkać, chcą tu jednak spędzić święta, z miejscem tym wiążą się dla nich przykre wspomnienia, gdy były dziećmi zaginął tu w czasie wspólnego odpoczynku ich kuzyn Henry, mija 23 lata a o losach chłopaka nic nie słychać, wszyscy pogodzili się już z jego śmiercią, jednak Ericę dręczą, zwłaszcza w dworze wspomnienia, a raczej ich brak, kobieta obwinia się że nic nie pamięta, a może jej wspomnienia rzuciłyby jakieś światło na sprawę.

Podczas pobytu Erica zaczyna drążyć historię rodziny, intryguje ją zwłaszcza zdjęcie prababki Caroline z małym chłopcem na kolanach z czasów gdy prababka była jeszcze panną, to zdjęcie jest jedynym dowodem istnienia chłopca, milczą o nim kroniki rodzinne, Caroline przybyła z Ameryki jako stara panna, skąd więc u niej dziecko?

I tutaj przenosimy się do przeszłości poznajemy zahukaną przez ciotkę Caroline w momencie gdy ta poznaje swojego przyszłego męża Corina i oznajmia despotycznej ciotce, że wyjdzie za tego mężczyznę i przeniesie się do niego, na dziki Zachód, tam gdzie jeszcze nie sięgają Stany Zjednoczone. Co się stanie, gdzie zginie ta zakochana, szczęśliwa kobieta? Jaką drogę pokona od kawiarni w Nowym Jorku do dworu w Angli i tytułu Lady? Wydaje się być szczęśliwa z mężem? Chociaż nie jest łatwo, bo Dziki Zachód to nie jest dobre miejsce dla  wielkiej damy.

Akcja książki jest prowadzona w dwóch płaszczyznach. Pierwsza to współczesność, oglądamy starania Erici w odkryciu prawdy o losie kuzyna, w szukaniu historii swojej rodziny, wyjaśnieniu mniejszych i większych tajemnic. Druga płaszczyzna to losy Carolinie, bardzo wciągające, porywające i dosyć poruszające.

Ogromna zaletą tej książki jest, że Autorka nie zaniedbuje żadnej historii, obie czyta się świetnie, może dzięki temu że Katherine Webb ma niesamowicie plastyczny styl, wszystko o czym pisze opisuje w taki sposób, że niemalże staje nam to przed oczami, angażuje czytelnika w swoją opowieść, zmusza do trwania w świecie którzy tworzy i sprawia, że z niechęcią myśli się o porzuceniu tej historii.

Jak powiedziałam na początku lubię takie historie, lubię gdy przeszłość, harmonijnie przeplata się z teraźniejszością, gdy równolegle są prowadzone dwie historie a wszystko, prawie wszystko wyjaśnia się na końcu. To intryguje, ciekawi, przywiązuje do książki. Szkoda, że tak mało książek jest pisanych w ten sposób. Mam nadzieję, że takich będzie więcej.

Polecam bardzo, bardzo. Chociaż mierzcie czas na zamiar, łatwo się od tej książki nie odkleicie :P