"Powrót cienia" - John R.R. Tolkien

 

Wydawnictwo Zysk wydaje tą epicką serię Tolkiena o Historii Śródziemia, tak otworzyłam przebiegłam kilka stron wzrokiem i poczułam, że sięgnę poza kolejką Powrót cienia. Ten tom to opowieść o tym jak powstawał Władca Pierścieni, ile się zmieniało, jak to wyewoluowało. To jest bezdyskusyjnie książka dla fanatyków Tolkienia i skrajnych wielbicieli Władcy Pierścieni, uważajcie również na przemożną ochotę powtórzenia sobie tej opowieści. Kwestią czasu jest, że powtórzę całą książkę.

 

"Gospodarz Giles z Ham. Kowal z Przylesia Wielkiego. Przygody Toma Bombadila" - J.R.R. Tolkien

Gdy ktoś raz zaczyta się w Tolkienie, to później szuka byle okazji, żeby wrócić i powtórzyć czytelniczy zachwyt. Nakładem wydawnictwa Zysk i S-ka ukazała się książka z mniej znanymi utworami mistrza. Może nie porywa objętością tak jak inne dzieła Tolkiena, ale przed świętami, w grudniu nie zawsze jest tyle czasu, żeby czytać kilkuset stronicowe kolosy, a chce się sięgnąć po coś w takiej objętości, żeby oderwać się, chociaż na chwilę. Nie ukrywam, że najbardziej przyciągało mnie nazwisko Toma Bombadila, trochę rozczarowało, że to wiersze, ale ja akurat wiersze Tolkiena lubię i gdy powtarzam sobie Władcę Pierścieni, to jego wiersze czytam na głos, żeby nie uronić ani krztyny tego uroku.

"Tolkien i pierwsza wojna światowa. U progu Śródziemia" - John Garth

Od kilkunastu lat jestem fanką Tolkiena, wygłodniała rzucam się na biografie, nie tylko na to napisał. Gdy ujrzałam w zapowiedziach książkę o Tolkienie podczas Wielkiej Wojny byłam bardzo zaciekawiona. Teraz rzadko pisze się biografie o jakimś fragmencie życia autora. Popularne tak bardzo są powieści, najlepiej o celebrytach, bogato okraszone fotkami jak i skandalami, tam mało jest wydawanych komercyjnie książek o ludziach i tworzyli a nie rozbijali się po ściankach. Ta książka to piękna i kompleksowa opowieść o Tolkienie, Mistrzu i Kreatorze, absolutnie fenomenalnej postaci.  

"Upadek Gondolinu" 0 John Ronald Reuel Tolkien

Trzeciego stycznia obchodzimy rocznicę urodzin Tolkiena, co  od lat staje się pretekstem do czytania jego książek. Wprawdzie jeszcze kilka lat temu, rynek dzieł tego autora w Polsce był dosyć ubogi, ale sytuacja była dynamiczna, bowiem syn Tolkiena, jednocześnie opiekun jego spuścizny intensywnie redagował pisma ojca i dzięki temu możemy, także w Polsce cieszyć się większą ilością czytania. Możemy pozostawać w Śródziemiu, chociaż wiadomo umiarkowany fan, nigdy nie wyjdzie poza Władcę Pierścieni i Hobbita, a to są tylko czubki góry lodowej. Pozostałe dzieła, bywają bardziej wymagające, ale wcale nie nudniejsze. Po prostu inne. Na pewno trzeba być wielbicielem mitologii, bo często te inne opowieści zawierają najwięcej takich elementów. Ja dekadę temu odkryłam opowieść o początkach Ardy i przepadłam bez wieści.  

"Opowieści z niebezpiecznego królestwa" - J. R.R. Tolkien [odkryj miłość do baśni]

Tolkiena kocham miłością wielką i jak tylko na rynku wydawniczym pojawia się jakieś wznowienie, którego nie mam, to momentalnie się napalam. Czasami wznowienie jest pretekstem do tego by odświeżyć sobie lubiane książki. Opowieści z zaginionego królestwa nigdy nie czytałam. Robiłam kilka podejść, sześć lat temu nawet kupiłam kieszonkowe wydanie, ale nie udało się, po prostu coś mnie wytrąciło z równowagi i poszłam w inne książki, a Tolkien rzucał mi spojrzenie pełne wyrzutu z półki. Jednak umówmy się, mam jeszcze inne książki Tolkiena, jeszcze z czasów studiów, więc tutaj nie jest tak źle. Tym razem narobiłam braki, lektura poszła po prostu piorunem.

"Beren i Luthien" - J.R.R. Tolkien [ wolę jedno życie z Tobą, niż samotność, przez wszystkie ery tego świata ]

Niekiedy przeraża mnie odcinanie kuponów od znanego nazwiska. Ostatnio weszłam do księgarni i tam gdzie polecane leżała kolejna książka, pewnego księdza(niedawno zmarłego), która wydaje się być kolejną wydaną tylko z nazwiskiem na okładce a niemającą wiele wspólnego z piórem zmarłego. Gdy więc wśród nowości zobaczyłam książkę autorstwa Tolkiena, najpierw wpadłam w lekką konsternację. Legenda o Berenie i Luthien, jest jedną z moich ulubionych historii pochodzącej z Silmarillionu, ale jest tam opisana krótko, jak wiec można z tego zrobić całą książkę i to wcale nie najmniejszych rozmiarów? Czy synowi Tolkiena skończyły się fundusze, że postanowił zagrać imionami, które są wyryte na grobowcu matki i ojca? Tak miałam przeróżne myśli. Gdy dostałam książkę Beren i Luthien pobieżnie ją przekartkowałam, trafiając na fragmenty wierszem, pewnie bym się zraziła, ale ja naprawdę lubię tę legendę, jak i późniejszy wątek Aragorna i Arweny(ten książkowy też).

"Tolkien. Biografia" - Humphrey Carpenter [genialna biografia, genialnego człowieka]

Ech, wiecie, że ja raczej pochłaniam dobre książki, bo szkoda mi odkładać na później. Jednak, czasami staję w obliczu takiego zachwytu, że czytam sobie po rozdziale, żeby się delektować. Dlatego tę książkę czytałam od czwartku do niedzieli, z przerwami, a jednocześnie z niegasnącą ciekawością. Bo ja Tolkiena uwielbiam. Kocham jego książki i byłam ciekawa jaki był człowiek który spisał dzieje Śródziemia. Profesor, znawca i miłośnik języków. Czy Jego życie było wystarczająco ciekawe, aby książka o jego życiu mnie porwała?

"Władca pierścieni. Powrót króla" - John Ronald Reuel Tolkien

Trzecia część cyklu "Władca pierścieni", którego wyimaginowany świat zmagań sił światła z siłami ciemności znalazł drogę do serc czytelników na całej bez mała ziemskiej planecie, w tym również w Polsce. W tej części, ostatniej z cyklu, autor opowiada o całkowicie odmiennych strategiach Gandalfa i Saurona, których starcie doprowadzi do ostatecznego rozstrzygnięcia końca wielkiej Ciemności. A przedtem jeszcze - z epickim rozmachem opowiedziane koleje wojny na Zachodzie.

Przy powtórkach Władcy Pierścieni zawsze najdłużej mi schodzi z Powrotem króla, bynajmniej nie dlatego, że jest słaby, ale już na tym etapie mam przed oczami koniec, a ja nie chcę żegnać się ze Śródziemiem, nie chcę kończyć tej pięknej przygody. Tak było również i tym razem, dodatkowo doszło jeszcze nowe tłumaczenie, które jeszcze mnie ujęło. Jedno jest pewne – Tolkiena nigdy dość.

Władca Pierścieni. Dwie wieże" - John Ronald Reuel Tolkien

Część druga słynnego cyklu Władca pierścieni, obecnie już powieści kultowej, czytanej przez ludzi wszystkich pokoleń. Przedstawia ona niesamowite przygody członków Bractwa Pierścienia po jego rozpadzie, a kończy się wraz z nastaniem Wielkiej Ciemności i wybuchem Wojny o Pierścień, która będzie tematem trzeciej i ostatniej części.

Upał… w cieniu z pińcset stopni ile jest na słońcu – nikt nie wie. W taką pogodę trzeba zabrać książkę – dobrą i ewakuować się gdzie Ikwy srebrne fale płyną, albo jakiekolwiek. U mnie padło na zalew, odległy ale za to rozległy, chłodny i cudownie mokry. W wodzie siedzieć non stop się nie da, toteż trzeba do torby prócz ręcznika, spakować również coś do czytania. Ponieważ Władca Pierścieni, jest dla mnie książką na każdą okazję i na każdą porę roku, wskoczył on. Nowe tłumaczenie… Nie wiem czy chodzicie do kościoła, nie wiem czy w obliczu postępującej laicyzacji wypada o to pytać, pytam, bo chcę zobrazować pewne zjawisko. Otóż, gdy idziecie do obcego kościoła(ślub, czy urlop), zdarza się, że pieśni są śpiewane na inną melodię, n iż ta na której się wychowaliście. Najpierw jest konsternacja, otumanienie, a później leci i może się zdarzyć, że nowa linia melodyczna nas oczaruje. Chociaż początkowo pierwej śmierci byście się spodziewali. Tak było w moim przypadku. Jestem fanką Tolkiena, a moje własne wydanie, nigdy nie ma szans się zakurzyć, tak często jest w ruchu.

"Władca Pierścieni. Bractwo Pierścienia" - John Ronald Reuel Tolkien,

Pierwsza część Władcy Pierścieni, porywającej przygody, stworzonej z epickim rozmachem przez J.R.R. Tolkiena.


W spokojnej wiosce w Shire młody hobbit Frodo zostaje obarczony niezwykle odpowiedzialnym zadaniem. Ma on podjąć niebezpieczną podróż przez Środziemie do Szczelin Zagłady, by tam zniszczyć Pierścień Jedyny. Musi bowiem udaremnić niecne plany Władcy Ciemności…

Jest książka, która przełamuje każdy kryzys. Książka, którą uwielbiam powtarzać i zwykle tylko szukam pretekstu. Zawsze zachwyci mnie jakieś zdanie nad którym do tej pory wzrok mi się prześlizgiwał. Przed dwunastoma laty, gdy pierwszy raz dostałam do rąk ową książkę, było to inne tłumaczenie. W swoim posiadaniu mam to najbardziej kanoniczne, tłumaczenie, którego użyto również w słynnym filmie. Powiecie – o wa wielkie mecyje, czy tłumacz AŻ tak wiele zmienia? Ano w przypadku Władcy Pierścieni, różnica jest ogromna. Pierwsze tłumaczenie pana Łozińskiego wywołało rwetes porównywalny z tym po zniszczeniu Pierścienia. Maria Skibniewska, tłumacząc, konsultowała się z Tolkienem, Łoziński wykazał sporą nonszalancję i przez długi czas jego Bagoszem straszono młodych tolkienofilów.  Z tego co wyczytałam, w innych krajach, tłumacze również przełożyli nazwy własne, ale to w Polsce zrobiło się piekiełko. Zawsze chciałam porównać oba tłumaczenia, chociaż się trochę bałam. Teraz zainspirował mnie Zysk i s-ka. Cena nie odstrasza i kto ma ochotę na takie badanie – polecam.

"Władca Pierścieni. Dwie wieże" - John Ronald Reuel Tolkien

Śmierć Boromira, pojmanie Merry'ego i Pippina przez okrutnych orków, rozpaczliwe wysiłki Aragorna, Legolasa i Gimlego usiłujących odszukać i uwolnić hobbitów, pościg za orkami, spotkanie z entami, zdumiewający powrót Gandalfa z otchłani Morii, udział w wielkiej bitwie Jeźdźców Rohanu z potęgą Isengardu i ostateczne starcie z władcą Orthanku - oto dalsze losy rozbitej już Drużyny Pierścienia. Żaden z jej członków nie wie jednak, co dzieje się z Samem i Frodem. A tropiony przez Nazgule Powiernik Pierścienia z uporem idzie dalej. Podążając za Gollumem, przemierza Martwe Bagna, by stanąć wreszcie u stóp Minas Morgul - przerażającej fortecy strzegącej drogi do Krainy Cienia...

W moim domu Tolkien stoi na honorowym miejscu, jest na wyciągnięcie ręki. Nigdy nie ma szans pokryć się kurzem.  Od czasu, do czasu nachodzi mnie ochota na powtórkę. O ile filmy powtarzam stosunkowo często, o tyle książkę czytam rzadziej… w całości, sądzę, że raz  roku. Tym razem postanowiłam się zebrać w sobie i spisać moje refleksje. TUTAJ przeczytacie o wrażeniach z „Drużyny Pierścienia”. Teraz przyszła kolej na „Dwie wieże”. Książka w wielu miejsca odbiega od tego co pokazano w filmie, na korzyść książki. Moim zdaniem książka, jak zazwyczaj bywa, jest o wiele lepsza od książki, chociaż pewne sceny w ekranizacji naprawdę zapierają dech w piersiach, ale niektóre sprawiają, że nad głową unosi się wielki znak zapytania.

Akcja książki zaczyna się gdy Uruk-hai pojmali Merry`ego i Pippina, a Frodo i Sam odłączyli się od drużyny. Aragorn  znajduje konającego Boromira, po chwili dołącza Legolas i Gimli. Trójka może tylko oddać ostatnią posługę Boromirowi, po czym ruszają w pogoń za orkami, aby uwolnić hobbitów.  Nie idą za Frodem i Samem, bo wszystko wskazuje na to, że Powiernik Pierścienia i jego druh dobrowolnie porzucili kompanów, za to Merry i Pip są w tarapatach. Faktycznie, pojmani przez orków, gnani są przez stepy do Isengardu, siedziby Sarumana(ach! Jakiż ja mam sentyment do tej postaci). Saruman – niegdyś przywódca Białej Rady, która miała za zadanie zwalczać zło, zdradził, a jego zdrada sięga bardzo głęboko, wysłał orków, aby porwali hobbita, gdyż Saruman wie, że jeden z nich niesie Pierścień. Saruman nieźle sobie nagrabił, opętał władcę Rohanu, rozwścieczył Włascę Fangornu… zapowiada się ciekawie, ale zanim dowiemy się jak skończył się ten tom, czeka nas wędrówka przez pradawny las, gonitwa po stepach, niespodziewane spotkanie, Grima – gadzi język, wizyta u Władców Koni i wielka bitwa. Naprawdę książka jest dynamiczna, a to wszystko w jednej części, bo w następnej księdze, będziemy wędrowali razem z Samem i Frodem oraz Gollumem do Mordoru… tutaj książka jest najbliższa filmowi, chociaż kilka – istotnych – zmian się znalazło. Nie ukrywam, że nie lubię tych fragmentów, bo Frodo mnie wkurza…

W „Dwóch wieżach” dzieje się dużo, Tolkien stworzył dynamiczną akcję, bez udziwnień, które zaproponowali twórcy, uznając, że oryginał jest zbyt nudny. Ci którzy sięgną po książkę, dopiero po filmie, zdziwią się zapewne, że w książce nie ma wielu scen, np. Arweny, Elfów w Helmowym Jarze, rozmów Galadrieli z Elrondem. Wiem, że fani są wściekli na PJ zwłaszcza za takie kopnięcie wątkiem Arweny i Aragorna, ja to rozumiem i ciągle nie umiem się zdecydować. Jak czytam książkę widzę, że wszystko jest na swoim miejscu, ma dobre proporcje, ale później zerkam na film i… no nie umiem się zdecydować.

 

"Masz zapamietac, kto zyje na swiecie.
Najpierw wymienisz cztery wolne szczepy:
Najstarsze elfy, wszystkim przodujace;
Potem w podziemiach ciemnych krasnoludy;
Entowie z ziemi zrodzeni jak gory;
Ludzie smiertelni, co wladaja konmi..."

Kocham tę część za Entów, za Drzewca, melancholijnego i… kurczę, przedwieczna istota, która umiłowała wszystko co rośnie, zmuszona do oglądania upadku swojej rasy, chociaż dysponuje dużą siłą, woli biernie przyglądać się wydarzeniom, do czasu… każda cierpliwość ma granice… kocham Drzewca.

Lubię wpadać też do Rohanu… Theoden jest interesującą postacią.

Są jeszcze ludzie , którzy uważają Władcę za bajkę dla dzieci. Być może… wcale nie neguję tego, że jestem dzieckiem, które szuka  świata w którym lojalność, przyjaźń i wierność są ważne.

„Świat się zmienił, lecz pozostał jeszcze gdzieniegdzie wierny.”

Tolkien pokazuje Nam, że nawet wśród nadciągającego zewsząd zła, ważna jest nadzieja, przyjaźń i wiara w ideały. Jestem zbyt mała, niedoskonała by porywać się na analizę dzieła tak wielkiego, ja siadam sobie w tylnym rzędzie i po prostu się zachwycam, tłumaczeniem, akcją… tonę… i nie chcę opuszczać Śródziemia.  Bo po co…?

„Nikt prawie nie wie, dokąd go zaprowadzi droga, póki nie stanie u celu”

 Ta książka jest po prostu uniwersalna, można ją czytać często i za każdym razem znajdzie się coś nowego, wartego wynotowania. Czytajcie Tolkiena:

„W osobliwych czasach, tak samo jak w zwykłych, wiadomo co się godzi. Dobro i zło nie zmienia się z biegiem lat. I to samo oznacza dla ludzi co dla krasnoludów albo elfów. Człowiek musi między dobrem i złem wybierać zarówno we własnym domu, jak i w Złotym Lesie”

"Władca Pierścieni. Drużyna Pierścienia"

W zamierzchłych czasach kowale elfów wykuli Pierścienie Mocy. Lecz Sauron, Mroczny Władca, stworzył w tajemnicy Jedyny Pierścień, napełniając go swą potęgą, aby rządził pozostałymi. Ale Pierścień zniknął i przepadł gdzieś w Śródziemiu. Minęło wiele wieków, zanim się odnalazł i trafił w ręce hobbita, którego przeznaczeniem stała się wędrówka do Krainy Cienia, by w Rozpadlinach Zagłady zniszczyć Jedyny Pierścień... I oto Drużyna Pierścienia wyrusza z Shire. Żaden z uczestników wprawy – hobbici Frodo, Sam, Pippin i Merry, czarodziej Gandalf, krasnolud Gimli, elf Legolas, Boromir z Gondoru i tajemniczy Obieżyświat – nie wie, co czeka u kresu podróży. Ale są pewni jednego: jeśli nie wypełnią misji, świat ogarną Ciemności

Wiem, że Władca Pierścieni przez wielu, mylnie, nazywany jest trylogią, jednak dla wygody postanowiłam spisać refleksje po przeczytaniu poszczególnych książek. Posiadam wydanie w trzech woluminach. Zaczytane nieco, bardzo charakterystyczne, o nieco psychodelicznych okładkach. Pierwsza część – w moim odczuciu, ma dziwną, w ogóle niezsynchronizowaną z treścią okładkę. Nie wyobrażam sobie jednak czytania w innym wydaniu. Po pierwsze – tłumaczenie Skibniewskiej, moje pierwsze, jedyne słuszne.   Po drugie małe tomy są poręczne, szyte – a więc wytrzymałe.

O Władcy Pierścieni napisano wiele, powstawały naukowe rozprawy, książka dla wielu jest Księgą mój tekst jest wypocinami maluczkiego czytelnika, który wielbi klimat tej powieści, film oglądał setki razy, a do książki wraca często. Nie jestem znawcą Tolkiena, jestem wielbicielką talentu MISTRZA.

Gdyby nie Internet i studia, nie wiedziałabym, że fanów Władcy jest tylu, u mnie w domu Tolkien nie ma wielbicieli, Rodzicie na filmy nie mogą patrzeć, Brat lubi filmy, ale książki nie tknie, Mama zaczęła czytać prolog i musiałam wykazać się refleksem gdy książką cisnęła po kilku akapitach. A ja wciąż wracam do Śródziemia.  Ta kraina ma klimat, a Tolkien pisze z taką słodką melancholią… i pisze tak pięknie. Za każdym razem gdy czuję, że żyję w świecie gdzie rządzi plugawy język wracam do książek Tolkiena, odkrywam piękno zdań, moc słów i siłę literatury.

Wbrew ogólnie panującemu poglądowi, Władca Pierścieni to nie jest opowieść o wyprawie z pierścionkiem gdzieś w nieznane i walce z paskudnymi orkami, którejż to wyprawie przyświeca świecące, ogniste Oko.  Władca Pierścieni, to cały świat, to nowa gigantomachia.  Opowieść o walce dobra ze złem. Walka o wolny świat, któremu zagraża zło z Mordoru. Otóż tak, był sobie Sauron, w Drużynie Pierścienia(zwanego dalej DP) poznajemy jego późniejsze losy, w bardzo okrojonej formie. Autor skupia się na wykuciu przez Saurona Jedynego Pierścienia i jego związkom z pierścieniami danymi: ludziom, krasnoludom i elfom. Ludzkie pierścienie zwiodły władców ludzi, stali się upiorami Pierścienia i sługami Saurona, pierścienie krasnoludów zaginęły, ocalały tylko pierścienie elfów, których nigdy nie tknęła ręka Saurona. Elfie pierścienie są w ukryciu, dowiadujemy się, że jeden z nich jest w posiadaniu pani z Lothlorien. Bez znajomości innych tekstów niezbyt możemy dowiedzieć się skąd się wziął Sauron. Jednak dla treści Władcy największe znaczenie ma Pierścień, który w Hobbicie przypadkiem trafił w ręce Bilba – hobbita z Shire. Na początku DP, Bilbo – długowieczny hobbit wyprawia huczne urodziny i przekazuje cały majątek, wraz z Pierścieniem(chociaż z bólem serca) swojemu usynowionemu krewnemu – Frodowi. Od tego momentu los Pierścienia i Froda splatają się ze sobą. Mija sporo czasu(w przeciwieństwie do ekranizacji), Frodo żyje sobie spokojnie, nim powtórnie odwiedza go Gandalf, który nabrał pełności, że pierścień Bilba, to uznany za zaginiony Jedyny Pierścień, siedlisko zła, coś co pozwoliło Sauronowi przetrwać. Teraz zaś Sauron przebudził się ze snu, odbudowuje swoje twierdze, zbiera wojska i szykuje się do wojny, nade wszystko zaś, chce odzyskać Pierścień. Pierścień winien być zniszczony, ale takie zadanie przerasta siły ludzi. Trzeba cisnąć Pierścień w ogień Orodruiny, Góry Przeznaczenia, Szczelin Zagłady, w skrócie – trzeba go zanieść do Mordoru – Królestwa Saurona, licząc się z tym, że Dziewięciu Czarnych Jeźdźców będzie ścigać tego kto Pierścień niesie. Frodo musi porzucić Shire, bo Gollumn, który przed Bilbem był posiadaczem Pierścienia wyznał sługom ciemności na rzecz kogo uytracił pierścień i tylko kwestią czasu jest kiedy słudzy Władcy Ciemności zjawią się w Shire. Gandalf, uzgodniwszy z Frodem termin wyjścia z Shire do Rivendell – które ma być pierwszym przystankiem w tej wędrówce, wyrusza do głowy Białej Rady, która zwalczała Saurona, czyli do Sarumana, tam jednak okazuje się, że Saruman został opętany żądzą posiadania Pierścienia. Saruman bierze w niewolę Gandalfa, w tym czasie Frodo – wraz z przyjaciółmi wyrusza do Rivendell, starając się umknąć Dziewięciu. Po kilku – niebezpiecznych – przygodach, ledwo ocaliwszy życie, dociera do Rivendell, jak ongiś Bilbo. Okazuje się, że to dopiero początek przygody, bowiem Zło już się nie kryje, stara się zawładnąć światem i w Rivendell przypadkowo spotykają się przedstawiciele różnych, wolnych krain Śródziemia, aby zasięgnąć rady Elronda. Efektem narady jest postanowienie, aby Pierścień zanieść do Mordoru i zniszczyć… co jest najniebezpieczniejszą opcją, która jest praktycznie niemożliwa.  Podczas lektury DP, zawędrujemy w góry, do Morii, gdzie spotkamy się ze Zgubą Durina, przeżyjemy dramatyczne chwile, aby zaraz później trafić do przepięknych lasów Lothlorien, z których udamy się nad Wielką Rzekę.

Początkowo miałam plan, aby czytać jeden rozdział dziennie, jednak drugiego dnia pękłam i po prostu utonęłam w tym pięknym świecie. Uwielbiam styl Tolkiena. Bo chociaż w jego książce świat nie jest idealny, ba ogarnia go trwoga, strach i zło, to jednak wciąż towarzyszy nam nadzieja. Jakby na przekór.

„Świat rzeczywiście pełen jest zasadzek i wiele na nim ciemnych plam; ale nie brak też jasnych, a chociaż we wszystkich krajach miłość łączy się dzisiaj ze smutkiem, kto wie, czy przez to nie pogłębia się jeszcze.”

 I faktycznie tak, jest to jest główne przesłanie jakie wynoszę z książek Mistrza, ekstremalne zło, paradoksalnie sprzyja dobru. Bo świat potrzebuje kontrastów.

Pomimo tego, że bardzo lubię ekranizację Władcy jest ona, co oczywiste, spłycona i zbyt skomercjalizowana. Chociażby wątek Aragorna i Arweny, w książce, ledwo delikatnie zasygnalizowany, w filmie zajmuje sporo miejsca.  Dużym atutem w filmie są spektakularne sceny batalistyczne, chociażby w DP, książkowa wersja nie emanuje tak złem. Jest niespieszna. Wędrujemy przez różne krainy, kiedyś tętniące życiem, onieśmielające swym pięknem, dziś opuszczone, wymarłe. Bo piękno tłumione jest przez zło, tak jak kwiat zostaje zagłuszony przez chwast.

Dam sobie kilka dni na przemyślenie, przeżycie DP, nim sięgnę po Dwie wieże, może oglądnę film, bo trochę się już stęskniłam.

Was zachęcam do lektury. Nie dajcie się zwieść myśli, że znacie historię, bo widzieliście film ; )



"- Wolałbym, żeby się to nie zdarzyło akurat za mojego życia - powiedział Frodo. - Ja także - odparł Gandalf. - Podobnie, jak wszyscy, którym wypadło żyć w takich czasach. Ale nie mamy na to wpływu. Od nas zależy jedynie użytek, jaki zechcemy zrobić z darowanych nam lat."
"Wielu spośród żyjących zasługuje na śmierć. A niejeden z tych, którzy umierają, zasługuje na życie. Czy możesz ich nim obdarzyć? Nie bądź, więc tak pochopny w ferowaniu wyroków śmierci, nawet bowiem najmądrzejszy nie wszystko wie."

"Hobbit" - John Ronald Reuel Tolkien

Pierwsza książka Tolkiena zdobyła tak ogromną popularność, że dziś trudno wręcz spotkać kogoś, kto nie słyszałby o hobbitach. Od 1937 roku jest nieprzerwanie wznawiana na całym świecie.
Tolkien napisał ją dla swoich dzieci, ale stała się klasyką i wstępem do Władcy Pierścieni.
To właśnie w Hobbicie Tolkien po raz pierwszy odmalował wypełnioną
przez smoki, czarodziei i magiczne przedmioty krainę, którą przemierzają niezwykli bohaterowie w odwiecznej walce dobra ze złem.

Hobbit to opowieść o niezwykłej podróży podjętej przez krasnoludy, które wyruszają wykraść strzeżone przez smoka złoto. Ich nieoczekiwanym partnerem staje hobbit Bilbo Baggins. Bilbo, jak wszyscy hobbici, bardzo sobie ceni dobre jedzenie, spokój i wygodę, ale jego udziałem staje się wielka przygoda...

O „Hobbicie” głośno zrobiło się przy okazji ekranizacji. Chociaż ta powieść Mistrza Tolkiena wpisana została na listę lektur, to nie sądzę by cieszyła się popularnością, jakaś szczególną nim Jackson ją zekranizował. Chociaż sama nazywam się fanką, to „Hobbita” czytałam jakieś dziesięć lat temu i jakoś nie zbierało mi się na powtórkę. Owszem zamysł był, ale nawet swojej książki nie miałam. Rok temu kupiłam śliczne filmowe wydanie, w pięknej, zielonej okładce. Planowałam przeczytać przed oglądnięciem drugiej części filmowej ekranizacji powieści – nie udało się. Potrzeba było dopiero dnia czytania Tolkiena, abym mogła z czystym sumieniem poczytać „Władcę” udałam się ad fontes.

Bilbo Baggins jest szacownym hobbitem zamieszkującym elegancką norkę pod pagórkiem. Jego życie jest przewidywalne, dla wielu – nudne. Pewnego dnia na progu norki spotyka Gandalfa, czarodzieja, dawno niewidzianego. Gandalf jest wspomnieniem z dziecięcych lat ledwie i kojarzy się z fajerwerkami, teraz zaś proponuje przygodę, co Bilbo natychmiast odrzuca. Hobbit jednak, nie zdaje sobie sprawy, że skoro

czarodziej powziął jakiś zamysł, prędko z niego nie zrezygnuje. Sprasza do domu Bilba zgraję krasnoludów. Bilbo nie do końca łapie o co chodzi, zauważa tylko powiększający się bałagan i zmniejszające się zapasy. W trakcie książki wyjdzie o co chodziło. Otóż przywódcą krasnoludów jest Thorin Dębowa Tarcza(zupełnie inaczej się czyta mając przed oczami Rysia), krasnoludy zostały wygnane ze swojego królestwa przez Smoka, który wybił niemal wszystkich mieszkańców ich państwa, zagarnął złoto i tym samym skazał ich na los apatrydów.  Miarka się przebrała i krasnoludy idą po swoje, potrzebują jednak włamywacza/złodzieja, którym ma być Bilbo. Wiadomo jednak, że kilkaset mil wędrówki uśpiłoby wszystkich, wyłączywszy zaciekłych czytaczy książek telefonicznych, więc po drodze całą kompanię spotka kilka przygód. Ponieważ książka jest dla dzieci i młodzieży, to nie sprawdzajcie czy macie w zasięgu ręki nitroglicerynę, atak serca raczej Wam nie grozi.

Skłamałabym gdybym napisała, że czytałam tę książkę w oderwaniu od ekranizacji.  Miałam przed oczami twarze, miejsca i sytuacje z filmu, chociaż – i tutaj będzie truizm- film i książka to dwie różne sprawy, które owszem stykają się miejscami, jednak przez większość czasu idą swoim torem. Jackson z powiastki dla dzieci zrobił mroczne dziełko, pełne orków, mordów, ucieczek i grozy. Tymczasem powieść Tolkiena jest… jak bajka na dobranoc.  Wszyscy tak naprawdę wiemy, że wrócimy do hobbiciej norki. W „Hobbicie” delikatnie zasygnalizowane są losy Śródziemia, tylko przez dziurkę od klucza zaglądamy do Rivendell, poznajemy tą piękna i misternie utkaną krainę.

„Hobbit” nie jest moją ukochaną książką, owszem – mam pewien sentyment – ale bez szaleństwa.  Ot taka przygotówka, napisana bardzo ładnie, okraszona naprawdę klimatycznymi rycinami.  Jednak o wiele bliższe są mi powieści Tolkiena, które wciągają w całości do Śródziemia. Kocham Silmarilion i tęsknię za nim. Ale najpierw Władca.

Chociaż tyle plusów z tego świszczenia w płucach i wstawania na antybiotyk o piątej rano. Mogę czytać Tolkiena. Brakowało mi tego!