Kasiek pooglądał

Z powodu choroby, ostatnio z książek, które wymagają masę wysiłku, od wyboru lektury, zdjęcia z półki, dźwigania woluminu, przewracania stron itp. Przerzuciłam się na łatwiejsze w odbiorze filmy. Dziś chciałabym zwrócić Waszą uwagę na kilka specyficznych pozycji,  akurat te filmy polecam i mam nadzieję, że Wam się spodobają. Lubię do nich wracać.

zdjęcie i opis stąd

"Czasem słońce, czasem deszcz", najkosztowniejsza indyjska produkcja ostatnich lat, a zarazem największy przebój największej kinematografii świata, to zrealizowana z ogromnym rozmachem, pełna humoru opowieść o uczuciu, które pokonuje wszelkie przeszkody. Już 1,5 miliarda widzów dało się uwieść historii bohaterów, granych przez gwiazdy Bollywood: piękną Kajol i ubóstwianego przez całe Indie Shah Rukh Khana. W "Czasem słońce, czasem deszcz" przeplatają się intymne wyznania i zapierające dech w piersiach sceny taneczne. To pochwała życiowego optymizmu i podstawowych wartości - rodziny, przyjaźni, lojalności.

„Czasem słońce, czasem deszcz” -  mój pierwszy film bolly. Oglądnęłam go, pamiętam to jak dziś, 8 lat temu, po pierwszym kolosie z Rzymu(spektakularny sukces). Ten film jest tak specyficzny, że nigdy w życiu nie poleciłabym go osobie, która nie siedzi już chociaż połową pośladka w bollywoodach można się zrazić. K3G jest produkcją monumentalną, olśniewa przepychem, oszałamia feerią barw, tańcem, śpiewem. Jednak gdy oswoimy się ze złotem, bogactwem atakującym z każdej strony dostajemy bardzo indyjską opowieść o kilku warstwach, które przegapimy z łatwością jeśli nie zadamy sobie minimalnego trudu, aby zrozumieć o co chodzi. Na pierwszy rzut oka, to historia bogatego chłopaka, który zakochuje się w biednej dziewczynie i ze zrozumiałych powodów ojciec jego nie chce dać zgody na ten ślub. Ot taka indyjska Trędowata. Tymczasem ta historia jest głęboko zakorzeniona w kulturze Indii w podziale na wyznawców hinduizmu i islamu, rzecz rozbija się o wierność tradycji, posłuszeństwo, podział na kasty i wciąż żywą w Indiach tradycję wyboru żony przez rodziców.

Główne role grają: Kajol, piękna, szalona i bóg Bollywoodu SRK. Mija osiem lat, a ja wciąż mam przy pewnych scenach łzy w oczach.

Muzyka do tego filmu jest taneczna, świetna, pełna energii. Bardzo polecam!!

46/52

źródło plakatu i opisu

Film opowiada o zwykłej dziewczynie Terri Fletcher. Jej spokojne dotychczas życie zostaje zachwiane w momencie, gdy jej brat ginie w wypadku samochodowym. Wcześniej jednak zapisuje swoją ukochaną siostrę na letni kurs w szkole artystycznej w Los Angeles. Dziewczyna, początkowo jest przytłoczona nowymi sytuacjami i otoczeniem. Jednak po pewnym czasie znajduje oparcie w nowych przyjaciołach, nauczycielu oraz swojej pierwszej prawdziwej miłości.

„Szansa na sukces”  pierwszy raz ten film oglądałam… dawno dawno temu, ostatnio szukając na zalukaju filmów z gatunku musical natknęłam się znowu na niego i pomyślałam… dlaczego nie. Lubię takie filmy młodzieżowe. Lubię sobie przypomnieć, jak to było fajnie mieć naście lat i uważać, że ogólnie największym problemem są ograniczenia jakie nakładają na nas Rodzice. Chociaż ja nigdy nie okłamałam Taty ani Mamy, że jadę do Ciotki, gdy faktycznie robiłabym to, czego mi wprost zabronili, może dlatego tego nie uczyniłam, gdyż moi Rodzice niestety nie traktowali takich filmów jak wyroczni, więc pod odkryciu prawdy, zamiast spektakularnej, melodramatycznej sceny, w której bielma spadłyby im z oczu i błagaliby mnie o przebaczenie, że tak głupio mi czegoś zabraniali, po prostu by mnie zabili. Ach! Ci moi zaściankowi Rodzice.

Film opowiada o dziewczynie, która uwielbia śpiewać, w filmie mało widzimy jak śpiewa, o wiele ważniejsze jest jak się wdzięczy, zdobywa sympatię wszystkich i jest taka biedna i cudowna. Pierwszy raz ten film oglądałąm dawno temu i najbardziej spodobał mi się aktor, który grał nauczyciela śpiewu od Alleluja z Mesjasza. Bo ogólnie film jest naiwny i bardzo schematyczny. Dla młodzieży i to takiej zapóźnionej w rozwoju trochę… wiara w marzenia, własny talent itp.

47/52

źródło plakatu i opisu

Niewidoma kaszmirska dziewczyna Zooni Ali Beg (Kajol) poznaje w Delhi lokalnego przewodnika turystycznego, Rehana Qadri (Aamir Khan). Zafascynowany nią Rehan pragnie pokazać jej świat ze wszystkimi jego kolorami. Dzięki niemu Zooni odkrywa piękno Delhi, życia i miłości. Jednak Zooni nie wie, że Rehan ukrywa przed nią inną, mroczną stronę i że jego przeznaczenie wstrząśnie życiem obojga...

„Unicestwienie” – kolejny film z Indii o oryginalnym tytule Fanaa. Oglądałam pierwszy raz ten film na drugim roku studiów, zaraz po tym jak oblałam egzamin na prawo jazdy. Byłam wtedy bollywoodzkim świeżaczkiem, a  film chciałam oglądnąć dla Kajol, bo bardzo lubię tę aktorkę.

Ten film to historia niewidomej Zooni, która jedzie do stolicy Indii(sama pochodzi z Kaszmiru), aby wystąpić na Dniu Republiki, spotyka tam mężczyznę. Pomiędzy nimi rodzi się uczucie, tylko jakie ma szanse, skoro Zooni jest romantyczką wierzącą w wielką miłość i księcia, a Rehan jest błękitnym ptaszkiem, który w kobietach przebiera jak w ulęgałkach?

To również, nie jest zwykły romans, chociaż w pierwszej części mamy śmiech, zabawę, szalone kolory, tak w drugiej dochodzi więcej dramatyzmu, wątek niepodległości Kaszmiru(właśnie ze względu na niebezpieczną sytuację w Kaszmirze, zdjęcia drugiej części, były kręcone w Zakopanem, które udaje Kaszmir).

Ten film jest jednym z moich ulubionych, oczywiście ma pewne indyjskie, irytujące cechy, patos, toporne wiersze, ale mimo wszystko jest wart oglądnięcia.

48/52

Co ostatnio oglądnęłam

Nie chcę zasypywać bloga pseudo-recenzjami filmów. Napiszę więc kilka zdań o produkcjach, które w ostatnim tygodniu oglądnęłam. W większości to filmy dosyć słabe, takie które mnie zawiodły, wynudziły. Ale znajdą się zabawne, wzruszające. Posłuchajcie : )

13/52 – pechowa trzynastka

Po pierwsze klapa tygodnia, czyli coś co oglądałam dziś, dobrze że piłam kawę i pracowałam bo inaczej bym usnęła.  A miało być tak pięknie czyli „Austenland” opis z filmwebu:

Uwielbienie Jane Hayes (Keri Russell) dla wszystkiego, co jest związane z Jane Austen bardzo utrudnia jej miłosne życie. Chcąc zostać bohaterką własnej historii, Jane wydaje oszczędności swojego życia na podróż do Austenland, ekscentrycznego kurortu, gdzie goście zanurzają się w świecie z czasów regencji. "Uzbrojona" w czepek, gorset i tamborek, Jane usiłuje uniknąć staropanieństwa... Wszystko się zmienia, gdy kończy się fantazja, a zaczyna prawdziwe życie... a może nawet miłość.

 Właściwie nie wiem co napisać o tym filmie. Naprawdę klapa miesiąca. Już „Lost in Austen” nie podbiło mego serca, ale tamten film miał przynajmniej ręce i nogi. Tymczasem ten film pomimo niezłej obsady(główna bohaterka kiedyś zachwyciła mnie w Magii zwyczajnych dni), główny lowelas to przecież pan Tinley z „Opactwa Northanger”, ma w sobie urok i taki łobuzerski czar.  Jako opozycję do zwiewnej, subtelnej i romantycznej Jane postawiono wulgarną niejaką pannę Elizabeth, którą gra nawet znana aktorka,  ale wszystkie elementy komediowe jakie ma ona wprowadzać są raczej nieudane, subtelne jak wystrzał z armaty. Nie wiem jakim cudem Jane Seymour, wielka aktorka mojego dzieciństwa zgodziła się zagrać w czymś takim. Jedyne co mogę o niej dobrego powiedzieć, to że ma śliczną suknię.  Film jest tak chaotyczny i nijaki, że aż skupiłam się na sprawdzaniu prac. Bo akcja nie przyciągała mnie wcale.

14/52 Veer-Zaara

Taaak znowu bollywood. Nic na to nie poradzę. Lubię to kino. Ten film pierwszy raz oglądałam w Sylwestra parę lat temu. Chyba na I roku studiów więc to był przełom 2006 i 2007 roku. To był sam początek mojej przygody z indyjskim kinem. Pamiętam, że siedziałam jak zahipnotyzowana przed monitorem. Od pierwszej, jakże radosnej piosenki, takiej sielankowej i słodkiej, aż do samego końca, roniąc łzy i przeżywając losy bohaterów.

Oto jak filmweb streszcza fabułę:

Dowódca szwadronu, Veer Pratap Singh (Shah Rukh Khan), jest pilotem ratunkowym Indyjskich Linii Lotniczych, który często ryzykuje życiem, by ocalić życie innych. Pewnego dnia spotyka dziewczynę z Pakistanu - Zaarę (Preity Zinta), która parę dni przed swym ślubem przybyła do Indii by wypełnić ostatnie życzenie ukochanej zmarłej niani - zanurzyć jej prochy w rzece. Autobus, którym jedzie ma wypadek. Veer ratuje jej życie i jego życie na zawsze ulega zmianie... 22 lata później młoda pakistańska prawniczka Saamiya Siddiqui (Rani Mukherjee), podczas swojej pierwszej sprawy staje twarzą w twarz z postarzałym Veerem, od 22 lat marniejącym w pakistańskim więzieniu. Saamiya jest pierwszą od 22 lat osobą, do której Veer się odzywa, opowiadając swoją historię. Dlaczego trafił do więzienia? Dlaczego tyle czasu milczał? Prawniczka postanawia walczyć o prawdę i wolność Veera...

Po pierwsze muzyka w tym filmie jest cudowna. Tak refleksyjna, przyprawiająca o skowyt duszy. Sam film wymaga nieco znajomości realiów i kultury państw w których toczy się akcja. Chociaż sporo można wydedukować. Pakistan i Indie się nie lubią od bodajże `47 roku gdy Pakistan oderwał się od Indii. Pakistan jest muzułmański, w Indiach dominuje hinduizm. Ta niezgodność wyznań jest częstym motywem przeszkody nie do pokonania w filmach(wspomnijmy K3G). Moim zdaniem historia jest naprawdę mocna, oczywiście jest to typowe bolly z muzyką, śpiewem cudami i życzliwością. Zbudowane na kontraście dobro i zło. To bajka dla dorosłych z morałem. Jak widzicie ja wracam do tego filmu i zachwycam się coraz to nowymi szczegółami.

15/52 Bride & Prejudice czyli bollywoodzka wersja „Dumy i uprzedzenia”

Co filmweb o tym filmie:

Młody i bogaty Amerykanin, Will Darcy, wyjeżdża do Indii ze swoim przyjacielem Balrajem, który został świadkiem na ślubie. Na uroczystości pojawia się też rodzina państwa Bakshi. Pani Bakshi za wszelką cenę chce wydać za mąż swoje cztery córki, a ślubna uroczystość jest świetną okazją do tego, by na niej znaleźć potencjalnych mężów. Babraj z łatwością daje się wplątać chytry plan pani Bakshi, z Darcym sprawa jest o wiele bardziej skomplikowana

Wyprodukowany nie w Bollywood, ale przez USA i Wielką Brytanię. Faktycznie stanowi wariację na temat austenowskiej Dumy i uprzedzenia. Akcja powieści toczy się we współczesnych Indiach, gdzie rodzina Bakshi ma cztery córki, które chce dobrze wydać za mąż. W odpowiedniczkę Lizzy wciela się miss świata, gwiazda bollywoodu, obecnie na macierzyńskim urlopie, kobieta która wżeniła się w wielki aktorski klan, czyli Aishwarya Rai Bachchan . Mamy tutaj główne wątki powieści, odpowiednio zmodyfikowane, świetnie wszystko jest dopasowane. Kolory są bajeczne, żarty naprawdę zabawne. Aktorzy śliczni. Piosenek nie ma znowu tak wiele.  Naprawdę polecam. Bardzo przyjemny film, doskonały na pochmurny dzień.  A!! ja zakochałam się w nim, zanim poznałam kino bollywoodzkie. Bo ten film to jednak nie jest bolly.

Ponieważ wczoraj już nie zdążyłam, dziś oglądnęłam film o siostrach Mirabal.

16/52 Czas motyli

Zarys fabuły Oparta na faktach, poruszająca opowieść o życiu i śmierci sióstr Mirabal. Urodzone i wychowane w Dominikanie czasów dyktatury generała Trujillo, Minerva, Patria, Mate i Dede Mirabal zaangażowały się w działalność ruchu oporu. Każdą kierowały inne motywy - miłość, wiara, niezgoda na bezprawie - lecz dla wszystkich decyzja o włączeniu się w walkę z reżimem była świadomym wyborem. 25 listopada 1960 r. na północnym wybrzeżu Dominikany znaleziono ciała trzech z nich. Rządowe gazety podały, że był to tragiczny wypadek.

I ten film też mnie zawiódł. Ostatnie sceny, siłą rzeczy były poruszające. Tylko, że historia sióstr jest tak pobieżna, jakby była tylko wątkiem pobocznym, wtrąceniem. Wątku głównego brak. Ten film przeskakuje po kilku wydarzeniach z życia sióstr, chociaż skupia się na Minervie, ale też nie spodziewajcie się jakiejś wyczerpującej historii, to też są urywki, jak flesh wydarzeń. Właściwie nie umiem odpowiedzieć, po oglądnięciu tego filmu, dlaczego siostry zaangażowały się w walklę, dlaczego jedna z sióstr z nimi nie poszła. Dlaczego Trujillo z nimi walczył? Cieszę się że przeczytałam książkę. Bo tak to mogłam czuć te film, troszkę bardziej. Wydaje mi się, że bez znajomości książki, bez wiedzy o co naprawdę chodziło wynudziłabym się na filmie strasznie. Niewykorzystany potencjał.

17/52 Hobbit. Niezwykła podróż.

"Hobbit" - filmowa adaptacja książki J.R.R. Tolkiena, wstęp do "Władcy Pierścieni", to opowieść pełna niezwykłych wydarzeń i magicznych postaci, przedstawiająca odwieczną walkę dobra ze złem. Hobbit Bilbo Baggins niechętnie wyrusza w niezwykłą i niebezpieczną podróż. Pokierowany przez czarodzieja Gandalfa opuszcza swój przytulny domek w Shire, by wraz z trzynastoma krasnoludami zmierzyć się ze smokiem Smaugiem.

Mam wersję w HD, więc czuję się prawie jak w kinie. Muszę się dorwać do dużego telewizora u Rodziców to już będzie pełna radość, tylko że Oni nie tolerują takich filmów, więc muszę poczekać na wolną chatę.  Różne są głowy, jeśli chodzi o „Pustkowie Smauga”. Natomiast krytycy i widzowie, są raczej zgodni w zachwytach nad pierwszą częścią trylogii o hobbicie. Tymczasem ja, długo byłam sceptyczna. Nie byłąm na tym filmie w kinie, oglądając w domu, oglądałam, jak to ja, robiąc milion rzeczy na raz. Tymczasem w ten film, w historię trzeba wejść, zanurzyć się w tolkienowskiej opowieści, wtedy od pierwszej sceny, do ostatniej będzie to piękna wizualnie, muzycznie całość. Mroczna, momentami przerażająca, ale i zabawna i pouczająca. Gdy zobaczyłam orły szybujące z krasnoludami, skąpane w słońcu nad szczytami gór, zaparło mi dech z zachwytu.  Ten film dopiero dziś mnie zachwycił. Wcześniej, owszem zachwycałam się i rozpływałam raczej nad Rysiem, a dziś spojrzałam na ten film inaczej. I chyba na niego zachorowałam. Warto dawać kolejną szansę. A jeśli oglądać w domu, to tylko w HD. Obrazik ostry jak żyletka. Galadriela w Rivendell to uczta dla oka. Zresztą, ja uwielbiam Rivendell w każdym filmie, a w HD to już, miodzik. Wersja reżyserska nie wnosi jakoś wiele do filmu, ale Ryś, pfu Thorin podsłuchujący rozmowę Elronda z Gandalfem to coś co przyprawia mnie o szybsze bicie serca. Podoba mi się też rozmowa Elronda z Bilbem, bo tłumaczy późniejszy sentyment hobbita do domu elfów. Piosenka goblinów zaś to, jakieś nieporozumienie.

Ale i tak polecam : )

Om Shanti Om - 2007

Om (Shah Rukh Khan) jest statystą, ale marzy o karierze aktorskiej. Matka (Asawari Joshi) i jego najlepszy przyjaciel (Shreyas Talpade) wierzą w jego umiejętności. Mężczyzna zakochany jest w pięknej Shantipriyi (Deepika Padukone), gwieździe Bollywood. Om ratuje kobietę z pożaru na planie filmowym, przez co zaprzyjaźniają się. Wtedy to dowiaduje się, że od dwóch lat jest ona żoną sławnego producenta (Arjun Rampal). Kiedy kobieta żąda ujawnienia tego faktu, jej mąż okazuje się być egoistą, któremu Shantipriyi przeszkadza w spełnieniu marzeń. Chcąc pozbyć się żony podpala plan ich najnowszego filmu.

Na weekendzie miałam maraton z filmami bolly.  Sprawdzanie prac pisemnych, a później egzaminów pisemnych, w liczbie której nie znam, bo jestem skromny pionek po humanistycznym profilu i nie uczono mnie liczyć tak daleko. W celu umielenia sobie pracy włączyłam dobry film. Dobry, ale bardzo specyficzny.

Om Shanti Om to utrzymany w konwencji pastiszu. Cały film podzielono na dwie części – pierwsza rozgrywa się pod koniec lat siedemdziesiątych. Młody chłopak – Om, jest synem niedoszłej gwiazdy filmowej, która żyje tylko szansą na wielką rolę jaką miała, ale ciąża wyeliminowała ją z wielkiej szansy, je mąż też był statystą, syn też  marzy o karierze, ale jedyne na co może liczyć to statystowanie. Wzdycha też do wielkiej gwiazdy, ślicznej Shanti, która jest w jego oczach kobietą idealną. Nie wie jednak, że słodka Shanti za uroczym uśmiechem skrywa tajemnicę, która odbiera jej spokój i szczęście. Nieświadomie dziewczyna igra z ogniem.

Druga część rozgrywa się, trzydzieści lat później w 2007 roku Om Kapoora syn wielkiej szychy w Bollywood jest rozpieszczonym złotym chłopcem. Nie ma szacunku dla nikogo i do niczego, los sprawił, że urodził się w takiej, a nie innej rodzinie na nic nie musiał zapracować. Jedyne co jest plamą na słońcu to stara wariatka, która biega za nim i nazywa swoim synem. Wszystko staje się jasne pewnego wieczoru i Om staje się innym człowiekiem.

Ten film darzę ogromną sympatią ma wszystko to za co kocham Bollywood, świetną muzykę i refleksyjną i taką stworzoną do tańca i idealna na senny poranek gdy potrzebujemy kopa na dzień dobry.  Ma świetnych aktorów, genialnego i wielkiego (w Indiach niemalże równego bóstwom SRK), a w jednej z piosenek zobaczymy naprawdę same, same gwiazdy a i sama piosenka Was zawojuje, jest rytmiczna i można się na niej spłakać ze śmiechu.

Z drugiej strony to jest indyjski film, dla indyjskiego widza. Film który europejskiego widza może zirytować, sprawić że będzie patrzył z pobłażliwą wyższością. Bo reinkarnacja? Ubaw po pachy i szczyt ciemniactwa. Dlatego jeśli nie chcecie wychodzić ze skorupy uprzedzeń, nie oglądajcie OSM.  Mnie ten film uwiódł, poprawia mi humor a muzyka, która podbiła serca i uszy milionów słuchaczy, poprawia mi regularnie nastrój.  Wydaje mi się, że z każdym filmem lepiej rozumiem mentalność Hindusów (btw, w planach następny zakup reportaże o Indiach z wyd. Czarne). Rozumiem dlaczego reinkarnacja jest tak ważna w ich życiu. A w tym filmie dzięki zestawieniu dwóch bohaterów i kontrastowi, to po prostu rzuca się w oczy.

Może nie jest to film najlepszy na pierwszy raz z bolly-kinem, ale też nie trzeba znać setek filmów. Wystarczy czuć klimat, ociupinkę.

Polecam Wam ten film. Niech ten filmik z piosenką z filmu Was zachęci!!

12/52

"Nigdy nie mów żegnaj" - :Kabhi Alvida Naa Kehna 2006

Dev Saran jest wybitnym sportowcem odnoszącym sukcesy w piłce nożnej. Prowadzi szczęśliwe i beztroskie życie z żoną Rheą oraz synkiem Arjunem. Aż do dnia 18.03.2002 roku, który to diametralnie zmienia jego życie. Tego dnia spotyka bowiem Mayę - kobietę, która ma wyjść za mąż, lecz nie jest do końca zdecydowana, czy tego chce. Dev rozmową nakłania ją do podjęcia decyzji i poślubienia jej wieloletniego przyjaciela - Rishiego. Po rozmowie z Mayą Dev, czując, że komuś pomógł staje zamyślony przed bramą i zostaje potrącony przez samochód.

Mijają cztery lata. W wyniku wypadku Dev doznał poważnej kontuzji nogi, co przekreśla jego dalszą karierę sportową. W jego niegdyś idealnym wręcz związku z Rheą coraz częściej pojawiają się konflikty. Maya, którą to Dev namówił cztery lata wcześniej na ślub, również nie odnalazła szczęścia w związku małżeńskim.

Pewnego dnia w wyniku zbiegu okoliczności dochodzi do ponownego spotkania Mayi i Deva. Oboje z początku nie są do siebie zbyt pozytywnie nastawieni, lecz z czasem okazuje się, że są bardzo do siebie podobni. Zaprzyjaźniają się ze sobą i razem podejmują próby ratowania ich sypiących się związków małżeńskich. Lecz los krzyżuje ich plany. Serdeczna przyjaźń między obojgiem z czasem przeradza się w gorącą miłość.

Bohaterowie stają przed dylematem moralnym, będą musieli odpowiedzieć sobie na pytanie, co jest ważniejsze, szczęście ich rodzin, czy ich własne szczęście*.

Nie lubię marnować czasu, fakt przeglądając FB czy inne tego typu strony, raczej nie pomnażam swojej wiedzy, ani nie wykonuję swoich obowiązków służbowych, ale nie mam twardych dowodów ile czasu marnuję, tymczasem film ma jakiś czas trwania… dlatego, aby uciec od wyrzutów sumienia rzadko tylko oglądam film. Albo robię na drutach, albo pracuję. Dziś na łóżku piętrzył się stos prac semestralnych do sprawdzenia, toteż włączyłam sobie bollywoodzki film. Oglądałam go już kiedyś i bardzo go lubię, w ten sposób umiliłam sobie wieczór…

Film opowiada o dwóch parach, których drogi przecinają się na emigracji. To dwa niedobrane małżeństwa z których uciekła miłość, bądź też nigdy jej nie było, a może była, ale nieodwzajemniona? To smutna historia ludzi, którzy pewnego dnia zaczynają zmieniać swoje życie. Niestety kosztem swojego partnera. To historia „odpuszczenia” dbania o małżeństwo z nadzieją, że potoczy się siłą rozpędu. To historia o tym jak żyje się z trudnym partnerem i o tym, że miłość może i zwycięża wszystko, ale codziennie trzeba stwać z nią i walczyć. A my zwykle wolimy odpuścić.

„Nigdy nie mów żegnaj” pomimo bollywoodzkiej produkcji jest bardzo specyficznym filmem. Nie jest tak przesiąknięty indyjskimi smaczkami, jak jego wielki brat „Czasem słońce czasem deszcz”, nie trzeba być specjalistą od kultury Indii by ten film pojąć, jest uniwersalny. Problemy bohaterów są powszechne. Chociaż ja akurat w bollywoodzkich filmach lubię oglądać indyjską kulturę, uwielbiam dotykanie stóp, prośbę o błogosławieństwo, to jest bardzo malownicze. Tutaj z malowniczości zostają cudowne kolory, bajeczne sari i chociaż mniej ostentacyjne niż w „Czasem słońce, czasem deszcz’ to jednak ponad przeciętne bogactwo.

Jednak to nie dla sari, ulubionych aktorów, czy muzyki(chociaż ta faktycznie jest świetna), oglądam ten film. Kiedyś uwiódł mnie swoją historią. Dwoma parami, nieszczęśliwymi, chociaż zgodnie odgrywającymi sielankową farsę. Gdy oglądałam ten film, ładnych parę lat temu, chyba z sześć… inaczej patrzyłam na ten film, było mi żal każdego z bohaterów, każdego na swój sposób, bo Dev jest zgorzkniały, ale pochował marzenia, Maja nie ma dzieci i wyszła za mąż bez miłości, Rhea znosi kapryśnego męża i wieczną wojnę w domu, a Rishi jest niekochany i chyba to odczuwa. Dziś patrzę na to inaczej, nie żal mi nikogo, no może synka Rhei i Deva, na każdego z bohaterów jestem zła. Bo pożenili się, ale zostali cholernymi egoistami, ciągną w swoją stronę, liczy się tylko ja, ja i ja. To prawda, nikt nie zasługuje na to co ich spotkało, bo to bardzo nieprzyjemna i raniąca sytuacja, dla każdego, ale na dłuższą metę żaden bohater przy okazji dzisiejszego oglądania nie zasłużył na moją sympatię. Zepsuli sobie życie, na własną prośbę.

Nie wiem skąd u mnie taki drastyczny sąd, bo jest to jeden z filmów, który darzę ogromnym sentymentem i sympatią. Jest prawdziwy i jeśli zapomnimy, że trwa ponad trzy godziny, można śmiało go polecić osobie, która chce zacząć przygodę z bolly. Może mam dziś zły dzień, bo smutek tego filmu, nostalgia i melancholia udzieliły się i mnie. Teraz chyba wezmę się za Om Shanti Om. Tutaj nie da się zepsuć sobie humoru.

Mimo wszystko polecam Wam „Nigdy nie mów żegnaj”. Nie takie bolly straszne.

A i muzyka jest super!


11/52






*opis fabuły z Wikipedii, plakat z filmweb

"Poślubiona" - Vivah 2006

Poonam (Amrita Rao) straciła rodziców jako dziecko. Została wychowana przez wujka Krishnę Kanta (Alok Nath) i ciocię Ramę (Seema Biswas). Rama całe życie odtrącała ją , zazdrosna o to, że Poonam jest ładniejsza od jej córki Rajni (Amrita Prakash). Wujek wielką miłością próbował jej to wynagrodzić. Poonam osiąga już wiek w którym należy wydać ją za mąż. Przyjaciel rodziny jubiler Bhagat-ji (Manoj Joshi) aranżuje jej małżeństwo z młodszym synem Harisha Chandry (Anupam Kher) - Premem (Shahid Kapoor). Młodzi poznają się podczas wizyty rodzinnej, i mimo że podczas ich krótkiej rozmowy sam na sam zamieniają ze sobą niewiele słów, obojgu sama wymiana spojrzeń wystarcza, aby zgodzić się na małżeństwo. Obserwujemy drogę Poonam i Prema od zaręczyn do małżeństwa. Jednak w dniu ślubu, dochodzi do wypadku...

Gdy w 2006 roku zaczynałam studia, jednocześnie zaczęłam przygodę z filmami z Indii. Dlaczego piszę o studiach? Bo bollywoodzkie produkcje żywo mi się kojarzą z okresem gdy byłam żakiem. Pierwszy film oglądnęłam po pierwszym kolokwium z prawa rzymskiego.  A ponieważ pierwszym filmem było „Czasem słońce, czasem deszcz”, gdzie rola ojca rodziny była silnie podkreślona, to i związało się to z prawem rzymskim już chyba na zawsze. Wiem, że bolly albo się kocha, albo nienawidzi. Ja kocham, niestety te filmy są bardzo długie, rzadko mam czas, żeby tak odpłynąć na trzy godziny, zwłaszcza że filmy bolly nie kończą się wraz z pojawieniem się napisów one trwają. Każą sprawdzać te nowości kulturowe, których nie zrozumiałam. Więc siedzę, szukam, czytam i rozmyślam.

Jednym z aktorów którego bardzo, bardzo lubię jest Shahid Kapoor, jest tak misiakowy i cukierkowy, że jak mam okazję to oglądam filmy z jego udziałem. Wypatrzyłam, że zagrał w filmie „Poślubiona”, opis mnie zaintrygował i przy pierwszej lepszej okazji oglądnęłam. Jazda bez trzymanki film trwa dwie godziny i prawie czterdzieści minut. To naprawdę porządny seans.  To bardzo specyficzny film,  niespieszny, ale z dużym ładunkiem emocjonalnym. Momentami trochę się dłuży.

Poonam jako dziecko została osierocona, opiekę nad nię przejął brat jej ojca i jego żona. O ile wuj nie traktuje jej jak bratanicę, ale jak córkę, o tyle ciotka zazdrosna o urodę Poonam, o to że dziewczynka jest piękniejsza niż jej własna córka jest dla niej macochą z bajek. Oschła, nieprzyjemna. Problemy narastają wraz z dorastaniem Poonam, gdy przychodzi pora wyboru męża dla dziewczyny, ciotka żyje w ciągłej obawie, że za dużo pieniędzy będzie trzeba wydać na posag. Z jednej strony chciałaby pozbyć się Poonam z domu a z drugiej żałuje każdej rupii. Los jednak sprzyja Poonam mężczyzna, którego wybrano jej na męża, zdobywa jej serce. Chłopak pochodzi z bogatej rodziny, ale takiej która z całego serca cieszy się z potencjalnej synowej i z miejsca zaczyna traktować ją jak córkę. Domyślacie się, że ciotunia nie mięknie na ten widok. Wszystko zmierza w stronę happy endu, gdy w przeddzień wesela zdarza się tragedia. Szczęście obu rodzin zostaje poważnie naderwane.

Spotkałam się z opinią, że ten film to dwie godziny opowiadania o przygotowaniu do ślubu. W pewnym sensie tak, bo akcja koncentruje się na miłości wuja i bratanicy, na zawistnej ciotce,  a dookoła unosi się duch ślubnych przygotowań, posagu, biżuterii organizowania przyjęcia. I chociaż to prawda, że film jest bardzo niespieszny i bardzo bollywoodzki to ja nie czułam znudzenia. Może za sprawą Shahida, który rzucał cudne, powłóczyste spojrzenia, aż się ciepło na sercu robiło. A już całkowicie mnie końcówka przekonała, gdy płakałam jak bóbr, aż poduszka przesiąkła mi łzami.

To wielowymiarowy film o miłości i o relacjach, pokazujący, że nie jest ważne jak długo się znamy, ale jak bardzo chcemy kochać, na ile pozwalamy sobie otworzyć serce na drugiego człowieka. Jest to film przesłodzony i wyidealizowany, bo wszyscy, pomijając Ciotkę, są wspaniali i życzliwi, ale dzięki tej ogólnej przychylności, mamy uwidocznioną postawę Ciotki.

Ten film jest tradycyjny, pokazuje aranżowanie małżeństwa, małe miasteczka gdzie ludzie żyją inaczej niż w Dehli, mówią w hindi, noszą tradycyjne stroje. Ten film to kolorowa uczta dla oka, kilka wpadających w ucho melodii. I mocny przekaz.

Polecam! Można się porządnie wzruszyć!!

Aktorka cały film mi przypominała Kajol, te gesty, mimika, a później sprawdziłam na filmwebie i okazało się, ze grała w "Jestem przy Tobie" - inspiracja do oglądnięcia tego filmu :D


5/52

"I hate luv Storys"

Teoretycznie historia, stara jak świat.
Ktoś wyśmiewa się z miłości, która później spada na niego jak grom z nieba. Jasnego!

Ale w klimacie bolly.
Mamy więc świat filmów, będących dla wielu symbolem najczystszego kiczu, skoro już nawet Hindusi się z tego nabijają coś w tym musi być(tak jak w hiszpańskim por la manana). I dwójka ludzi. Kobieta, która(hm… czyżby norma) uwielbia wszystkie te cukierkowe historie, oraz facet, babiarz, który pracując przy tych filmach szczerze nienawidzi historii miłosnych. Jest przy okazji lekkoduchem… brzmi znajomo?
No właśnie.
Ale jest to opowiedziane w inny dla mnie nawet ciekawy sposób. Bo nawet kiedy Ona orientuje się, że jej związek(nota bene ona Simran, on Raj to filmowa para z niezrównanym SRK i genialną Kajol z filmu, już legendy Pt: „Żona dla zuchwałych”) jest przebrzmiały i więcej w nim udawania, niż tych emocji, których szuka, on nadal jest sobą, odrzuca jej miłość aby później się zorientować, że popełnił błąd.
Zaczyna się wyścig z czasem, walka z samym sobą.
Mi film się podobał.
Ale nadal I hale luv stories :P


A ta piosenka mnie zaczarowała

"Nazywam się Khan" - My Name Is Khan 2010

Opowieść o Khanie rozpoczyna się jak bajkowa historia miłosna, która rozgrywa się w jednym z amerykańskich miast... aż do momentu, gdy kaprys losu w mgnieniu oka zmienia wszystko. Czy szalony akt odwagi ze strony jednego człowieka może poruszyć cały świat?
Khan to ekscentryczny przybysz z Indii, który szuka swego miejsca w Ameryce. Szaleńczo zakochuje się w pięknej Mandirze, samotnej matce, która za wszelką cenę pragnie zapewnić szczęście swej rodzinie. Gdy dochodzi do nieporozumienia, które ich rozdziela, Khan postanawia stawić czoła sytuacji. Wyrusza w niezwykłą podróż, która na zawsze zmieni życie jego samego i wszystkich, z którymi zetknie się na drodze. Jego niezwykła historia poruszy każdego, a zaczyna od kilku prostych słów - ,,Nazywam się Khan i nie jestem terrorystą".

Za oknem pada i pada i pochmurno jest a ja siedzę przed komputerem lub czytam, a jak oglądam to serial nowy, albo jakieś powtórki, więc postawiłam na coś nowego i wybór padł na „Nazywam się Khan”

Świat się zmienił po 11 września, nawet ja wtedy jeszcze mało dotykane przez ogólnoświatową rzeczywistość dziecko jeszcze tą zmianę odczułam. Świat się zmienił, benzyna poszła w górę a nasi bliscy ojcowie, mężowie, synowie, koledzy, znajomi poszli walczyć do Afganistanu, na ulicach pojawiły się demonstracje przeciwników tej wojny. To chyba te zmiany nas dotknęły, jakoś nigdy nie zastanawiałam się jak zmieniło się życie wyznawców islamu, oraz ludzi o „arabskim” wyglądzie. Ten film to pokazuje, opowiada historię mężczyzny chorego na zespół Aspergera, odmianę autyzmu Rizvana Khana muzułmanina, który ma prostą filozofię życia a właściwie sposób postrzegania ludzi wpojony mu przez matkę, świat dzieli się na ludzi dobrych i złych. Nie jest mu łatwo w życiu od samego początku jest prześladowany przez swoją inność, chorobę, matka jednak znajduje mu nauczyciela tak by mógł wykorzystać swoją inteligencję, bo szkoła, nie wpływa dobrze na niego a dzieci nie mogą zaakceptować chorego kolegi. I dzięki matce Rizvan dobrze radzi sobie w życiu, jest złotą rączką oraz posiada nadprzeciętną inteligencję oraz wrażliwość, po śmierci matki wyjeżdża do USA do brata i tam poznaje Manderę, pracownicę zakładu fryzjerskiego a także rozwódkę samotnie wychowującą syna Sameera. I powinni żyć długo i szczęśliwie.
Tak się jednak nie dzieje historia wkracza w ich życie w sposób bardzo brutalny, ja na pewnych scenach siedziałam skulona i miałam nadzieję, ze to jednak się jakoś odwróci. Nic na to nie wskazuje jednak więc Rizvan wyrusza w swoją wielką podróż, która zwróci na niego oczy rodaków i nie tylko(jak Forrest Gump) i zmieni postrzeganie pewnych spraw, otworzy oczy i serca.
Mi otworzyło oczy i trafiło w serce bo spłakałam się jak bóbr.
Film jest długi, co może zmęczyć nieprzyzwyczajonych, Sharukh i Kajol są rewelacyjni, uwielbiam oglądać ten duet na ekranie. Film twórcy przeboju „Czasem słońce czasem deszcz” diametralnie różni się od K3G nie znajdziemy tu pełnych przepychu wnętrz, bajecznej tęczy kolorów, zapierających dech układów tanecznych, znajdziemy tu historię człowieka, który chce żyć w Ameryce jak normalny obywatel, bez plakietki „terrorysta”.

"Duma i uprzedzenie" - Bride & Prejudice

Młody i bogaty Amerykanin, Will Darcy, wyjeżdża do Indii ze swoim przyjacielem Balrajem, który został świadkiem na ślubie. Na uroczystości pojawia się też rodzina państwa Bakshi. Pani Bakshi za wszelką cenę chce wydać za mąż swoje cztery córki, a ślubna uroczystość jest świetną okazją do tego, by na niej znaleźć potencjalnych mężów. Babraj z łatwością daje się wplątać chytry plan pani Bakshi, z Darcym sprawa jest o wiele bardziej skomplikowana

Oglądnęłam sobie dla powtórki. I jeszcze bardziej mi się spodobało. Austen pewnie też by się spodobało. Uwspółcześniona wersja przeniesiona do Indii w tamtejsze realia. Kolorowa i muzyczna. Jak z bajki. Piękne kobiety. Przystojni mężczyźni. Cudne stroje, porywająca muzyka. Mnóstwo humoru. Nie jest to typowe Bollywood więc niech wrogowie tegoż się nie zniechęcają.
Co tu jeszcze pisać historia znana. Opowiedziana na nowo. W świeży bardziej współczesny sposób. Naprawdę warto oglądnąć.

Do zakochania jeden krok - Rab Ne Bana Di Jodi

Surinder Sahni (Shahrukh Khan) to pracownikiem zakładu energetycznego. Jest prostym, skrytym chłopakiem. Natomiast Taani (Anushka Sharma) to córka profesora Surinder'a. Surinder ma być gościem na ślubie dziewczyny. Jednak Taani szczęście nie jest pisane: pan młody ginie tuż przed ślubem, a profesor dostaje ataku serca. Jego przedśmiertnym życzeniem jest, aby Taani i Surinder zostali małżeństwem.
Dziewczyna zapisuje się na show taneczne. Chłopak postanawia zdobyć jej serce poprzez taniec. Pojawia się tam... zupełnie odmieniony.

Piękna i Bestia? W tym filmie raczej Piękna i Kujon. No totalny frajer. Ona jest piękna, doskonale piękna, tak, że odbiera dech i żadna normalna kobieta nie będzie zazdrosna, bo będzie oczarowana wdziękiem i slodką buzią tej aktorki. Za to On…. Koleżanka z którą zaczęłam oglądać ten film nie mogła przestać się śmiać… i nie mogła uwierzyć, ze to ten boski z „Gdyby jutra nie było” Boski Szaruk został przerobiony na ucieleśnienie dowcipów o dziobakach i frajerach…. Ale okazuje się że nawet wyglądając jak skrzyżowanie frajera z kujonem można walczyć o miłośc.
Film oglądałam jeszcze w listopadzie chyba, zaczęłam z wspołlokatorką, ale ta usypiała na siedząco, w koncu nie wytrzymałam i dokończyłam sama. To jest ten typ filmów które lubię. Zarówno muzyka jak i kolory, scenariusz, gra aktorów- wszystko! Wszystko mi się podobało 