"Córka piekarza" - Sarah McCoy [książka 161 w 2021]

 Przeglądałam sobie instagrama i zobaczyłam na jakimś zdjęciu książkę Sarah McCoy. Jakiś czas temu czytałam jej Dzieci kartografa i do dziś pamiętam ogrom emocji, to była cudowna książka. Czytałam również Marylę z Zielonego Wzgórza ale ta mnie rozczarowała. Córka piekarza czekała na półce od czerwca 2015 i uznałam, że to już dosyć czekania. Zdjęłam ją z półki i  zaczęłam czytać. Trochę nierówna, ale dająca do myślenia.

"Doktor Anna" - Ałbena Grabowska [ Uczniowie Hipokratesa, tom drugi]

 

Możemy debatować nad współczesnym feminizmie, polemizować z założeniami, a wiele osób uważa słowo feministka za największą obelgę. Wiele kobiet z wyższością stwierdza, że nie są feministkami, bo wspaniale być pokorną i poddaną mężowi. Trochę to deprecjonuje wszystkie te kobiety, które walczyły o to, żeby dziś był wybór, żeby każda z nas mogła sama podjąć decyzję, chcę być w domu, czy robić karierę. Ałbena Grabowska kolejny raz w porywającym stylu, będącym skrzyżowaniem Thorwalda z Dołęgą-Mostowiczem,  polska doktor Quinn, przeplatana historiami prekursorów medycyny.

"Przeminęło z wiatrem" - Margaret Mitchell[ilustrowane wydanie klasyki]

 

Rok temu ukazała się informacja o tym, że Albatros wydaje wersję ilustrowaną jednej z mojej ukochanych powieści. Mam w domu dwa wydania Przeminęło z wiatrem z czego jedno wydanie w dwóch egzemplarzach. Obiecałam sobie, że nie dam się orżnąć na siedemdziesiąt zlotych kupując kota w worku. Dlaczego w worku? Bo książka była zafoliowana, nie mogłam sprawdzić jaka ta ilustrowana wersja jest. Teraz ten zabieg rozumiem. Po przekartkowaniu mało kto by kupił. Chociaż wydanie w twardej oprawie to kusząca perspektywa.

Obiecałam sobie, że nie kupię i już.

"Nagie serca" - Colleen Hoover[o przeszłości, co rzutuje na teraźniejszość]

 Mówią, że jaka Wigilia, taki cały rok. W piątek po wieczerzy skończyłam czytać Stara miłość nie rdzewieje i miałam ochotę na coś, co zaangażuje mnie równie mocno. Nie miałam następnego tomu, a więc zaczęłam przeglądać książki, które kupiłam w ubiegłym roku. Scrollując własny instagram, przypomniałam sobie, że mam książkę Colleen Hoover. Nie czytałam jej od razu po zakupie, bo mówiło się o niej różnie. A ja chciałam podejść do niej z czystą kartą. I dobrze, że czekałam, bo nie pamiętałam żadnych recenzji, opinii - nic. Okładka jest piękna, taka wakacyjna, cudownie brało się do ręki tę książkę, gdy za oknem szalał wiatr i zacinał deszcz. Opis przeczytałam pobieżnie, nie chciałam śladu spojleru.

"Ćma" - Joanna Wtulich

 Pod koniec 2020 roku zakochałam się w twórczości Joanny Wtulich. Rok 2021 był pod znakiem czekania na kolejny tom. Dowiedziałam się w międzyczasie, że autorka wydała wcześniej inną powieść. Długo się wahałam, oglądałam Ćmę i nie mogłam się zdecydować. Bałam się, że Joanna Wtulich napisała świetną powieść historyczną, ale czy na pewno chcę się zaczytywać każdą jej książką? W końcu uległam, książka była u mnie, ale swoje przeleżała. Na fali książkowego kaca skusiłam się na nią i miałam deja vu. Znowu był środek nocy, a ja nie mogłam się oderwać.

"Pierwsza taka gwiazdka" - Karen Schaler [ coraz bliżej święta, oj tak]

 O ile mam obsesję na punkcie świąt, śniegu, lampeczek, kolęd i całego tego klimatu, o tyle nie muszę czytać w grudniu świątecznych książek. Spokojnie radzę sobie bez tego. Jak coś wpada mi w ręce to spoko, przeczytam i ocenię, ale nie zbieram świątecznych tytułów przez cały rok, nie układam świątecznego stosu. Rok temu Irena wspomniała, że jej Szanowna Rodzicielka, bardzo poleca książkę Pierwsza taka gwiazdka a ja wielkim respektem darzę Panią B. i książkę kupiłam, mózg miałam jednak tak pełny tych zachwytów, że nawet jak zaczynałam to byłam onieśmielona. Ja mam tę książkę na świątecznej sesji z zeszłego roku, ale dopiero teraz udało mi się ją przeczytać. Umówmy się, okładka jest świąteczną kwintesencją!

"Firefly Lane"- Kristin Hannah [ lektura, która sprawiła, że upłakałam się jak bóbr]

 Kristin Hannah jest autorką, której książki kupuję w ciemno już od lat. Zaczęło się dawno temu od Słowika to była słynna książka, która mnie tak bardzo nie porwała. Książką, która mnie porwała to była Nocna droga, och jak ja płakałam czytając. Do dziś kojarzę nazwisko autorki właśnie z takimi emocjami. Firefly Lane kupiłam, gdy ukazał się na Netflixie serial, wtedy nie zaczęłam czytać, bałam się że te dyskusje jakie się toczyły, co jest lepsze, co i jak, zaburzą mi odbiór. Gdy już zapomniałam, znalazłam przypadkiem książkę. Pochłonęła mnie i dziś, zamiast oglądać nowe odcinki z Domu z papieru włączę ten serial.

"Pełnia szczęścia" - Edyta Świętek

 Jestem wierną fanką prozy Edyty Świętek, uwielbiam jej sagi rodzinne, gdy widzę nową zapowiedź, od razu wpisuję na listę i się autentycznie napalam. "Pełnia szczęścia" uwiodła mnie swoją okładką, to jest książka, która wprost krzyczy o optymizmie, radości życia a umówmy się, gdy za oknem ponuro, jedyne wyjścia to podróż do pracy, taka literatura ma być formą eskapizmu. Gdy jednak zaczęłam czytać, okazało się, że jest jeden niuans, a mianowicie nie czytałam opisu i nie wiedziałam, że ta książka z założenia ma być komedią, a ja z wiekiem robię się coraz bardziej zramolała, coraz mniej bawią mnie żarty w książkach, jednak po Edycie Świętek oczekiwałam mimo wszystko dobrej lektury.

"Żeby nie było śladów. Sprawa Grzegorza Przemyka" - Cezary Łazarewicz

 O książce Żeby nie było śladów było głośno już kilka lat temu. Kupiłam tę książkę, ale chociaż ciągle leżała w zasięgu ręki, to odwlekałam lekturę. Bałam się opisów przemocy, tego, że nie będę mogła pewnych obrazów wyrzucić z głowy. W tym roku na ekrany kin wchodzi film o tym samym tytule, o czym dowiedziałam się z FB jednego z autorów. Z przyczyn dla których nie czytałam książki, założyłam że na film pewnie też nie pójdę, ale może coś mnie skusi, a że zawsze wolę najpierw książkę przeczytać, to zdjęłam ten reportaż z półki i rozpoczęłam czytanie. Książka przeraża, to prawda, ale z powodów innych niż zakładałam. 

"Przepustka od Pana Boga" - Jan Śleszyński

Niektóre książki czekają długo i przyjemność z czytania jest wtedy większa, inne muszą odczekać swoje, jakby organizm czuł, że lektura będzie bolesna i się przed nią wzbrania. Nie należę do tej grupy ludzi, którzy uważają, że wydawanie w self-publishingu jest czymś nagannym. W ten sposób ukazało się wiele wartościowych powieści, a ogrom chłamu, jaki ukazuje się czasami, w tych porządnych wydawnictwach, przyprawia o ból głowy. Zatem nie osądzajmy powieści po wydawnictwie. Ja sama tak naprawdę nie zwracam na to uwagi i nie mam z automatu jakichś obaw. Co najwyżej mam oczekiwania.

Początek lat osiemdziesiątych dwudziestego wieku w Polsce to burzliwy okres karnawału Solidarności i mroczny czas stanu wojennego. W tych realiach osadzona jest opowieść o miłości dwojga ludzi, którzy marzą o szczęściu i wspólnym życiu. Michał Rogiński, młody ambitny oficer z zasadami, staje się niewygodny dla aparatu partyjno-politycznego w swojej jednostce w Warszawie. Zostaje skierowany do zielonego garnizonu, co oznacza rozłąkę z ukochaną żoną.

Po wprowadzeniu stanu wojennego bierze udział w pacyfikacji Stoczni Gdańskiej, gdzie wbrew sobie musi stanąć naprzeciwko walczących o swoje prawa związkowców. Przed Michałem wiele wyzwań i dylematów moralnych, jednak najważniejsze decyzje jeszcze przed nim. Jego córka rodzi się z wadą serca, uratować może ją jedynie kosztowna operacja za granicą. Rozpoczyna się walka o życie dziecka. Rogiński zderza się z obojętnością, złą wolą, biurokracją, ale także interesownością władz komunistycznych. Dla swoich najbliższych jest jednak w stanie zrobić wszystko...

Przepustka od Pana Boga to książka, która skupia w sobie tematy, które lubię. Po pierwsze realia życia w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, po drugie błękitne dzieci, czyli tetralogia Fallota, a więc zaburzenia kardiologiczne u dzieci, wymagające operacji, bo inaczej los takiego dzieciaczka byłby bardzo ciężki. Wysiłek czy nawet gwałtowny śmiech sprawiał, że dziecko zaczynało się dusić, wynikało to z wady w budowie serca, które nie zasklepiało się, jak należy i krew z obiegu płucnego i głównego mieszała się, co zaburzało równowagę krwiobiegu. Jak widzicie to naprawdę mój konik. Życie zaś w mrocznych czasach PRL-u interesuje mnie ze względów sentymentalnych. Lubię czytać, oglądać i słuchać o tamtym okresie. Te czasy obserwujemy z perspektywy Michała, doktoranta, oficera, idealisty. Zakochany w swojej żonie jest u progu własnego mieszkania. Nie może skończyć doktoratu, bo nie ma dostępu do tajnych badań. Prowadzi zwykłe życie, aż zachodzi za skórę władzy i dostaje rozkaz wyjazdu z Warszawy. Zbliża się stan wojenny, a krótko po nim termin porodu pierwszego, wymarzonego dziecka Michała, które, jak już wiecie z mojego przydługiego wstępu, urodzi się chore, a Michał będzie starał się zrobić wszystko by jej pomóc.

Brzmi ciekawie? Bo zapowiadało się fantastycznie, a jak jest? Nudno. Przeraźliwie nudno. Autor postanawia nas zabrać w podróż w czasie, co samo w sobie jest zabiegiem świetnym, ale wykonanie jest siermiężne. Akcji w tej książce jest tyle, co prawdy w obietnicach wyborczych. Jest mnóstwo opisów, które nic nie wnoszą, pełno dialogów nie tylko drętwych, ale też bez przełożenia na akcję. Czasy są ciekawe, problemy dają pole do eksploatowania ich i stworzenia z tego porywającej i wzruszającej powieści, ale absolutnie nie wyszło. Jest nudno. Książka bez akcji. Absolutnie nie polecam, bohaterowie są tekturowi, nie można się zaangażować w ich problemy. Bardzo ciężka powieść i równie dotkliwy wielki zawód.

Książka recenzowana dla portalu Duże Ka

"Skrzydlata trumna" - Marcin Wróński [Zyga Majewski po raz czwarty]

 Posiadanie sporego(bo nie powiem, że dużego, Ossolineum to jeszcze nie jest) księgozbioru ma tę wadę, że nie można czytać wszystkiego jednocześnie. Jak ktoś jest chomikiem, to zbiera i zbiera a czasu nie przybywa. Swego czasu zebrałam sporą kolekcję serii o Zydze Majewskim(Kasia dzięki), bo retro kryminały, bo Lublin w dwudziestoleciu międzywojennym jest znośniejszy niż współczesny. Dalej uważam, że jest to seria pełna smaczków lokalnych i pomimo upływu lat można znaleźć dużo obecnego Lublina na kartach tych książek. Pewnie przeczytałabym ten tom szybciej, ale ze stosu, na którym leżało kilka kolejnych tomów, ktoś mi randomowo(i chyłkiem) podebrał tom IV właśnie i V. Nikt się nie chciał przyznać, nikt też nie odnosi, tylko ukradkiem chowa po kątach, żebym jak znajdę nie robiła awantury. W sobotę zrobiłam porządki i znalazłam Skrzydlatą trumnę i pełna zapału zabrałam się do czytania.

"Tamten Lwów. T. 1, Oblicze miasta" - Witold Szolginia

 Od kiedy na wiosnę pojawił się w firmie grafik urlopów, mój plan był prosty. Kierunek przemyśl, wsiadam w pociąg i witaj Lwowie, zaliczę zmianę podwozia, znów zobaczę miasto zawsze wierne. No odliczałam dni. A może jeszcze uda się zobaczyć Kijów tudzież Odessę. Niestety w czerwcu dalej nie kursował pociąg na wschód, koniec lipca powoli rozwiewał złudzenia, a gdy przeczytałam, że do września nie ma szans na powrót tego środka transportu a ja jednak chociaż ostatnio zdobywam odważnie drogi i pełną piersią wdycham benzynę nie czuję się pewna, by nie tylko opuścić autem strefę Shengen, ale również zmierzyć się z legendarnymi jak długopis prezydenta drogami Wschodu. Tak więc plan urlopowy posypał się jak Drugi Plan Pięcioletni. Od czego są jednak książki. W ubiegłym roku kupiłam pakiet książek Tamten Lwów, kultowa publikacja, pisana przez Witolda Szolginię, piewcę Lwowa przedwojennego. Sprzątając przed urlopem zaczęłam tom pierwszy.

"27 śmierci Toby’ego Obeda" - Joanna Gierak-Onoszko [przebaczamy?]

 Kilkanaście miesięcy temu głośno było o książce 27 śmierci Toby`ego Obeda słyszałam, że to dobra książka o Kanadzie, ale te obrazki i tytuł nasuwały mi skojarzenie z romansidłem, że reinkarnacja i ciągła wędrówka za utraconą miłością.. Jakże się myliłam! Jest to niewątpliwie najmocniejszy reportaż jaki czytałam w tym roku. W wielu wymiarach jest to wzór reportażu, odkrywa nowe horyzonty, pokazuje inną rzeczywistość terra incognita no i naprawdę mrozi. Chociaż w temacie mrożenia krwi w żyłach te wszystkie afery z pedofilią w polskim kościele, trochę nas zahartowały, ale jednak nie sposób być obojętnym, wystarczy mieć milimetry empatii.

"Historia bez cenzury. Polskie koksy" - Wojciech Drewniak

 Ostatnio, przez pół soboty szukałam sobie książki Historia bez cenzury byłam pewna, że oto leży na podorędziu, a tu zaskoczenie, bo w tym miejscu leżał tom drugi, więc siłą rozpędu zabrałam się za Koksów, mało tego lecę obecnie z tomem trzecim, bo świetnie mnie to odpręża, bawi, a przed pracą słucham sobie kilku odcinków. Chociaż ciągle zadaję sobie pytanie, kto jest adresatem tych książek, bo ktoś kto interesuje się historią to jednak o tym wszystkim wie, a jak ktoś się nie interesuje, to czy sięgnie po tę książkę? Jednak zabawa przy czytaniu jest tak przednia, że porzucam pytania retoryczne.

"Historia bez Cenzury" - Wojciech Drewniak [ czy ha ha książka mnie rozbawi, czy rozwścieczy?]

 Jest sporo prawd powszechnie znanych, Słońce wschodzi na Wschodzie, jak sobie pościelesz tak się wyśpisz, głupota ludzka jest nieograniczona, jak nie wiadomo o co chodzi, to chodzi o kasę, inną prawdą, jest to że ja nie lubię książek śmiesznych, wyjątki możemy zliczyć na palcach… niech będzie u obu dłoni. Za każdym razem, gdy książka mnie rozbawi, zamiast spowodować uniesienie brwi i zdegustowane żenua czuję się jakbym znalazła kwiat paproci i jaram się jak hipisowska komuna. Jestem literackim gburkiem. Pierwszy tom Historii bez cenzury leży u mnie od lat, zmienił miejsce wiele razy, a ja konsekwentnie unikałam czytania, kanału, bo chociaż rozmowa o historii bez zadęcia, bez martyrologii i bez dat wylewających się strumieniem jak woda z rzygacza w deszczowy dzień to pomysł według mnie super, będący jedynym sposobem na propagowanie tej nauki,  to jednak byłam zrażona jedną książką co to miała pod strzechy wprowadzić historię, a po drugie serio??? połowę życia poświęciłam historii, naprawdę ktoś teraz będzie mnie wprowadzał w arkana wiedzy, o której nie mówi się na lekcjach??? Dyshonor dla świerszcza!! W międzyczasie znajomi od czasu do czasu mówili, że kanał jest fajny, a ja przypadkiem usłyszałam audycję w Radiu Lwów i mój sceptycyzm zaczął pękać jak rury w Czarnobylu tuż przed wybuchem(tak, tak niebawem będę miała komplet tych książek, kto się o to założył może triumfować).

"Tragedia na przełęczy Diatłowa. Historia bez końca" - Alice Lugen [Yeti, wilki, tubylcy, czy może kometa?]

 

Nazwisko Diatłow, długo kojarzyło mi się wyłącznie z katastrofą w Czarnobylu, ale niedawno blogosfera zaroiła się okładkami książki z tym nazwiskiem, o wydarzeniach rozgrywających się wiele kilometrów od Czarnobyla i trzy dekady wcześniej. W domu mi wyjaśnili, że był kiedyś wypadek, na Uralu, zginęli ludzie, nie wiadomo co się stało. Recenzje tego reportażu były różne, w moją pamięć zapadły te sceptyczne, ale jako że o tej sprawie nie wiedziałam zupełnie nic uznałam, że od czegoś trzeba zacząć i na wakacjach 2020 skusiłam się na zakup. Od tamtego czasu książka leżała na hałdzie wstydu aż uznałam, że przyszła jej pora.

"Sprawy sercowe. Historia serca w jedenastu operacjach" - Thomas Morris

 Ostatnio, gdy przyznałam się co czytam, a właściwie, gdy książka wypadła mi z torebki, która dzięki temu znacznie straciła na wadze usłyszałam no tak, te fazy na medyczne książki, to przyznałam rację, a później się wycofałam, bo ja nie mam faz na medyczne książki, ja uwielbiam tę tematykę, tylko brakuje mi czasu by eksplorować temat tak jakbym chciała. Książkę o historii odkryć związanych z sercem kupiłam jakieś dwa lata temu. Przynajmniej. Zaczęłam ją czytać, ale jakieś zaległości, inne książki przerwały to czytanie, chociaż zdążyłam poznać kolejną odsłonę opowieści o błękitnych dzieciach. Leżała ta książka obok łóżka, a ja uznałam, że życie jest za krótkie, żeby odkładać lekturę książek, które chciałam przeczytać, wprawdzie, żeby zrealizować ten plan potrzebuję jakichś osiemdziesięciu lat, by uporać się z domowymi zaległościami, ale jak to mówią, póki życia, póty nadziei.

"Pora westchnień, pora burz" - Magdalena Kawka [lwowski czar?]

 Czasami książki czekają na moich hałdach hańby tak długo, że mam problem, by przypomnieć sobie okoliczności w jakich weszłam w ich posiadanie. Pora Westchnien, pora burz była tak długo lokatorką hałdy, gdzieś pomiędzy Dostojewskim, a Wrońskim, obok Ćwieka i Kopińskiej, że wrosła w ten krajobraz, a ja podróżuję pamięcią do chwili, gdy przyniosłam tę książkę, na 99% z Biedronki. Na pewno ktoś mi ją polecał, ale mało zaakcentował, że to książka z akcją we Lwowie, o czym dowiedziałam się przy okazji premiery drugiego tomu, gdy wznowiono pierwszy, a ja prawie kupiłam, gdy się ocknęłam, że przecież taki tytuł to mam na bank. Nie tylko na bank, ale też mijam codziennie go kilkanaście razy. Korzystając ze świąt, zaczęłam czytać i trochę  utknęłam, jak von Paulus pod Stalingradem. Lekko nie było.  

 

"W butach Valerii" - Elisabet Benavent [ dla relaksu]

 

Gdzieś tam, kiedyś w samym środku pandemii nabyłam sobie książkę W butach Valerii, było to spowodowane kilkoma poleceniami, jak również tym, że na Netflixie jest serial, a ostatnio nic mnie tak nie pcha do książki, jak wizja tego, że po zakończeniu dobrej lektury, będę mogła sobie oglądać serial. Z braku miejsca i czasu, książka trafiła na hałdę wstydu pod biurko i tak czekała, aż przejdę na emeryturę/wygram miliony/znajdę jakąś motywację. Niestety dwie pierwsze opcje wciąż się nie spełniły, ale wyszedł drugi tom, weszłam w jego posiadanie i to mnie popchnęło do tomu pierwszego. Spodziewałam się lekkiej lektury, która zajmie mi maks dwa dni, ale przesilenie wiosenne sprawiło, że spędziłam z nią tydzień i od razu zaczęłam tom drugi. 

"Najlepsze miasto świata. Warszawa w odbudowie 1944 - 1949" - Grzegorz Piątek

 

Nawet najbardziej kompatybilni znajomi, zdarza się że polecą książki, które zamiast zachwycić na za, najwyżej zabiją. W lecie, więc już mogę sobie pogratulować wyczytania trupa, kupiłam książkę o odbudowie Warszawy. Wiadomo, ewenement w dziejach kraju, nigdy aż tak, niemalże do gołej ziemi, nie było zburzonego takiego ogromu miasta, nigdy nie było tak blisko przeniesienia stolicy(Lublin, a może Łódź), a jednak cała Polska budowała stolicę, umówmy się dużo materiałów przyjechało do stolicy z Ziem tak zwanych Wyzyskanych, a ja chciałam zobaczyć jak to opus magnum wyglądało, chciałam się temu przyjrzeć, jak pod mikroskopem.