Czwartek - festiwal obżarstwa

Kończy się powoli Tłusty Czwartek, czyli festiwal, napychania się :)

Wolę nie liczyć ile pączków zjadłam. :P Pocieszam się tym, że spaliłam sporo kalorii idąc po zaspach po wanilię do ciasta, a następnie młócąc masę ciasta, aby była gładka i elastyczna. Jak ciasto drożdżowe być powinno.

Co roku w porze robienia pączków myślę o Babci, której nie ma... 19 lutego, kolejny rok. Babcia robiła najlepsze pączki świata. Moja Mama pączków nie robi, raz spróbowała i trzeba było wietrzyć cały dom, a Ona do pączków już się nie dotyka. Obserwuje moje wyczyny. Gdy sama z tęsknoty za Babcinymi zaczęłam robić, doceniłam ten wysiłek. Babcia była starsza ode mnie o 62 lata, podziwiam Ją, sama ledwo ruszam prawą ręką(tą zagniatałam) a Ona przecież robiła te pączki i częściej i w większych ilościach...

To przedwojenne pokolenie to z innej gliny było ulepione, my jesteśmy miękkie wołki :P

W Tłusty Czwartek uświadamiam sobie, że się starzeję, jeszcze dziesięć lat temu, spokojnie dawałam radę zjeść ponad dwanaście babcinych pączków, jeden za drugim. Dziś pięciu nie dam rady. Na jeden raz. Starość Panie!!!

Ogólnie - powinnam mieć super humor, bo jednak cukier, glukoza poprawia humor, właściwie powinnam rżeć, a mnie łapie nostalgia i dół.

Za dużo rzeczy mi doskwiera, uciekam w te książki, żeby nie myśleć. Zagniatam ciasta, wałkuję, wykrawam i kontempluję, starając się nie myśleć o sobie, bo wpadnę w dół okrutnie. A na świecie tak pięknie.

Pokażę Wam mniej więcej gdzie mieszka Kasiek. Tutaj widzicie rzut obiektywem na moją ślepą uliczkę, gdzie mieści się moje Ossolineum in spe.

Pięknie Nas zasypało. Osobiście uwielbiam zimę, taką biała, pełną śniegu, z butami zapadającymi się w śniegu....

Czytam teraz(jak widzicie na zdjęciu "Moje życie we Francji". Niesamowicie ciepła książka. Super się czyta :))

Ja też w końcu znajdę cel i sens. Już niedługo, wszystko się ułoży, dostrzegę właściwą perspektywę, ułożę sobie wszystko w głowie i zacznę układać w realu. Przecież z życiem jest jak z puzzlami, najpierw jest bezkształtna masa, bałagan okropny, do momentu, gdy po czasie układania sobie wszystkiego, dostrzeżesz oczyma wyobraźni jak to ma wyglądać, później każdy puzzel niemal automatycznie wskakuje na miejsce i z chaosu wyłania się piękno.

Ale co jeśli w moim opakowaniu brakowało kawałka? Albo przez własną głupotę, roztargnienie zgubiłam gdzieś fragment??

Muszę kupić sobie puzzle :P

Idę odpocząć, urobiłam się jak wół. A z trzydziestu pączków, zostaje już coraz mniej. Ciekawe czy jakiś doczeka porannej kawy :P

"Pep Guardiola. Biografia" - Jaume Collel

Bramy przy placu w Santpedor, gdzie urodził się Pep Guardiola, zachowały ślady po mocnych uderzeniach piłką tego małego, chudego i niespokojnego chłopca, który każdego roku prosił Trzech Króli o piłkę. Od trzeciego roku życia futbol jest ekskluzywną grą, która wypełnia mu soboty i wakacje, spędzane na pustych ulicach, ale w szkole Pep jest pilnym i dobrym uczniem. Zawsze otacza się ludźmi starszymi od siebie i chłonie wszystko niczym swoisty inkubator wiedzy. Kiedy zostawia swoje miasteczko, by wstąpić w szeregi La Masii, odczuwa tęsknotę, ale szybko popycha świat rękami i nogami. Mając dziewiętnaście lat wybiega na murawę Camp Nou i zaczyna karierę piłkarza, którą zakończy po drugiej stronie Atlantyku. Środkowy pomocnik zawsze pełni rolę bezdyskusyjnego mózgu, który na polu gry kreśli poszczególne akcje. Uparty i bystry, zręczny i samodzielny, obsesyjny perfekcjonista. Postanawia, że zostanie trenerem i cały świat mówi o „Erze Guardioli”, kiedy prowadzi swój ukochany klub do serii zwycięstw niespotykanej w historii piłki nożnej. Zdobywa nie tylko kolejne trofea, ale przede wszystkim serca fanów; jego Barca urzeka stylem, charakterem i zaangażowaniem. Zna i podziwia Martí i Pola i Lluísa Llacha, ale to przyjaźń z Davidem Truebą jest absolutna. Nie czuje się symbolem niczego i nie ogłuszają go brawa, ponieważ wie, że dzisiejsze pochwały jutro mogą zamienić się w policzek. Przed Wami historia niezwykłego człowieka, który poświęcił wszystko, aby wszystko wygrać.

Zdziwi Was być może fakt iż przeczytałam biografię trenera, byłego trenera FC Barcelony, wszak jako wyznawczyni madryckiej królewskiej wiary powinnam nienawidzić tego co katalońskie. Moja filozofia jednak nie do końca tak wygląda. Tak jak w przypadku Messiego, tak i w przypadku Guardioli, ciekawił mnie fenomen, tajemnica sukcesu. Chciałam wiedzieć więcej, dzięki temu więcej zrozumieć.

Dla wielu stan poruszenia, wzruszenia, łez w oczach związanych z piłką nożną jest kosmosem i przejawem totalnego debilizmu. U mnie to normalka, przede wszystkim ta książka i chyba ta ‘recenzja” jest dla osób „czujących” piłkę. Trudno mi sobie wyobrazić, że sięgnie po nią osoba, która nie wie w jakiej lidze gra Barca, i będzie w czasie Mundialu wyczekiwała meczy FC Barcelona vs Real Madryt ;] Takim państwu(Mamo, tak Tobie też, mimo że rozpoznałaś trenera Barcelony na okładce, upraszam o nieczytanie).

Guardiola jest w futbolowym świecie legendą, przyszedł do Barcelony gdy ta turlała się, nawet nie po dnie, a poniżej owych kilku metrów mułu. Duma Katalonii, zbierała się po ukłonie jaki musiała oddać Mistrzowi z Madrytu. Naprawdę byli w potrzebie. Genialna drużyna, ogromny potencjał, ale brakowało krzesiwa. Pojawił się Pep Guardiola, wychowanek Barcelony, który kilka lat wcześniej opuścił swój klub i poszedł szukać szczęścia w innych ligach. Czy je znalazł? Raczej nie! Kontuzje, upokarzająca afera w którym oskarżono go o doping. Pep jednak ma otwarty umysł. Wciąż się uczy, aby skoro los skieruje go znowu do Katalonii pokazać na co go stać.

Książka Jaume Collelli to biografia Najlepszego Trenera wg. FIFA.  Talent Guardioli jest bezdyskusyjny, natomiast sama książka… ciężko o niej opowiedzieć. To pokazanie drogi jaką przeszedł Pep od rodzinnego miasteczka, gdzie kopał piłkę gdzie się dało, do największych, najpiękniejszych stadionów świata. Do splendoru wielkich ludzi futbolu. Powiecie – wielkie mi rzeczy, o tym są biografie – i po części będziecie mieli rację. Autor luźno traktuje chronologię. Książka kojarzy mi się z opowieścią, snutą, na żywo, przez co momentami chaotyczną. Autor potrafi w jednej chwili rozwodzić się nad historią piłki nożnej, po to by niemalże całkowicie pominąć życie osobiste Pepa.  Guardiola jest skrytym człowiekiem, który chroni swoją prywatność, jest wiec osobą o której diabelnie trudno napisać dobrą, wyczerpującą biografię. Bo skąd czerpać informację. No nie zdradza żony, ma ją jedną, dzieci  ma, ale ślubne  nie dał nikomu po m… znaczy się po twarzy. Jak raz, czy dwa powiedział coś ostrzejszego w stronę Mou(czy jak to polscy komentatorzy mawiają Wielkiego MUuuu) to było gadania o tym przez kilka dni.

Jaki jest Guardiola? Spokojny, wyważony, rozkochany w piłce. Sprawia wrażenie wrażliwego faceta, dla którego muzyka poważna i wieczór z książką nie są obciachem, a normalką. Fajny facet!

Tacy mężczyźni jeszcze istnieją!!! I na dodatek od lipca będą trenowali klub  z Monachium! Drogie Panie, proszę brać się do czytania, na wakacjach jedziemy po autograf!!

Ja nieco inaczej bym napisała tę biografię, ale miałam i tak się wzruszyłam, na epilogu, który napisał Dariusz Wołowski! Świetny kawał prozy, cudownie lekkie pióro i doskonały dobór informacji!!

Dla mnie ta książka była przygodą, wielu rzeczy nie wiedziałam, o wielu nie słyszałam, a były i takie które musiałam sobie żywo przypomnieć, po czym stawały mi żywo przed oczami.

Wielbicielom FC Barcelony nie muszę polecać, osoby lubiące czytać o piłce, na pewno się zainteresują. A Reszta…. Nie wiecie co tracicie :P


A i tym razem okładka polskiego wydania podoba  mi się o wiele bardziej :D

Tłusty czwartek - preludium

Pączuszki - łakomczuszki.

Jutro Tłusty czwartek i będę produkowała Pączki tradycyjne 

Ale dziś wypróbowywałam inne, w ramach treningu.

Na Blogu Basi Ritz(czyli polskiego Masterchefa :/) znalazłam ten oto przepis 

składniki na ok. 20-40 sztuk (zależy od wielkości)

500 g serka homogenizowanego lub ricotta (w oryginale serek „quark“, ale nie wiem, czy w polsce jest dostępny)

4 jajka*

500 g mąki, przesianej

1 łyżeczka soli

250 g cukru

1 paczka proszku do pieczenia

1 paczka cukru waniliowego z prawdziwą wanilią lub 2 łyżeczki extraktu z wanilii

I wypróbowałam, w wersji z ricottą, bo kupiłam przed Świętami 25 dag i nie miałam co z nim zrobić. Więc wykorzystałam ten przepis i zrobiłam z połowy porcji.

 serek roztrzepać z jajkami, dodać  pozostałe składniki i zmiksować. nabierać ciasto na łyżeczkę* lub łyżkę zamoczoną w  gorącym tłuszczu i wrzucać do gorącego oleju.

nie wrzucać zbyt wielu pączków na raz, kuleczki muszą mieć miejsce, aby swobodnie pływać, obracają się często same na drugą stronę, gdy są gotowe. smażyć ok. 5 – 7 minut (zależy od wielkości), na ciemnozłoty kolor. usmażone pączki wyłożyć na papierowy ręcznik. obtoczyć w cukrze zmieszanym z cynamonem.

Uważajcie na mikser, bo z ciasta robi się klucha i może pokonać wasz mikser. Ja mam ręczny, zwykły i rzadko korzystam z podstawki więc miska mi skakała po blacie. I prawie spaliłam mikser(tfu, tfu)

Ciasto jest lepkie i gęste  - kluchowate. Formowałam dwoma lyżkami: stołową i malutką. Więc moim pączusiom do idealnego kształtu daleko.

Radzę nie przesadzać z wielkością bo pączki się w środku trudno dopiekają. 

Pewnie, gdybym zgodnie z radą smażyła we frytkownicy wszystko by było gut. Ale ja nie używam frytkownicy :P

Nie dałam cukru waniliowego a zwykły aromat waniliowy, więc pysznie je czuć wanilią. Darowalam sobie - jak widać, obtaczanie w drobnym cukrze i cynamonie :P

Pączki pieką się z wierzchu raz, dwa, dlatego taki kolor :P 

"Jedyna prawda" - Olle Lönnaeus

Zimowa noc, nad skańską równiną szaleje śnieżyca. Joel Lindgren dostaje telefon. Słyszy głos swojego ojca, Mårtena, z którym nie miał kontaktu od dwudziestu lat. Joel nie potrafi zlekceważyć tej rozmowy, więc wyrusza przez zamieć do rodzinnego miasteczka Tomelilla, gdzie mieszka Mårten. Znajduje go wiszącego na haku pod sufitem. Na ścianie widnieje napis namalowany czerwoną farbą: Ghadab Allah – Gniew Boga. Mårten Lindgren zwrócił na siebie uwagę opinii publicznej kilka lat wcześniej, gdy na swoim obrazie przedstawił proroka Mahometa pod postacią świni. Według wszelkich poszlak teraz przyszło mu zapłacić za swój czyn. Kiedy policja zatrzymuje podejrzanego o zabójstwo, inspektor kryminalna Fatima al-Husseini zostaje wyznaczona do prowadzenia przesłuchań. Jej spotkania z fanatycznym Osamą al-Dinem przeradzają się w psychologiczne starcie o to, czym jest prawa i kłamstwo, a czym dobro i zło. Więzy krwi, od których Joel całkowicie się odciął, dają o sobie znać. Kim właściwie był jego ojciec, którego przez całe życie tak nienawidził? Krętaczem, przemytnikiem, niewydarzonym artystą? Im więcej się dowiaduje, tym mniej rozumie. Czy prawda jest tylko jedna, czy może istnieje ich więcej? Jedyna prawda zabiera nas w mroczny, zimowy i surowy krajobraz południowej Szwecji, pełen osobliwych postaci, gdzie napięcie kipi pod powierzchnią, a tęsknota i bezbronność ludzi stają się wręcz namacalne.

Długo leżała na półce „Jedyna prawda” nim sobie o niej przypomniałam. Obwiniam za to pracowa papiery, które ją niemalże pogrzebały. Podświadomie bałam się również tej powieści. Czytałam o niej sporo pełnych sceptycyzmu opinii, a mało kto chce czytać książkę podejrzewając, że jest słaba. Ale nabrała w końcu mocy urzędowej i zaczęłam ją czytać. Kocham skandynawskie kryminały za ten klimat. Nie mogłam też lepszej pory wybrać, wczoraj gdy wracałam do domu sypał gęsty śnieg i drogi były białe. Wypisz wymaluj jak w książce.

Pewnej nocy, podczas burzy śnieżnej zostaje zamordowane Marten Lindgren, wszystkie znaki na ziemi i niebie wskazują, że zabił go jakiś ekstremista islamski, bowiem Marten zdobył „sławę” jako malarz, który namalował proroka Mahometa pod postacią świni co oburzyło cały islamski świat. W wyjaśnienie tej sprawy angażuje się Fatima – policjanta, wierząca muzułmanka. Cała sprawa bezpośrednio dotyka syna Martena Joela, który przed laty uciekł od ojca, teraz wrócił, ale unikał jak mógł ojca, ale w noc zabójstwa udaje się do jego domu ze strzelbą i siekierą. Czy jego wersji wydarzeń można wierzyć? Na jaw wychodzą coraz to nowe fakty z życia mieszkańców miasteczka, a także policja dowiaduje się o planach islamskich terrorystów. Czy sprawy są w jakiś sposób ze sobą powiązane?

Mi książka się spodobała, czytało mi się ją bardzo dobrze i bardzo szybko(około doby wliczając w to liczne wyjścia i sporo snu). To kolejny kryminał poruszający problem zalewającego nas islamu i zagrożenia terrorystycznego ze strony radykalnych wyznawców tej religii, zapewne więc osoby sympatyzujące z islamem, uważające że bomby, zamachy to bajka o złym wilku mogą uważać książkę za stek kłamstw i próbę zdyskredytowania religii. Moim zdaniem książka jest wyważona. Autor nie zanudza nas tematem, nie snuje wielostronicowych wywodów na temat islamu. Plus!!

Ciekawym jest motyw z synem powracającym po latach, życie w domu rodzinnym było traumą, uciekł w świat, gdzie życie też go nie rozpieszczało, rozstał się z żoną i wrócił w rodzinne strony. Dlaczego? Czy czytelnik, po sposobie w jaki myśli o ojcu, po wspomnieniach jakie przywołuje, nie ma prawa podejrzewać, że oto przybył, by wyrównać rachunki?

Muzułmanka Fatima w służbie niewiernych. Też ciekawy wątek, moim zdaniem, najbardziej tajemniczy i tylko muśnięty, ale wiadomo że nie można w kryminale rozłożyć każdej postaci na czynniki pierwsze, bo brakłoby miejsca na zagadkę. Gdyby to była seria powieści w których Fatima śledzi zbrodnie, wtedy co innego.

Reasumując, polecam „Jedyną prawdę” czytałam wiele opinii, mówiących, że jest to kiepski kryminał. Nie zgadzam się z takim stwierdzeniem, moim zdaniem jest różnica między średnia półką a dnem. „Jedyna prawda” nie jest arcydziełem, sposób w jaki autor prowadzi akcje i zwodzi czytelnika, nie jest wirtuozerią, ale moim zdaniem czytelnik nie wynudzi się, a może nowych rzeczy się dowiedzieć. Dodatkowo Skandynawia, z jej krajobrazem wprowadzi fajną atmosferę grozy.

"Śród żywych duchów" - Małgorzata Szejnert

Listopad 1988 r., zaniedbana łączka na warszawskich Powązkach. Małgorzata Szejnert na każdym z pięciu symbolicznych grobów kładzie krótki list. Kartkę przyciska zniczem. Jest przekonana, że groby są puste, ale wie, że wieczorem ktoś tu przyjdzie... Dramat polskich bohaterów wojennych - rotmistrza Pileckiego, generała Fieldorfa „Nila” i innych skazanych na śmierć w Polsce Ludowej - nie kończył się z chwilą wykonania wyroków. Dla rodzin straconych to początek walki o ujawnienie prawdy o losach bliskich: synów, mężów i ojców. Śród żywych duchów to ich poruszająca historia. Małgorzata Szejnert, mimo starannie zatartych śladów, poszukuje grobów więźniów politycznych straconych w warszawskim więzieniu na Rakowieckiej. Zbiera relacje świadków i członków rodzin, ujawnia sposoby na obejście cenzury i zdobycie informacji w epoce strachu i nieufności. Dziennikarka w mistrzowski sposób łączy opowieść o epoce terroru i o końcu lat osiemdziesiątych, tworząc niezwykłą kronikę przełomu i początku demokratycznych przemian w Polsce.

Przeczytawszy pogodne i ciepłe „Małe kobietki”, postanowiłam zdjąć z półki książkę, która leży tam już pół roku. Kupiłam ją po reklamie w Teleexpressie – mama mnie namawiała. Dodatkowo w książce miało być o generale Nilu, a mnie ta postać w jakiś sposób fascynuje. Spodziewałam się troszkę czegoś innego, nacisku na biografię, na losy rodzin. To wszystko jest, ale ta książka uwidacznia o wiele większy dramat.

To nie jest pierwsze wydanie książki, po raz pierwszy wydano ją w wydawnictwie londyńskim, co biorąc pod uwagę tematykę nie dziwi. Autorka prowadziła swoje śledztwo u schyłku PRLu. Demokracja ludowa się chwieje, ale pewne nawyki zakorzenione w ludziach wciąż trwają, atmosfera grozy i tajemnicy jest wciąż obecna. A autorka próbuje odnaleźć miejsca pochówku więźniów z więzienia mokotowskiego. Pamiętacie wszyscy tragedię Antygony, która za wszelką cenę chciała pochować swojego brata, oddać mu ostatnią posługę należną każdej istocie ludzkiej. Autorka staje się współczesna Antygoną, dołącza do żon, matek, córek które szukają miejsca gdzie mogą być pochowani ich najbliżsi, chociaż często zrehabilitowani, z oczyszczonym imieniem, z symbolicznym grobem, faktyczne miejsce wiecznego spoczynku pozostaje tajemnicą.

Książka to zapis śledztwa Autorki, poszukiwania śladów, poszlak. Autorka próbuje ustalić nazwiska zamordowanych w poszczególnych latach, a następnie wsłuchuje się uważnie w powtarzanie cicho i pokątnie plotki o tajemniczych, nocnych pochówkach w latach stalinizmu. Najczęściej wśród plotek pojawia się  kąt na Powązkach i łączka na Służewie, obecnie używana jako tzw. „Nowy Cmentarz” , plotkę o Służewie potwierdzają świadkowie oraz fakt iż przy kopaniu nowych grobów, grabarze odkopują zwłoki, które mogą pochodzić z przełomu lat czterdziestych i pięćdziesiątych. Czy po latach wciąż jest możliwe odnalezienie mogił i przypisanie ich do konkretnych nazwisk?

Autorka przytacza biografie poszczególnych osób, które oddały życie za ideały, pokazuje twarze młodych przystojnych mężczyzn, wąsatych nobliwych panów z małżonkami. Trzeba mieć serce z kamienia aby nie wzruszyć się i nie zadumać nad losem tych ludzi, którzy walczyli o wolną Polskę, którzy byli dla nowej władzy tak niebezpieczni, że musieli zginąć, ich nazwisko   miało być zapisane w poczet zdrajców a wszelki ślad miał po nich zaginąć.

Symboliczne groby i pomnik osób zamordowanych przez służby bezpieczeństwa znajduje się na Powązkach w „Kwaterzena Łączce” zerknijcie na tą ciągnącą się listę osób tam upamiętnionych, za każdym tym nazwiskiem kryje się przecież człowiek, który miał najbliższych, za którym ktoś tęsknił, płakał, który nie miał wieści o jego losie przez długie lata, który był represjonowany w ramach odpowiedzialności rodzinnej.

„Śród żywych duchów” nie jest książką łatwą, jest bardzo wycieńczająca psychicznie. Dramat tylu osób w niej zawarty, nie daje spokojnie zasnąć,  ale wydaje mi się, że trzeba ją przeczytać! Wiem, że na pewno podsunę ją Tacie, którego interesuje taka tematyka.

Nie spotkałam się z tego typu publikacjami na polskim rynku, na pewno jest to jedna z pierwszych książek, która porusza temat, którzy przez dekady był tabu. Sądzę, że jesteśmy winni pamięć tym którzy oddali życie za nasz kraj, przez lata wyklęci, dopiero teraz mają szansę na odzyskanie miejsca w pamięci ludzi.

"Małe kobietki" - Louisa May Alcott

Ameryka, lata sześćdziesiąte XIX wieku. W domostwie zwanym Orchard House od pokoleń mieszka rodzina Marchów. Pod nieobecność ojca walczącego w wojnie secesyjnej, opiekę nad czterema córkami sprawuje samodzielnie ich matka, Marmee. Marmee wyraźnie wyprzedza swoją epokę, wpajając dziewczynkom ideały wolności i namawiając je, by znalazły własną drogę w życiu. Córki pani March - stateczna Meg, żywa jak iskra Jo, nieśmiała, uzdolniona muzycznie Beth i nieco przemądrzała Amy - starają się, jak mogą, by urozmaicić swoje naznaczone ciągłym brakiem pieniędzy życie, chociaż boleśnie odczuwają nieobecność ojca. Bez względu na to, czy układają plan zabawy czy zawiązują tajne stowarzyszenie, dosłownie wszystkich zarażają swoim entuzjazmem. Poddaje mu się nawet Laurie, samotny chłopiec z sąsiedniego domu, oraz jego tajemniczy, bogaty dziadek. Dziewiętnastowieczna autorka Louisa May Alcott napisała "Małe kobietki" na podstawie własnych doświadczeń. Ten klasyczny już utwór doczekał się licznych adaptacji filmowych i cieszy się nieprzemijającym powodzeniem wśród kolejnych pokoleń.

Po raz pierwszy „Małe kobietki” przeczytałam wiele, wiele lat temu. Uczyniłam to tak pobieżnie iż nie pozostało mi zbyt wiele wrażeń z lektury. Bardzo więc się zdziwiłam, gdy oglądając serial „Przyjaciele” Rachel rozpływa się nad tą książką i rekomenduję ją Joey`owi, który niesamowicie się nią ekscytuje. Oj długo  musiałam zadowalać się tylko barwnymi, pełnymi zachwytów recenzjami, nim dane mi było sięgnąć po tę książkę, ale gdy wreszcie to uczyniłam, odpłynęłam, do zupełnie innego świata.

W stanach Zjednoczonych toczy się wojna secesyjna. Woja ta dotyka bezpośrednio rodzinę March`ów, Ojciec idzie do wojska służyć jako kapelan, w domu zostawia żoną z czwórką córek i oddaną służącą. Niestety, dobre serce pana March`a i chęć pomocy przyjaciołom przed laty, sprawiło iż rodzina znacznie zbiedniała. Dziewczynki przyzwyczajone do życia w zamożnym domu, ciężko znoszą zmaganie się z brakiem pieniędzy Każda z Sióstr prezentuje zupełnie odrębną, zapadającą w pamięć osobowość, wszystkie razem tworzą pełen ciepła, barwny pejzaż. Meg, jest spokojna, pełna powagi, ale i przywiązana do rzeczy materialnych, tęskni za zbytkami i pięknymi strojami. Jo to żywe srebro, żywiołowa, z sercem na dłoni, ale zbyt impulsywna, często płocha i skłonna do nieprzemyślanych żartów. Beth to dziewczynka anioł, chce każdemu przychylić nieba, nie dba  o siebie, uwielbia muzykę, ale jest bardzo nieśmiała i lękliwa. Amy jest bardzo próżna, chce uchodzić za wielką damę, używa wyszukiwanego słownictwa, ale często myli podobne brzmieniowo słówka i dostarcza czytelnikom rozrywki. Do kompanii dołącza sąsiad Laurie, chłopiec wychowywany przez dziadka, a nawet dziadek  da się przekonać, ze srogość nie jest najlepszą metodą wychowawczą.

Nad kompanią młodych ludzi pieczę sprawuje uosobienie mądrości, łagodności, miłości i przebaczenia – pani March, która napomina swoje córeczki, udziela im rad i wciąż namawia je do większej pracy nad sobą. Kobieta ta wykazuje niezwykłą siłę ducha, codziennie bowiem musi walczyć z psotami swoich dzieci jednocześnie zwalczając tęsknotę za mężem i nieustanny lęk o niego.

Akcja powieści obejmuje rok z życia bohaterów, rok długi pełen tęsknoty, pracy nad sobą, wielkich trosk, ale i radości nie tylko z jakiegoś konkretnego, spektakularnego powodu, ale po prostu radość dnia codziennego, nauka doceniania tego co się posiadało.

Wiem, że ta książka zapewne zbierze ostrą krytykę za sielankę jaka wypływa z jej stron, za słodycz, która przesącza się przez okładkę, ale nie tylko słodycz w niej znajdziemy, ja kilka razy miałam zaszklone łzami oczy, a raz wzruszyłam się tak silnie, że łzy płynęły regularnym strumieniem.

Wyśmiewając tę książkę pomyślcie wpierw o czasach w jakich była pisana i dla kogo, wydaje mi się że była idealną lekturą dla dobrze wychowanych panienek, a i dziś może być doskonalą rozrywką dla wielu małych i większych kobietek.

Książka ta wymyka się wszelkim kryteriom ocenowym, bowiem nie sposób ocenić tego ciepła i światła, które otacza czytelnika, wlewając do serca, oprócz dużej życiowej lekcji, masę ciepła i nadziei.

Bardzo gorąco polecam, mam nadzieję, że uda mi się przemycić ją mojej nieczytającej Siostrzenicy.

Szarlotka z kajmakiem

Ongiś, Koleżanka z forum rzuciła przepisem na jesienną szarlotkę z kajmakiem.

Jedna osoba zrobiła, później druga. Zaczęło mnie kusić. Dodatkowo tydzień temu nabyłam w Biedronce, bardzo tanio kajmak. To pomyślałam dlaczego nie! Przełamałam moją niechęć do ręcznego zagniatania kruchego ciasta(naprawdę szczerze nie-cierpię)
Przepis mam z tej strony
Szarlotka jest wyborna, potwierdza to pięć niezależnych osób. i całe grono internautów. Więc coś w tym musi być.
Biegiem do Biedronki po kajmak(za 3 zł z groszem) i do roboty!!

Składniki ciasta:2 szklanki mąki pszennej1/2 szklanki mąki krupczatki3/4 szklanki cukru pudru1 kostka masła(Sknera jestem i margaryną imienniczą zastąpiłam)4 żółtka1 łyżeczka proszku do pieczenia1-2 łyżki kwaśnej śmietany (18-22%)(dałam 12% śmietanę, bo taką miałam napoczętą)
Składniki nadzienia:6-7 dużych jabłek do ciasta ( szara reneta lub antonówki)2 łyżki brązowego cukru2 łyżki cukru z prawdziwą wanilią(ja użyłam jabłek już uduszonych które miałam zawekowane w słoiku, odkręcając który, prawie sobie nadgarstek  połamałam w pył, gdy jabłka wyłożyłam na ciasto szczodrze potraktowałam je cynamonem)1 mała puszka kajmaku (ok 200g)


Z podanych składników robimy półkruche ciasto, to znaczy przesiewamy na stolnice mąkę wraz z cukrem i proszkiem, siekamy drobno z zimnym masłem a następnie dodajemy żółtka, śmietanę i zagniatamy szybko gładkie ciasto i dzielimy je na dwie części. Jedną częścią wykładamy dno i brzegi formy na wysokość około 2 cm, a drugą część na razie zawijamy w folię. Zarówno formę z ciastem jak i drugą część ciasta wkładamy do lodówki na około pół godziny.
W tym czasie obieramy jabłka, kroimy je na mniejsze kawałki i dusimy w rondelku aż zmiękną i zaczną się rozpadać.Dodajemy cukier i wanilię. Można je odrobinę podlać wodą na początku, ale ważne jest, żeby ją później odparować. Gotowe jabłka powinny być dosyć gęste.
Schłodzony spód ciasta dziurkujemy widelcem i podpiekamy przez 20 minut w temperaturze 180°C. Na podpieczony spód wykładamy jabłka, a na nich układamy cienką warstwą kajmak.
Pozostałe ciasto rozwałkowujemy na grubość około 1-2 mm i przy pomocy foremki do ciasteczek wykrawamy z niego dowolnie wybrane kształty(ja postawiłam na serduszka.
Później należało posmarować ciasto białkiem(o czym niedoczytałam, a szkoda, bo białek mam już dużo uskładanych i będzie z tego jakaś beza musi :P )
Wstawiamy do piekarnika na 30-40 minut. Mój piekarnik piecze troszkę słabiej, sądzę, że ciasto w piekarniku siedziało jakieś 50 minut, po 35 wyjęłam i obróciłam blachę. A po 50 minutach wyłączyłam gaz i ciacho siedziało w ciepełku jeszcze troszkę.

Naprawdę pyszne ciasto, wszystko idealnie się komponuje. Mniamusie.


Aż zaraz sobie skubnę kawalątek(jak jeszcze coś zostało) i zalegnę z książką, bo nerwa mnie taka telepie, że gdybym coś jeszcze napisała, mogłabym żałować, że dałam emocjom ponieść się

amatorski stos "doktorantki"

Zapodaję stos, chociaż jeszcze wciąż jestem doktorantką, więc nie licuje to zupełnie z moim statusem...

ale zafunduję Wam takie rozdwojenie :P Zabiję Wam tego ćwieka :P

Jeszcze do czwartku mogłam Wam pokazać stos bez zakupów własnych. Naprawdę!!! 28 grudnia  robiłam ostatni książkowy zakup. I ostro się trzymałam, do czwartku. W czwartek, jak już wiecie byłam w Lublinie i z Edith byłyśmy w czterech księgarniach(wliczając w to Tanią księgarnię na dworcu), a jeśli doliczyć sklepik dworcowy to w pięciu. I nic nie kupiłyśmy!!!! Edyta była tak dumna, że mnie tak cudownie upilnowała. Szkoda, że tego nie widzieliście!! Do czasu!! Do czasu gdy weszłyśmy do Empiku tuż przy Krakowskim Przedmieściu. Przez dłuższą chwilę zanosiło się, że również z tego sklepu nic ie wyniesiemy. Aż Edyta wypatrzyła hałdy książek z tabliczką -70%. I zaczęła się grzebanka. W pewnym momencie niemalże wydarłam jakiejś  kobiecie "Zaklętych w czasie", Edyta wyhaczyła szukane przeze mnie "Moje życie we Francji" a ja doszukałam stosy innych książek.

A później do glosu doszedł rozum, miałyśmy iść coś zjeść i czegoś się napić, to proponowałam obejść kupując suchą bułkę i idąc do parku, ale pozostawała kwestia doniesienia ich na Uczelnię, później na dworzec a później ze stacji do mojego domu. ledwo doniosłam te.

Teraz będę czekać na zwrot z Fiskusa i już szukam pretekstu do wizyty w Lublinie.

Taka jest historia mojego stosiku

A teraz pora na stosik recenzyjny. Jedna książka, na samej górze, prezent od krajanki mej Magdy z opowiadaniami blogerów.

Jak widzicie niektóre książki już przeczytałam. A  wiele spędza mi sen z powiek. Bo chce czytać JUŻ

Wracam do "Małych kobietek" i robienia szarlotki. Wprawdzie ja nie mam takiego talentu jak Edyta która przywiozła mi giga-dobre wypieki, ale podzielę się z Wami przepisem. Jak mi wyjdzie :D

I zmilczę co myślę o najnowszym wpisie, który zelektryzował blogerów. Mam wprawdzie kolejną refleksję marudzącą w głowie, ale nie będę Was tak katować, non stop.

Nie mam też energii, postanowiłam odstawić kawę, tzn. ograniczyć jej spożycie. I pijam herbate. W lublinie kupiłam dwa rodzaje herbatek owocowych i sobie oszczędnie parzę, a także upijam się Sagą z dziką różą i porzeczką - wyborna!!! Cudowna herbata!!!

pierwszy miesiąc 2013 roku - zakończony

W blogowaniu i Internecie pociesza mnie to, że mogę zobaczyć, że inni mają jeszcze większe jazdy. Postanowiłam pójść sobie poczytać „Małe kobietki” aby odpocząć od aktualnej dyskusji nad artykułem pewnej uczonej krytyk. Miałam dziś stosik opublikować, ale stwierdziłam, że mogłaby pozew mi wysłać za prowokację, albo za to, że Słońce wschodzi na Wschodzie. A że dziś pierwszy dzień lutego to podsumowanie stycznia sobie strzelę! A co mi!! Prawda? I pójdę rozważać czy iść jutro święcić gromnicę, która z pszczelego wosku  jest i kurczy się za szybko. A ja umyśliłam sobie, że będę z nią pochowana, a nie chcę żeby z dłoni mi kikut wystawał, więc gromnicę trzeba zacząć oszczędzać.

W styczniu przeczytałam 16 książek. Dwóch recenzji brakuje na blogu, mam nadzieję, że najbliższy tydzień zmobilizuje mnie do opisania swoich wrażeń.

Przeczytałam trzy książki mniej niż w grudniu. Ja wiem, że nie chodzi o ilość, jak pisałam w ubiegłym miesiącu, było to do przewidzenia, miałam troszkę innych zajęć. Martwi mnie, że żadnej powieści Christie nie przeczytałam, to z mojej strony żałosne!! Mam nadzieję, że to się nie powtórzy. To był fenomenalny miesiąc jeśli chodzi o książki "Zakręty losu", "Zbrodnia w błękicie", "Okrutne oskarżenie"... mam wymieniać dalej?

Styczeń był miesiącem świetnych książek, żadna mnie nie wkurzyła, nie zniesmaczyła(od tego miałam filmy), jakieś drobne zawody się trafiały, ale ogólnie Szlo świetnie. Oby cały rok taki był!!

Prawie udało mi się nie kupić żadnej książki do wczoraj… ale o tym będzie w jutrzejszym stosiku.

Plany na luty? Nie zejść poniżej piętnastu książek. Z powodu lodu nie ma co się oszukiwać, że zacznę łazić z kijkami i słuchać audiobooków.

A i podzielę się z Wami kolejną marudną refleksją… tyle się mówi, że dzieci należy od małego oswajać z językiem obcym, jakież było moje zdziwienie gdy oglądając „Wilka i zająca” dziś w publicznej telewizji, zamiast znanego mi od ponad dwóch dekad charakterystycznego: „Zajac nu Pagadi” usłyszałam obce „Zającu ja ci pokażę”. I gdzie ten język obcy? Jako pacholę niewinne, nie umiałam nikomu pogrozić po polsku, ale znałam „Nu Zajac! Nu!! Pagadi”. Polska telewizja nie realizuje misji edukacyjnej.

Przygnębia mnie to…

"Rok, który wszystko zmienił" - Georgia Bockoven

Cztery siostry, które nigdy nie poznały swojego ojca – ani siebie nawzajem – spotykają się przy jego łożu śmierci. Czy będą chciały dowiedzieć się prawdy? Chory na raka, zamożny biznesmen Jessie Reed pragnie odnaleźć cztery swoje córki, które opuścił przed laty. Prosi o pomoc prawniczkę Lucy, która składa kobietom niecodzienną propozycję: 10 milionów dolarów dla każdej z nich, pod warunkiem że zgodzą się co miesiąc spotkać i wysłuchać pozostawionych przez Jessiego taśm. Elizabeth, choć otoczona kochającą rodziną, najciężej przeżyła rzekome porzucenie przez ojca. Ginger, zakochana w żonatym mężczyźnie, musi na nowo przemyśleć wszystkie swoje związki. Rachel w jednym dniu dowiaduje się prawdy o ojcu i romansie męża. Christina jest początkującym filmowcem i nie wie, czy warto dawać drugą szansę człowiekowi, którego od dawna uważała za zmarłego. Cztery siostry, które nie miały pojęcia o swoim istnieniu, odnajdą siłę i miłość, a rozwiązanie dręczących je problemów nadejdzie z najmniej spodziewanej strony.

 Potrzebowałam książki, która przełamie marazm, który wkradł się w moje życie. Książki, która stanie się centrum, od której nie będę mogła się oderwać. Wzrok mój padł na „Rok który wszystko zmienił”, bardzo ciekawa okładka, świetne kolory. Wprawdzie nauczyłam się nie ufać polecankom typu „druga Picoult”, ale mimo wszystko sięgnęłam po powieść autorki, zupełnie dla mnie nieznanej. Tak czułam, że będzie to dobra lektura do pociągu. I miałam racje! Intuicja rządzi!!

Jessie jest nieuleczalnie chory, od śmierci dzielą go tygodnie a w życiu ma wiele niepozałatwianych spraw. Cztery najważniejsze – jego córki, każda z inną kobietą. Przed śmiercią chce porozmawiać z córkami, wyjaśnić im pewne sprawy, błagać o przebaczenie? Tylko czy nie jest za późno, córki albo mają do niego całe morze pretensji, albo… nie wiedzą o jego istnieniu. Ginger została adoptowana i nie wiedziała o tym.  Elizabeth – córka Jessiego i jego pierwszej miłości, miała do ojca żal, obwiniała go o śmierć jej brata i nie miała możliwości skonfrontowania słów matki z rzeczywistością. Christina wychowana przez matkę i jej drugiego męża. Christina ma mgliste wspomnienia o ojcu który ją porzucił. Rachel przeżyła traumę wychowywana przez matkę, która stale przed czymś/kimś uciekała, aż w końcu popełniła samobójstwo. Prawie każda dźwiga bagaż trudnego dzieciństwa i młodości, los nie oszczędza ich również współcześnie. Każda z kobiet zmaga się z mniejszymi lub większymi trudnościami, dramatami które łamią człowieka i pozostawiają kupę zgliszczy, a dodatkowo testament ojca nakłada na nie obowiązek spotykania się przez pół roku i słuchania taśm ojca na których ten nagrał wspomnienia ze swojego życia.

Nie jest to książka w stylu Jodi Picoult, znam jej twórczość i w żaden sposób nie miałam skojarzeń ze stylem autorki, jedyne co łączy książkę  Jodi  i Georgii Bockoven to podział na rozdziały opisujące poszczególne bohaterki i ich życie, ale nie ma raczej spojrzeń na to samo zdarzenie, tylko z różnej perspektywy.  Po prostu bohaterką danego rozdziału jest konkretna kobieta. I tyle.

Czytając powyższy akapit możecie mieć wrażenie iż opisuję swój zawód. Skądże!! Jak wspomniałam – nie ufam takim polecanokom, więc nie oczekiwałam, że będę miała gonitwę myśli i to specyficzne uczucie towarzyszące mi podczas lektury książek Jodi.  Ale  nie oznacza to, że książka była zła – wręcz przeciwnie czytało mi się dobrze. Nawet bardzo dobrze. Książka ma wszystko to czego wymagam od książki będącej nieco wyżej w hierarchii od zwykłego czytadła, porusza wiele życiowych problemów, daje do myślenia, ale porusza je jednak nie w sposób wyczerpujący, niektóre tylko muska, co w moim przekonaniu jest jednym z poważniejszych argumentów dyskwalifikujących ją w wyścigu o miano wybitnej. Bohaterki dokonują wyborów, czytelnik ma prawo mieć inne zdanie, co zmusza do myślenia. Jeśli nie chcemy przelecieć tylko po tekście wzrokiem, bez angażowania umysłu.

Przyznam się, że szczypało mnie pod powiekami ze wzruszenia w niektórych momentach, ale momentami szalał we mnie gniew, czy niemy sprzeciw. Trudno i bezsensownie wyliczać problemy, które porusza ta książka, dzięki mnogości bohaterek autorka miała pole do popisu. I chociaż jest to książka na wskroś amerykańska z dramatycznymi zwrotami akcji i ze słodziutkim jak różowy lukier zakończeniem, uważam że warto ją przeczytać.

Sam wątek odnalezionego rodzeństwa, kompensacji szkód wyrządzonych w przeszłości i nawiązywania więzi między obcymi kobietami, które łączą tylko więzy krwi jest sam w sobie ciekawy a dodatkowo autorka bardzo sprawnie sobie z nim poradziła.

Wczorajsze czytanie, już po powrocie
 z kubeczkiem dobrej herbaty 

Naprawdę polecam, nie tylko jako umila cza konfrontacji z PKP Przewozy Regionalne. 

Maruda - marudzi

Jestem hejterem. Dziś rozmawiając z Edith doszłam do wniosku, że jestem człowiekiem, który wszystkiego się czepia i wszystko mu przeszkadza. A wylanie tego z siebie pomaga.

Postanowiłam więc napisać o tym co ostatnio mnie wkurza, może nie wkurza, raczej intryguje i dziwi.

Mianowicie – wyzwani.

Swoją przygodę z blogiem zaczęłam kilka lat temu. Wtedy wyzwań   było jak na lekarstwo, jedno, góra dwa. Było to pewną niedogodnością, bowiem gdy chciało się w to pobawić wybór praktycznie nie istniał. Ale wtedy te wyzwania, to było coś!

Po pierwsze miały osobne blogi, więc nie było sprawy generowania sobie wejść na bloga, tym że ludzie będą wchodzić w celu powklejania linków. Każdy miał dostęp do wyznaniowego bloga i można było łatwo przeglądnąć wrażenia innych czytelników z lektury. Zobaczyć kto co czytał, czy jego wrażenia były podobne do naszych.

I najważniejsze!! Te blogi pobudzały do odkrywania nowych książek. Wtedy szukałam książek, które spełniały wyznaniowe warunki. W bibliotece szperałam za książkami z małoznanych krajów, szukałam książek z kolorem w tytule i kompletowałam noblistów.

Tymczasem teraz… coraz częściej widzę recenzję a pod nią kilka Bauerków z odnośnikami do różnych wyzwań.

Darujcie, moim zdaniem nie o to chodzi. Wydawało mi się, że sensem wyzwania jest poznawanie nowych książek, sięganie po te pozycje, które stałyby długo na półce, albo nie sięgnęlibyśmy po nie. Odnoszę zaś wrażenie, że te wyzwania czytelnicy dobierają, pod kątem książek które planują przepisać, a może biją jakieś rekordy…? Czy są jakieś zawody?

Każdy  musi mieć autorskie wyzwanie, a nie wiem czy nadmiar jest dobry, może jakiś złoty środek?

Oczywiście powiecie mi, że o co mi chodzi, nie chcesz brać udziału to nie bierz. I zaiste, tak czynie – teraz zostaję tylko przy wyzwaniu z Agatą, literatura popularną i moje prywatne wyzwanie, to jedna literacka powtórka miesięcznie. Więc owszem nie utrudnia mi życia nadmiar wyzwań, nie sprawia, że zgrzytam zębami, czy mam ochotę mordować.

Ale ot taka refleksja mnie naszła i jak rasowy maruda musiałam się tym podzielić :D

Baaaaaaaaardzo dziękuję Edith za cierpliwość i przemiły dzień :D

Gran Derbi trwa, ale ja nie zapominam

Właśnie zaczyna się mecz. Aby się tak okrutnie nie stresować, wzięłam się do pisania. W końcu dzisiaj środa. Gdy myślałam o tym, o jakiej parze dziś napiszę, przed oczy wprost wpychała mi się poniższa dwójka. I chociaż chciałam przesunąć ich na inny termin. Nie dało się! Znacie ich dobrze, każdy czytał, pewnie z mniejszą przyjemnością oglądało, wielu pasjonowało się tą historią.

Ania Shirley i Gilbert Blythe.

Klasyka literatury młodzieżowej.   Rudowłosa dziewczynka z wyobraźnią bez ograniczeń, ale i ognistym temperamentem.  Ich znajomość zaczyna się fatalnie, Ania rozbija Gilbertowi tabliczkę na głowie, bo ten naśmiewa się z jej włosów.  Dalej nawarstwiają się takie zwykłe nieporozumienia, do głosu dochodzi duma i upór. I wydaje się, że mamy klasyczne „kto się czubi, ten się lubi”. I chociaż Gilbert zabiega o jej przebaczenie, chce się z nią przyjaźnić. Dziewczyna jest nieugięta.

Ale powoli, powoli Gilbert wybija dziurę w murze jej niechęci. W końcu zdobywa jej przyjaźń i przebaczenie, dzięki temu iż zrzeka się na jej korzyść posady w Avonlea.

Przez kolejny rok Gilbert musi się zadowolić li i jedynie przyjaźnią Ani, adoruje ją, ale jeszcze po cichu, jeszcze w ukryciu, zdaje sobie sprawę, że jeśli ją spłoszy, to jednocześnie utraci. Ale jego cierpliwość ma granice. Zaczyna działać, próbuje mówić. Ale Ania nie chce słuchać, jak może unika decydującej rozmowy, która jednak nadchodzi. Marzenia Gilberta zostają rozwiane. Ania czeka na księcia z bajki, a Gilbert nie spełnia wymogów, jest „tylko” przyjacielem. Na horyzoncie zaś pojawia się młodzian, który spełnia wszystkie wymogi. To książe, niemalże żywcem wyjęty z marzeń Ani. Wszystko idzie w kierunku bajkowego zakończenia. Gdy nagle Anię nachodzą wątpliwości. Jednocześnie, irracjonalnie targa nią zazdrość. Zazdrość o kobietę której towarzyszy Gilbert.

Ania podaje Robertowi – bo tak zwie się książe – arbuza. Wraca na Zielone Wzgórze, tam czeka ją jedno z najgorszych życiowych doświadczeń. Dziewczyna dowiaduje się, że wymęczony nauką, pracą Gilbert ciężko zachorował i jest umierający. Wtedy Ania odkrywa, że zawsze kochała Gilberta. Jak to w życiu zwykle bywa dowiadujemy się, że coś było nam drogie, gdy to tracimy. Ania przez jedną straszną noc boi się, że utraci Gilberta, że ten umrze w nieświadomości, że nie będzie wiedział ile dla niej znaczył.

Ale nie byłaby to książka dla młodzieży, gdyby Gilbert umarł. Wszystko kończy się pięknym, poruszającym happy Endem. Chociaż to nie jest koniec historii Ani i Gilberta. Będziemy czytali ich korespondencję, gdy Gilbert będzie studiował, a Ania będzie uczyła w szkole. Następnie będziemy świadkami ich ślubu i razem z nimi pierwszy raz przekroczymy progi Wymarzonego domu.

Chociaż ich życie nie zawsze będzie pasmem radości, przyjdą gorzkie pigułki, smutki i tragedie, my będziemy mogli grzać się w miłości i cieple domu Blythów.

Ta historia to typowa ilustracja powiedzenia „w tym caly jest ambaras”. Wiem, że wiele kobiet obwinia Gilberta, że podniósł wysoko poprzeczkę. Która nie chciałaby takiego faceta jak Gilbert?

Często wracam do książek o Ani, gdy potrzebuję zastrzyku nadziei, gdy potrzebuję takiego spokoju, który tchnie z kart książek.

I lubię historię jej i Gilberta,  którzy mimo upływu lat wciąż darzą się niezmiennie wielką miłością  i wciąż są w sobie zakochani. To idealne, ale piękne : )

Jedyne co mnie zastanawia, jako wzorową pesymistkę, czy taka sielanka między dwojgiem ludzi jest możliwa…

Jak myślicie?

Podobno ongiś jakaś matka głośno protestowała przeciwko Ani jako lekturze szkolnej, bo spacza ona pojęcie młodych dziewcząt na mężczyzn i związki, że każe im wierzyć w bajki, których w realnym życiu próżno szukać…

Oj ciężko mi wychodzi pisanie z zezem, bo 95% uwagi skupione jest na meczu. A przed minutami barca prawie Nam strzeliła.

"Nędznicy" - Les Miserables 2012

Adaptacja powieści Victora Hugo. Były więzień Jean Valjean dzięki pomocy biskupa zdobywa pozycję i zaczyna pomagać biednym i uciśnionym. Wciąż jednak prześladuje go inspektor Javert

 Nie! Nie! Nie!!

Być może jestem za stara i nie ogarniam współczesnej konwencji. Bo ani nowa, udziwniona wersja Anny Kareniny mnie nie przekonała, a teraz ledwo przemordowałam muzyczną wersję jednej z moich ukochanych powieści. Ledwo – słowo klucz. Na usta cisnęło mi się pytanie, po co to zostało nakręcone. Bo nie zawodowi śpiewacy – więc nie quasi opera, zawodowi aktorzy, ale to na pewno nie film.

Ponieważ, w produkcji występują aktorzy nie śpiewacy, nie będę się czepiać wykonania piosenek. Można być świetnym aktorem a nie mieć głosu lub słuchu. Mój Iker jest doskonałym bramkarzem, a śpiewa, że pożal się Boże. Jestem osobą którą muzyka wzrusza, potrafię dostać gęsiej skórki podczas słuchania utworu, ba potrafię nawet się rozpłakać. Niestety! Nędznicy mnie nie wzruszyli. Nic. Zero. Tylko bezbrzeżna irytacja i pytanie – na co ten film?

Na pewno, po części mój odbiór spowodowany jest tym, że żywię nabożną cześć dla dzieła Wiktora Hugo. Onegdaj wyżebrałam na urodziny własne egzemplarze, dwa tomy, które zajmują w mym sercu miejsce szczególne. Kocham każdy tom, każdy rozdział. Każdy akapit niesie jakieś przesłanie.

A w filmie – marnizna. Zdaję sobie sprawę, że „Nędznicy” to powieść monumentalna, przeniesienie jej na ekran w sposób wierny jest awykonalne, ale skróty jakich dokonał reżyser tego cuda są niewybaczalne.

Dla mnie ten film nie ma treści, bohaterowie są pustymi kukłami, plątającymi się przed kamerami i zawodzącymi.

Nie chcę się rozpisywać, bo ta produkcja nie jest tego warta.

Osobiście odradzam.  Dawno nie wymęczyłam tak żadnej produkcji. 

"Portret szpiega" - Daniel Silva

Dla Gabriela i jego żony Chiary to miał być początek przyjemnego weekendu w Londynie – najpierw wizyta w galerii w St. James's, by potwierdzić autentyczność nowo odkrytego obrazu Tycjana, a potem spokojny wspólny lunch. Jednak w ten jesienny dzień zdarzyły się dwa krwawe zamachy bombowe w Paryżu i Kopenhadze. Idąc z żoną w stronę Covent Garden, Gabriel dostrzega mężczyznę, który jego zdaniem zamierza właśnie dokonać trzeciego ataku. Zanim Gabriel zdąży wyciągnąć broń, zostaje powalony na chodnik i może tylko obserwować toczący się koszmar. Dręczony poczuciem winy, że nie zdołał powstrzymać masakry niewinnych ludzi, Gabriel wraca do swojego ustronnego domu na wybrzeżu Kornwalii. Wkrótce zostaje wezwany do Waszyngtonu, by po raz kolejny spróbować stawić czoło nowemu obliczu globalnego terroru. Główne zagrożenie stanowi urodzony w Ameryce, a obecnie działający w Jemenie islamski duchowny, którego Allah obdarzył "piękną i uwodzicielską mową". Ten utalentowany oszust, który był kiedyś na liście płac CIA, teraz jako terrorystyczny mózg planuje nową serię ataków. Gabriel i jego zespół, wspomagani przez Amerykanów i Brytyjczyków, opracowują śmiałą i skomplikowaną operację. By plan zniszczenia siatki terrorystów się powiódł, Gabriel sięga do swojej burzliwej przeszłości. Prosi o pomoc pewną kobietę - samotną dziedziczkę fortuny i kolekcjonerkę dzieł sztuki, która pomoże mu przekroczyć mroczną granicę między światem islamu a Zachodem. To córka dawnego wroga, a łączą ją z Gabrielem przelana krew... Akcja Portretu szpiega z waszyngtońskich kuluarów władzy przenosi się wartko do pełnych przepychu domów aukcyjnych Nowego Jorku i Londynu oraz w surowy pejzaż saudyjskiej pustyni. Ta porywająca historia to także świadectwo niebywałej odwagi w obliczu niewyobrażalnego zła - i najbardziej niezwykła powieść w dotychczasowym dorobku Daniela Silvy.

Po serii lektur lekkich, rozrywkowych i przyjemnych, chciałam mocnych wrażeń. Dobrej sensacji, niezłej zagadki, ale w nowatorskim wykonaniu. Stara klasyczna Christie nie wydawała się odpowiednim wyborem. Wzrok spoczął na powieści pisarza, którego miałam okazję już czytać i dobrze wspominałam. Daniel Silva  w tej książce dał popis świetnej powieści sensacyjnej. „Portret szpiega” zawiera chyba wszystko co taka powieść zawierać powinna.

Zaczyna się niewinnie, małżeństwo, Kornwalia, spokój, leniwe dni. Ale to tylko pozór, bo Kornwalia to aktualny adres Gabriela, znawcy sztuki, ale i człowieka wielkiej polityki. I ten człowiek jedzie do Londynu, aby rzucić okiem na nowy zakup przyjaciela. Tego samego dnia, świat islamu atakuje, w różnych miastach wybuchają bomby przyczepione do fanatycznych wyznawców, którzy zabijają siebie i tłumy niewinnych osób. Gabriel ma szansę rozbroić jednego z zamachowców. Niestety! Londyńska policja, uniemożliwia mu ten ruch. Do zamachu jednak dochodzi.

Czy istnieje jakiś związek między odnalezionym dziełem Tycjana a tymi zamachami? Czy świat sztuki i świat terroryzmu mają jakieś punkty styczne? Przed Gabrielem niezwykle trudne zadanie. Zadarcie z islamskimi ekstremistami to nie przelewki .

Książka wciąga od pierwszych stron. Silva świetnie buduje klimat, zaprasza nas do świata grozy, tym straszniejszego, ze realnego. Autor może pisać o fikcyjnych wydarzeniach, ale my widzimy wydarzenia autentyczne, które wciąż mamy w pamięci, a które żywo przypominają te opisywane w powieści. Ekspansja islamu, święta wojna. Masowe morderstwa w imię Allaha, brzmi znajomo prawda? Dodajmy do tego środowisko tych którzy nas przed tymi zagrożeniami chronią. Cichych żołnierzy, walczących po stronie dobra, nie ogniem i mieczem, ale nowoczesną technologią i rozumem.

Czy ta walka może być równa? Czy ma szansę kiedyś dobiec końca?

Nie chcę i nie mam zamiaru streszczać poszczególnych wątków powieści, mam raczej na celu namówienie Was na zapoznanie się z twórczością Silvy, ja sama mam w planach jego wcześniejsze powieści, bo te które do tej pory czytałam, dawały zapomnienie o sprawach bieżących, wywoływały dreszczyk emocji i przenosiły, niemalże fizycznie, do świata opisywanego w powieści.

Uważam, że nie ma co się rozpisywać. Naprawdę trzymająca w napięciu świetna książka!

"Galeria uczuć" - Alina Białowąs

Wszystko wydaje się proste, dopóki nasze życie ma solidne podstawy Trzydziestoletnia, trochę roztrzepana, ale niepewna siebie Ola zawsze wmawiała sobie i wszystkim wokół, że rola niepracującej „kury salonowej” to jej powołanie. Pewnego dnia jej poukładane i szczęśliwe życie rozsypuje się jak domek z kart: mąż nagle wyprowadza się z domu i wydaje się, że ma to związek z przyjaciółką rodziny. Teraz Ola musi stawić czoła przeciwnościom losu. Przemienia się w pewną siebie i świadomą swoich możliwości kobietę, która może mieć wszystko, o czym zamarzy: kochającą rodzinę, wspaniałego męża i czas dla dawno zapomnianej pasji.

Lubię lekkie i przyjemne powieści. Lubię książki o tak letnich i ciepłych barwach, zwłaszcza gdy na polu -20. I coraz bardziej lubię powieści dla kobiet z wydawnictwa Replika. Mimo swoich okładek które sugerują lekkość i brak treści, a tylko płytkie czytadło, są zdecydowanie słodko-gorzkie. Nie są to tylko książki o młodych, pięknych i bogatych w których heroina ma jedyny cel – zdobycie oblubieńca. I właśnie jedną z takich książek „Galerię uczuć” miałam przyjemność czytać przez weekend.

Ola ma trzydzieści lat. Jej życie jest niemalże idealne, chociaż każdy z aspektów ma jakieś, mniejsze lub większe, ale. Ma od kilkunastu lat tego samego mężczyznę, pierwszą miłość, spełnienie marzeń, ale ostatnio coś się psuje i w łóżku i w komunikacji. Ma pracę, ale jej szefowa jest wiecznie zrzędzącą babą, bez pojęcia o tym co robi. Ma dwójkę udanych synów, ale oni dorastają i coraz mniej potrzebują matki.  I najgorsze – Ola zaczyna podejrzewać, że mąż ją zdradza. Ten per facta concludentia się do tego przyznaje, bowiem wyprowadza się do mieszkania swojej matki, która chwilowo bawi w USA. Z odsieczą przybywa najlepsza przyjaciółka Oli – Edyta, aby nieść pomoc i być wsparciem. Tylko niestety, cień podejrzenia pada na nią. Czy to Edyta jest niewierną przyjaciółką i babom co innym odbiera mężów? A może Ola nadinterpretuje – oj ma do tego talent – i tworzy kolejną, niestworzoną bajkę z innej planety?

Aleksandra, Ola jest zwykłą kobietą, taką jak każda z nas. Bywa tak irytująca i wkurzająca, że naprawdę ma się ochotę nią potrząsnąć i krzyknąć „Opamiętaj się babo”.  Podobno człowieka irytują w drugim te  wady, które dostrzega u siebie. Ola o wszystko obwinia innych, każdy inny zawinił tylko nie ona. Więc oskarża: Męża, teściową, panią Fredzię. Przez to, że Ola jest taka normalna, stanie się bliska czytelniczkom, głównym motorem jej działania jest głód miłości, pragnienie akceptacji. Zepchnęła na margines świadomości to iż kiedyś została odepchnięta przez teściową i to wciąż w niej tkwi, niczym drzazga. I niekorzystnie odbija się na szczęściu małżeńskim.

Pewnie spadnie na książkę deszcz zarzutów, że typowa, że nic nowego, że banał. Podobno nihil novi sub sole, ale nie zgodzę się z zarzutem, że książka jest banalna. Bo nie jest. Autorka  włada niezwykle lekkim piórem w książce jest dramat, ale jest ogromna doza humoru. Zwłaszcza, że ja lubię sarkazm i ironię.

Wydaje mi się, że ta książka pomoże znaleźć kilka kluczowych problemów w życiu, zmusi nas do przemyślenia pewnych spraw. W książce poznajemy cztery kobiety, chociaż przewijają się różne osoby, to jednak dla kobiet czytających najważniejsze będą: Ola, Edyta, Fredzia i teściowa Oli. Ciekawym przypadkiem do zdiagnozowania będzie Paweł, mężczyzna jakich wielu, niespełniony zawodowo, jego marzenia runęły w gruzy, on męczy się w garniturze, za lepsze pieniądze, w sportowym samochodzie. Jest rozdarty między żoną  a matką, między koniecznością utrzymania rodziny na przyzwoitym poziomie a robieniem tego co lubi. A czy ma wsparcie? Absolutnie nie! Ola jest zbyt skupiona na sobie, na swoich odczuciach, problemach i marzeniach. W pewnym momencie brakło dialogu, a pojawiły się dwa nakładające się na siebie monologi.

Interesującą postacią jest Edyta, femme fatale, kobieta, którą dąży do autodestrukcji. Czy kobieta może zmienić podejście  do życia? Zmienić swoją filozofię? Przestać patrzeć na każdego faceta jak na obiekt do zdobycia?

Ta książka nie przyniesie odpowiedzi na każde z tych pytań, ale moim zdaniem daje dużo do myślenia.  Lubię książki nad którymi mogę usiąść i pomyśleć.

Polecam książkę, nie tylko kobietom, które są w wieku i w sytuacji Oli, ja polecam ją kobietom lubiącym lekkie powieści, a jednak mające treść, dające do myślenia i skłaniające do refleksji.  „Galeria uczuć” jest naprawdę udanym debiutem i czekam niecierpliwie na kolejną powieść Autorki.

"Andaluzja, Ole!" - Victoria Twead

Nowa Książka autorki bestsellera U mnie zawsze świeci słońce. Para Anglików, Victoria i Joe, skończyła właśnie przebudowę swojego życiowego nabytku - przytulnego domu w spokojnym, andaluzyjskim miasteczku. Trudy budowy oraz przetrwanie pierwszej hiszpańskiej zimy w opustoszałym El Hoyo zbliżyły Vicky i Joe do lokalnej społeczności. Teraz nasi bohaterowie wiodą ustabilizowane, wypełnione słońcem i dobrą kuchnią życie. Kiedy wydaje się, że już nic nie może zakłócić tej idylli, pod sąsiedni dom zajeżdża z impetem furgonetka z napisem „Ufarte. Ryby”. Jednak zamiast kontenera świeżych ryb, z ciężarówki wyłania się typowo hiszpańska rodzina. Mama Ufarte, Tata Ufarte, Babcia Ufarte, piątka dzieci Ufarte, a szóste w drodze. W jednej chwili spokój miasteczka El Hoyo zostaje zagrożony… Pełen humoru i autoironii styl autorki sprawia, że Andaluzja, Ole! jest idealną lekturą na wakacje oraz antidotum na wszelkie smutki. Galeria rewelacyjnie nakreślonych postaci na czele z Rodziną Ufarte oraz Geronimo, lekko podstarzałym i wiecznie „na gazie” fanem Realu Madryt, jest gwarancją, nieustających salw śmiechu. A pełne słońca i południowych smaków przepisy przeniosą nas do kraju hucznej fiesty i prawdziwej, latynoskiej radości życia. Która mimo pozorów senności tkwi w każdym hiszpańskim miasteczku. Pełen humoru i autoironii styl autorki sprawia, że Andaluzja, Olé! jest idealną lekturą na wakacje oraz antidotum na wszelkie smutki. Galeria rewelacyjnie nakreślonych postaci na czele z Rodziną Ufarte oraz Geronimo, lekko podstarzałym i wiecznie „na gazie” fanem Realu Madryt, jest gwarancją, nieustających salw śmiechu. A pełne słońca i południowych smaków przepisy przeniosą nas do kraju hucznej fiesty i prawdziwej, latynoskiej radości życia. Która mimo pozorów senności tkwi w każdym hiszpańskim miasteczku.

Wydaje mi się, że jestem patriotką, nie wychowano mnie w kulcie zagranicy, w kulcie dolara, czy innej waluty. Nie wpojono mi przekonania, że „zagranicą” jest raj na ziemi. Niemniej jednak marzy mi się czasami wyjazd do Hiszpanii. Czasami myślę, że tam chciałabym zacząć zupełnie nowe życie. Toteż lubię czyta książki o ludziach którzy porzucili swoje dotychczasowe życie i przenieśli się na Półwysep Iberyjski. Miałam nosa, przed tegoroczną zimą(która jest mroźna) przyszykowałam sobie zapas takich książek. I gdy zima mi da się we znaki, biorę i czytam. „Andaluzja. Ole!” to druga część opowieści o dwójce ludzi w średnim wieku, którzy porzucają deszczową Anglię na rzecz słonecznej Hiszpanii.

Minęło kilka lat Viki i Joe zadomowili się już w El Hoyo, wciąż nazywani się Anglikami,  tu mała niekonsekwencja tłumacza(chociaż nie sprawdzałam, czy obie książki tłumaczyła ta sama osoba), w każdym razie w I tomie tłumacz nie przekłada hiszpańskiego Ingles, tymczasem tutaj w tomie drugim – mamy przełożone  na Anglicy! To nie razi, nie przeszkadza, to określenie nie pada też, znów jakąś zawrotną ilość razy. Da się znieść.

Ciężko znieść szaleńcze napady apetytu, gdy czyta się o iberyjskich przysmakach, gdy oczami przebiega się przepisy. Tylko wyjątkowo silna wola i późna pora powstrzymywały mnie przed udaniem się do kuchni i przygotowaniem sobie niektórych tapas, czy deserów. W tej części jest zdecydowanie więcej dań nie dla mnie, albowiem nie jadam mięsa, więc… niestety, ale jednak jest kilka przepisów dzięki którym będę mogła się wyżyć kulinarnie.

No, ale nie jest to książka z przepisami, li i jedynie, ani nawet, przede wszystkim. To zbiór zabawnych historyjek związanych z przeprowadzką do innego państwa i próbą zaaklimatyzowania się w nowej społeczności. Tak jak przypuszczałam, część druga jest mniej zabawna niż część pierwsza. Niestety. Nie oznacza to że nie będzie dobrej zabawy. Będzie, gwarantuję że się pośmiejecie, że lektura sprawi Wam frajdę. Ba! Nawet wzruszycie się do łez.

Moim zdaniem jest to książka słabsza od pierwszej części, jeśli się śmiałam, to nie były to już gwałtowne wybuchy radości, bliżej im było do rozbawienia. Owszem Geronimo – wciąż niezawodny, Paco z Rodziną, chociaż jest ich już  mniej, również dają radę. Miejsce Paco i jego rodziny zajęła bardzo wielodzietna familia, która mnie by dobiła, gdyby zamieszkali obok mnie. Ale ich wyskoki były źródłem rozrywki, zwłaszcza popisy i żądza zemsty osobnika  nazywanego Fifi!

Dzięki tej książce przeżyjemy Święta Bożego Narodzenia po hiszpańsku, poznamy nowe zwyczaje, nowe tradycje. To była naprawdę ciekawa i miła lektura, ale jednak odrobinę słabsza od pierwszego tomu. Tak ja to odbieram. Chociaż w tej części przeżywać będziemy Mudnial i chociaż ja go tak dobrze pamiętam, nie znalazłam w tej książce emocji towarzyszącej meczom, przeżywaniu, oczekiwaniu. Nic!

No trudno.

Nie żałuję jednak lektury ani trochę. Wciąż chcę uciec do Hiszpanii!

"Trędowata" - Helena Mniszkówna

Historia miłości trudnej, a jednocześnie doskonałej, zmysłowej i duchowo idealnej, a zakończonej tak, jak kończyły się największe romanse wszech czasów: Romeo i Julia czy Tristan i Izolda. W chwili, gdy już wydaje się, że kochankowie zwalczyli wszelkie przeciwności i szczęście jest na wyciągnięcie ręki, dopada ich ta, przed którą nie ma ucieczki. Śmierć. I jest to zakończenie idealne. Los Stefci Rudeckiej i ordynata Michorowskiego to los tragicznych kochanków, którzy jednak mówią do nas z odległej epoki: nie bójcie się i idźcie zawsze za odgłosem serca.

 Problem literatury niskich lotów istniał od dawna. A ja jak zwykle idę pod prąd. Tak! Zaczytuję się książkami, które wszechświat uważa za tandetne i  głupie. Ba! Ja sądzę, że aby napisać książkę, której kicz bije po oczach, a mimo to potrafi ona poruszyć – to jest sztuka. Dlatego „Trędowata” jest powieścią do której regularnie wracam. I regularnie się zachwycam. I stale odkrywam coś nowego.

Kto nie zna słynnego romansu, dla ówczesnych kucharek? Kto nie słyszał o kwintesencji kiczu, o współczesnym Kopciuszku? Mogliście nie czytać, nie oglądać, ale słyszeć musieliście! Inaczej się nie da! Jedyne co tłumaczy fakt, ze p. Mniszek Nobla literackiego nie dostała, to fakt iż niemożliwym jest przełożenie tak pysznych konstrukcji zdaniowych na obce języki, aby zachowały one swoją klasę.

Historia jest bajeczna! Młodziutka i śliczna Stefcia Rudecka zjawia się w magnackim pałacu w Słodkowcach, aby być guwernantką Luci, córki owdowiałej Idalii Elzonowskiej, z domu – ordynatówny Michorowskiej. W Słodkowcach mieszka również ojciec Idalii – Maciej, który przed wielu latu oddał ordynację synowi i sam dożywa dni w pałacyku na uboczu. Starszy pan nosi w sercu historię tragicznej miłości z lat młodzieńczych, gdy brakło mu energii, aby walczyć o miłość do panienki której nieszczęściem był brak arystokratycznego pochodzenia. Panu Maciejowi rodzina wzbroniła tego mariażu i pojął za żonę, spokrewnioną z królami, księżniczkę francuską, która również miała za sobą epizod nieszczęśliwej miłości. Oboje przez całe życie nieszczęśliwi, byli ofiarą fanatyzmu sferowego.

Obecnym ordynatem jest wnuk Macieja – Waldemar. Młodzieniec wykształcony, obyty w świecie, który na grunt polski przenosi szczytne idee. W majątku swym próbuje wcielić idee pomocniczości, sprawiedliwości społecznej.  Ze wszech miar godnym jest podziwu. Tylko rozzuchwalony jest nieco. Ma ku temu powody ma miliony, ma doskonałe koligacje, spokrewniony jest z najznamienitszymi rodami Europy. Czuje się królem świata. Nie ma rzeczy której nie mógłby osiągnąć, nie ma kobiety, która by mu się oparła. Do czasu oczywiście.

Stefcia zostaje guwernantką nie z powodów materialnych, chce uciec z domu, gdzie wszystko przypomina jej o złamanym sercu, zawiedzionej nadziei. Otóż pewien niegodziwy człowiek okazał się zupełnie innym niż przypuszczała.

Zawiedzione jej nadzieje, jeśli sądziła, że w Słodkowcach czeka ją spokój. Niestety od pierwszego spotkania zaczynają się animozje pomiędzy nią a młodym ordynatem. Kłócą się i dogryzają sobie koncertowo. Ale wiadomo – kto się czubi – ten się lubi. Czy jest szansa, że magnat poślubi zwykłą szlachciankę? Czy sfera mu na to pozwoli? Czy on sam będzie o tym poważnie myślał? Czy raczej zabawi się tylko i porzuci biedną dziewczynę.

Powieść podobno jest kwintesencją kiczu. Pogardliwie nazwano ją powieścią dla kucharek. Ogólnie używano sobie na niej ile wlezie. Jednak Mili Państwo ja kocham ją miłością pierwszą. Gdym pierwszy raz ją czytała, kilka lat temu, nie znałam zakończenia i łzy roniłam okrutnie. Owszem można, a nawet trzeba zapłakać również ze śmiechu czytając kwieciste zdania Autorki. Bo kogo nie rozbawią zmysły wypełzające na usty ordynata, kogo nie zachwyci galeria obrazów sławy wszechświatowej.  W powieści jest taki urodzaj kwiatków językowych i tak ogromna możliwość poznania nowego, barokowego słownictwa, że chociażby w celu ubogacenia swej polszczyzny trzeba „Trędowatą” przeczytać.

Chociaż książka jest podobno najniższych lotów mi czytało się ją bardzo dobrze, owszem miałam chwile okrutnego rozbawienia, gdy styl autorki mnie rozbrajał, ale starałam się skupić na losach bohaterów. Podobno oparte są one na faktach\, ze autorka spisała stylem kwiecistym autentyczne losy pewnej rodziny z Kresów. Opisała historie miłości niemożliwej, bo kto to słyszał, żeby magnat, arystokrata brał za żonę zwykłą guwernantkę, bez tytułów i bez fortuny. Owszem mógł jakiś afekt się pojawić, ale na pewno nie z finałem na ślubnym kobiercu.

Dla mnie ta powieść jest ciekawym świadectwem czasów które przeminęły, dziś coraz mniej jest takich związków, niedopuszczalnych. Owszem są małżeństwa międzykulturowe, pary mieszane, ale dla nas to już jest normalne raczej. Możemy się dziwić, ale się nie oburzamy. Nie gorszy nas mieszanie się gatunków.

Jak wspomniałam za każdym razem zwracam uwagę na inny wątek, bo wątek miłości Waldemara i Stefci był tematem numer jeden przy pierwszym czytaniu, no i autorka na nim się skupia. My możemy najwyżej alternatywnym zakończeniem się zająć. Co zajmuje i moje myśli przyznaję.

Tym razem skupiłam się na wątki Rity i Trestki, świetnie oddanych w ekranizacji Hoffmana. Podczas ostatniej lektury dużo myślałam o Ricie i Edwardzie. Żal mi ich, każdego na swój sposób. Bardzo żałuję, że p. Mniszek nie popełniła powieści na ich temat, również. Wydaje mi się, ze było tam duże pole do popisu i czytałoby się wybornie. Aż sama mam ochotę usiąść i coś popełnić.

Konstatując można na „Trędowatą” patrzeć przez pryzmat kiczu i chłamu, można wylewać na nią pomyje, bo „tak wypada”, a można po prostu usiąść i zacząć czytać, w 99% przypadkach powieść Was porwie, z tego czy innego względu. Odkryjecie niewyczerpane źródło cudownych tekstów. A może jeszcze kogoś porwie historia wielkiej namiętności?

Całkowicie nieobiektywnie, ale gorąco i szczerze polecam!!

Po przerwie znów środowo

 Zastanawiałam się o jakiej parze Wam dzisiaj opowiedzieć, a ten Tołstoj ciągle za mną łazi. Wiadomo – z Lwem nie należy zadzierać. Nie czuję się gotowa aby pisać o Annie Kareninie znów, więc wezmę na tapetę inną powieść tego autora. Powieść o rozmiarach potężnych, którą onegdaj w jakieś trzy dni połknęłam. Pochłonęłam Wojnę i pokój (Война и мир) tak szybko bo ujął mnie serial kostiumowy, który Polska współtworzyła. Była to z rozmachem nakręcona produkcja, prawie cała Europa zjednoczyła się przy przenoszeniu rosyjskiej epopei na ekran. Polacy tam grają drobne role służących i chociaż serial ma wady, to ogląda się go całkiem nieźle, a muzyka… przepiękna! Książka jest bardzo poruszająca, ale jedna para utknęła mi w pamięci.

Natasza Rostowa i Andrzej Bołkoński.

Kolejna para z nieszczęśliwym zakończeniem. Chociaż ich losy podobne są do sinusoidy, która raz wznosi się, raz opada, by wreszcie zniknąć wśród bezmiaru nieskończoności.

Książe Bolkonski jest mężczyzną w słusznym wieku, ale nie starcem, na pewno nie podlotkiem. W wieku średnim, idealnym dla faceta. Ma żonę, która właśnie jest przy nadziei, kobieta w ciąży, jak to kobieta w ciąży kapryśna jest okropnie. Natasze poznaje przypadkiem – na balu. Bołkonski jest dla młodej, wchodzącej dopiero w życie dziewczyny, ideałem. Przystojny, o doskonałej pozycji, sławie. Brakuje tylko aby przybył na białym rumaku. No, ale nawet mężczyźni wychodzący spod pióra Tołstoja nie są idealni.

Wydaje się, że ten związek nie ma szans, że nigdy się nie spełni, a Natasza szybko zapomni, jak zapomina się o młodzieńczych mrzonkach, ze pozostanie tylko sentyment do tego pierwszego zauroczenia, miła pamięć o chwilach gdy serce zabiło mocniej. Bo jakim cudem mieliby być razem? On przewyższa ją pozycją, jest sporo starszy, no i ma żonę!

Wybucha woja. Andrzej idzie walczyć, zostawia żonę w bardzo zaawansowanej ciąży pod opieką swojego ojca, upierdliwego i wrednego starca. Kaprysy Teścia równoważy siostra Andrzeja – Maria – takie lelum polelum. Luiza umiera przy porodzie, Andrzej zostaje samotnym Ojcem i przewrotny los znów styka go z Nataszą.

Wielce romantyczna scena!!

Natasza wciąż karmi swe uczucie do Andrzeja, chociaż wie, ze to zakazane, że niemożliwe, ale dlaczego nie. Kto jak kto, ale my kobiety jesteśmy specjalistkami w hodowaniu niemożliwych uczuć.

Koniec końców Andrzej postanawia oświadczyć się Nataszy, zostaje przyjęty i może żyliby szczęśliwiej, gdyby nie ukochany Bolkoński Senior, któremu nie w smak spowinowacenie z Rostowami,a  tu jeszcze jego synowa mogłaby być jego wnuczką. W każdym razie nie wyraża zgody na ślub natychmiastowy. Natasza ma czekać aż ukochany wróci z wojenki.

I tu zaczyna się dramat i głupota Nataszy, która daje się uwieść demonicznemu bratu Heleny Bezuchowej(ówczesnej żonie Pierra). Młody Kuragin wytrwale próbuje uwieść młodą, niedoświadczoną Natasze. Nie sądzę, aby ją w sobie rozkochał, po prostu wystarczająco zmącił jej w głowie. To wystarczyło. Natasza jak ćma do ognia, leci ku swej zgubie. A życzliwi donoszą o tym fakcie walczącemu za Świętą Matkę Rosję – Bołkońskiemu.

A ten do końca jest prawy, do końca honorowy i wspaniały. Boże – jakiego  ja miałam kiedyś bzika na punkcie Księcia Andrzeja.

Niestety, ponieważ trwa wojna, a Andrzejem targa smutek, rozgoryczenie, jest łatwym celem dla Francuzów. Zostaje ciężko ranny. Scena gdy umiera u boku Nataszy jest jedną z bardziej przejmujących. Nie wiem czy znajdzie się osoba o tak kamiennym sercu, by nie zapłakać. Ja gorzkie łzy roniłam.

Wiele godzin nieprzespanych, spędziłam na rozmyślaniu nad głupotą Nataszy, nie mogłam zrozumieć co nią kierowało, jaka siła drzemie w nas i prowadzi ku nieszczęściu. Tołstoj wprawdzie napisał „szczęśliwe zakończenie” Natasza wychodzi za mąż rodzi dziecko, za dzieckiem a jedynymi jej troskami są kolory kupek.

Pełnia szczęścia, nie tylko dla kobiety epoki napoleońskiej ; ]

Czy jej miłość do Andrzeja nie była ta jedyną? Nie mogę się zgodzić z tą tezą. Nigdy!! Jeśli prawdziwa miłość wszystko zwycięża, dlaczego czyni wyjątek dla głupoty. Naszej własnej.

Chętnie powtórzyłabym sobie serial, ale w głupocie swej pożyczyłam koleżance, która nie chce mi go oddać. Kilku płyt i podręczników też. Muszę nowy nabyć, bo tęsknie: za muzyką i za bohaterami. A jestem zbyt rozchwiana aby kolejny raz brnąć przez moralizatorski ton Tołstoja.

Który wielkim pisarzem był