"Czerwony kapitan" - Dominik Dán [ Richart Krauz i służby bezpieczeństwa]

 Wakacje trwają w pełni a ja dumam nad jakością moich lektur. Samo to, że mamy 24 lipca, a ja dopiero uporałam się z pierwszym lipcowym trupem. Żenada. A jednak okazało się, że przypadki jakie rządzą naszym życiem, są jednak celowe i dobrze pomyślane. Gdy odpaliłam sobie muzykę z Kodu da Vinci do lektury Czerwonego kapitana który tak długo leżał na mojej półce, że niemalże zrósł się z resztą książek, okazało się, że nie tylko zakładkę warto dobierać pod kątem lektury, warto też wybierać odpowiednią muzykę. A co może być bardziej pasującego do książki z motywem templariuszy, niż muzyka z filmu o poszukiwaniu skarbu templariuszy. Dobrze się to zgrywa… A jak się zgrywa ze mną ta lektura?

 

"Obrączka diabła" - Vidar Sundstøl

Chyba każdy człowiek ma w sobie taką ciekawość świata, tego, skąd jesteśmy, jak wyglądały te meandry ewolucji. Człowiek jest nieco zadufany w sobie i uważa tę krótką chwilę w dziejach Ziemi za pępek świata. A jednak chętnie sięgam po książki, które potrafią uchylić tajemnicę mojego pochodzenia. To niesamowite jak tak pomyśleć, że dawno, dawno temu byliśmy jednym plemieniem, gdzieś w Afryce. Wszyscy mamy jedną matkę, a przecież życie jest ciągiem przypadków, gdyby nie przypadkowe mutacje genów, ewolucyjne przypadki. Kto wie, jakby to wyglądało. Chociaż my Europejczycy wolimy pomijać kwestię naszej afrykańskiej proweniencji, czy mamy powody, by wstydzić się pochodzenia?

"Roztańczona krew" - Gard Sveen

Kryminały skandynawskie od pewnego czasu w Polsce cieszą się niesłabnącą popularnością. Okazało się że Polacy lubią śledzić złoczyńców, lubią towarzyszyć jakiemuś śledczemu w rozwiązaniu zagadki. Pasjami przepadam za kryminałami w którym przewija się motyw bohatera spinającego wszystkie tomy. Lubię książki w których mam jednego śledczego i mogę chodzić za nim krok w krok, obserwować jego prywatne perypetie, ale także rozwój jego życia osobistego.  Tommy`ego Bergmanna polubiłam od pierwszego tomu. Zresztą od pierwszego tomu przypadł mi do gustu styl autora. Co tu dużo mówić, jeśli chodzi o Gorzką czekoladę trzyma ona poziom. A takie kryminały czytane w takie jesienne, deszczowe wieczory czyta się niesamowicie. Ta atmosfera grozy. ‘

"Jutro będzie koniec świata" - Justyna Posłuszna [ gorzka czekolada, z nutą prawdziwej goryczy ]

Kiedy dostałam pytanie czy chcę przeczytać kolejną powieść z tak lubianej przeze mnie serii Gorzka czekolada aż zaświeciły mi się oczy. Cenię tę serię wysoko i sukcesywnie uzupełniam zbiór, chociaż wciąż to raczej pozycje kryminalne królują, ale te z obyczajowych książek które przeczytałam, bardzo przypadły mi do gustu. Nie wiedziałam nawet, że MediaRodzina wydaje w tej serii polskich autorów, bo często wydawnictwa po macoszemu traktują w seriach wydawniczych cieszących się zainteresowaniem, polskich autorów. Okładka sugerowała mi jakąś Prowansję, lub letnią kawiarnię. Tymczasem opis wydawcy sugerował zdecydowanie bardziej gorzką historię. Książka, trochę w kartonie przy łóżku przeleżała, ale oj świerzbiły mnie ręce… oj świerzbiły i książka nabrała mocy urzędowej i wskoczyła na tapet.

"Piekło otwarte" - Gard Sveen [psychopaci są wśród nas]

Wiem, że jestem już nudna w stwierdzeniach, że seria Gorzka czekolada to majstersztyk, jeżeli jeszcze nie zapoznaliście się z nią, to wiedzcie, że umyka Wam literacka uczta. Fakt, najwięcej przeczytałam z tej serii kryminalnej(brązowy kwadracik na grzbiecie) i właśnie o kolejnej książce z tej serii i serii o Tommym Bergmannie chcę wam dziś opowiedzieć. Ostrzegano mnie, że ten tom jest słabszy, że jeśli porównamy go do pierwszej części czyli do powieści Ostatni pielgrzym to wypadnie słabo. Zaczęłam więc czytać z pewną dozą niepokoju.

"Ostatni pielgrzym" - Gard Sveen [ Umarli nie mają historii ]

Pisałam już, że seria Gorzka czekolada to moje odkrycie z ubiegłego roku? Poluję na każdą książkę z tej serii i chociaż zakładam, że nie każda musi mnie zaczarować, to jednak wiem, że Wydawnictwo nie puszcza w tej serii marnizny. O Ostatnim pielgrzymie słyszałam bardzo pozytywne opinie, więc chodziłam dookoła tej książki już jakiś czas. Udało się i długo nie musiała czekać. Sądziłam, że skoro to kryminał, to pewnie przeczytam prędko, okazało się jednak, że znowu życie i praca wygrały. A od kiedy mamy kilkanaście stopni mrozu nie da się czytać w parku i na przystanku. Da się jednak wciąż czytać w pociągu i w łóżku. Chociaż, na początku wciągnięcie w tę książkę szło mi topornie.

"Efekt Rosie" - Graeme Simsion [ na poprawę humoru ]

Ostatnio jestem na prawdziwym książkowym odwyku. Nie tylko mniej czytam(niedobrze), to jeszcze nie kupuję. Bo po co mam kupować, skoro nie czytam zbyt wiele(jutro podsumowanie i się okaże jak podupadłam), a emerytury i tak nie dożyję. Jednak, ongi byłam w mieście i zobaczyłam w promocji drugą część Projektu Rosie ta pierwsza część całkowicie mnie uwiodła i pałałam żądzą posiadania kontynuacji. Książka kilka tygodni przeleżała na szczycie stosu(niebezpiecznie odchylając go, od pionu gwarantującego stabilność), ale ostatnio czułam się nijako, nie miałam ochoty na żadne eksperymenty. Lektura miała mi poprawić humor. A cóż lepszego może być niż profesor genetyki z zespołem Aspergera??

"Książka Rachel" - Sissel Værøyvik

Dopiero niedawno się dowiedziałam, że seria Gorzka czekolada ma takie podserie, cziemną – kryminalną i białą obyczajową. Ostatnia książka jaka czekała na przeczytanie należała do tej drugiej grupy i budziła moją ogromną ciekawość.  Holocaust w kontekście Skandynawii nie jest czymś co często bywa opisywane,  epizod opisany  w tej powieści był więc dla mnie novum, tym bardziej miałam wielkie oczekiwania i ogromną ciekawość. Zwłaszcza, że wydawnictwo przyzwyczaiło mnie do wysokiego poziomu swoich powieści.

"Śnieżka musi umrzeć" - Nele Neuhaus [ bo w małych miejscowościach, drzemią mroczne tajemnice]

To na książkę Śnieżka musi umrzeć chciałam najbardziej zapolować na spotkaniu Glogerów. Uwielbiam kryminały, a ten wiele osób mi zachwalało. Nim mogłam się za niego zabrać, musiałam przeczytać trzy poprzednie tomy, bo przecie tak się godzi. Niestety, jakoś żaden z wcześniejszych mnie nie zachwycił. Owszem, czytało mi się dobrze, ale bez oklasków na stojąco. Z lękiem zabierałam się za ten tom. No, ale kurczę, tego się nie spodziewałam. Jak dla mnie – najlepsza powieść autorki.

"Głębokie rany" - Nele Neuhaus [ morderstwo z holocaustem w tle]

Znowu się przekonuję, żeby nie czytać jakiejś serii na raz i żeby nie obiecywać sobie za wiele po książkach, które mi się poleca. Męczarnia z tego tylko. Kiedy zabrałam się, bo termin gonił, za trzecią część serii o Pii i jej szefie i nieświadomie się przesyciłam.  Mordowałam tę książkę kilka dni, co w moim przypadku, gdy czytam kryminał jest autentycznym dramatem. A może po prostu styl autorki nie może mnie zachwycić? Bo jakoś żadna jej książka, jeszcze tak ostatecznie mnie nie przekonała. Chociaż dopatruję się dobrych stron.

"Przyjaciele po grób" - Nele Neuhaus [ Mundial, morderstwo i zoo]

>

Moje trzecie podejście do serii Gorzkaczekolada, a drugie spotkanie z Nele Neuhaus, która od czasów Tomasza Manna jest chyba pierwszą niemiecką autorką, która zbiera tak pozytywne recenzje w Polsce. Ciągle mam na uwadze, że seria, którą poznaję zyskiwać ma z każdym tomem. Tomów jest już sporo. Czeka mnie wiec sporo dobrego. Albo i nie. Na pewno jednak, chcę czytać po kolei. Książka tematycznie wpisała się idealnie, bo akcja rozgrywa się w 2006 roku, gdy za zachodnią granicą rozgrywane były Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej i już na samym początku, Polacy zostali skopani przez Niemców. Co regularnie nam się przydarza, a sytuacja odwrotna, jest fetowana, jak tryumfalny przejazd zwycięskiej armii Napoleona.

"Projekt "Rosie" - Graeme Simsion [ Książkowy Sheldon Cooper]

Dziś będzie o drugiej książce z serii Gorzka czekolada, tę wylosowałam na Targach i bardzo mi na niej zależało. Nie wiedziałam, że w tej serii wydawane są też inne, nie kryminalne tylko, powieści, dlatego blurb mnie zaskoczył. Jednak po serii kryminałów ostatnio, chciałam się oderwać od morderstw. Zwłaszcza, w kontekście tej tragedii, która wydarzyła się ostatnio w mojej okolicy. Ta książka ułatwiła mi wewnętrzną emigrację. Wiedziałam, że tak będzie, gdy na pierwszej stronie, parsknęłam śmiechem. Ja!! Śmiechem, czytając książkę. Taki książkowy sztywniak. Później było tylko lepiej. Gdyby ktoś chciał mi podarować drugi tom, proszę o szybki kontakt : P

"Nielubiana" - Nele Neuhaus - [ Kryminał z tabunem koni w tle]

Janek z Tramwaju nr 4 to jest szuja i nygus, zachęcał mnie do serii Gorzka czekolada, mamił, obiecywał, ale o tym, że Śnieżka to dopiero tom czwarty wspomnieć zapomniał. No i prawda, dobrze, że mi się udało i mam trzy wcześniejsze tomy, bo inaczej serce by mi pękło, albo by mnie krew nagła zalała. Kiedyś próbowałam czytać kryminały obyczajowe, bez baczenia na kolejność, ale zobaczyłam, że nie jest to dla mnie. Gdy mam nóż na gardle, owszem, da się, ale jednak wolę po kolei.  Rzadko czytam niemieckie kryminały, rzadko sięgam po literaturę, która rozgrywa się u naszych zachodnich sąsiadów. I bez pojazdów o ksenofobii. My z Galicji, jeszcze nie do końca ogarniamy kwestie poprawności politycznej. Przynajmniej ja : P Ale jak już tak wszyscy zachęcali, że taka ta seria super, to co miałam robić. Złamałam się i już myślę, gdzie będę miała półkę dla Gorzkiej Czekolady upatrzoną. Chociaż, ja nawet gorzkiej czekolady nie lubię. Chyba, że z gorącą herbatą. W zimie.