"Dom na jeziorze" - Sarah Jio

Ada jest zastępcą redaktora naczelnego w popularnym nowojorskim magazynie. Sukcesy w pracy przyćmiewa jednak osobista tragedia. Dwa lata temu kobieta straciła w wypadku ukochanego męża i córeczkę.
Uciekając przed bolesną codziennością, Ada postanawia zamieszkać na barce w Seattle. Tam niespodziewanie znajduje tajemniczą skrzynię i wpada na trop mrocznego sekretu sprzed lat. Pół wieku wcześniej młodziutka Penny właśnie w tym miejscu przeżywała wielką zakazaną miłość. Pewnego dnia jednak dziewczyna nagle zniknęła…
Ada rozwiązuje tajemnicę zaginięcia Penny z pomocą Alexa, przystojnego fotografa zajmującego pobliską barkę. Stopniowo zaczyna spędzać z nim coraz więcej czasu, poznając historię, która zaskakująco splata się z jej losami.
Czy Ada będzie miała odwagę pokochać na nowo?Kim była Penny i dlaczego nikt w okolicy nie chce o niej mówić?

Jio jest obecnie autorką po której każdą książkę sięgam po prostu w ciemno. Wydawnictwo się też stara i książki wychodzą w jednym graficznym stylu i przykuwają wzrok. Wiadomo, że w książce nie liczy się okładka. Sarah Jio do tej pory mnie zachwycała, jedynie „Marcowe fiołki” wspominam jako nieco słabsze, pozostałe książki jakie czytałam – po prostu mnie oczarowały. „Dom na jeziorze” nie nabierał długo mocy urzędowej, właściwie książka natychmiast wskoczyła na tapet. Oczywiście poszło mi błyskawicznie. I chociaż książką jestem oczarowana, jest we mnie uczucie tęsknoty, jakiś taki smutek, który emanuje z książek tej autorki... Do tych książek pasuje słodka kawa i dobra czekolada, najlepiej z precelkami w środku. Jednak z braku laku… Te książki bez niczego też smakują wyśmienicie!!

"Jeżynowa zima" - Sarah Jio

Kiedy niespodziewany nawrót zimy paraliżuje miasto, Claire ma wrażenie, że pogoda doskonale odzwierciedla chłód panujący w jej sercu. Przeżyła tragiczny wypadek, po którym nie może się podnieść. Dopiero dziennikarskie śledztwo, jakie prowadzi w sprawie zaginionego przed laty chłopca, pozwala jej zapomnieć o nieszczęściu. W miarę jak kolejne tropy odkrywają przed nią historię uprowadzonego chłopczyka i poszukującej go pełnej nadziei matki, Claire powoli uczy się żyć na nowo. A to jeszcze nie wszystko: ślady zaginionego Daniela zaczynają w zagadkowy sposób splatać się z losami jej własnej rodziny...
„Jeżynowa zima” to wyjątkowa historia o miłości, rozpaczy i nadziei. Tej opowieści nie da się łatwo zapomnieć.

Wczoraj stanęłam przed częstym dylematem, czyli co czytać. Za każdym razem jak wybieram się w drogę, długie chwile poświęcam na wybór lektury. Wiadomo, do torby nie upchnę nawet promila biblioteki, toteż książkę, ta jedna musi być wyjątkowa. Nie za gruba, ale zajmująca, abym nie nudziła się, bo w pociągu nie kupię nowej książki. Ręka powędrowała ku „Jeżynowej zimie”, autorkę znam i chociaż „Marcowe fiołki” nie zrobiły na mnie wrażenia, to już „Dom na plaży” – owszem. „Jeżynowa zima”, książka o enigmatycznym tytule była wyborem przypadkowym, ale jak się okazało, bardzo trafnym.

Jest początek maja, rok 1933 Seattle, Vera – samotna matka wychodzi do pracy i musi zostawić ukochanego synka samego w domu. Takie czasy, Wielki Kryzys, bieda a ona musi pracować. Nie wiemy gdzie jest ojciec Daniela, czy umarł, czy porzucił Verę, nieważne. Kobieta hołduje miłość do ojca chłopca i zrobi wszystko by zapewnić dziecku to co najlepsze… na ile może. W nocy przychodzi zima… nagła burza śnieżna powoduje paraliż miasta, a gdy Vera wraca do domu okazuje się, że Daniela w domu nie ma. Kobieta szaleje ze strachu i rusza na poszukiwanie dziecka.

 

Najpiękniejsza zakładka od Asieńki 

Czasy współczesne, ten sam dzień, Claire budzi się rano, na początku maja i za oknem widzi nieprzeniknioną biel, oto nad Seattle nadciągnęła burza śnieżna. Claire jest dziennikarką, jej szef zleca jej napisanie artykułu o jeżynowej zimie, jak meteorolodzy nazywają niespodziewany atak zimy, w miesiącach, gdy powinno być już ciepło. Okazuje się, że w latach trzydziestych, dokładnie w tym samym czasie miasto borykało się z podobnym problemem, szef chce by Claire napisała coś dobrego. Kobieta znajduje wzmiankę, że w trakcie tej burzy śnieżnej zaginął trzyletni chłopiec, próbuje sobie wyobrazić dramat matki, tym bardziej że sama walczy z depresją i traumą, postanawia odnaleźć tego chłopca, wyjaśnić tajemnicę sprzed lat. Nie wie tylko jak wysoko sięga ta afera. Wie jednak, że jej małżeństwo od roku przeżywa kryzys. Kobieta będzie walczyła z przeszłością, własną i kobiety, która w `33 straciła dziecko… Jak to bywa u Jio, przeszłość płynnie przeplata się z teraźniejszością, tworząc wyrazisty obraz… poruszający i pełen dramatów.

Przeczytałam książkę błyskawicznie, pod koniec siedziałam w pociągu i płakałam, aż SOKiści patrzyli się na mnie jak na ofiarę przemocy… dobrze, że nie miałam czasu się umalować, bo bym wyglądała komicznie.

Książka wciąga, niepostrzeżenie… prędko przekraczamy punkt, gdy nie możemy się oderwać. Uwielbiam takie powieści, które porywają jak rzeka…. Tutaj strona leci za stroną i nim się obejrzymy jest już koniec, są łzy i smutek i katharsis.

Zwykle w książkach, w których akcja prowadzona jest dwutorowa, autorowi nie udaje się zachować równowago. Przeważnie, jeden wątek nas interesuje bardziej, ten drugi nudzi, tymczasem tutaj jest inaczej. Czy to rozdziały o Verze, czy rozdziały o Claire czytało mi się po prostu świetnie. Ta książka w żadnym fragmencie nie nudzi.

Chciałabym Wam, tę książkę gorąco polecić. Nie sugerujcie się tytułem i nie odkładajcie jej na zimę. Dla mnie ta książka jest uniwersalna, dobra na każdą porę. Tak jak zawsze jest pora na porywającą lekturę.

Ma to czego szukacie w dobrej książce. Nie przegapcie!!

Premiera 22 września!!

"Dom na plaży" - Sarah Jio

Nigdy nie ignoruj tego, co dyktuje ci serce.Nawet jeśli podążanie za jego głosem będzie bardzo trudne. W życiu Anne wszystko było zaplanowane. Wystawne przyjęcia, ślub z mężczyzną, którego zna od wielu lat, kariera idealnej pani domu.
Wszystkie te plany niszczy jedna decyzja, podjęta pod wpływem impulsu. Anne chce poznać smak prawdziwego życia, z dala od rodzinnego domu. Dlatego zgłasza się do oddziału pielęgniarek stacjonujących na Bora-Bora. Tam, wśród pięknie kwitnących krzewów hibiskusa i bezkresu turkusowego oceanu narodzi się przyjaźń między nią a tajemniczym żołnierzem Westrym.
Czy przyjaźń jest dobrym początkiem miłości?
Czy związek ma szanse przetrwać, gdy piękna wyspa przestanie być rajem?

Za każdym razem gdy biorę książkę do ręki zastanawiam się co ona mi przyniesie Nowa książka jest jak człowiek, którego poznajemy. Potencjał jest wprost nieograniczony. Długo wpatrywałam się w okładkę „Domu na plaży” dumając co znajdę otworzywszy drzwi. Minął w końcu czas na dywagacje, przyszła pora na czytanie. W pamięci miałam „Marcowe fiołki” książkę niezłą, ale bez szaleństw, nie wspominałam jej jako tej, która wstrząsnęła fundamentami mego jestestwa.  Jednak! Pamiętałam, że miała całkiem niezły klimat. Wyzbyłam się uprzedzeń i odpaliwszy w kominku wosk pink sandsi zanurzyłam się w powieści o barwie złotego piasku, letniej, sugerującej czytadło, w sam raz na leniwą niedzielę, bez zobowiązań, bez gonitwy za nienazwanym.  Na wstępie Wam powiem, bo nie jestem dobra w gradacji napięcia: dopisuję się do osób wziętych przez tę powieść szturmem.

 

Bora-Bora - raj na ziemi
źródło

Trwa wojna, Anna ma dwadzieścia jeden lat i poukładane życie. Pochodzi z dobrego domu, ma wkrótce wyjść za mąż za człowieka, który chce świat złożyć u jej stóp, a jednak czuje, że jej życie jest jałowe. Dookoła szaleje wojna, a ona ma skupiać się na kroju sukienki? Gdy dowiaduje się, że jej najlepsza przyjaciółka Kitty jedzie na Bora-Bora aby służyć jako pielęgniarka, postanawia jechać z nią. Porzuca swój uporządkowany świat, na rzecz wysepki, na ogarniętym wojną Pacyfiku. Malowniczy atol gości żołnierzy, którzy starają się pokonać Japończyków i pielęgniarki, które chcą też wnieść nieco do wysiłku wojennego USA. Oczywiście na wyspie mieszkają tubylcy, przesądni i barwni, którzy niechętni są gościom. Anna nie przypuszcza jak wiele ten wyjazd zmieni w jej życiu. Do tej pory narzekała, że jest bezbarwne, teraz nabierze wszystkich, soczystych barw jakie występują na tej wysepce, przekona się jak smakuje miłość i jak trwała jest przyjaźń.

Ta historia wraca do Anny po kilkudziesięciu latach, gdy kobieta badająca sprawę ohydnego morderstwa na wyspie zwraca się w liście z prośbą o pomoc. Anna opowiada wnuczce historię swojej młodości. Historię tajemnicy, namiętności . Opowiada o sekretach, które zostały na Bora-Bora, czy klątwa o której usłyszała wiele lat temu, teraz się dopełni?

Od razu uprzedzam, rozklejam się jak wigilijne uszka, przy większości książek, przy tej – owszem – miałam mokre oczy, ale nie popłakałam na całego. Niemniej jednak, książka jest o wiele lepsza od „Marcowych fiołków” . Ta książka skrzy od emocji, ma bardzo równy poziom i przez cały czas trwania akcji trzyma w napięciu, dostarcza  wrażeń. Dzieje się tak, zarówno za sprawą atmosfery zagrożenia, większość z Nas pamięta przecież jak krwawe i brutalne były walki na Pacyfiku, jak również za sprawą świetnie i wyraziście skonstruowanych  bohaterów. Nie ma tu ludzi miałkich, każdy ma swój charakter, cechy, które go wyróżniają, sprawiają, że zapada w pamięć . Klimat tej książki kojarzył mi się z głośnym filmem, dziś będącym synonimem kiczu, a mianowicie „Pear Harbour”(Może kicz, ale muzyka i zdjęcia – cudne). I chociaż wiele osób ten film wyśmiewa, popłakałam sobie na nim, ma coś w sobie, chociaż nie wykluczam też mojego kiczowatego gustu : P. Ta książka też ma atmosferę grozy i nieuchronności straty, zmiany, niepewności.  Widzę, że nie jestem jedyna, bo Agnes, również skojarzyła i napisała o tym : ) (Wielkie umysły myślą podobnie ; ] )

Co mogę zarzucić tej książce? Że czyta się ją za szybko, kończy się zbyt prędko… a chciałoby się żeby była i była.

Zmusza do refleksji nad ludzką naturą, nad błędami, nad przewrotnością losu i konsekwencją niedomówień.  Nie zawsze jesteśmy marionetkami w rękach bogów, często to inni ludzie bawią się nami nie bacząc na skutki, a konsekwencje ponosimy my.

Chcę zwrócić Waszą uwagę, na tę bardzo ciekawą, poruszającą i dobrą książkę. Premiera już za kilka dni. Nie przegapcie, tej straty pożałowalibyście!

Premiera 17 lipca!!

Faith Hill - There You`ll bee z Pearl Harbour